Deze column sluit mooi aan over de
vorige over China. Het verhaal is duidelijk, ik mis echter vier belangrijke aspecten. "Stand der techniek","logistiek", "ethiek" en "milieu".
Mijn internationale relaties, hebben heel grote terughoudendheid om met Indiase bedrijven zaken te gaan doen. Zeker als het (voor India) nieuwe producten betreft, kun/mag je geen knopen doorhakken, als je niet eerst zelf op onderzoek bent gegaan. Hun cultuur gaat zowaar nog verder in het "jaknikken" en altijd "ja" zeggen dan de Chinese.
Het tweede punt is de logistiek. Die is in India zo belabberd, dat de partnerkeuze beperkt wordt tot bedrijven die in de kustregio's gevestigd zijn.
Aan de andere kant zijn er al behoorlijk wat NL-bedrijven die in India inkopen of laten fabriceren. Ik heb echter de indruk dat er weinig ruchtbaarheid aan wordt gegeven. Natuurlijk willen bedrijven hun goedkope bronnen zolang mogelijk onder de tafel houden, maar hier speelt ook de ethiek een rol. Je wilt immers niet dat jouw producten met kinderarbeid worden vervaardigd. Bedrijven, waarvan bekend is dat ze in India inkopen, ofwel laten produceren, worden door westerse actie-groepen in de gaten gehouden en ook op de vingers getikt. Dat wil je als bedrijf natuurlijk niet meemaken.
Het vierde aspect is het milieu. De milieu-regelgeving is in India nog in een uiterst belabberd stadium. Wetten en regelgeving worden niet uitgevoerd of gewoon genegeerd. De directe vervuiling en de indirecte vervuiling is er enorm en het ergste is dat de arbeiders en inwoners daar zelf meteen het slachtoffer van zijn. Dit brengt me dus op het vraagteken, waarom de EVD niet eerst de ethische- en milieuproblematiek aan de orde stelt, voordat er überhaupt sprake kan zijn van economische industriële samenwerking?
[Aanpassing : doorlink naar column China: door Mikky]