Registreren (gratis)Column (alle columns)
Tovenaars
Er bestaat een tovenaar die over een heuvel van meer dan honderd meter hoog kan springen als hij dat wil. Hij oogst zowel verwondering als jaloezie en men vraagt zich af of zij ook ooit zulke krachten kunnen bezitten. Men vraagt zich af of zijn ''macht'' op een dag uit de lucht is komen vallen, toen hij aan het mediteren was.Vroeger kon deze tovenaar niet hoger springen dan de meesten van ons, misschien een meter. Maar hij stelde zich tot doel over een heuvel van honderd meter hoog te springen en daar oefende hij elke dag op. Beetje bij beetje maakte hij vorderingen. Hij besteedde al zijn tijd aan die ene prestatie. Misschien trainde hij wel door over bloemen te springen, die elke dag een stukje hoger worden. Misschien werd hij op die manier een tovenaar, een specialist, een expert op zijn gebied.
Het is gemakkelijk het verkeerde idee te aanvaarden dat mensen als tovenaar geboren worden, hetgeen hier ook al vele malen ter sprake is gekomen. Maar als dat het geval was, zouden experts als experts geboren worden en voorzitters als voorzitters. Maar experts en voorzitters worden niet zo geboren, ze hebben gewoon heel hard gewerkt om professioneel te worden, net als de tovenaar.
Iedereen beschikt over oneindige capaciteiten en het enige verschil tussen een tovenaar en een gewoon iemand is dat de tovenaar zijn verborgen capaciteiten gebruikt en harder werkt (deels karakteristieken), wat hij ook aan het doen is. Alles heeft een reden en oorzaken leiden tot resultaten. Prestaties komen niet door het toeval tot stand: ze zijn het hoogtepunt van een proces.
We leven in een tijd van specialisatie. Dit is een tijd waarin dingen aan dagelijkse verandering onderhevig zijn, het leven wordt steeds ingewikkelder en gevarieerder, en de behoefte aan specialisten doet zich op steeds meer gebieden voelen. De tijd dat een persoon alles kon oplossen, ligt ver achter ons. Zelfs als iemand in zijn eentje fysiek al zijn werk zelf kon doen en precies wist wat hij deed, zou hij er de tijd niet voor hebben. Als gevolg daarvan is er een ontwikkeling op gang gekomen van een zeer gespecialiseerde arbeidsverdeling en dat heeft de efficiëntie enorm doen toenemen. Daarom hebben we nu op elk gebied experts nodig. In de wereld van vandaag moet je dus wel zeer deskundig zijn op het gebied dat je gekozen hebt.
Dat betekent echter niet dat je al het andere moet verwaarlozen ten gunste van het gebied van jouw keuze. Je hebt uiteenlopende interesse en veel gezond verstand nodig. Je moet niet alleen een expert zijn, maar ook allround. De wereld is groot en het leven biedt veel variatie. Als je jezelf beperkt tot jouw eigen wereldje wordt je als een kikker die zijn poel niet uitkomt en geen idee van de rest van de wereld heeft.
Het is zorgelijk dat we het zo druk hebben met het zo snel mogelijk graven van een diepe put, dat we niet meer aan de breedte denken. Dit is iets wat ik ooit heb gelezen en me altijd bij blijft, als je diep wilt graven, zul je eerst een breed stuk land nodig hebben. Als je echt diep wilt graven, moet je eerst breed graven. Als je alleen maar aan de diepte denkt, kan het bij de eerste schep lijken dat je heel diep zult kunnen gaan, maar ga eens wat dieper, dan merk je dat je niet verder kunt als je niet meer in de breedte gaat werken. Geef jezelf dus voldoende ruimte voordat je begint te graven. Dan kun je met een gerust hart bepalen hoe diep je wilt graven.
Wordt een expert, wordt professioneel, maar niet zodanig dat je geen oog meer voor iets anders hebt. Ongeacht jouw specialiteit moet je brede, algemene interesse koesteren. Daarmee bedoel ik culturele ontwikkeling en gezond verstand.
Iemand die bijvoorbeeld als hoofdvak econometrie heeft, hoeft geen expert te worden in de bouw van vliegtuigmotoren. Maar ongeacht of je econometrie, geneeskunde of literatuur studeert, heb je nog steeds een bepaalde hoeveelheid algemene kennis nodig. Met ‘’algemene kennis’’ bedoel ik dat je jezelf breed ontwikkeld en brede ervaring opdoet, waarmee je gegarandeerd een zekere diepte aan jouw specialisme geeft. Je dient op de hoogte te zijn van bijvoorbeeld filosofie, etiquette en ethiek. Dus als ik zeg dat je een specialist moet worden, betekent dat ook dat je een brede kennis en visie moet hebben die voorbij jouw specialisme reiken.
Tegenwoordig zijn macht en aanzien niet per se gescheiden, dat tijdperk is voorbij. Tegenwoordig heeft een specialist macht. Aanzien en erkenning krijgt iemand nu als hij de enige is die een bepaalde taak kan verrichten. Specialisten is de hedendaagse norm.
Wordt een specialist, een expert, een tovenaar; probeer ronduit de beste op jouw gebied te worden, ongeacht wat voor gebied dat is. En als je jezelf afvraagt hoe je dat moet doen, adviseer ik je om jezelf er volledig op te storten, wat het ook is. ideeën, wijsheid en inzichten zijn weggelegd voor degenen die spanningen tijdelijk op te geven om een nieuw idee te krijgen.
Schrijven doe je met het puntje van een pen en je moet schrijven en schrijven om ideeën te krijgen. Zo ook komen creatieve ideeën en inzichten op andere gebieden tot stand door volledige overgave. Genialiteit berust voor negenennegentig procent op inspanning. Als je een tovenaar op jouw gebied wilt worden, moet je jezelf helemaal overgeven. Neem dus een zekere breedte in acht en ga dan diep graven.
Veel succes met graven!
Remon van Ommen - REYA Consultancy
Rémon van Ommen is jong ondernemer en oprichter van REYA Consultancy. Hij heeft zijn HBO diploma Commerciële Economie gehaald en is afgestudeerd ‘’met genoegen’’. Naast het uitoefenen van zijn bedrijfsactiviteiten, zit hij weer in de schoolbanken op de Erasmus Universiteit Rotterdam om zijn master; Strategy, Entrepreneurship, Innovation and Organisation Economics in de wacht te slepen. Naast zijn bedrijf en studie is hij in zijn ‘’vrije tijd’’ ook nauw betrokken bij het begeleiden en motiveren van jong ondernemers.
Meer columns door Remon van Ommen63 Reacties
Leuke column die me aanspreekt, omdat ik in China heb geprobeerd op deze manier mijn leverancier en zijn staf te motiveren. Ik noem het niet "specialist", maar als organisatie "speciaal" zijn, om iets "speciaals" in de business te kunnen betekenen. Dat gaat een stapje verder. Maar vergeet niet dat dit drijft op talent. Als talent ontbreekt, zal dat "speciaal" nooit bereikt kunnen worden........
@ P.J. Odems, bedankt voor je reactie!
Ik had er stiekem al op gehoopt en een beetje de aanleg gegeven om hier een discussie over te starten, fijn dat je hem er gelijk inkopt!
Maar allereerst is het misschien beter om duidelijk te begrijpen wat we precies onder talent verstaan. Talent; is de aanleg tot de ontwikkeling van vaardigheden (in de ruimste zin van het woord). Men spreekt over ‘’aangeboren talent’’, dit is een bepaald deel talent wat je bezit zonder het te weten en iets waar je gedurende je leven achter moet komen om het vervolgens te kunnen inzetten (aanleg, x-factor, etc.). Men zegt dus dat dit talent in de genen zit, maar talent wordt niet altijd ontdekt. Zo kun je bijvoorbeeld het talent hebben om een goede schaatser te worden, maar als je nooit gaat schaatsen, kom je daar niet achter…
Daarnaast spreekt men ook van een deel talent dat ontwikkeld is door middel van trainingen e.d. Dit noemt men een ‘’competentie’’.
Er zijn tal van definities in de omgang over talent maar in feite weten we nog niet echt wat het is, in de wetenschap spreekt de helft over dat het wel bestaat en de andere helft dat het niet bestaat. Beide hebben goede punten voor hun statement.
De talloze definities en de onzekerheid of het ‘’aangeboren talent’’ nu wel of nietbestaat zorgt ervoor dat een ieder zijn eigen mening er over heeft.
Ik persoonlijk neig naar de kant dat ‘’aangeboren talent’’ wel bestaat maar ik beschrijf het totaal anders, zo vind ik het persoonlijk te kort door de bocht wanneer iemand ‘’ uitzonderlijke prestaties’’ verricht dit te koppelen aan ‘’aangeboren talenten’’. Waarmee men meestal neigt dat het schaatsen/ondernemen bijvoorbeeld al in de persoon zit, hier ben ik het dus niet mee eens.
Ik ben van mening dat talent vooral een kwestie van keihard oefenen is.
De tovenaar in mijn column is ook door veel trainen, doorzettingsvermogen gekomen tot zijn uitzonderlijke prestaties. Je kunt stellen dat je een voorsprong op een ander hebt door de ‘’aangeboren talenten’’ (waarvan we niet precies weten wat het is), of wat intuïtiever is, dat de voorsprong komt doordat je helemaal blootlegt op de training en er voor gaat. Het stukje ‘’aangeboren talent’’ is in mijn optiek dan ook gekoppeld aan jouw karakteristieken; wilskracht, inzet, ambitie (zoals ik ook aangaf in mijn column) die wel echt aangeboren zijn (je kunt jezelf wel anders voordoen, maar van binnen ben jij een individu met bepaalde karakteristieken). Maar aangeboren talent is dus heel algemeen en heeft dus niet te maken met specifiek een sport zoals voetbal, schaatsen of bijvoorbeeld ondernemen. Je stelt je zelf bloot op een onderdeel wat je aanspreekt en leuk vind en door middel van je karakteristieken, wilskracht en oefening schop je het ver!
Deze veronderstelling beperkt ook niemand, want als jij ergens helemaal voor wilt gaan dan zal je dat lukken en die gedachtegang is nu eenmaal positiever dan te veronderstellen dat talent aangeboren is en je het hebt of niet
. Dus voor een ieder die echt iets wilt, raad ik aan om door oefening, vallen en opstaan een tovenaar te worden!
Groet,
Rémon
Ik had er stiekem al op gehoopt en een beetje de aanleg gegeven om hier een discussie over te starten, fijn dat je hem er gelijk inkopt!
Maar allereerst is het misschien beter om duidelijk te begrijpen wat we precies onder talent verstaan. Talent; is de aanleg tot de ontwikkeling van vaardigheden (in de ruimste zin van het woord). Men spreekt over ‘’aangeboren talent’’, dit is een bepaald deel talent wat je bezit zonder het te weten en iets waar je gedurende je leven achter moet komen om het vervolgens te kunnen inzetten (aanleg, x-factor, etc.). Men zegt dus dat dit talent in de genen zit, maar talent wordt niet altijd ontdekt. Zo kun je bijvoorbeeld het talent hebben om een goede schaatser te worden, maar als je nooit gaat schaatsen, kom je daar niet achter…
Daarnaast spreekt men ook van een deel talent dat ontwikkeld is door middel van trainingen e.d. Dit noemt men een ‘’competentie’’.
Er zijn tal van definities in de omgang over talent maar in feite weten we nog niet echt wat het is, in de wetenschap spreekt de helft over dat het wel bestaat en de andere helft dat het niet bestaat. Beide hebben goede punten voor hun statement.
De talloze definities en de onzekerheid of het ‘’aangeboren talent’’ nu wel of nietbestaat zorgt ervoor dat een ieder zijn eigen mening er over heeft.
Ik persoonlijk neig naar de kant dat ‘’aangeboren talent’’ wel bestaat maar ik beschrijf het totaal anders, zo vind ik het persoonlijk te kort door de bocht wanneer iemand ‘’ uitzonderlijke prestaties’’ verricht dit te koppelen aan ‘’aangeboren talenten’’. Waarmee men meestal neigt dat het schaatsen/ondernemen bijvoorbeeld al in de persoon zit, hier ben ik het dus niet mee eens.
Ik ben van mening dat talent vooral een kwestie van keihard oefenen is.
De tovenaar in mijn column is ook door veel trainen, doorzettingsvermogen gekomen tot zijn uitzonderlijke prestaties. Je kunt stellen dat je een voorsprong op een ander hebt door de ‘’aangeboren talenten’’ (waarvan we niet precies weten wat het is), of wat intuïtiever is, dat de voorsprong komt doordat je helemaal blootlegt op de training en er voor gaat. Het stukje ‘’aangeboren talent’’ is in mijn optiek dan ook gekoppeld aan jouw karakteristieken; wilskracht, inzet, ambitie (zoals ik ook aangaf in mijn column) die wel echt aangeboren zijn (je kunt jezelf wel anders voordoen, maar van binnen ben jij een individu met bepaalde karakteristieken). Maar aangeboren talent is dus heel algemeen en heeft dus niet te maken met specifiek een sport zoals voetbal, schaatsen of bijvoorbeeld ondernemen. Je stelt je zelf bloot op een onderdeel wat je aanspreekt en leuk vind en door middel van je karakteristieken, wilskracht en oefening schop je het ver!
Deze veronderstelling beperkt ook niemand, want als jij ergens helemaal voor wilt gaan dan zal je dat lukken en die gedachtegang is nu eenmaal positiever dan te veronderstellen dat talent aangeboren is en je het hebt of niet
. Dus voor een ieder die echt iets wilt, raad ik aan om door oefening, vallen en opstaan een tovenaar te worden!Groet,
Rémon
Jouw uitleg en conclusie over talent is heel positief gesteld en vanuit jouw professie kan ik dat wel begrijpen. Het is echter niet mogelijk om een ezel 120 KM/uur te laten lopen.
Met mijn opmerking over talent, doel ik in het geval van ondernemerschap in eerste instantie op de aanleg in de hersenen. Als je daarnaast toevallig ook een opgeleide techneut bent met twee rechterhanden, dan komt daar nog praktisch talent bij ook. Door deze combinatie kun je dus praktisch verwezenlijken/visualiseren, wat je met je hersenen hebt bedacht. Zo'n combinatie kan je "speciaal" maken. En vandaar dat ik al stelde, dat dit soort "speciaal" nog wat anders is dat "gespecialiseerd" zijn.
Met mijn opmerking over talent, doel ik in het geval van ondernemerschap in eerste instantie op de aanleg in de hersenen. Als je daarnaast toevallig ook een opgeleide techneut bent met twee rechterhanden, dan komt daar nog praktisch talent bij ook. Door deze combinatie kun je dus praktisch verwezenlijken/visualiseren, wat je met je hersenen hebt bedacht. Zo'n combinatie kan je "speciaal" maken. En vandaar dat ik al stelde, dat dit soort "speciaal" nog wat anders is dat "gespecialiseerd" zijn.
Het aardige van dit onderwerp is dat er geen gepast antwoord op is, omdat zoals ik al aangaf er niet concreet kan worden aangegeven of al het talent nu afkomstig is van karakteristieken en training of dat er ook iets, zoals jij het al verwoord ‘’speciaals’’ bij komt kijken. Het is dus iets persoonlijks hoe je er naar kijkt, veelal baseer je jouw mening op je eigen belevingen uiteraard. Nu zal ik als jonge hond anders in het leven staan dan u en menigeen hier en vandaar dat de meningen hierover zullen verschillen. Maar dat maakt het juist interessant…
Het voorbeeld van de ezel ben ik het niet echt helemaal mee eens, omdat ik vind dat je wel appels met appels moet blijven vergelijken. Dus je vergelijkt mensen en hun prestaties onderling (relatief en niet absoluut) en hetzelfde geldt dus voor ezels, er is namelijk geen enkele ezel die de absolute waarde van 120 km/uur haalt en dus niet te beschrijven als een talent. Dan ga je eerder naar over naar ‘’gave’’ en dat is iets religieus. Je gelooft erin of niet, denk bijvoorbeeld aan Uri Geller en het paranormale krachten fenomeen.
Interessant om op te merken misschien is dat ''talenten'' kunnen worden gekoppeld aan innovaties (prestaties van nu zijn vaak beter dan die van vroeger wanneer je ze vergelijkt). Als iemand een uitzonderlijke prestatie neerzet probeer je door middel van oefeningen en ''innovatie'' een betere prestatie neer te zetten.
Een inspirerend voorbeeld dat je door middel van ‘’training’’ en doorzettingsvermogen een uitzonderlijke prestatie kan neerzetten was bij TED door de Dadid Blaine.
David Blaine: How I held my breath for 17 min
‘’ If something is done by other persons it can be done by other persons’’
Groet,
Rémon
en vandaar dat de meningen hierover zullen verschillen. Maar dat maakt het juist interessant…Het voorbeeld van de ezel ben ik het niet echt helemaal mee eens, omdat ik vind dat je wel appels met appels moet blijven vergelijken. Dus je vergelijkt mensen en hun prestaties onderling (relatief en niet absoluut) en hetzelfde geldt dus voor ezels, er is namelijk geen enkele ezel die de absolute waarde van 120 km/uur haalt en dus niet te beschrijven als een talent. Dan ga je eerder naar over naar ‘’gave’’ en dat is iets religieus. Je gelooft erin of niet, denk bijvoorbeeld aan Uri Geller en het paranormale krachten fenomeen.
Interessant om op te merken misschien is dat ''talenten'' kunnen worden gekoppeld aan innovaties (prestaties van nu zijn vaak beter dan die van vroeger wanneer je ze vergelijkt). Als iemand een uitzonderlijke prestatie neerzet probeer je door middel van oefeningen en ''innovatie'' een betere prestatie neer te zetten.
Een inspirerend voorbeeld dat je door middel van ‘’training’’ en doorzettingsvermogen een uitzonderlijke prestatie kan neerzetten was bij TED door de Dadid Blaine.
David Blaine: How I held my breath for 17 min
‘’ If something is done by other persons it can be done by other persons’’
Groet,
Rémon
Rémon, leuke column! Altijd goed om weer eens stil te staan bij: 'Wat doe ik nu, en is dat werklijk wat ik wil? Wat kan / wil ik nog meer doen?'
Over aangeboren versus aangeleerd: ik denk dat we meer kunnen leren dan we denken. Maar er zijn ook praktische beperkingen: iemand die geen muzikaal gehoor heeft zal toch geen goeie muzikant worden, hoeveel hij ook oefent.
De moraal voor mij is: doe vooral wat je interesseert, en laat je niet afschrikken door mensen die roepen dat je daar geen talent voor hebt.
Over aangeboren versus aangeleerd: ik denk dat we meer kunnen leren dan we denken. Maar er zijn ook praktische beperkingen: iemand die geen muzikaal gehoor heeft zal toch geen goeie muzikant worden, hoeveel hij ook oefent.
De moraal voor mij is: doe vooral wat je interesseert, en laat je niet afschrikken door mensen die roepen dat je daar geen talent voor hebt.
@ Fred
Ik ben het met je eens dat er beperkingen kunnen zijn, echter hebben deze beperkingen alleen een effect op je startpositie. Dus bepaalde personen ontwikkelen zich eerder dan andere maar door middel van oefening, wilskracht , doorzettingsvermogen en volledige overgave kun je die achterstand inhalen.
Jouw voorbeeld van ‘’muzikaal gehoor’’ en bijvoorbeeld het ritmegevoel (als drummer) zijn moeilijk te onderbouwen en categoriseren, want waar valt het nu onder? Is het iets speciaals wat we niet kunnen ontwikkelen of krijgen we het mee? Ritmegevoel bijvoorbeeld is iets wat te maken heeft met je motoriek, die van de een is meer ontwikkeld dan de ander, echter komt hier ook training bij kijken, als baby zijnde ontwikkel je, wat betekent dat het niet is ''aangeboren'' maar ontwikkeld in die fase.
Met het laatste wat je zegt ben ik het zeker eens, vandaar ook dat zoiets betrekking heeft op je startpositie maar als je echt iets wilt en het ook leuk vind en dus je tijd efficiënt gebruikt je hier vanzelf je voordeel mee doet waarmee je de achterstand in kan halen.
Groet,
Rémon
Ik ben het met je eens dat er beperkingen kunnen zijn, echter hebben deze beperkingen alleen een effect op je startpositie. Dus bepaalde personen ontwikkelen zich eerder dan andere maar door middel van oefening, wilskracht , doorzettingsvermogen en volledige overgave kun je die achterstand inhalen.
Jouw voorbeeld van ‘’muzikaal gehoor’’ en bijvoorbeeld het ritmegevoel (als drummer) zijn moeilijk te onderbouwen en categoriseren, want waar valt het nu onder? Is het iets speciaals wat we niet kunnen ontwikkelen of krijgen we het mee? Ritmegevoel bijvoorbeeld is iets wat te maken heeft met je motoriek, die van de een is meer ontwikkeld dan de ander, echter komt hier ook training bij kijken, als baby zijnde ontwikkel je, wat betekent dat het niet is ''aangeboren'' maar ontwikkeld in die fase
.Met het laatste wat je zegt ben ik het zeker eens, vandaar ook dat zoiets betrekking heeft op je startpositie maar als je echt iets wilt en het ook leuk vind en dus je tijd efficiënt gebruikt je hier vanzelf je voordeel mee doet waarmee je de achterstand in kan halen.
Groet,
Rémon
Nature of nurture?
Ze zijn allebei belangrijk.
Heb je veel nature (talent), hoef je er minder moeite voor te doen en kun je ook meer teweegbrengen. Maar als je geen moeite doet (nurture) je talent te ontwikkelen, bereik je ook niets.
De beste combinatie is natuurlijk veel nature en veel nurture. In de praktijk zie je dit vaak genoeg omdat als mensen ergens talent voor hebben, ze het ook graag doen en ervoor trainen (zie sporters en muzikanten).
Talent is ook niet statisch. Door veel moeite voor een activiteit te doen (veel nurture) veranderen je hersenen ook (nature). Schakers, Muzikanten, Blinden, enz. hebben meer ontwikkelde hersenen op die plekken die belangrijk zijn voor hun activiteit, omdat ze er zoveel op getrained hebben.
Bij sporters en muzikanten moet de prestatie real time geleverd worden. Dit is in tegenstelling tot veel andere activiteiten. Daar kun je het effect van nurture vermeerderen door gewoon veel langer bezig te zijn.
Einstein zegt het het best:
It's not that I'm so smart, it's just that I stay with problems longer.
(De prestatie van David Blaine is denk ik een hoax, hij heeft vast van te voren een zuurstofrijke vloeistof tot zich genomen. Hoe kan je nu eerst 5 minuten een hartslag van 180 slagen per minuut hebben en dan toch nog 17 minuten je adem inhouden?)
Ze zijn allebei belangrijk.
Heb je veel nature (talent), hoef je er minder moeite voor te doen en kun je ook meer teweegbrengen. Maar als je geen moeite doet (nurture) je talent te ontwikkelen, bereik je ook niets.
De beste combinatie is natuurlijk veel nature en veel nurture. In de praktijk zie je dit vaak genoeg omdat als mensen ergens talent voor hebben, ze het ook graag doen en ervoor trainen (zie sporters en muzikanten).
Talent is ook niet statisch. Door veel moeite voor een activiteit te doen (veel nurture) veranderen je hersenen ook (nature). Schakers, Muzikanten, Blinden, enz. hebben meer ontwikkelde hersenen op die plekken die belangrijk zijn voor hun activiteit, omdat ze er zoveel op getrained hebben.
Bij sporters en muzikanten moet de prestatie real time geleverd worden. Dit is in tegenstelling tot veel andere activiteiten. Daar kun je het effect van nurture vermeerderen door gewoon veel langer bezig te zijn.
Einstein zegt het het best:
It's not that I'm so smart, it's just that I stay with problems longer.
(De prestatie van David Blaine is denk ik een hoax, hij heeft vast van te voren een zuurstofrijke vloeistof tot zich genomen. Hoe kan je nu eerst 5 minuten een hartslag van 180 slagen per minuut hebben en dan toch nog 17 minuten je adem inhouden?)
Quote : Fred Wiersma op 27 februari 2010, 12:43
Da's een leuke!
Kijk hier (muzikaal gehoor kan je leren als je jong genoeg bent):
http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=speaking-tonal-languages
(Er is ook een TED talk die het ook deels hierover gehad heeft. Ik kan hem nu niet terugvinden.)
Over aangeboren versus aangeleerd: ik denk dat we meer kunnen leren dan we denken. Maar er zijn ook praktische beperkingen: iemand die geen muzikaal gehoor heeft zal toch geen goeie muzikant worden, hoeveel hij ook oefent.
Da's een leuke!
Kijk hier (muzikaal gehoor kan je leren als je jong genoeg bent):
http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=speaking-tonal-languages
(Er is ook een TED talk die het ook deels hierover gehad heeft. Ik kan hem nu niet terugvinden.)
Veel mensen gooien hun talenten te grabbel en doen er niks mee. Ze gaan het liefst om vier uur naar huis om voor SBS-6 te hangen tot het bedtijd is. Dat is jammer. Dat betekent dat er dus ook "drive" ontbreekt. "Drive" gaat nog een stukje verder dan motivatie, die daar weer het gevolg van is.
Ik vind het ook jammer dat we hier in Nederland nog een onderwijssysteem hebben, waarin nauwelijks (zeg maar niet) aan talent-onderzoek c.q. stimulatie wordt gedaan. Ons onderwijs is er op gericht een soort van GGD
af te leveren. Ik heb mijn kinderen daar veel moeite mee hebben. Alle drie hebben ze andere talenten en alle drie moesten gewoon door de gangbare scholenmolen. In ons scholensysteem, zou men er van kleins af aan vanuit moeten gaan dat kinderen talenten bezitten en dat die ontwikkeld kunnen worden. Kinderen kunnen dan bewust begeleid worden in hun opleiding en ontwikkeling en doelmatig worden voorbereid op een geslaagde maatschappelijke loopbaan. In het huidige systeem kijkt er eens een decaan naar de cijfers en maakt een praatje daarover met de kinderen. Ik vind dus dat we hier volkomen falen in ons opvoedingsbeleid.
Ik vind het ook jammer dat we hier in Nederland nog een onderwijssysteem hebben, waarin nauwelijks (zeg maar niet) aan talent-onderzoek c.q. stimulatie wordt gedaan. Ons onderwijs is er op gericht een soort van GGD
af te leveren. Ik heb mijn kinderen daar veel moeite mee hebben. Alle drie hebben ze andere talenten en alle drie moesten gewoon door de gangbare scholenmolen. In ons scholensysteem, zou men er van kleins af aan vanuit moeten gaan dat kinderen talenten bezitten en dat die ontwikkeld kunnen worden. Kinderen kunnen dan bewust begeleid worden in hun opleiding en ontwikkeling en doelmatig worden voorbereid op een geslaagde maatschappelijke loopbaan. In het huidige systeem kijkt er eens een decaan naar de cijfers en maakt een praatje daarover met de kinderen. Ik vind dus dat we hier volkomen falen in ons opvoedingsbeleid.
Quote : P.J.Odems op 27 februari 2010, 16:37
Eens.
Ik zou kinderen daar als ouder bij proberen te helpen, zodat ze als ze een vervolgopleiding gaan doen na het voortgezet onderwijs, al kunnen dromen waar de opleiding over gaat en welk werk ze er later mee kunnen doen. En dat dat werk ook is wat ze het allerliefst doen.
Je kunt de kanalen dempen met de kinderen (en daarna de volwassenen) die door een verkeerde studiekeuze een middelmatig leven tegemoetgaan.
... kijkt er eens een decaan naar de cijfers en maakt een praatje daarover met de kinderen. Ik vind dus dat we hier volkomen falen in ons opvoedingsbeleid.
Eens.
Ik zou kinderen daar als ouder bij proberen te helpen, zodat ze als ze een vervolgopleiding gaan doen na het voortgezet onderwijs, al kunnen dromen waar de opleiding over gaat en welk werk ze er later mee kunnen doen. En dat dat werk ook is wat ze het allerliefst doen.
Je kunt de kanalen dempen met de kinderen (en daarna de volwassenen) die door een verkeerde studiekeuze een middelmatig leven tegemoetgaan.
Op de lagere school wordt er helemaal niets gedaan aan talenten van kinderen. Ik heb zelfs een geval van jaloezie meegemaakt van een schoolmeester, die niet kon verkroppen dat hij niet het technische inzicht had als mijn zoon van 10.
Vervolgens komen ze op de middelbare school en moeten al op hun 14e een profiel kiezen, dat bepalend is voor hun toekomst. Extra gemotiveerde kinderen, kunnen dan hun best doen en een extra vak te mogen kiezen na die profielkeuze. Wat blijkt, je kind komt na de vakantie weer op school en kan dat extra vak niet worden ingeroosterd. Kind is dus eigenlijk een jaar lang voor de gek gehouden. Er gaat gewoon veel te veel mis met kinderen en talenten worden gewoon weggegooid. Kinderen worden a.h.w. naar de shit geleid. Als ouder heb je nooit meer alles in de grip bij pubers, als tijdens de basisschool. Kinderen willen ook zelf hun vrijheid ontdekken en bevechten. Stuur maar eens een leger coaches op die vastgeroeste onderwijzers en leerkrachten af. Ik denk dat dat echt heel hoog tijd wordt, anders plukken we hier over een paar decennia nog heel zure vruchten.
Vervolgens komen ze op de middelbare school en moeten al op hun 14e een profiel kiezen, dat bepalend is voor hun toekomst. Extra gemotiveerde kinderen, kunnen dan hun best doen en een extra vak te mogen kiezen na die profielkeuze. Wat blijkt, je kind komt na de vakantie weer op school en kan dat extra vak niet worden ingeroosterd. Kind is dus eigenlijk een jaar lang voor de gek gehouden. Er gaat gewoon veel te veel mis met kinderen en talenten worden gewoon weggegooid. Kinderen worden a.h.w. naar de shit geleid. Als ouder heb je nooit meer alles in de grip bij pubers, als tijdens de basisschool. Kinderen willen ook zelf hun vrijheid ontdekken en bevechten. Stuur maar eens een leger coaches op die vastgeroeste onderwijzers en leerkrachten af. Ik denk dat dat echt heel hoog tijd wordt, anders plukken we hier over een paar decennia nog heel zure vruchten.
Mooi die academische benadering van het leven. Als je goed leest verloopt het onderwerp, zowel in de column alsook in de discussie, van talenten naar presteren.
Maar waar draait het nu eigenlijk om in het leven ?
Maar waar draait het nu eigenlijk om in het leven ?
Quote : P.J.Odems op 27 februari 2010, 16:37
Een interessante vraag in dit opzicht: wie is verantwoordelijk voor de opvoeding (inclusief onderwijs) van onze kinderen? In mijn optiek: de ouders. Niet de school, niet de overheid.
Ouders die er van uitgaan dat de school het wel allemaal regelt, zijn naief of onttrekken zich aan die verantwoordelijkheid. Onwetendheid is geen excuus.
Quote : P.J.Odems op 27 februari 2010, 18:19
Huur mij, of mijn collega's maar in. Betaal je zelf of zullen we de belastingen verhogen?
Ik denk ook dat er veel kan verbeteren aan het onderwijssysteem. Maar het begint bij de klanten (leerlingen en hun ouders).
Een interessante site over andere vormen van onderwijs is bijv http://www.unschooling.com/library/faq/index.shtml
...
In het huidige systeem kijkt er eens een decaan naar de cijfers en maakt een praatje daarover met de kinderen. Ik vind dus dat we hier volkomen falen in ons opvoedingsbeleid.
Een interessante vraag in dit opzicht: wie is verantwoordelijk voor de opvoeding (inclusief onderwijs) van onze kinderen? In mijn optiek: de ouders. Niet de school, niet de overheid.
Ouders die er van uitgaan dat de school het wel allemaal regelt, zijn naief of onttrekken zich aan die verantwoordelijkheid. Onwetendheid is geen excuus.
Quote : P.J.Odems op 27 februari 2010, 18:19
...
Stuur maar eens een leger coaches op die vastgeroeste onderwijzers en leerkrachten af. Ik denk dat dat echt heel hoog tijd wordt, anders plukken we hier over een paar decennia nog heel zure vruchten.
Huur mij, of mijn collega's maar in.
Betaal je zelf of zullen we de belastingen verhogen? Ik denk ook dat er veel kan verbeteren aan het onderwijssysteem. Maar het begint bij de klanten (leerlingen en hun ouders).
Een interessante site over andere vormen van onderwijs is bijv http://www.unschooling.com/library/faq/index.shtml
Quote : P.J.Odems op 27 februari 2010, 18:19
Wat heb je precies zelf gedaan om het talent uit je kinderen te krijgen dan? De scholen de schuld geven is lekker makkelijk en simpel, maar er zijn legio mogelijkheden die je zelf had kunnen ondernemen mocht je zelf willen dat de talenten van je kinderen maximaal benut werden. Het staat je immers vrij om je kinderen naar een andere school te sturen waar het rooster technisch wel zou kunnen om meerdere vakken te volgen en geloof me, die zijn er genoeg(om maar een dwarsstraat te noemen).
Daarnaast lijkt het me niet de taak van de school om een kind te begeleiden bij eventuele profielkeuzes maar de ouders zelf, actief met de kids de boer om op zoek naar geschikte studies, scholen etc.... Niet wachten tot het je wordt aangedragen.
Daarnaast wat betreft de vastgeroeste onderwijzers en leerkrachten, ik denk dat onderwijs juist een branche is waar gigantisch veel veranderd c.q. verbeterd wordt. Scholen zijn continu bezig om te veranderen en zijn in dat opzicht absoluut niet vastgeroest.
Op de lagere school wordt er helemaal niets gedaan aan talenten van kinderen. Ik heb zelfs een geval van jaloezie meegemaakt van een schoolmeester, die niet kon verkroppen dat hij niet het technische inzicht had als mijn zoon van 10.
Vervolgens komen ze op de middelbare school en moeten al op hun 14e een profiel kiezen, dat bepalend is voor hun toekomst. Extra gemotiveerde kinderen, kunnen dan hun best doen en een extra vak te mogen kiezen na die profielkeuze. Wat blijkt, je kind komt na de vakantie weer op school en kan dat extra vak niet worden ingeroosterd. Kind is dus eigenlijk een jaar lang voor de gek gehouden. Er gaat gewoon veel te veel mis met kinderen en talenten worden gewoon weggegooid. Kinderen worden a.h.w. naar de shit geleid. Als ouder heb je nooit meer alles in de grip bij pubers, als tijdens de basisschool. Kinderen willen ook zelf hun vrijheid ontdekken en bevechten. Stuur maar eens een leger coaches op die vastgeroeste onderwijzers en leerkrachten af. Ik denk dat dat echt heel hoog tijd wordt, anders plukken we hier over een paar decennia nog heel zure vruchten.
Wat heb je precies zelf gedaan om het talent uit je kinderen te krijgen dan? De scholen de schuld geven is lekker makkelijk en simpel, maar er zijn legio mogelijkheden die je zelf had kunnen ondernemen mocht je zelf willen dat de talenten van je kinderen maximaal benut werden. Het staat je immers vrij om je kinderen naar een andere school te sturen waar het rooster technisch wel zou kunnen om meerdere vakken te volgen en geloof me, die zijn er genoeg(om maar een dwarsstraat te noemen).
Daarnaast lijkt het me niet de taak van de school om een kind te begeleiden bij eventuele profielkeuzes maar de ouders zelf, actief met de kids de boer om op zoek naar geschikte studies, scholen etc.... Niet wachten tot het je wordt aangedragen.
Daarnaast wat betreft de vastgeroeste onderwijzers en leerkrachten, ik denk dat onderwijs juist een branche is waar gigantisch veel veranderd c.q. verbeterd wordt. Scholen zijn continu bezig om te veranderen en zijn in dat opzicht absoluut niet vastgeroest.
Wij stonden en staan altijd 100% achter de kinderen en hebben er heel veel uren in gestoken. Uiteindelijk is elk kind wel op z'n plekje terecht gekomen denk ik.
Grappig dat hier de scholing in bescherming genomen om vooral niks te doen aan het ontdekken van talenten en bijbehorende begeleiding. Als daar evenveel aandacht aan zou worden gegeven als aan et vak rekenen, zou onze jeugd zich veel prettiger voelen en zou een hele hoop ellende worden voorkomen. Veel ouders hebben een dusdanig opleidingsniveau, dat ze hun kinderen al op de basisschool niet meer kunnen volgen. Je moet daar je ogen niet voor sluiten.
Ik heb het dus bewust niet over presteren. Presteren komt vanzelf als er "drive" aanwezig is en ze de juiste stof krijgen voorgeschoteld.
Grappig dat hier de scholing in bescherming genomen om vooral niks te doen aan het ontdekken van talenten en bijbehorende begeleiding. Als daar evenveel aandacht aan zou worden gegeven als aan et vak rekenen, zou onze jeugd zich veel prettiger voelen en zou een hele hoop ellende worden voorkomen. Veel ouders hebben een dusdanig opleidingsniveau, dat ze hun kinderen al op de basisschool niet meer kunnen volgen. Je moet daar je ogen niet voor sluiten.
Ik heb het dus bewust niet over presteren. Presteren komt vanzelf als er "drive" aanwezig is en ze de juiste stof krijgen voorgeschoteld.
Quote : Merkava op 27 februari 2010, 18:27
Dat is een goede opmerking. Maar die kan hier natuurlijk bij elk onderwerp worden geplaatst. Uiteindelijk draait het om geluk en liefde. Als dat niet kompleet is, ontstaat er op korte of lange termijn frustratie.
Mooi die academische benadering van het leven. Als je goed leest verloopt het onderwerp, zowel in de column alsook in de discussie, van talenten naar presteren.
Maar waar draait het nu eigenlijk om in het leven ?
Dat is een goede opmerking. Maar die kan hier natuurlijk bij elk onderwerp worden geplaatst. Uiteindelijk draait het om geluk en liefde. Als dat niet kompleet is, ontstaat er op korte of lange termijn frustratie.
Quote : Fred Wiersma op 27 februari 2010, 18:32
Fred. Als je ziet dat ministers en andere bestuurders (op allerlei niveau) om een poep en een scheet expertise en coaches moeten inhuren, omdat ze zelf niet eens capabel zijn voor hun vak, dan is het een open deur om eens op dat vlak een kwaliteitsverbetering in te voeren. Laat het die bestuurders zelf maar uitzoeken en richt de aandacht op de kinderen. Die zijn straks bepalend voor de toekomst. Bestuurders die op die manier door de mand vallen, moeten maar een andere baan gaan zoeken.
Quote : P.J.Odems op 27 februari 2010, 16:37...
In het huidige systeem kijkt er eens een decaan naar de cijfers en maakt een praatje daarover met de kinderen. Ik vind dus dat we hier volkomen falen in ons opvoedingsbeleid.
Een interessante vraag in dit opzicht: wie is verantwoordelijk voor de opvoeding (inclusief onderwijs) van onze kinderen? In mijn optiek: de ouders. Niet de school, niet de overheid.
Ouders die er van uitgaan dat de school het wel allemaal regelt, zijn naief of onttrekken zich aan die verantwoordelijkheid. Onwetendheid is geen excuus.
Quote : P.J.Odems op 27 februari 2010, 18:19...
Stuur maar eens een leger coaches op die vastgeroeste onderwijzers en leerkrachten af. Ik denk dat dat echt heel hoog tijd wordt, anders plukken we hier over een paar decennia nog heel zure vruchten.
Huur mij, of mijn collega's maar in.
Ik denk ook dat er veel kan verbeteren aan het onderwijssysteem. Maar het begint bij de klanten (leerlingen en hun ouders).
Een interessante site over andere vormen van onderwijs is bijv http://www.unschooling.com/library/faq/index.shtml
Fred. Als je ziet dat ministers en andere bestuurders (op allerlei niveau) om een poep en een scheet expertise en coaches moeten inhuren, omdat ze zelf niet eens capabel zijn voor hun vak, dan is het een open deur om eens op dat vlak een kwaliteitsverbetering in te voeren. Laat het die bestuurders zelf maar uitzoeken en richt de aandacht op de kinderen. Die zijn straks bepalend voor de toekomst. Bestuurders die op die manier door de mand vallen, moeten maar een andere baan gaan zoeken.
Quote : Fred Wiersma op 27 februari 2010, 18:32
Als je zo redeneert laat je de toekomst van de kinderen afhangen van de mondigheid van de ouders. De scholen en onderwijzer horen de professionals te zijn die ervaring hebben met honderden en duizenden kinderen en zo weten wat het beste voor je kinderen is, waar je slechts bij uitzondering als ouder of kind in hoeft bij te sturen.
Nu moet het kind grotendeels zelf de sturing nemen. En dat werkt niet. Hij moet geleid worden bij zijn beslissingsproces. Meer dan nu gebeurt.
Het hoort onderdeel van het takenpakket van scholen te zijn om net als aandacht aan wiskunde te besteden, ook aandacht te besteden aan (bijvoorbeeld) de vervolgopleiding. (En projectmatig werken, en probleemoplossend vermogen)
Tot zover het wishful thinking.
In het hier en nu kan iemand geen beter advies krijgen dan zo actief mogelijk bij de opleiding van zijn kinderen betrokken te zijn (en ze misschien zelfs zelf opleidt in de dingen die ze interessant vinden. Dat is makkelijker dan je zou denken)
Quote:
De dingen te doen die je leuk en nuttig vindt. Daar draait het om in het leven
Een interessante vraag in dit opzicht: wie is verantwoordelijk voor de opvoeding (inclusief onderwijs) van onze kinderen? In mijn optiek: de ouders. Niet de school, niet de overheid.
Ouders die er van uitgaan dat de school het wel allemaal regelt, zijn naief of onttrekken zich aan die verantwoordelijkheid.
Onwetendheid is geen excuus.
Als je zo redeneert laat je de toekomst van de kinderen afhangen van de mondigheid van de ouders. De scholen en onderwijzer horen de professionals te zijn die ervaring hebben met honderden en duizenden kinderen en zo weten wat het beste voor je kinderen is, waar je slechts bij uitzondering als ouder of kind in hoeft bij te sturen.
Nu moet het kind grotendeels zelf de sturing nemen. En dat werkt niet. Hij moet geleid worden bij zijn beslissingsproces. Meer dan nu gebeurt.
Het hoort onderdeel van het takenpakket van scholen te zijn om net als aandacht aan wiskunde te besteden, ook aandacht te besteden aan (bijvoorbeeld) de vervolgopleiding. (En projectmatig werken, en probleemoplossend vermogen)
Tot zover het wishful thinking.
In het hier en nu kan iemand geen beter advies krijgen dan zo actief mogelijk bij de opleiding van zijn kinderen betrokken te zijn (en ze misschien zelfs zelf opleidt in de dingen die ze interessant vinden. Dat is makkelijker dan je zou denken)
Quote:
Maar waar draait het nu eigenlijk om in het leven ?
De dingen te doen die je leuk en nuttig vindt. Daar draait het om in het leven
Quote : XiaoDi op 27 februari 2010, 19:07
En hoe bereik je die ?
En aanvullend, welke rol kunnen talenten hier wel of niet een rol in spelen.
Quote:Maar waar draait het nu eigenlijk om in het leven ?
De dingen te doen die je leuk en nuttig vindt. Daar draait het om in het leven
En hoe bereik je die ?
En aanvullend, welke rol kunnen talenten hier wel of niet een rol in spelen.
Quote : P.J.Odems op 27 februari 2010, 19:01
Dat in bescherming nemen vloeit denk ik voort uit het feit dat je een ietwat vertekend schetst van het hedendaagse onderwijs. Tegenwoordig ligt de nadruk op basisscholen al heel erg op het individuele kunnen van kinderen. Voor elk kind wordt er tegenwoordig een passend programma gemaakt zodat het kind die meer talenten heeft op rekenkundig gebied hier ook extra in uitgedaagd wordt met extra/moeilijkere opdrachten. Met alle overige vakken net zo, dus ik ben van mening dat er in het basisonderwijs voldoende nadruk ligt op het ontdekken en vergroten van de talenten van kinderen.
Daarnaast denk ik ook dat als een kind een dusdanig speciaal talent heeft zodat wat hij/zij niet in het reguliere onderwijs kan verdiepen dat de school hier weinig mee kan doen. Een kind met bijvoorbeeld een groot muzikaal talent zit niet op zijn/haar plek voor extra verdieping op dat gebied op een basisschool, maar zal hiermee samen met de ouders zelf naar verdieping moeten zoeken bij bijvoorbeeld een muziekschool in de vrije tijd o.i.d.
Grappig dat hier de scholing in bescherming genomen om vooral niks te doen aan het ontdekken van talenten en bijbehorende begeleiding. Als daar evenveel aandacht aan zou worden gegeven als aan et vak rekenen, zou onze jeugd zich veel prettiger voelen en zou een hele hoop ellende worden voorkomen. Veel ouders hebben een dusdanig opleidingsniveau, dat ze hun kinderen al op de basisschool niet meer kunnen volgen. Je moet daar je ogen niet voor sluiten.
Dat in bescherming nemen vloeit denk ik voort uit het feit dat je een ietwat vertekend schetst van het hedendaagse onderwijs. Tegenwoordig ligt de nadruk op basisscholen al heel erg op het individuele kunnen van kinderen. Voor elk kind wordt er tegenwoordig een passend programma gemaakt zodat het kind die meer talenten heeft op rekenkundig gebied hier ook extra in uitgedaagd wordt met extra/moeilijkere opdrachten. Met alle overige vakken net zo, dus ik ben van mening dat er in het basisonderwijs voldoende nadruk ligt op het ontdekken en vergroten van de talenten van kinderen.
Daarnaast denk ik ook dat als een kind een dusdanig speciaal talent heeft zodat wat hij/zij niet in het reguliere onderwijs kan verdiepen dat de school hier weinig mee kan doen. Een kind met bijvoorbeeld een groot muzikaal talent zit niet op zijn/haar plek voor extra verdieping op dat gebied op een basisschool, maar zal hiermee samen met de ouders zelf naar verdieping moeten zoeken bij bijvoorbeeld een muziekschool in de vrije tijd o.i.d.
Quote : Robbert12 op 27 februari 2010, 19:12
Heb jij hier veraing mee dan, de enige geluiden die ik uit het onderwijs hoor is dat er vooral veel aandacht is voor kinderen die op bepaalde vlakken achter lopen en dan bijgespijkerd worden. Kinderen met een bijzonder talent worden bij mijn weten niet tot nauwelijks extra uitgedaagd.
Voor elk kind wordt er tegenwoordig een passend programma gemaakt zodat het kind die meer talenten heeft op rekenkundig gebied hier ook extra in uitgedaagd wordt met extra/moeilijkere opdrachten. Met alle overige vakken net zo, dus ik ben van mening dat er in het basisonderwijs voldoende nadruk ligt op het ontdekken en vergroten van de talenten van kinderen.
Heb jij hier veraing mee dan, de enige geluiden die ik uit het onderwijs hoor is dat er vooral veel aandacht is voor kinderen die op bepaalde vlakken achter lopen en dan bijgespijkerd worden. Kinderen met een bijzonder talent worden bij mijn weten niet tot nauwelijks extra uitgedaagd.
Quote : Merkava op 27 februari 2010, 19:14
Ja van zeer dicht bij, mijn vriendin is leerkracht in het primair onderwijs. Kinderen die achter lopen worden inderdaad actief bijgespijkerd, maar ook kinderen die in de huidige klas ver onder hun niveau werken krijgen verdiepende opdrachten zodat ze maximaal uitgedaagd worden. Dus mocht een kind bijzonder goed in het rekenkundige werk zijn, dan kan hij/zij extra moeilijke sommen krijgen om zo maximaal de talenten te benutten en te stimuleren. Dit gaat soms zo ver dat deze kinderen enkele jaren kunnen voorlopen op hun medeleerlingen. Zolang een kind aantoont dat hij/zij het aankan gaan de leerkrachten hier zeker in mee.
Heb jij hier veraing mee dan, de enig egeluiden die ik uit het onderwijs hoor is dat er vooral veel aandacht is voor kinderen die op bepaalde vlakken achter lopen en dan bijgespijkerd worden. Kinderen met een bijzonder talent worden bij mijn weten niet tot nauwelijks extra uitgedaagd.
Ja van zeer dicht bij, mijn vriendin is leerkracht in het primair onderwijs. Kinderen die achter lopen worden inderdaad actief bijgespijkerd, maar ook kinderen die in de huidige klas ver onder hun niveau werken krijgen verdiepende opdrachten zodat ze maximaal uitgedaagd worden. Dus mocht een kind bijzonder goed in het rekenkundige werk zijn, dan kan hij/zij extra moeilijke sommen krijgen om zo maximaal de talenten te benutten en te stimuleren. Dit gaat soms zo ver dat deze kinderen enkele jaren kunnen voorlopen op hun medeleerlingen. Zolang een kind aantoont dat hij/zij het aankan gaan de leerkrachten hier zeker in mee.
Hoe komt het dan dat het voortgezet onderwijs steen en been klaagt over het belabberde niveau van de kinderen, die juist van de basisscholen af zijn gekomen?
Quote : Robbert12 op 27 februari 2010, 19:16
Dat is mooi voor die kids die bij jouw vrouw op school zitten, maar helaas is dat nog lang niet de norm.
Ja van zeer dicht bij, mijn vriendin is leerkracht in het primair onderwijs.
Dat is mooi voor die kids die bij jouw vrouw op school zitten, maar helaas is dat nog lang niet de norm.
Quote : XiaoDi op 27 februari 2010, 19:07
Ouders zijn verantwoordelijk voor hun kinderen totdat die meerderjarig zijn. Niet de scholen, niet de overheid.
Het is onzinnig te verwachten als ouder dat de school automatisch het beste regelt voor je kinderen. Vergelijk het met een arts die jou een behandeling adviseert. JIJ bepaalt ja of nee. Niet de arts. Idem voor een advocaat in en rechtszaak. De advocaat adviseert een aanpak, jij beslist die wel of niet te volgen. Dat in de praktijk veel mensen klakkeloos doen wat een arts, leraar of advocaat aanraadt wil nog niet zeggen dat ze van hun eigen verantwoordelijkheid af zijn.
Quote:
Hoe weet je dat? Ik ben het wel met je eens dat een kind begeleid moet worden. Ik vind alleen dat de primaire verantwoordelijkheid bij de ouders ligt.
Quote:
Dat doen ze ook. Maar vergeet ook niet: je kunt een paard naar het water leiden, maar je kunt hem niet laten drinken.
Als je zo redeneert laat je de toekomst van de kinderen afhangen van de mondigheid van de ouders. De scholen en onderwijzer horen de professionals te zijn die ervaring hebben met honderden en duizenden kinderen en zo weten wat het beste voor je kinderen is, waar je slechts bij uitzondering als ouder of kind in hoeft bij te sturen.
Ouders zijn verantwoordelijk voor hun kinderen totdat die meerderjarig zijn. Niet de scholen, niet de overheid.
Het is onzinnig te verwachten als ouder dat de school automatisch het beste regelt voor je kinderen. Vergelijk het met een arts die jou een behandeling adviseert. JIJ bepaalt ja of nee. Niet de arts. Idem voor een advocaat in en rechtszaak. De advocaat adviseert een aanpak, jij beslist die wel of niet te volgen. Dat in de praktijk veel mensen klakkeloos doen wat een arts, leraar of advocaat aanraadt wil nog niet zeggen dat ze van hun eigen verantwoordelijkheid af zijn.
Quote:
Nu moet het kind grotendeels zelf de sturing nemen. En dat werkt niet. Hij moet geleid worden bij zijn beslissingsproces. Meer dan nu gebeurt.
Hoe weet je dat? Ik ben het wel met je eens dat een kind begeleid moet worden. Ik vind alleen dat de primaire verantwoordelijkheid bij de ouders ligt.
Quote:
Het hoort onderdeel van het takenpakket van scholen te zijn om net als aandacht aan wiskunde te besteden, ook aandacht te besteden aan (bijvoorbeeld) de vervolgopleiding. (En projectmatig werken, en probleemoplossend vermogen)
Dat doen ze ook. Maar vergeet ook niet: je kunt een paard naar het water leiden, maar je kunt hem niet laten drinken.
Quote : Merkava op 27 februari 2010, 19:21
Via de pabo-opleidingen ligt hier ook steeds meer nadruk op, dus dit zou dan een kwestie van tijd moeten zijn...
Quote : Robbert12 op 27 februari 2010, 19:16Ja van zeer dicht bij, mijn vriendin is leerkracht in het primair onderwijs.
Dat is mooi voor die kids die bij jouwvrouwvriendin op school zitten, maar helaas is dat nog lang niet de norm.
Via de pabo-opleidingen ligt hier ook steeds meer nadruk op, dus dit zou dan een kwestie van tijd moeten zijn...
Quote : P.J.Odems op 27 februari 2010, 19:19
Nu haal je 2 dingen door elkaar. Het algemene niveau van de kids die van de basisschool af komen en het bevorderen en stimuleren van talenten(waar deze discussie over ging toch?). Dat een school extra aandacht geeft aan "speciale" kinderen met talenten wil niet zeggen dat hierdoor automatisch het algemene niveau omhoog gaat.
Hoe komt het dan dat het voortgezet onderwijs steen en been klaagt over het belabberde niveau van de kinderen, die juist van de basisscholen af zijn gekomen?
Nu haal je 2 dingen door elkaar. Het algemene niveau van de kids die van de basisschool af komen en het bevorderen en stimuleren van talenten(waar deze discussie over ging toch?). Dat een school extra aandacht geeft aan "speciale" kinderen met talenten wil niet zeggen dat hierdoor automatisch het algemene niveau omhoog gaat.
Quote : Merkava op 27 februari 2010, 19:21
Hoe weet je dat? Op de school van mijn kinderen was dat meer dan 6 jaar geleden al het geval, wat Robbert beschrijft.
Sterker nog, toen ik op de basisschool zat kregen ik en een aantal anderen al 'moeilijker' werk dan de anderen. Verder beschrijft Theo Thijssen in diverse boeken over scholen 100 jaar geleden al verschillende lesniveaus in 1 en dezelfde klas.
Dat is mooi voor die kids die bij jouw vrouw op school zitten, maar helaas is dat nog lang niet de norm.
Hoe weet je dat? Op de school van mijn kinderen was dat meer dan 6 jaar geleden al het geval, wat Robbert beschrijft.
Sterker nog, toen ik op de basisschool zat kregen ik en een aantal anderen al 'moeilijker' werk dan de anderen. Verder beschrijft Theo Thijssen in diverse boeken over scholen 100 jaar geleden al verschillende lesniveaus in 1 en dezelfde klas.
Quote : Merkava op 27 februari 2010, 19:11
Als je ergens goed in bent (talent ervoor hebt of het vaak doet), krijg je vaak positieve feedback waardoor je het graag doet, waardoor je er beter in wordt, enz....
Quote:
Je best doen op school en ook eens met je ouders projectmatig werken, (ook) om je probleemoplossende vermogen te verbeteren. Zodat je op tijd goed genoeg kunt nadenken en een beeld hebt van de dingen die je leuk vindt om een goede studiekeuze te kunnen maken.
Dingen vinden die je nuttig vindt te doen, kun je proberen te vinden door veel rond te kijken, en dingen niet te snel uit te sluiten.
... welke rol kunnen talenten hier wel of niet een rol in spelen.
Als je ergens goed in bent (talent ervoor hebt of het vaak doet), krijg je vaak positieve feedback waardoor je het graag doet, waardoor je er beter in wordt, enz....
Quote:
En hoe bereik je die ?
Je best doen op school en ook eens met je ouders projectmatig werken, (ook) om je probleemoplossende vermogen te verbeteren. Zodat je op tijd goed genoeg kunt nadenken en een beeld hebt van de dingen die je leuk vindt om een goede studiekeuze te kunnen maken.
Dingen vinden die je nuttig vindt te doen, kun je proberen te vinden door veel rond te kijken, en dingen niet te snel uit te sluiten.
Quote : Fred Wiersma op 27 februari 2010, 19:29
Ik denk dat we hier een verschil in interpretatie hebben tussen wat ik uitdagende lesstof vind en wat jullie als uitdagende lesstof classificeren. Daarnaast het is niet vast te stellen wie hier 'gelijk' heeft omdat het om een subjectieve waarneming gaat.
Ik ken ouders die wel klagen over het niveau van de aangeboden lesstof net zo goed als dat jullie voorbeelden kennen van scholen waar wel meer uitdagende lesstof aangeboden word.
Om een voorbeeld te geven, mijn oudste dochter was in groep 4 echt toe aan Engels, ze wilde het zelf graag leren. Ik heb toen overleg met school gehad en ze gingen kijken wat ze konden doen. er was toen sprake van dat ze zelfstandig Engelse les op een computer zou volgen. IS helaas niks meer mee gedaan en school is hier ook niet erg duidelijk geweest.
Had ik geweten dat ze er, om wat voor reden dan ook, niks mee hebben gedaan dan had ik dat deel zelf op kunnen pakken.
Hoe weet je dat? Op de school van mijn kinderen was dat meer dan 6 jaar geleden al het geval, wat Robbert beschrijft.
Ik denk dat we hier een verschil in interpretatie hebben tussen wat ik uitdagende lesstof vind en wat jullie als uitdagende lesstof classificeren. Daarnaast het is niet vast te stellen wie hier 'gelijk' heeft omdat het om een subjectieve waarneming gaat.
Ik ken ouders die wel klagen over het niveau van de aangeboden lesstof net zo goed als dat jullie voorbeelden kennen van scholen waar wel meer uitdagende lesstof aangeboden word.
Om een voorbeeld te geven, mijn oudste dochter was in groep 4 echt toe aan Engels, ze wilde het zelf graag leren. Ik heb toen overleg met school gehad en ze gingen kijken wat ze konden doen. er was toen sprake van dat ze zelfstandig Engelse les op een computer zou volgen. IS helaas niks meer mee gedaan en school is hier ook niet erg duidelijk geweest.
Had ik geweten dat ze er, om wat voor reden dan ook, niks mee hebben gedaan dan had ik dat deel zelf op kunnen pakken.
Quote : XiaoDi op 27 februari 2010, 19:31
Definieer nuttig
Dingen vinden die je nuttig vindt te doen, kun je proberen te vinden door veel rond te kijken, en dingen niet te snel uit te sluiten.
Definieer nuttig
Quote : Robbert12 op 27 februari 2010, 19:26
Kinderen, die met hun talenten niet aan de bak komen op de basisschool, of op welk onderwijs dan ook, keren zich in zichzelf en gaan ver onder de maat presteren. Ze zijn "ongelukkig"......... In mijn optiek is dit iets dat moet worden vermeden en als het nodig is om daarvoor alle heilige onderwijshuisjes te slopen, moeten we dat er maar voor over hebben, ook al wordt dat een zware dobber.
Quote : P.J.Odems op 27 februari 2010, 19:19Hoe komt het dan dat het voortgezet onderwijs steen en been klaagt over het belabberde niveau van de kinderen, die juist van de basisscholen af zijn gekomen?
Nu haal je 2 dingen door elkaar. Het algemene niveau van de kids die van de basisschool af komen en het bevorderen en stimuleren van talenten(waar deze discussie over ging toch?). Dat een school extra aandacht geeft aan "speciale" kinderen met talenten wil niet zeggen dat hierdoor automatisch het algemene niveau omhoog gaat.
Kinderen, die met hun talenten niet aan de bak komen op de basisschool, of op welk onderwijs dan ook, keren zich in zichzelf en gaan ver onder de maat presteren. Ze zijn "ongelukkig"......... In mijn optiek is dit iets dat moet worden vermeden en als het nodig is om daarvoor alle heilige onderwijshuisjes te slopen, moeten we dat er maar voor over hebben, ook al wordt dat een zware dobber.
Quote : Fred Wiersma op 27 februari 2010, 19:22
Inderdaad, maar als een arts teveel fouten maakt, gaat hij in de gevangenis. En als een advocaat teveel fouten maakt krijgt hij geen clienten meer. De uiteindelijke verantwoordelijkheid ligt inderdaad bij deze twee beroepsgroepen bij de clienten, maar de overheid zorgt ervoor dat het belang van de clienten gewaarborgd blijft, door wetten en certificiering.
Idealiter zou dit ook zo bij scholen moeten werken, maar hier is het resultaat van hun werk moeilijk te beoordelen, waardoor minder goed feedback is te geven, en daardoor de minder dan optimale kwaliteit.
Het is de taak van de overheid, niet de ouder, om deze situatie te veranderen.
Quote:
Als het paard geen dorst heeft zal hij niet drinken nee. Maar er is nog ruimte om onderwijsmethoden te verbeteren, en ook in de methoden die gebruikt worden om kinderen te motiveren dingen te doen die goed voor hen zijn.
Ouders zijn verantwoordelijk voor hun kinderen totdat die meerderjarig zijn. Niet de scholen, niet de overheid.
Het is onzinnig te verwachten als ouder dat de school automatisch het beste regelt voor je kinderen. Vergelijk het met een arts die jou een behandeling adviseert. JIJ bepaalt ja of nee. Niet de arts. Idem voor een advocaat in en rechtszaak. De advocaat adviseert een aanpak, jij beslist die wel of niet te volgen. Dat in de praktijk veel mensen klakkeloos doen wat een arts, leraar of advocaat aanraadt wil nog niet zeggen dat ze van hun eigen verantwoordelijkheid af zijn.
Inderdaad, maar als een arts teveel fouten maakt, gaat hij in de gevangenis. En als een advocaat teveel fouten maakt krijgt hij geen clienten meer. De uiteindelijke verantwoordelijkheid ligt inderdaad bij deze twee beroepsgroepen bij de clienten, maar de overheid zorgt ervoor dat het belang van de clienten gewaarborgd blijft, door wetten en certificiering.
Idealiter zou dit ook zo bij scholen moeten werken, maar hier is het resultaat van hun werk moeilijk te beoordelen, waardoor minder goed feedback is te geven, en daardoor de minder dan optimale kwaliteit.
Het is de taak van de overheid, niet de ouder, om deze situatie te veranderen.
Quote:
Quote:Het hoort onderdeel van het takenpakket van scholen te zijn om net als aandacht aan wiskunde te besteden, ook aandacht te besteden aan (bijvoorbeeld) de vervolgopleiding. (En projectmatig werken, en probleemoplossend vermogen)
Dat doen ze ook. Maar vergeet ook niet: je kunt een paard naar het water leiden, maar je kunt hem niet laten drinken.
Als het paard geen dorst heeft zal hij niet drinken nee. Maar er is nog ruimte om onderwijsmethoden te verbeteren, en ook in de methoden die gebruikt worden om kinderen te motiveren dingen te doen die goed voor hen zijn.
Quote : Merkava op 27 februari 2010, 19:39
Iets waarmee je binnen of buiten jezelf iets verbetert.
Dit ligt op een schaal: het is nuttig als ik een glas water drink, maar het is nuttiger als ik ervoor kan zorgen dat de gehele mensheid schoon en goedkoop drinkwater heeft.
De uitdaging is iets te zoeken wat zo nuttig mogelijk is, en waarmee je een zo hoog mogelijke impact hebt.
Definieer nuttig
Iets waarmee je binnen of buiten jezelf iets verbetert.
Dit ligt op een schaal: het is nuttig als ik een glas water drink, maar het is nuttiger als ik ervoor kan zorgen dat de gehele mensheid schoon en goedkoop drinkwater heeft.
De uitdaging is iets te zoeken wat zo nuttig mogelijk is, en waarmee je een zo hoog mogelijke impact hebt.
Wat nu als jouw talenten niet toereikend genoeg zijn om te bereiken wat jij als nuttig kwalificeert ?
Dan worden je talenten ineens beperkingen.
Dan worden je talenten ineens beperkingen.
Quote : Merkava op 27 februari 2010, 20:21
Ja, stel het enige wat je nuttig vind is het met een druk op de knop alle planeten van het zonnestelsel van leven te voorzien. En je hebt vooralsnog niet genoeg talent om dit te bewerkstelligen.
Je hebt dan 2 dingen die je kunt doen:
De keuze die je maakt is persoonlijk en afhankelijk van het doel. Veel doelen zijn op veel verschillende manieren te bereiken, en je kunt je doelen ook herdefinieren zodat je - hoewel je iets nuttigs doet in het gebied waar je nuttig wilt zijn - toch iets anders doet dan je oorspronkelijk van plan was.
Over zulk soort compromissen hoef je natuurlijk niet altijd even enthousiast te zijn ...
Quote:
Dit begrijp ik niet.
Wat nu als jouw talenten niet toereikend genoeg zijn om te bereiken wat jij als nuttig kwalificeert ?
Ja, stel het enige wat je nuttig vind is het met een druk op de knop alle planeten van het zonnestelsel van leven te voorzien. En je hebt vooralsnog niet genoeg talent om dit te bewerkstelligen.
Je hebt dan 2 dingen die je kunt doen:
- Er toch aan beginnen te werken in de hoop dat je na verloop van tijd wel de vaardigheden zult ontwikkelen om dit te doen
- Een makkelijker doel kiezen
De keuze die je maakt is persoonlijk en afhankelijk van het doel. Veel doelen zijn op veel verschillende manieren te bereiken, en je kunt je doelen ook herdefinieren zodat je - hoewel je iets nuttigs doet in het gebied waar je nuttig wilt zijn - toch iets anders doet dan je oorspronkelijk van plan was.
Over zulk soort compromissen hoef je natuurlijk niet altijd even enthousiast te zijn ...
Quote:
Dan worden je talenten ineens beperkingen.
Dit begrijp ik niet.
Quote : XiaoDi op 27 februari 2010, 19:57
Waarom vind je dat een overheidstaak? En niet een taak van de ouders?
...
Het is de taak van de overheid, niet de ouder, om deze situatie te veranderen.
Waarom vind je dat een overheidstaak? En niet een taak van de ouders?
Quote : Fred Wiersma op 27 februari 2010, 20:39
Om de redenenen die ik noemde
Het is natuurlijk wel de taak van de burger om de overheid te controleren, en van de ouder om het beste voor zijn kind te bewerkstelligen.
Maar het is de taak van de overheid om het belang van de burgers te waarborgen. Controle en sturing van het onderwijs hoort hier bij.
Waarom vind je dat een overheidstaak? En niet een taak van de ouders?
Om de redenenen die ik noemde
Het is natuurlijk wel de taak van de burger om de overheid te controleren, en van de ouder om het beste voor zijn kind te bewerkstelligen.
Maar het is de taak van de overheid om het belang van de burgers te waarborgen. Controle en sturing van het onderwijs hoort hier bij.
Quote : XiaoDi op 27 februari 2010, 20:42
De enige reden die ik zie dat je noemde, is de certificering / wetgeving. Heb je er meer genoemd?
Overigens is dat geen reden maar een stelling.
Over de taak van de overheid zijn er zoveel meningen als dat er Nedrlanders zijn, denk ik wel eens....
Quote : Fred Wiersma op 27 februari 2010, 20:39Waarom vind je dat een overheidstaak? En niet een taak van de ouders?
Om de redenenen die ik noemde
De enige reden die ik zie dat je noemde, is de certificering / wetgeving. Heb je er meer genoemd?
Overigens is dat geen reden maar een stelling.
Over de taak van de overheid zijn er zoveel meningen als dat er Nedrlanders zijn, denk ik wel eens....
Quote : Fred Wiersma op 27 februari 2010, 22:33
Pfff.... Een moeilijke discussie hoor
Ik zeg het anders: de overheid heeft het als haar taak gezien een deel van de opvoeding van de ouders over te nemen. Ze heeft de vrijheid genomen om die dingen te onderwijzen die zij nuttig acht, en op die manier die zij het meest effectief acht.
Daarmee heeft zij de stelling ingenomen dat zij de verantwoordelijke is voor de opleiding van de kinderen. Zij heeft zichzelf de macht toegeeigend om te beslissen wat voor onderwijs kinderen krijgen, en daarmee dus ook de (eind)verantwoordelijkheid dat het goed gebeurt. Het resultaat van het onderwijs kunnen we dus ook toerekenen aan de overheid, en niet aan de ouders.
Als je wilt dat ouders de (eind)verantwoordelijke zijn, moet je ze ook meer macht geven. Verantwoordelijkheid zonder macht gaat niet. Je kunt ze deze macht geven door ze bijvoorbeeld het laatste woord te geven over de dingen die hun kinderen onderwezen worden op school (ik zou ze bijvoorbeeld projecmanagement leren), en op welke manier deze dingen onderwezen worden. Nu hebben ze deze macht niet, en kun je hen dus ook niet zeggen dat zij verantwoordelijk zijn voor het resultaat.
Ouders hebben alleen buiten de muren van de school macht. Zij zijn dus eindverantwoordelijke over wat er dan gebeurt. Zij zijn verantwoordelijk voor het wel of niet voorlezen, aan- en uitkleden, tanden poetsen, enz. Maar de overheid heeft diezelfde verantwoordelijkheid binnen de muren van de school.
Mening: omdat loopbaanadviseurs nog een markt onder de volwassenen in Nederland hebben, lijkt het me een goed idee dat scholen zich naast wiskunde en taal nog op een aantal andere dingen richten. De huidige oplossing - de ouders zijn hier verantwoordelijk voor en zorgen hiervoor - blijkt in de praktijk niet goed genoeg te werken voor alle kinderen.
Overigens is dat geen reden maar een stelling.
Over de taak van de overheid zijn er zoveel meningen als dat er Nedrlanders zijn, denk ik wel eens....
Pfff.... Een moeilijke discussie hoor Ik zeg het anders: de overheid heeft het als haar taak gezien een deel van de opvoeding van de ouders over te nemen. Ze heeft de vrijheid genomen om die dingen te onderwijzen die zij nuttig acht, en op die manier die zij het meest effectief acht.
Daarmee heeft zij de stelling ingenomen dat zij de verantwoordelijke is voor de opleiding van de kinderen. Zij heeft zichzelf de macht toegeeigend om te beslissen wat voor onderwijs kinderen krijgen, en daarmee dus ook de (eind)verantwoordelijkheid dat het goed gebeurt. Het resultaat van het onderwijs kunnen we dus ook toerekenen aan de overheid, en niet aan de ouders.
Als je wilt dat ouders de (eind)verantwoordelijke zijn, moet je ze ook meer macht geven. Verantwoordelijkheid zonder macht gaat niet. Je kunt ze deze macht geven door ze bijvoorbeeld het laatste woord te geven over de dingen die hun kinderen onderwezen worden op school (ik zou ze bijvoorbeeld projecmanagement leren), en op welke manier deze dingen onderwezen worden. Nu hebben ze deze macht niet, en kun je hen dus ook niet zeggen dat zij verantwoordelijk zijn voor het resultaat.
Ouders hebben alleen buiten de muren van de school macht. Zij zijn dus eindverantwoordelijke over wat er dan gebeurt. Zij zijn verantwoordelijk voor het wel of niet voorlezen, aan- en uitkleden, tanden poetsen, enz. Maar de overheid heeft diezelfde verantwoordelijkheid binnen de muren van de school.
Mening: omdat loopbaanadviseurs nog een markt onder de volwassenen in Nederland hebben, lijkt het me een goed idee dat scholen zich naast wiskunde en taal nog op een aantal andere dingen richten. De huidige oplossing - de ouders zijn hier verantwoordelijk voor en zorgen hiervoor - blijkt in de praktijk niet goed genoeg te werken voor alle kinderen.
Hoop reacties sinds ik weg ben geweest!! Misschien niet wat ik voor ogen had nee , maar het heeft wel een raakvlak dus we zijn niet heel ver van huis! Deze discussie is vooral zo geëscaleerd omdat het allemaal behoorlijk subjectief is, wat ik hier ook voorbij zag komen.
Ik zal alles nog wel een keer doornemen en kijken of ik er nog iets aan kan toevoegen of het eventueel kan sturen. Maar jullie zijn in ieder geval al ''tovenaars'' in het voeren van discussies en het ventileren van je mening
, maar het heeft wel een raakvlak dus we zijn niet heel ver van huis! Deze discussie is vooral zo geëscaleerd omdat het allemaal behoorlijk subjectief is, wat ik hier ook voorbij zag komen.Ik zal alles nog wel een keer doornemen en kijken of ik er nog iets aan kan toevoegen of het eventueel kan sturen. Maar jullie zijn in ieder geval al ''tovenaars'' in het voeren van discussies en het ventileren van je mening
Quote : XiaoDi op 27 februari 2010, 23:35
Aan de ene kant wil je de ouders meer verantwoordelijkheid geven (1e deel van je post) en aan de andere kant moeten scholen meer taken van de ouders overnemen (na [mening]). beetje tegenstrijdig
Als ouder heb je keuzes in het type school waar je je kinderen heenstuurt. Montessori of regulier en diverse tussenvormen. Verder heb je meer of minder inspraak in de OR, afhankelijk van de school die je als ouder kiest.
Het punt is dat de maatschappij betaalt voor het onderwijs. De ouders niet (althans, niet direct). Dat er dus eisen worden gesteld aan het eindniveau van leerlingen lijkt me dan logisch. Als ouders een andere mening hebben kunnen ze altijd nog voor andere vormen van onderwijs kiezen. Dat er zo weinig private scholen zijn in Nederland lijkt me of tekenend voor de ambitie van ouders om het maximale uit hun kinderen te halen of een indicatie dat het allemaal wel meevalt met het niveau.
In Apeldoorn hebben we sinds kort een plusschool waar kinderen met talent 5 dagen per week speciaal onderwijs krijgen. Een goed initiatief maar het moet helaas ws sluiten omdat de reguliere scholen niet willen delen in de kosten.
Het argument : "Daarnaast vindt die onderwijskoepel dat een reguliere basisschoolklas een afspiegeling moet zijn van de samenleving."
Het gaat bij het onderwijs voor een groot deel ook om sociale opvoeding, niet alleen om het leren van vaardigheden cq. het ontwikkelen van kennis.
Daar ligt (een deel van) het probleem: Nederland is zoals iemand voor mij al zei " een zesjes cultuur" voldoende is goed genoeg, steek je erbovenuit wordt je met een klap teruggezet op de grond om maar binnen de nederladse cultuur te passen.
Het stimuleren van talent zondert een groep uit en nivelleert niet meer waardoor de maatschappelijke verschillen groter worden. En wij calvinisten hebben een hekel aan grote (sociale) verschillen.
Kijk maar naar de discussie over bonussen en salarissen. Het lijkt wel een misdaad om veel te verdienen omdat je unieke talenten hebt
Het is toch vreemd dat een schaatsploeg die goud moet halen en dus ontevreden is met brons raar wordt aangekeken omdat ze ontevreden zijn?
Het probleem zit niet in het onderwijs, in de overheid of in de ouders, maar in de algehele cultuur van de middelmaat in Nederland.
Frans
PS. projectmanagement wordt op de basisschool al gedaan hoor. weleens op een basisschoo geweest de laatste tijd?
Ik zeg het anders: de overheid heeft het als haar taak gezien een deel van de opvoeding van de ouders over te nemen. Ze heeft de vrijheid genomen om die dingen te onderwijzen die zij nuttig acht, en op die manier die zij het meest effectief acht.
Daarmee heeft zij de stelling ingenomen dat zij de verantwoordelijke is voor de opleiding van de kinderen. Zij heeft zichzelf de macht toegeeigend om te beslissen wat voor onderwijs kinderen krijgen, en daarmee dus ook de (eind)verantwoordelijkheid dat het goed gebeurt. Het resultaat van het onderwijs kunnen we dus ook toerekenen aan de overheid, en niet aan de ouders.
Als je wilt dat ouders de (eind)verantwoordelijke zijn, moet je ze ook meer macht geven. Verantwoordelijkheid zonder macht gaat niet. Je kunt ze deze macht geven door ze bijvoorbeeld het laatste woord te geven over de dingen die hun kinderen onderwezen worden op school (ik zou ze bijvoorbeeld projecmanagement leren), en op welke manier deze dingen onderwezen worden. Nu hebben ze deze macht niet, en kun je hen dus ook niet zeggen dat zij verantwoordelijk zijn voor het resultaat.
Ouders hebben alleen buiten de muren van de school macht. Zij zijn dus eindverantwoordelijke over wat er dan gebeurt. Zij zijn verantwoordelijk voor het wel of niet voorlezen, aan- en uitkleden, tanden poetsen, enz. Maar de overheid heeft diezelfde verantwoordelijkheid binnen de muren van de school.
Mening: omdat loopbaanadviseurs nog een markt onder de volwassenen in Nederland hebben, lijkt het me een goed idee dat scholen zich naast wiskunde en taal nog op een aantal andere dingen richten. De huidige oplossing - de ouders zijn hier verantwoordelijk voor en zorgen hiervoor - blijkt in de praktijk niet goed genoeg te werken voor alle kinderen.
Aan de ene kant wil je de ouders meer verantwoordelijkheid geven (1e deel van je post) en aan de andere kant moeten scholen meer taken van de ouders overnemen (na [mening]). beetje tegenstrijdig
Als ouder heb je keuzes in het type school waar je je kinderen heenstuurt. Montessori of regulier en diverse tussenvormen. Verder heb je meer of minder inspraak in de OR, afhankelijk van de school die je als ouder kiest.
Het punt is dat de maatschappij betaalt voor het onderwijs. De ouders niet (althans, niet direct). Dat er dus eisen worden gesteld aan het eindniveau van leerlingen lijkt me dan logisch. Als ouders een andere mening hebben kunnen ze altijd nog voor andere vormen van onderwijs kiezen. Dat er zo weinig private scholen zijn in Nederland lijkt me of tekenend voor de ambitie van ouders om het maximale uit hun kinderen te halen of een indicatie dat het allemaal wel meevalt met het niveau.
In Apeldoorn hebben we sinds kort een plusschool waar kinderen met talent 5 dagen per week speciaal onderwijs krijgen. Een goed initiatief maar het moet helaas ws sluiten omdat de reguliere scholen niet willen delen in de kosten.
Het argument : "Daarnaast vindt die onderwijskoepel dat een reguliere basisschoolklas een afspiegeling moet zijn van de samenleving."
Het gaat bij het onderwijs voor een groot deel ook om sociale opvoeding, niet alleen om het leren van vaardigheden cq. het ontwikkelen van kennis.
Daar ligt (een deel van) het probleem: Nederland is zoals iemand voor mij al zei " een zesjes cultuur" voldoende is goed genoeg, steek je erbovenuit wordt je met een klap teruggezet op de grond om maar binnen de nederladse cultuur te passen.
Het stimuleren van talent zondert een groep uit en nivelleert niet meer waardoor de maatschappelijke verschillen groter worden. En wij calvinisten hebben een hekel aan grote (sociale) verschillen.
Kijk maar naar de discussie over bonussen en salarissen. Het lijkt wel een misdaad om veel te verdienen omdat je unieke talenten hebt
Het is toch vreemd dat een schaatsploeg die goud moet halen en dus ontevreden is met brons raar wordt aangekeken omdat ze ontevreden zijn?
Het probleem zit niet in het onderwijs, in de overheid of in de ouders, maar in de algehele cultuur van de middelmaat in Nederland.
Frans
PS. projectmanagement wordt op de basisschool al gedaan hoor. weleens op een basisschoo geweest de laatste tijd?
Tegenover het verhaal van de tovenaar zou ik graag het verhaal van de snoek zetten.
De Snoek
Een wetenschapper die op een woonboot woont ziet hoe een jonge snoek uit het water achter een visje springt en per ongeluk op het dek komt. Hij vraagt zich af hoe lang de jonge snoek het vol zal houden als hij niet ingrijpt.
Na enige tijd beseft hij dat de jonge snoek snel zal sterven en hij besluit hem in een grote regenton te doen. Hij gaat visjes voor hem vangen en haalt hem elke dag iets langer uit de regenton. Het lukt hem zelfs om de snoek te laten lopen als een zeehond.
Na 3 jaar kan de snoek in een zeer vochtige ruimte waar een kunstmatige mist wordt gemaakt overleven en rondkruipen. Het verhaal kent een dramatisch einde als de snoek op een dag per ongeluk overboord valt en verdrinkt.
De moraal van het verhaal, dat mijn vader mij ooit vertelde, is dat je veel meer kan als je maar doorzet en keihard werkt maar dat dit geen recept is voor succes en al zeker niet voor een gelukkig leven.
Kijk maar eens naar Japan waar alle tallenten uit de kinderen worden geperst.
De Snoek
Een wetenschapper die op een woonboot woont ziet hoe een jonge snoek uit het water achter een visje springt en per ongeluk op het dek komt. Hij vraagt zich af hoe lang de jonge snoek het vol zal houden als hij niet ingrijpt.
Na enige tijd beseft hij dat de jonge snoek snel zal sterven en hij besluit hem in een grote regenton te doen. Hij gaat visjes voor hem vangen en haalt hem elke dag iets langer uit de regenton. Het lukt hem zelfs om de snoek te laten lopen als een zeehond.
Na 3 jaar kan de snoek in een zeer vochtige ruimte waar een kunstmatige mist wordt gemaakt overleven en rondkruipen. Het verhaal kent een dramatisch einde als de snoek op een dag per ongeluk overboord valt en verdrinkt.
De moraal van het verhaal, dat mijn vader mij ooit vertelde, is dat je veel meer kan als je maar doorzet en keihard werkt maar dat dit geen recept is voor succes en al zeker niet voor een gelukkig leven.
Kijk maar eens naar Japan waar alle tallenten uit de kinderen worden geperst.
Is dát de moraal van je Snoekverhaal Hans?
Ik lees er veel meer in dat vaak een klein zetje (de snoek terugzetten in het water) rúím voldoende is, en dat als je de Snoek helemaal gaat verwennen, werk voor hem gaat doen, hem kunstmatig gaat laten wennen aan zijn leefomgeving, het met hem afgelopen is zodra hij in de échte wereld komt.
Zó lees ik er een goede analogie in voor hoe je met startende ondernemers en startups om moet gaan!
Ik lees er veel meer in dat vaak een klein zetje (de snoek terugzetten in het water) rúím voldoende is, en dat als je de Snoek helemaal gaat verwennen, werk voor hem gaat doen, hem kunstmatig gaat laten wennen aan zijn leefomgeving, het met hem afgelopen is zodra hij in de échte wereld komt.
Zó lees ik er een goede analogie in voor hoe je met startende ondernemers en startups om moet gaan!
Het mooie van verhalen is dat de moraal zich in het hoofd van de lezer kan ontwikkelen. Zeker, als de snoek een zetje had gekregen en weer snoek kon zijn had hij zich natuurlijk kunnen ontwikkelen en goed worden waarin een van nature snoek goed is, en dat is visjes vangen.
Wat een leuk verhaal. Vooral het beginstuk. Beeldend, gelaagd, inspirerend en uitdagend. Mijn complimenten.
Hallo allemaal,
Nu we dan toch weer een beetje bij het oorspronkelijke verhaal terugzijn, wil ik jullie mijn reactie niet onthouden:
ik denk dat geloof in jezelf onontbeerlijk is voor de kans op succes in welke vorm dan ook.
Het volgende heb ik ooit eens ergens gelezen:
Als je gevraagd wordt 100 meter te lopen op een 50 cm brede witte strook op een weg, dan kan je dat.
Als de witte strook wordt vervangen door een balk van 50 cm breed en de weg door een ravijn, dan kan je dat niet.
Als je er van overtuigd bent dat je iets kan, zul je dat doel bereiken. Zodra de twijfel toeslaat, komen er storingen op de lijn en raak je van 't pad af, zowel letterlijk als figuurlijk.
groet,
John
Nu we dan toch weer een beetje bij het oorspronkelijke verhaal terugzijn, wil ik jullie mijn reactie niet onthouden:
ik denk dat geloof in jezelf onontbeerlijk is voor de kans op succes in welke vorm dan ook.
Het volgende heb ik ooit eens ergens gelezen:
Als je gevraagd wordt 100 meter te lopen op een 50 cm brede witte strook op een weg, dan kan je dat.
Als de witte strook wordt vervangen door een balk van 50 cm breed en de weg door een ravijn, dan kan je dat niet.
Als je er van overtuigd bent dat je iets kan, zul je dat doel bereiken. Zodra de twijfel toeslaat, komen er storingen op de lijn en raak je van 't pad af, zowel letterlijk als figuurlijk.
groet,
John
Quote : Frans Sijtsma op 28 februari 2010, 08:39
Ik probeerde in mijn post de reden te geven waarom de overheid nu de de facto verantwoordelijke is: ze is de machthebber. (En de situatie waarin je de ouder de macht geeft, en dus de verantwoordelijke wordt)
Deze machthebber heeft ervoor gekozen het onderwijs sterk te standaardiseren. Ik zou het goed vinden als in plaats van deze ene machthebber, je drie krijgt die in onderling overleg het onderwijs van een kind bepalen:
De school wordt dan de uitvoerder van het resultaat van deze beslissing. (En neemt dus meer of minder taken van de ouders over)
Quote:
Aangezien wereldwijd scholen niet zo presteren als theoretisch mogelijk is, denk ik niet dat het aan de Nederlandse cultuur ligt.
Ik denk dat het aan een te weinig feedback en te weinig verbetercultuur ligt.
Een voorbeeld van een groep scholen die deze twee elementen wel heeft (en - dus - ook heel succesvol is): Knowledge Is Power Program (KIPP)
Quote:
Goed om te horen Je kunt altijd proberen dingen te verbeteren, ook al zijn ze al heel goed geregeld.
Mijn visie:
Over een aantal jaar hebben we interactief lesmateriaal dat kinderen 1-op-1 lesgeeft. Het programma ziet op welk niveau een kind zit en geeft hem de dingen die op dat niveau aansluiten. Als het kind zich verveelt ziet hij de reden waarom (wil buiten spelen, te makkelijk, te moeilijk) en op basis daarvan past hij het programma aan. Als het kind aangeeft iets anders te willen leren, onderwijst het dat.
Probleem met klassikaal onderwijs is dat het kinderen op een hoop gooit, en dus niet tegemoet kan komen aan de talenten en niveau van de kinderen. Met 1-op-1 onderwijs kun je dit ondervangen, en met de hulp van betere interactieve onderwijsprogramma's is dit binnenkort mogelijk - naast nog heel veel andere dingen.
Aan de ene kant wil je de ouders meer verantwoordelijkheid geven (1e deel van je post) en aan de andere kant moeten scholen meer taken van de ouders overnemen (na [mening]). beetje tegenstrijdig
Ik probeerde in mijn post de reden te geven waarom de overheid nu de de facto verantwoordelijke is: ze is de machthebber. (En de situatie waarin je de ouder de macht geeft, en dus de verantwoordelijke wordt)
Deze machthebber heeft ervoor gekozen het onderwijs sterk te standaardiseren. Ik zou het goed vinden als in plaats van deze ene machthebber, je drie krijgt die in onderling overleg het onderwijs van een kind bepalen:
- Het kind zelf - geeft impliciet of explicieit aan wat hij nu wil leren en op welk niveau hij dit kan.
- De ouder - heeft een langere termijn visie op de richting en ontwikkeling van het kind.
- De overheid - probeert bovenstaande 2 wensen in overeenstemming te brengen met de vaardigheden die zij nuttig acht in de samenleving waar het kind in terecht zal komen.
De school wordt dan de uitvoerder van het resultaat van deze beslissing. (En neemt dus meer of minder taken van de ouders over)
Quote:
Het probleem zit niet in het onderwijs, in de overheid of in de ouders, maar in de algehele cultuur van de middelmaat in Nederland.
Aangezien wereldwijd scholen niet zo presteren als theoretisch mogelijk is, denk ik niet dat het aan de Nederlandse cultuur ligt.
Ik denk dat het aan een te weinig feedback en te weinig verbetercultuur ligt.
Een voorbeeld van een groep scholen die deze twee elementen wel heeft (en - dus - ook heel succesvol is): Knowledge Is Power Program (KIPP)
Quote:
PS. projectmanagement wordt op de basisschool al gedaan hoor. weleens op een basisschoo geweest de laatste tijd?
Goed om te horen
Je kunt altijd proberen dingen te verbeteren, ook al zijn ze al heel goed geregeld.Mijn visie:
Over een aantal jaar hebben we interactief lesmateriaal dat kinderen 1-op-1 lesgeeft. Het programma ziet op welk niveau een kind zit en geeft hem de dingen die op dat niveau aansluiten. Als het kind zich verveelt ziet hij de reden waarom (wil buiten spelen, te makkelijk, te moeilijk) en op basis daarvan past hij het programma aan. Als het kind aangeeft iets anders te willen leren, onderwijst het dat.
Probleem met klassikaal onderwijs is dat het kinderen op een hoop gooit, en dus niet tegemoet kan komen aan de talenten en niveau van de kinderen. Met 1-op-1 onderwijs kun je dit ondervangen, en met de hulp van betere interactieve onderwijsprogramma's is dit binnenkort mogelijk - naast nog heel veel andere dingen.
Fijn dat je het er dus mee eens bent dat er zaken moeten worden veranderd en dat we van het principe van de GGD af moeten.
Daarnet hoorde ik trouwens ook heel kort dit onderwerp aangeroerd door de lijsttrekkers van SP, GL, en PvdA in Buitenhof. Er moet beter met talent omgegaan worden.
Mijn mening is dat Nederland, zal "speciaal" moeten zijn/worden, om enige rol in de economie te kunnen blijven spelen en zelfs om het hoofd boven water te kunnen houden. We kunnen hier niet overleven op enkel dienstverlening, fiscaliteit, aardgas en nog een paar DSM-achtige bedrijven. Daar hou je de massa niet mee aan de slag.
Daarnet hoorde ik trouwens ook heel kort dit onderwerp aangeroerd door de lijsttrekkers van SP, GL, en PvdA in Buitenhof. Er moet beter met talent omgegaan worden.
Mijn mening is dat Nederland, zal "speciaal" moeten zijn/worden, om enige rol in de economie te kunnen blijven spelen en zelfs om het hoofd boven water te kunnen houden. We kunnen hier niet overleven op enkel dienstverlening, fiscaliteit, aardgas en nog een paar DSM-achtige bedrijven. Daar hou je de massa niet mee aan de slag.
Quote : XiaoDi op 28 februari 2010, 12:44
De ethiek hierachter is alleen wel dat de minder getalenteerde niet meer kunnen leren van de getalenteerde, er is geen kennisoverdracht (spillovers). Men heeft al vaak gediscussieerd om de slimmere kinderen bij elkaar te houden maar daardoor wordt het gat tussen beide wel weer veel groter. De systemen in deze tijd zijn er echter op gesteld dat er gelijkheid moet heersen (belastingstelsel, overheidsingrijpen, etc.).
En 1-1 onderwijs is ook minder effectief want wanneer je bijvoorbeeld in een masterclass zit leer je naast de stof en docent ook van je mede studiegenoten...
Een goede column overigens welke een gevoelige snaar aantikt met daaropvolgend een interessante discussie.
PS; voor waar de discussie begon; Nurture vs Nature)
Mijn visie:
Over een aantal jaar hebben we interactief lesmateriaal dat kinderen 1-op-1 lesgeeft. Het programma ziet op welk niveau een kind zit en geeft hem de dingen die op dat niveau aansluiten. Als het kind zich verveelt ziet hij de reden waarom (wil buiten spelen, te makkelijk, te moeilijk) en op basis daarvan past hij het programma aan. Als het kind aangeeft iets anders te willen leren, onderwijst het dat.
Probleem met klassikaal onderwijs is dat het kinderen op een hoop gooit, en dus niet tegemoet kan komen aan de talenten en niveau van de kinderen. Met 1-op-1 onderwijs kun je dit ondervangen, en met de hulp van betere interactieve onderwijsprogramma's is dit binnenkort mogelijk - naast nog heel veel andere dingen.
De ethiek hierachter is alleen wel dat de minder getalenteerde niet meer kunnen leren van de getalenteerde, er is geen kennisoverdracht (spillovers). Men heeft al vaak gediscussieerd om de slimmere kinderen bij elkaar te houden maar daardoor wordt het gat tussen beide wel weer veel groter. De systemen in deze tijd zijn er echter op gesteld dat er gelijkheid moet heersen (belastingstelsel, overheidsingrijpen, etc.).
En 1-1 onderwijs is ook minder effectief want wanneer je bijvoorbeeld in een masterclass zit leer je naast de stof en docent ook van je mede studiegenoten...
Een goede column overigens welke een gevoelige snaar aantikt met daaropvolgend een interessante discussie.
PS; voor waar de discussie begon; Nurture vs Nature)
De discussie is redelijk ver van de CS schrijver verdwenen. Ik ga ook geen poging doen om dit recht te zetten, maar ik zet wel even een peroonlijk verhaaltje neer.
Toen ik van de lagere school afkwam was ik erg onvolwassen. Mijn ouders zagen in dat ik talent had voor het grafische gedeelte, alleen in de buurt waren er geen oplossingen voor mij. Dus werd ik geplaatst op een mavo op 10 kilometer afstand welke bekend stond om een goede opleiding voor tragere leerlingen. Ik was niet traag, maar ik had niks met de standaard lessen.
Ik had het niveau niet voor mavo, ik was dik, ik was onzeker. Kortom ik was de sjaak. DIt heeft 2 jaar geduurd voordat ik oud genoeg was voor de grafische opleiding. En toen was het goed. Alleen die opleiding was wel anderhalve uur met de bus. Dus ik snap hun bezorgdheid wel, want even snel ingrijpen is dat niet. Maar ik had wel 2 jaar treiterijen, slechte cijfers en een eigenwaarde van nul voor mijn kiezen.
Maar ik heb mijn ouders het enorm kwalijk genomen voor die 2 jaar. Maar achteraf (na vele jaren) begrijp ik het wel en hun onmogelijke situatie. Je wilt het beste voor je kinderen, maar je moet roeien met de riemen die jij denk dat geschikt zijn. En mijn ouders waren betrokken, wilde het beste, hadden vrij voor mij, veel liefde en toch ging het niet zoals zij wilde...
En naar mijn idee is het voor ouders niet gemakkelijker geworden de afgelopen jaren...
Micha
Toen ik van de lagere school afkwam was ik erg onvolwassen. Mijn ouders zagen in dat ik talent had voor het grafische gedeelte, alleen in de buurt waren er geen oplossingen voor mij. Dus werd ik geplaatst op een mavo op 10 kilometer afstand welke bekend stond om een goede opleiding voor tragere leerlingen. Ik was niet traag, maar ik had niks met de standaard lessen.
Ik had het niveau niet voor mavo, ik was dik, ik was onzeker. Kortom ik was de sjaak. DIt heeft 2 jaar geduurd voordat ik oud genoeg was voor de grafische opleiding. En toen was het goed. Alleen die opleiding was wel anderhalve uur met de bus. Dus ik snap hun bezorgdheid wel, want even snel ingrijpen is dat niet. Maar ik had wel 2 jaar treiterijen, slechte cijfers en een eigenwaarde van nul voor mijn kiezen.
Maar ik heb mijn ouders het enorm kwalijk genomen voor die 2 jaar. Maar achteraf (na vele jaren) begrijp ik het wel en hun onmogelijke situatie. Je wilt het beste voor je kinderen, maar je moet roeien met de riemen die jij denk dat geschikt zijn. En mijn ouders waren betrokken, wilde het beste, hadden vrij voor mij, veel liefde en toch ging het niet zoals zij wilde...
En naar mijn idee is het voor ouders niet gemakkelijker geworden de afgelopen jaren...
Micha
Heel herkenbaar. Ik zal dus even heel kort weergeven wat de CS beoogt te bewerken met de column. Hij stelt dat een ondernemer die zich specialiseert, een tovenaar kan zijn. En dan uiteraard met uitleg e.d.
Ik stel daartegen dat specialiseren (op één vlak) niet voldoende is om het level "speciaal" te kunnen bereiken.
Daarna heeft de discussie zich gewend tot het fenomeen talent, dat in oorsprong niet in de column was opgenomen.
Talent en brede specialisatie, kunnen wel tot "speciaal" leiden in mijn optiek.
Ik stel daartegen dat specialiseren (op één vlak) niet voldoende is om het level "speciaal" te kunnen bereiken.
Daarna heeft de discussie zich gewend tot het fenomeen talent, dat in oorsprong niet in de column was opgenomen.
Talent en brede specialisatie, kunnen wel tot "speciaal" leiden in mijn optiek.
Quote : Micha van Veen op 1 maart 2010, 04:03
Dat de discussie is verdwenen van waar ik was gestart met P.J. Odems is niet erg in mijn optiek, het is juist interessant om te zien hoe je opeens bij de ‘’rol van de overheid’’ en het onderwijs terecht komt. Daarnaast is er nog altijd een raakvlak, want de overheid/ouders moeten de jongere (generatie van de toekomst) prikkelen/stimuleren om hun ‘’talenten’’ te gebruiken op een verantwoordelijke manier. Dus zo ver is de discussie niet van waar we gestart waren.
Tevens is het leuk/interessant om een discussie te laten lopen en pas wanneer het dreigt in te zakken, je besluit om in te grijpen om het weer op gang te brengen, zodat de discussie vort kan gaan, hetzij op een ander spoor...
Quote : P.J.Odems op 1 maart 2010, 08:07
Talent is er bewust niet in genomen, omdat dit toch een begrip is waar een discussie mee van start kan gaan (wat er ook is gebeurd), een ieder heeft hier echt een mening over namelijk (jong,oud,man,vrouw, etc.). Aangezien een column zelfstandig moet kunnen leiden tot een discussie heb ik dat er uitgelaten zodat een ieder hier zijn visie over kon geven. Zonder een al doordringende mening van mijn kant.
Quote:
Je moet niet alleen een expert zijn, maar ook allround. Daarnaast is een tovenaar niet zozeer ''speciaal'' (lees: expert op vele vakgebieden), maar hij is ‘’de beste in zijn vakgebied’’ door middel van training/oefening en dat maakt de tovenaar weer ''speciaal''. Jij oogt nu meer naar speciaal zijn vanuit een holistisch oogpunt, in dat opzicht ben ik het dan ook met je eens maar dat is wel iets anders waar ik op doelde.
Groet,
Rémon
De discussie is redelijk ver van de CS schrijver verdwenen. Ik ga ook geen poging doen om dit recht te zetten, maar ik zet wel even een peroonlijk verhaaltje neer.
Dat de discussie is verdwenen van waar ik was gestart met P.J. Odems is niet erg in mijn optiek, het is juist interessant om te zien hoe je opeens bij de ‘’rol van de overheid’’ en het onderwijs terecht komt. Daarnaast is er nog altijd een raakvlak, want de overheid/ouders moeten de jongere (generatie van de toekomst) prikkelen/stimuleren om hun ‘’talenten’’ te gebruiken op een verantwoordelijke manier. Dus zo ver is de discussie niet van waar we gestart waren
.Tevens is het leuk/interessant om een discussie te laten lopen en pas wanneer het dreigt in te zakken, je besluit om in te grijpen om het weer op gang te brengen, zodat de discussie vort kan gaan, hetzij op een ander spoor...
Quote : P.J.Odems op 1 maart 2010, 08:07
Daarna heeft de discussie zich gewend tot het fenomeen talent, dat in oorsprong niet in de column was opgenomen.
Talent en brede specialisatie, kunnen wel tot "speciaal" leiden in mijn optiek.
Talent is er bewust niet in genomen, omdat dit toch een begrip is waar een discussie mee van start kan gaan (wat er ook is gebeurd), een ieder heeft hier echt een mening over namelijk (jong,oud,man,vrouw, etc.). Aangezien een column zelfstandig moet kunnen leiden tot een discussie heb ik dat er uitgelaten zodat een ieder hier zijn visie over kon geven. Zonder een al doordringende mening van mijn kant.
Quote:
Heel herkenbaar. Ik zal dus even heel kort weergeven wat de CS beoogt te bewerken met de column. Hij stelt dat een ondernemer die zich specialiseert, een tovenaar kan zijn. En dan uiteraard met uitleg e.d.
Ik stel daartegen dat specialiseren (op één vlak) niet voldoende is om het level "speciaal" te kunnen bereiken.
Je moet niet alleen een expert zijn, maar ook allround. Daarnaast is een tovenaar niet zozeer ''speciaal'' (lees: expert op vele vakgebieden), maar hij is ‘’de beste in zijn vakgebied’’ door middel van training/oefening en dat maakt de tovenaar weer ''speciaal''. Jij oogt nu meer naar speciaal zijn vanuit een holistisch oogpunt, in dat opzicht ben ik het dan ook met je eens maar dat is wel iets anders waar ik op doelde
. Groet,
Rémon
Nou. met holisme alleen red je het niet. Maar dat gecombineerd met veel zakelijke bagage en branche-kennis, maakt het kompleet.
En ik vergeet nog wee belangrijke aspecten. Karakter en geluk zijn ook onmisbaar.
En ik vergeet nog wee belangrijke aspecten. Karakter en geluk zijn ook onmisbaar.
Je karakter (karakteristieken) spelen ook zeker een belangrijke rol, daar ben ik het mee eens! Geluk heb ik niet genoemd maar het speelt ook zeker een rol bij het succes in je leven. Maar hoe zit dat met geluk? Is geluk louter gebaseerd op ‘’toeval’’ of heeft het met karma en alles te maken? Want waarom hebben sommige personen veel geluk en andere vaak pech? Valt geluk af te dwingen?
Hebben succesvolle personen (tovenaars) een grote factor van geluk of dwingen ze dat af, en hoe doen ze dat dan?
Groet,
Rémon
Hebben succesvolle personen (tovenaars) een grote factor van geluk of dwingen ze dat af, en hoe doen ze dat dan?
Groet,
Rémon
Toen ik 20 jaar geleden nog net geen ondernemer was, werkte ik als technisch vertegenwoordiger voor een handelsmaatschappij. Ik boorde een nieuwe markt aan en ik zag daar virtueel het geld op tafel liggen. Mijn baas van destijds zag het niet liggen en deed er niks aan. Vandaar dat ik toen de handschoen zelf heb opgepakt en zelf ben gaan ondernemen. Nou was dat niet zo verwonderlijk dat we verschillend "keken", want mijn blik viel op mogelijkheden die niet in de gangbare activiteiten van een handelsmaatschappij vielen.
Dit was dus een combinatie van geluk en karaktereigenschappen. Die actie stond aan de basis van ontplooiing van mijn andere eigenschappen, die daar logischer wijze op moesten volgen, om het ondernemerschap ook nog in zijn geheel succesvol te maken. Gedurende je ondernemerschap heb je natuurlijk je ogen en oren goed open om nieuwe signalen op te vangen waar je wat mee kunt. Uiteindelijk heb ik zo'n beetje al mijn kennis in de praktijk kunnen brengen en heb ik heel veel gehad aan de opleidingen die ik heb gevolgd.
Als je gevraagd wordt om problemen op te lossen en je hebt de mogelijkheden om die op te lossen en om daarmee de kostprijzen van je klanten te verlagen, ben je spekkoper. In sommige branches zitten top-commerciele mensen, maar zijn nauwelijks technische mensen werkzaam, die de droom van die commercielen kunnen helpen waarmaken. Als je die situatie herkent en je kunt als juiste persoon dat gat vullen, dan zit je goed. Geen blabla verkopen, maar daadwerkelijk waarmaken wat van je wordt gevraagd en wat je hebt beloofd. Deze situatie heeft tot tekenen, ontwerpen e.d. geleid, met het gevolg dat op 60% van de NL geproduceerde foto/schilderijlijsten, wel "iets" van mij zit. Dat is best een grappig gegeven....
Dit was dus een combinatie van geluk en karaktereigenschappen. Die actie stond aan de basis van ontplooiing van mijn andere eigenschappen, die daar logischer wijze op moesten volgen, om het ondernemerschap ook nog in zijn geheel succesvol te maken. Gedurende je ondernemerschap heb je natuurlijk je ogen en oren goed open om nieuwe signalen op te vangen waar je wat mee kunt. Uiteindelijk heb ik zo'n beetje al mijn kennis in de praktijk kunnen brengen en heb ik heel veel gehad aan de opleidingen die ik heb gevolgd.
Als je gevraagd wordt om problemen op te lossen en je hebt de mogelijkheden om die op te lossen en om daarmee de kostprijzen van je klanten te verlagen, ben je spekkoper. In sommige branches zitten top-commerciele mensen, maar zijn nauwelijks technische mensen werkzaam, die de droom van die commercielen kunnen helpen waarmaken. Als je die situatie herkent en je kunt als juiste persoon dat gat vullen, dan zit je goed. Geen blabla verkopen, maar daadwerkelijk waarmaken wat van je wordt gevraagd en wat je hebt beloofd. Deze situatie heeft tot tekenen, ontwerpen e.d. geleid, met het gevolg dat op 60% van de NL geproduceerde foto/schilderijlijsten, wel "iets" van mij zit. Dat is best een grappig gegeven....
Het fenomeen "geluk in business" zou hier toch een aardige discussie kunnen opleveren denk ik.
Geluk moet je hebben denk ik, maar iemands geluk hangt af van verschillende factoren, waaronder je persoonlijkheid.
Ik geloof ook niet dat externe omstandigheden bepalen of we gelukkig zijn, maar de manier waarop we denken, onze levenshouding, kan een gelukkig leven garanderen...
In het geval je geluk gaat vergelijken met ongeluk dan is geluk niet alleen de afwezigheid van ongeluk en evenmin de eendimensionale zoektocht naar plezier, maar een speciale mix van gevoel en de reflectie daarop: je goed voelen en weten dat dat zo is. In mijn optiek komt geluk dus in vele vormen en smaken, ieder individu heeft zijn eigen combinatie hiervan, gebaseerd op zijn eigen levensgeschiedenis.
Zo zal iemand die na een lang proces van faillissement eindelijk verlost is van die dagelijkse routine gelukkiger zijn met zijn business die weer goed loopt dan iemand die altijd al een goede business runde.
Ik geloof ook niet dat externe omstandigheden bepalen of we gelukkig zijn, maar de manier waarop we denken, onze levenshouding, kan een gelukkig leven garanderen...
In het geval je geluk gaat vergelijken met ongeluk dan is geluk niet alleen de afwezigheid van ongeluk en evenmin de eendimensionale zoektocht naar plezier, maar een speciale mix van gevoel en de reflectie daarop: je goed voelen en weten dat dat zo is. In mijn optiek komt geluk dus in vele vormen en smaken, ieder individu heeft zijn eigen combinatie hiervan, gebaseerd op zijn eigen levensgeschiedenis.
Zo zal iemand die na een lang proces van faillissement eindelijk verlost is van die dagelijkse routine gelukkiger zijn met zijn business die weer goed loopt dan iemand die altijd al een goede business runde.
Dat soort geluk bedoel ik net niet. Ik bedoel het geluk dat je kunt afdwingen als ondernemer.
Quote : P.J.Odems op 2 maart 2010, 20:41
Volgens mij kun je succes tot op zekere hoogte afdwingen. Geluk niet, anders was het geen geluk
Dat soort geluk bedoel ik net niet. Ik bedoel het geluk dat je kunt afdwingen als ondernemer.
Volgens mij kun je succes tot op zekere hoogte afdwingen. Geluk niet, anders was het geen geluk
De Brabantse methode om het geluk een handje te helpen is in elk geval het heft in eigen handen te nemen om anderen precies te laten beslissen wat in jouw plan past. Op die manier manipuleer je wel, maar dwing je het ook af, want zonder die beslissingen van die ander, kon je je doel niet bereiken.....
Om een reactie te plaatsen moet je ingelogd zijn
Laatste Higherlevel.nl column
Cowboys van de online marketing
Door Willie van den Heuvel (12 reacties)
De online marketing bureaus hebben een behoorlijke slechte reputatie. Met dit artikel wil ik ondernemers helpen om de juiste keuzes te maken in deze branche. Veel gebruikte afkortingen: SEO: Optimalisatie...
Recente columnisten
De volgende columnisten hebben het afgelopen jaar columns voor Higherlevel.nl geschreven:
-
Charles Geurds
-
Elsbeth van Lienden
-
Frans Sijtsma
-
Fred Wiersma
-
Gaby van Ineveld
-
Gerrit Veenstra
-
Hans Keeren
-
Hans van Nijnatten
-
Hans Vlot
-
Henri Kroeze
-
Jan Douwes
-
Jan Jaap Folmer
-
Johan Aalbers
-
Johannes Hendrik (Hans) van den Bergh
-
John Bouwmans
-
John Kode
-
Joop de Kock
-
joost rietveld
-
Linda Spaanbroek
-
Louise van Leeuwen
-
Marije Miggiels
-
Mathieu Scholtes
-
Norbert Bakker
-
Patrick Gerrits
-
Peter Bonjernoor
-
Peter van der Laan
-
Phoenix
-
PJ Odems
-
pwbgerrits
-
QuDo
-
Remon van Ommen
-
René van Zandwijk
-
Romano Sandee
-
Ronny van den Bosch
-
Roy Geraerts
-
Ruben van den Oord
-
Stefan Offringa
-
Steven Kroesbergen
-
Thomas Eilander
-
Tim Kieft
-
Ulbo Faber
-
Walter Brand
-
Willie van den Heuvel
Heb je ook een interessante column voor op Higherlevel.nl geschreven?
We publiceren hem graag!
Vraag & Aanbod
Recentelijk aangeboden of gevraagd:
- Vraag: Joint promotion op doelgroep Jonge Moeders boven modaal (0 reacties)
- Vraag: Columnschrijvers die meer bezoekers willen (1 reactie)
- Vraag: producten/leveranciers (4 reacties)
- Vraag: mobiele toestellen (0 reacties)
- Vraag: Businesspartner gevraagd Wellnessbranche (1 reactie)
Partners
Higherlevel.nl is ook te vinden op de sites van onze partners:
Higherlevel.nl wordt gefinancierd door:
Copyright Higherlevel.nl 2002-2010.
