Jump to content
  • Heb je een column, artikel of opiniestuk geschreven over innovatie en/of ondernemerschap? Dan plaatsen we deze na een redactionele check graag op Higherlevel.nl! Middels "voeg column toe" kun je de column plaatsen. Let op: de columnsectie is niet bedoeld voor Online Marketeers die werkzaam/ingehuurd zijn om producten/diensten onder de aandacht te brengen.

  • Hervorming van de arbeidsmarkt


    herman van der helm

    In Nederland zit de arbeidsmarkt op slot. Veel mensen staan aan de zijlijn en willen graag een baan. Circa 700.000 werklozen. Degene die wel werk en een vast contract hebben blijven angstvallig zitten op hun plek om geen risico te lopen in de problemen te komen. Dit is voor de economische ontwikkeling en flexibel inspelen op veranderende omstandigheden een zeer ongewenste situatie.

     

    Diverse deskundigen vinden het daarom noodzakelijk om de beschermende regels voor werknemers te verminderen en de WW-duur te verkorten. Ze verwachten dan dat er veel meer beweging komt in de arbeidsmarkt en het wisselen van werk naar andere werk veel makkelijker plaats vindt. Er is veel werk in bepaalde vakgebieden en veel minder in andere. Je zou verwachten dat dit dus een goed streven is.

     

    Als we eens goed naar de arbeidsmarkt kijken valt er iets bijzonders op. Er is een groep die lichamelijke arbeid verricht en een groep die voornamelijk geestelijke arbeid verricht. Het is een utopie te denken dat die groepen van werk zouden kunnen wisselen, hoe sterk die vraag uit de een of de andere groep ook zou zijn. Het begrip passende arbeid is al jaren geleden verlaten om mensen te stimuleren elk soort werk aan te pakken. Dit werkt maar ten dele. Er is wel een andere belangrijke reden waarom deze uitwisseling niet goed werkt.

     

    De mensen die lichamelijk werk doen kun je onderverdelen in mensen die zwaar en licht lichamelijk werk doen. Licht lichamelijk werk is werk dat beweging behoeft, zoals het bedienen van machines en bewegen van lichte voorwerpen op een gelijkblijvend niveau. Zwaar lichamelijk werk is werk waar lichaamsarbeid noodzakelijk is om materialen te verplaatsen, zoals sjouwen, van hoogte veranderen zoals tillen en duw- en trekwerk. Bij dit zware werk wordt lichaamsenergie overgebracht naar de te behandelen materialen. De gebruikte lichaamsenergie zorgt voor vermoeiing en slijtage van het lichaam van de persoon die dit werk doet. Feitelijk wordt er bij zwaar werk dus gezondheid ingeleverd en wordt dat omgezet in inkomen voor de werker.

     

    Er zijn veel meer mensen beschikbaar in de groep van geestelijk werk en licht lichamelijk werk. Het grootste deel van de mensen die in de WW zitten vallen hieronder. In de andere groep van zwaarder lichamelijk werk is een groot tekort aan werkers die dit zouden willen of kunnen. Dit tekort wordt aangevuld door mensen vanuit lage lonen landen hierheen te laten komen en zo de vraag op te vullen. Zij hebben er, vanwege hun lage levensstandaard, geen problemen mee om hun gezondheid om te zetten in geld.

     

    In ons land met een hogere levensstandaard is het dus erg lastig om werkers te vinden die zwaar werk willen doen, terwijl er een overschot is aan mensen die het lichte werk of het geestelijke werk kunnen doen. Om die reden zou dus het zwaardere werk eigenlijk lichter gemaakt moeten worden. Dit zou realiseerbaar zijn als we zouden zorgen dat alles waar getild, gesjouwd, geduwd of getrokken moet worden met het lichaam, hulpmiddelen ingezet zouden worden. Voor heel veel productieprocessen is dit nu al een normale zaak zoals robots aan de lopende band, stapelaars en heftrucks in magazijnen, hydraulische kraantjes bij grondwerk, enzovoort. Toch is een heel groot gedeelte van het werk dat met de hand KAN worden gedaan nog steeds niet geautomatiseerd of gemechaniseerd. Vaak vanwege vermeende hogere kosten wordt de mens met zijn lichaamskracht ingezet.

     

    Dit leidt tot hoge uitvalpercentages en de daaraan gekoppelde kosten voor werkgever en maatschappij en niet in de laatste plaats tot een onprettige gezondheidstoestand van de werker die vaak zijn pensioen niet werkend haalt. Ziekteverzuim kost werkgevers 11 miljard euro per jaar. 2.5 miljard daarvan, dus een kwart, is toe te schrijven aan defecten aan het bewegingsstelsel. Daarbovenop komen de kosten voor de gezondheidszorg ten behoeve van ziekten aan het bewegingsstelsel: circa 1miljard per jaar.

    Nemen we daarbij de kosten die we nu uitgeven aan uitkeringen van mensen die geen zwaar beroep wensen of kunnen uitvoeren en de extra uitgaven die we doen aan mensen die we uit lage lonen landen inhuren, valt wel in te schatten hoeveel miljarden het zou opbrengen als we het zware werk zouden verbannen uit onze maatschappij.

     

    Voor veel specifieke beroepen is nog geen mechanisatie beschikbaar. Echter, met alle knowhow van de vele technici, arbo- en veiligheidsdeskundigen, high tech bedrijven, ontwikkelaars en uitvinders is dit op kortere termijn op te lossen. Als we dit zouden willen, ontstaat een veelheid aan werk. Een beperkte financiele stimulatie van deze ontwikkelingen zou vanuit de overheid kunnen komen door gerichte subsidie. Een groot bijkomend effect zou zijn dat onze economie een enorme boost zou krijgen als we de moed hadden te besluiten dat we geen zware beroepen meer willen. Zo'n rigoureuze insteek zou je kunnen vergelijken met Duitsland, waar men heeft besloten kernenergie in de nabije toekomst volledig uit de samenleving te bannen. Stoppen met zwaar werk zou het Nederlandse 'wirtschaftwunder' kunnen veroorzaken.

     

    En dat slechts door het hervormen van de arbeidsmarkt.



    User Feedback

    Recommended Comments

    Herman. Leuk weer een column van je te lezen, maar je gooit ook wel een beetje appels en peren door elkaar door de vergelijking met kernenergie erbij te halen.

     

    Je schrijft in feite dat je beroepen, waarin zwaar belastend lichamelijk werk moet worden uitgeoefend, zoveel mogelijk wil elimineren door daarin mechanisatie toe te passen zodat de werkers minder worden belast en er circa 1 miljard ziektekosten zouden kunnen worden bespaard.

     

    In feite heb je daarin helemaal gelijk, als je het rekensommetje kompleet maakt, door op de tegenbalans het bedrag te plaatsen, dat nodig is om dat te realiseren. Als je daarin de ontwikkelingskosten en de markt-kosten onderbrengt, denk ik dat je het met 1 miljard niet redt. Stel dat het samen 2 miljard gat kosten, wordt idd die 1 miljard bespaard, maar moet het bedrijfsleven wel 2 gezamenlijk 2 miljard investeren. Waar haalt het bedrijfsleven dat geld vandaan?

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites

    PJ, die kosten die ik noem zijn per jaar. Uiteraard moet voor het bereiken van de besparing geïnvesteerd worden, hier zou gericht subsidiëring kunnen plaatvinden.

     

    Wat betreft de vergelijking met kernenergie in Duitsland: Daar hebben ze de moed gehad om te besluiten ermee te stoppen. Daarom is daar een 'wirtschaftwunder" ontstaan.

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites

    PJ, die kosten die ik noem zijn per jaar. Uiteraard moet voor het bereiken van de besparing geïnvesteerd worden, hier zou gericht subsidiëring kunnen plaatvinden.

     

    Wat betreft de vergelijking met kernenergie in Duitsland: Daar hebben ze de moed gehad om te besluiten ermee te stoppen. Daarom is daar een 'wirtschaftwunder" ontstaan.

     

    Herman. Om nieuwe productiemethoden te ontwikkelen is er al een wbso-pot en daar wordt heel breed van gebruik gemaakt, aangestuurd door accountants en administratiekantoren. Dus minimaal 15% van de gelden blijft bij de adviseurs aan de strijkstok hangen, maar dat even terzijde. Het aantal werkzaamheden dat onder zwaar kan worden geclassificeerd, is heel divers. Niet in elke situatie kan een hulpmiddel worden ingezet. En heel vaak zijn er hulpmiddelen voorhanden en worden die (door gebrek aan hersenen en motivatie) niet gebruikt.

     

    Hoe kom je erbij dat de afschaffing van kernenergie in Duitsland tot het "Wirdschaftswonder" heeft geleid? Dit lijkt me eerder een "wanabe statement" van een milieuclubje dan een officieel onderbouwd bericht. De opmars van de Duitse economie is vijf of zes jaar geleden al ingezet, terwijl pas een goed jaar geleden door Merkel is besloten om de kerncentrales stil te leggen. Tegelijkertijd is meteen een heel grote subsidie-actie gestart om het voor boeren en buitenlui aantrekkelijk te maken om zonnepanelen op hun daken te leggen. Als je Duitsland binnen rijdt zie je dan ook dat daar massaal gebruik van is gemaakt en de daken vol liggen met Chinese panelen. Mede daardoor is in Duitsland een overschot aan stroom ontstaan en wordt het bijna gratis over de grens verhandeld. Bij een van mijn Duitse klanten zijn die panelen ook vorig jaar gelegd. Duitse relaties van me hebben me verteld dat de hype en boom vanwege die panelen nu aan het afzwakken is.

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites
    Ziekteverzuim kost werkgevers 11 miljard euro per jaar. 2.5 miljard daarvan, dus een kwart, is toe te schrijven aan defecten aan het bewegingsstelsel. Daarbovenop komen de kosten voor de gezondheidszorg ten behoeve van ziekten aan het bewegingsstelsel: circa 1miljard per jaar.

     

    Heb je bij bovenstaande cijfers alleen het ziekteverzuim meegeteld wat veroorzaakt wordt door verkeerd tillen? Ik kan me zo voorstellen dat problemen met het bewegingsstelsel voor een groot deel ook veroorzaakt worden door veel staan, veel lopen, een verkeerde zithouding of RSI. En ik heb eens gelezen dat maandag een populaire verzuimdag is door in het weekend opgelopen sportblessures. En sowieso zijn er natuurlijk veel blessures aan het bewegingsstelsel die veroorzaakt worden in de privésfeer. Wat is jouw bron voor deze cijfers?

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites

    Ziekteverzuim kost werkgevers 11 miljard euro per jaar. 2.5 miljard daarvan, dus een kwart, is toe te schrijven aan defecten aan het bewegingsstelsel. Daarbovenop komen de kosten voor de gezondheidszorg ten behoeve van ziekten aan het bewegingsstelsel: circa 1miljard per jaar.

     

    Heb je bij bovenstaande cijfers alleen het ziekteverzuim meegeteld wat veroorzaakt wordt door verkeerd tillen? Ik kan me zo voorstellen dat problemen met het bewegingsstelsel voor een groot deel ook veroorzaakt worden door veel staan, veel lopen, een verkeerde zithouding of RSI. En ik heb eens gelezen dat maandag een populaire verzuimdag is door in het weekend opgelopen sportblessures. Wat is jouw bron voor deze cijfers?

     

    John, dit zijn de cijfers uit 2011, de meeste recente die er op internet te vinden zijn. Een uitsplitsing naar specifieke aandoeningen is daaruit niet te destilleren.

    Dus je hebt gelijk dat al die andere zaken daar ook onder vallen. Zelfs al zou maar een kwart vallen onder de oorzaak zwaar werk (dus niet alleen tillen), is het voor mij nog steeds een duidelijk doel om er wat aan te doen. De maatschappelijke impact voor mensen die met deze problemen zitten opgescheept is enorm.

    Veel van die hobby's in het weekend vallen uiteraard ook onder zwaar werk. :)

     

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites

    Zelfs al zou maar een kwart vallen onder de oorzaak zwaar werk (dus niet alleen tillen), is het voor mij nog steeds een duidelijk doel om er wat aan te doen.

     

    Dat snap ik, maar dan ziet het financiële plaatje er wel opeens heel anders uit ...

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites

    Ik denk dat we Herman's column beter alleen maar kunnen zien als een oproep aan techneuten en ontwikkelaars, om hulpmiddelen te gaan ontwikkelen waarmee zwaar-werk-letsel tijdens werkzaamheden te voorkomen zijn. Dat is uiteindelijk beter voor de werknemers, de werkgevers, voor de economie en voor de Staat. Maar dan zou je eigenlijk eerst al die werkzaamheden moeten benoemen. (ik denk dat de verzekeringsmaatschappijen zo een lijst op de plank hebben liggen?) Daarna zul je zoveel mogelijk technisch ingezetenen moeten stimuleren om de onderwerpen, die binnen hun bereik liggen, technisch te beoordelen en in kaart te brengen of technische oplossingen mogelijk zijn en wat die gaan kosten. Op die manier krijg je:

     

    - een lijst van werkzaamheden die verbeterd kunnen worden

    - de bijbehorende kostenplaatjes

    - het bijbehorende geschatte tijdsbestek

    - een lijst van probleemoplossingen die elkaar overlappen

    - een lijst van werkzaamheden die niet verbeterd kunnen worden

     

    Als je dit hebt gerealiseerd, zou een z.g. technisch coördinatieorgaan de uiteindelijke mogelijkheden ter verbetering, kunnen vastleggen om daarmee te voorkomen dat meerdere partijen met dezelfde oplossing bezig zijn. Klei probleempje daarbij is dat er een gerede mogelijkheid bestaat dat er partijen zijn die denken een oplossing in petto te hebben, maar daarin ook patent-mogelijkheden hebben gezien. Die hebben niks aangemeld, patent ingediend en zijn al aan de slag. Die moeten dan alsnog in de moederlijst worden opgenomen, anders verliest het orgaan het overzicht. Het wordt een warrig proces denk ik.....

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites

    Interessant onderwerp en mooie colum, ook ik ben constant bezig om het zware werk zo licht mogelijk te houden. Dus zoveel mogelijk op wielen, werken met takels, liften en stapelaars.

     

    Of het uiteindelijk opweegt tegen de kosten weet ik niet. Per jaar geef ik denk ik een kleine 1000 euro uit aan nieuwe rubberen wielen, de stapelaar kost per jaar ook ongeveer 1000 euro en de liften en takels zo'n 300 euro per jaar.

     

    Denk dat ik totaal zo'n 15.000 euro per jaar kwijt ben, niet alleen vanwege het behoud van lichaam en medewerkers, maar ook voor de snelheid.

    Hoewel kleine podiumoverkappingen sneller op te bouwen zijn met de hand dan met liften, eis ik van de medewerkers en freelancers dat de liften gebruikt worden. Iets wat regelmatig tot flinke discussies leidt en af en toe met een beeindiging van een dienstverband/samenwerkingsverband.

     

    Maar soms denk ik toch wel dat we tever doordraven. Ik til met gemak een podiumdeel van 35 kg op. Dat hou ik ook prima 7 dagen per week 14 uur per dag vol. Mijn werknemers mogen dat niet, zij moeten het met z'n tweeen doen. Waardoor ik veel sneller klaar ben.

    Inmiddels heb ik karren laten maken die ervoor zorgen dat men de delen niet meer hoef te tillen maar slechts hoeft te kantelen, waardoor ook mijn medewerkers alleen een podiumdeel kunnen neerzetten.

    Noodzakelijk volgens de ARBO: ja, overdreven: abbsoluut.

    Vooral als je bedenkt wat men allemaal in het weekend tilt en doet.

     

    @P.J.: Laten we absoluut de verzekeraars hier buiten houden, zij hebben echt totaal geen idee wat zich op de werkvloer afspeelt. Misschien wel bij een supermarkt, maar niet bij de specifieke ondernemingen als bijvoorbeeld die van mij.

    Ik val bij bijna alle verzekeraars in het vakje overige...

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites

    Geen zware beroepen meer. Betekent dat dat we geen industrie meer mogen hebben, niks meer mogen maken? Dat is funest voor de economie.

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites

    Geen zware beroepen meer. Betekent dat dat we geen industrie meer mogen hebben, niks meer mogen maken? Dat is funest voor de economie.

     

    Nee Christine, het betekent gewoon dat het werk lichter wordt, zodat mensen tot hun 70ste in hun vak kunnen blijven werken zonder gezondheid in te leveren.

     

    En Jasper, ik dacht er ook zo over toen ik mijn eigen bedrijf begon in landbouwmechanisatie. Helaas was op mijn veertigste mijn rug naar de knoppen en heb ik via een fysiodeskundige een cursus "goed leren tillen" gevolgd. Daarbij zak je door je knieën en houd je je rug recht. Helaas zijn een dikke tien jaar later daardoor mijn heupen versleten en mijn knieën zijn ook pijnlijk. Daardoor ben ik gedwongen om met hulpmiddelen te werken. Ik had achteraf gezien liever preventief deze hulpmiddelen ingezet. Helaas waren die toen niet beschikbaar en was ik te "stoer" om er zelfs maar over na te denken.

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites

    Zelfs al zou maar een kwart vallen onder de oorzaak zwaar werk (dus niet alleen tillen), is het voor mij nog steeds een duidelijk doel om er wat aan te doen.

     

    Dat snap ik, maar dan ziet het financiële plaatje er wel opeens heel anders uit ...

     

    De financiële plaatjes zijn illustratief bedoeld. Als je alles zou uitdiepen, moet je ook alle uitgevallen eigen baasjes en ZZPers bijvoorbeeld meenemen. Sommigen zitten in een private uitkering en anderen in de bijstand. Hier heb ik ook geen cijfers over.

    Ook zijn er andere kosten dan kosten aan het bewegingsapparaat waardoor mensen door zwaar werk uitvallen, bijvoorbeeld liesbreuken weet ik uit eigen ervaring.

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites

    Herman. Verbeteren van arbeidsomstandigheden op dat level is geen discussie. Het is ook een beetje flauw (van mij) om op de letter te gaan. Het is beter te zoeken naar een methode om hiermee op een breed draagvlak mee aan de slag te gaan, zonder dat de opbloei van onze economie weer om zeep wordt geholpen door kosten en verplichtingen. Leg vooral een oproep neer voor individuele ondernemers en techneuten, die mogelijkheden zien en net als jij, middels bescherming ook een nieuw apparaat op de markt te brengen. Er zijn er reeds velen geweest die zaken eerst voor hun eigen bedrijf ontwikkeld hebben en pas daarna ontdekten dat er ook een markt voor was.

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites

    Als ik de titel lees, komen er bij mij heel andere hervormingsgedachten op dan (uitsluitend) het onderscheid tussen lichamelijk zwaar werk en geestelijk werk. Geestelijke werkbelasting kan zich bijvoorbeeld ook vertalen naar lichamelijke klachten en omgekeerd.

     

    Wel denk ik bij hervormen in termen van (on)afhankelijkheid en zelfbeschikking. De politiek zet in op meer versobering van regelingen zoals de WW. Dat moet natuurlijk de prikkel verhogen om actiever te worden op de arbeidsmarkt en zal zeker een - op macroniveau misschien wel in een promillage of zelfs in een percentage waarneembare - beweging veroorzaken dat mensen wel genoegen gaan nemen met werk dat ze eerst nog zouden negeren.

     

    Maar ik betrap mijzelf weleens op de denkoefening hoe het zou zijn als - een belangrijk deel van - de beroepsbevolking de werkgevers zou gaan beschouwen als (potentiele) opdrachtgevers en zich dus minder afhankelijk van één baas, van één baan c.q. van één inkomensbron zouden gaan opstellen?

    Dat men zich massaal als zzp-er in hun branche zouden gaan aanbieden i.p.v. solliciteren naar – of vasthouden aan - één baan? Zou er dan misschien een beweging kunnen ontstaan dat de werkgevers actief op zoek moeten naar mensen om werk gedaan te krijgen? Een soort ‘Voice of Holland’, maar dan anders?

     

    Succes en groet,

    Hans

     

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites


    Join the conversation

    You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

    Guest
    Add a comment...

    ×   Pasted as rich text.   Restore formatting

      Only 75 emoji are allowed.

    ×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

    ×   Your previous content has been restored.   Clear editor

    ×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Bring your business plan to a higher level!

    On this forum all subjects are discussed related to entrepreneurship.

    Growing together with other entrepreneurs

    ✓     Ask your entrepreneur questions

    ✓     Share your answers

    ✓     Low profile

    ✓     Transparant

    ✓     At your convenience

    ✓     Always based on relevance, substance and expertise

×

Cookies on HigherLevel.nl

Cookies are necessary for Higherlevel.nl to function properly. By using HigherLevel.nl you declare to have read and accepted our terms and conditions.

 More information   I accept