StevenK

Dat vind ik heel kortzichtig. Ik ben een enorme techneut, maar de mensen met wie ik werk hebben soms wel 30 of 40 jaar ervaring in het vak. Als ik me dan niet kwetsbaar opstel door te laten zien dat ik niet alles weet en kan wat zij weten en kunnen, dan doe ik het echt fout; me kwetsbaar opstellen door op hun kennis en ervaring af te gaan is dan echt de enige juiste keuze. Dat is geen zwakheid, dat is gewoon onderdeel van de gereedschapskist van ondernemers met personeel.

Die vraag moet je vooral aan je hypotheekadviseur stellen. Het probleem zal kunnen zijn dat je formeel die last van 350k lening niet kunt dragen met je 58k salaris, maar juist bij een DGA kijkt de financier niet alleen naar het salaris, maar ook naar de resultaten van de BV. Op zich ben ik groot fan van lenen bij de eigen BV, zolang er HRA nog bestaat, omdat je daarmee liquiditeit genereert in je BV en die liquiditeit kun je weer gebruiken om de bank (extra) af te lossen. En omdat de BV geen hypothecaire zekerheid heeft, kun je daar een hogere rente betalen, waardoor het voordeel juist groter wordt. Maar je moet dan wel in privé de mogelijkheid hebben om die rente te betalen.

Nu leg je het anders uit en ja, dan is het echt korting. En wat je daarbij heel goed doet, is dat je duidelijk maakt dat die korting niet iets is dat je weggeeft, maar waar iets tegenover staat.

Klopt.. Maar aangezien die dealer / tussenpersoon nooit die 'oorspronkelijke prijs' zou betalen, is het geen verlaging van de oorspronkelijke prijs, maar het bepalen van een prijs voor een andere context dan waar jouw normale prijs voor bedoeld is. En ik snap dat je het 'korting' noemt, maar je had het net zo goed 'dealermarge' kunnen noemen. Het gaat erom dat jij die korting niet gebruikt als een middel om een order binnen te halen, maar als een instrument om de prijs voor jouw dealer te bepalen.

Maar da's dan geen korting, maar een dealer/tussenpersoonprijs waarvan de hoogte bepaald wordt op basis van de eindklantenprijs.

Korting is alleen nuttig als er iets tegenover staat en dat voor de klant ook duidelijk is. "10% korting als je voor meer dan 100 euro koopt" of "25% korting bij aankoop van minimaal 3 artikelen" zijn daarvan goede voorbeelden. Korting geven om iemand over de streep te halen een aankoop te doen is in mijn ogen een zwaktebod: je geeft de klant daarmee het idee dat de eerdere prijs te hoog was en je voegt ook geen waarde toe in het proces. Eigenlijk is het een beetje als in je broek plassen: op het moment dat je het doet geeft het een warm gevoel (want deal gesloten) maar daarna gaat het stinken, plakken en krijg je het koud (want te weinig marge om je toegevoegde waarde te realiseren)

Weet je zeker dat je niet voor minimaal 20% standbouw doet? Want als je niet onder een andere CAO valt, dan is die 20% al genoeg om onder de werkingssfeer van deze CAO te vallen. En dat je personeel het niet wil, is helaas niet van belang, want zo'n CAO die is op grond van wetgeving algemeen verbindend verklaard. En het grootste nadeel voor werkgevers is vaak dat die er ook nog eens een pensioenfonds met aansluitverpichting is.

Dat zou ik juist niet doen: blijven bij 'er is uitgevoerd wat overeengekomen is' laat veel minder ruimte voor discussie dan wanneer je op ek punt inhoudelijk gaat reageren.

Eén van de heel mooie dingen van ondernemerschap is dat, afgezien van betalen, helemaal niks moet. En voor 'succes dat zichtbaar moet zijn' verwijs ik naar de vele verhalen over influencers die opscheppen met 'zichtbaar succes' dat helemaal geen succes die blijkt te zijn. Die Lambo is geleend, die kleding is nep. Zichtbaarheid van je succes nastreven is ijdelheid waar je als ondernemer niets aan hebt. Deze stelling doet me denken aan de wijze uitspraak: 'geld, daar praat je niet over, dat heb je'. Degene die dat zei bedoelde daarmee vooral te zeggen dat mensen die over geld dat ze hebben of uitgeven praten het vaak niet hebben.

Dat is wel gebruikelijk. Want je wilt alle bekende verplichtingen opnemen.

Spot on, Cosara. Ik denk je zelfs zo ver kunt gaan dat die discipline is wat de ondernemer onderscheidt van de avonturier.

Budgetteren zou elke ondernemer moeten doen. En het maakt niet zoveel uit hoe je het doet, het gaat erom dat je voor jezelf inzichtelijk hebt wat je wanneer moet betalen en wat je wanneer verwacht te ontvangen. En dus niet alleen voor de belastingen, maar voor alle verplichtingen. Dan weet je bijvoorbeeld ook goed wanneer je meer moet sturen op tijdige betaling door debiteuren of je juist met crediteuren in gesprek moet of uitstel mogelijk of dat je juist de ruimte hebt om sneller te betalen met een betalingskorting.

Toch maar even de open deur intrappen: de beste bescherming is zorgen dat je geen onbehoorlijk bestuur voert. En dat is op zich niet zo bijzonder moeilijk: voldoen aan de wettelijke verplichtingen, handelen in het belang van (het voortbestaan van) de BV die je bestuurt en geen afspraken maken waarvan je weet dat de BV die niet na kan komen.

Dit laatste is één van de grootste misvattingen over borgstellingen. Mensen denken vaak dat die pas uitgewonnen worden als blijkt dat de debiteur zelf echt niet (volledig) kan betalen, maar dat is niet zo. En de financier zal zeker niet de afwikkeling van een faillissement afwachten. Zodra de debiteur in verzuim, kan de borg aangesproken worden en dat is ook precies wat financiers doen, juist omdat verhalen op een borg vaak makkelijker is dan op de debiteur zelf. Zoals ik het begrijp gaat het om het schikken van de borgstelling en de motivatie voor de financier om te schikken kan liggen in het feit dat mogelijk oninbare vordering op de balans een groter negatief effect heeft op de uitleencapaciteit dan het afboeken van die vordering via de resultaatrekening. De motivatie om juist niet te schikken kan liggen in voorwaarden van een onderliggende kredietverzekering die alleen uitkeert bij toepassing van een regeling van de faillissementswet. Welk belang bij deze financier speelt kom je alleen achter door het gesprek aan te gaan.

De bank zal op basis van het verwachte toekomstige (verdien)vermogen willen schikken, omdat een oninbare vordering op de balans nadeliger is voor de uitleencapaciteit van de bank, dan een afboeking via de resultaatrekening. korte aanpak: VLTB berekening maken en daarmee dus ook de verwachte opbrengst bij een minnelijk traject of WSNP en dan een aanbod doen dat substantieel (20 / 25%) hoger ligt dat wat daaruit komt. Een beroep op 'geen inkomen wegens chronische ziekte' zal uiteraard onderbouwd moeten worden met een onafhankelijke arbeidsdeskundige rapportage, bijvoorbeeld de beslissing van het UWV. Het nadeel in jouw situatie is dat het in absolute zin om een klein bedrag gaat, waarvan, afhankelijk van jouw leeftijd, de bank ervoor kan kiezen af te wachten of je ergens in de toekomst toch nog over dat bedrag kunt komen te beschikken.