Jump to content
Phoenix
Verberg

[Column] Het grote taboe, falen, depressie en erger.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, dit is geen gezellig onderwerp, dit artikel gaat over de negatieve impact die het uitblijven van zakelijk succes kan hebben op de psyche van de ondernemer.

 

Niemand kan er omheen, al een tijdje zitten we in een periode van economische crisis. Bedrijven en particulieren hebben minder te besteden en dat vertaalt zich naar minder omzet in veel branches. Op dit moment ziet het er voorlopig nog niet naar uit dat we op korte termijn duidelijk herstel kunnen verwachten. Bedrijven zullen moeten zien te overleven door kostenbesparingen door te voeren. Veel ondernemers komen daardoor nu in de problemen. Het zal voor veel ondernemers moeilijker worden om de zakelijke en privé-eindjes aan elkaar te knopen.

 

Minder omzet, minder winst, bezuinigen, het zijn allemaal rationele onderwerpen. Ratio is de manier waarop vele ondernemers het zakelijke leven benaderen. Het is ook een manier om je te distantiëren van je van emotionele gevoelens. En dat kan best handig zijn op het moment dat er beslissingen genomen moeten worden die zakelijk gezien gewoon moeten maar emotioneel gezien een grote aanslag plegen op de ondernemer.

 

Bij die bedrijven waar het steeds moeilijker wordt om de eindjes aan elkaar te knopen, loopt de psychische druk voor de ondernemer op. Minder omzet betekent keuzes maken om alle rekeningen te kunnen blijven betalen. Als dat steeds moeilijker wordt dan kan het zijn dat er nog meer bezuinigd moet worden. Dat begint misschien met werktijdverkorting voor de werknemers. De volgende stap kan een kleinere bedrijfsruimte zijn om de kosten nog verder te drukken. Wordt lastig als je pas 1 jaar van de 5 contractjaren er op hebt zitten. De volgende stap kan zijn dat je tot de conclusie komt dat je misschien mensen moet gaan ontslaan. Nu ken ik ondernemers die daar weinig moeite mee hebben maar het ontslaan van medewerkers gaat mensen over het algemeen niet in de koude kleren zitten. Voor de eenpitters die geen downscale mogelijkheden hebben om bijvoorbeeld in personeel te snijden, is de kans aanwezig dat de onderneming zelf niet voldoende inkomsten genereert om alle kosten te kunnen betalen.

 

Rationeel zijn deze moeilijke keuzes nog wel te maken maar gevoelsmatig kunnen al die beslissingen en de lange termijn gevolgen (onbewust) een behoorlijke aanslag zijn op de mentale reserves van de ondernemer (en zijn gezin). Doordat beslissingen veelal vanuit de ratio worden genomen, wil het gevoel nog wel eens in de knoop komen te zitten. Des te harder komt de klap dan aan als het doordringt tot de mens achter de ondernemer.

 

Voor een aantal ondernemers is stopzetting of een faillissement onvermijdelijk. En daar sta je dan als stoere ondernemer met zijn onuitputtelijke doorzettingsvermogen; door het verlies van jouw bedrijf deelt het lot jou een psychologische dreun uit waar je even geen weerwoord op hebt. Dan zul je iets moeten doen wat veel ondernemers niet gewend zijn te doen, en dat is gaan praten over al je zorgen, en dat gaat over gevoel, daarover praten betekent kwetsbaar zijn. Vaak verlies je niet alleen het vertrouwen in je onderneming maar ook het vertrouwen in jezelf en daarmee ligt het gevoel te hebben gefaald om de hoek. Je zal echt niet de eerste zijn die het falen van de onderneming ervaart als een persoonlijk falen. Falen is dan al snel toe moeten geven dat het niet is gegaan zoals jij had verwacht. Er zullen vele 'had ik maar’ scenario’s door je hoofd gaan spelen. De gedachte die dan steeds maar weer terugkomt is de vraag; “who is to blame?”

 

Voor veel ondernemers is hun bedrijf hun leven, want ZIJ zijn het bedrijf. Bedrijfsidentiteit en persoonlijke identiteit zijn vaak zeer nauw in elkaar verweven. Het failliet of falen van het bedrijf wordt een persoonlijk en mentaal faillissement en daarmee komt het erg dicht bij jezelf. Niet alleen ben je dan je bedrijf kwijt, ook het allergrootste goed wat een ondernemer (elk mens) heeft raakt de ondernemer kwijt: je raakt jezelf kwijt. Ondernemers die hun falen rechtstreeks koppelen aan hun eigen identiteit hebben grote kans depressief te worden en dat kan vervolgens snel een zware depressie worden.

 

Uit crisisperioden van de afgelopen decennia weten we dat de geestelijke nood bij ondernemers enorm hoog op kan lopen. Wie de faillisementsverhalen op dit forum wel eens leest, kan zich misschien voorstellen hoe het is als de zoveelste deurwaarder voor de deur staat terwijl je weet dat het geld er echt niet is. Nadenken over de gevolgen van beslagleggingen doe je liever niet. Falen als ondernemer is tot daaraan toe, als het je gezin treft ben jij als kostwinner, en nog zwaarder, als vader, als man, ook nog eens een mislukking.

 

Wie zich de faillissementen van de varkensboeren uit de jaren 80 kan herinneren, herinnert misschien ook nog aangrijpende reportages van mensen die er geen heil meer in zagen. Ook de MKZ crisis in de jaren 90 heeft beroepsgroepen tot wanhoop gedreven. En nu is het de agrarische sector die naast de economische crisis ook nog eens getroffen word door de Q-koorts. Maar deze economische crisis treft niet allen de boeren, nu worden vrijwel alle branches getroffen. Hoe het allemaal verder moet, is vervolgens aan jou om uit te zoeken. En alweer aan reacties hier op het forum is soms af te leiden hoe slecht een aantal ondernemers zijn voorbereid op de gevolgen die het staken van de onderneming heeft. Het zijn de onderwerpen waarin wordt gevraagd of er een soort van vangnet is zoals dat er voor werknemers is in de vorm van de WW. Maar helaas, daarvoor ben je ondernemer geworden, dat zijn de risico’s.

 

De statistieken

Dat een dergelijke crisis mensen tot wanhoop drijft, is goed te begrijpen. Voor sommige mensen gaat die wanhoop zover dat ze de hand aan zichzelf slaan. Cijfers zijn moeilijk te vinden. Voor de MKZ-crisis varieerden de aantallen tussen de 4 en de 10. Het werkelijke aantal zal nooit iemand weten. Toen was het een crisis die boeren trof, deze crisis treft vrijwel alle Nederlanders en dus ook de ondernemers.

Afhankelijk van welke bron je raadpleegt, slikken in Nederland tussen de 500.000 en 1.000.000 mensen een antidepressiva.

In totaal zijn er jaarlijks 400.000 mensen die denken aan zelfmoord. Ongeveer 100.000 van deze 400.000 mensen doet daadwerkelijk een poging tot zelfdoding. Daarvan belanden er 15.000 in het ziekenhuis.

 

Officieel overlijden er jaarlijks ongeveer 1.350 mensen door zelfdoding. Ik denk echter dat het cijfer aanmerkelijk hoger ligt. Niet alleen is het niet meer verplicht een doodsoorzaak bij het overlijden op te geven - het jaar van invoering van deze maatregel gaf een daling in het aantal zelfdodingen te zien - ook zijn er zelfdodingen die niet als zodanig (h)erkend worden. Denk maar eens aan eenzijdige ongelukken. Een aantal van dit type ongelukken zijn een bewuste poging om te proberen het leven te beëindigen. Ook een overdosis medicijnen kan aangezien worden voor een natuurlijke dood als er geen duidelijke aanwijzingen zijn dat er iets anders heeft gespeeld. Er wordt vaak gedacht dat er bij elke zelfdoding altijd een afscheidsbrief is geschreven, dat is absoluut niet waar. Ik ken een aantal mensen die na hun poging tot hun eigen afgrijzen wakker werden. Van enkele van hen weet ik dat ze nooit een afscheidsbrief hebben geschreven. Sommigen hebben anderen zelfs nooit iets laten weten van de strijd die ze aan het strijden waren.

Maar helaas zijn er meer mythes die helaas niet bijdragen aan het bespreekbaar maken van het onderwerp zelfmoord / zelfdoding.

 

Om een ander zeer hardnekkig misverstand gelijk maar even naar het land der fabelen te verwijzen. Wie denkt dat zelfdoding alleen voor ‘losers’ is nog een ander stukje statistiek. Onder miljonairs komen 3 maal zoveel zelfdodingen voor dan het landelijke gemiddelde. Hun drijfveren om rijk te worden zijn tevens hun ondergang. Drijfveren die vaak ontstaan zijn door het gevoel alleen iemand te mogen zijn als je geslaagd bent (lees in hun geval, bezit hebt). Zij ontdekken op de harde manier dat geld het leven kan veraangenamen maar absoluut geen garantie is voor levensgeluk. Wie een laag zelfbeeld heeft blijft negatief over zichzelf denken ongeacht de verzameling sportauto’s in de garage of het grote aantal partners waarmee ze de lakens delen. Het zijn surrogaten die geen vervanging zijn voor echte liefde voor jezelf en liefde van anderen.

 

In de onderzoeken wordt vaak gesproken over risicogroepen, die zijn (helaas) niet uitgesplitst naar beroepsgroep. Kijk je naar de karaktereigenschappen van deze risicogroepen dan lijken een aantal daarvan verdacht veel op eigenschappen die voor een ondernemer van belang zijn. Zo zijn mensen met suïcidale gevoelens vaak zeer gericht op de gevoelswereld van anderen, kunnen de behoeften van anderen behoorlijk goed aanvoelen en vervolgens invullen, en goh is dat niet een fijne eigenschap voor een ondernemer? Kunnen voelen waar je klanten behoefte aan hebben. Ook komt soms een doorgeschoten zorgbehoefte om anderen te helpen, een eigenschap die je met name in de zorgsector veel tegenkomt. Een andere eigenschap is het doorzettingsvermogen van deze mensen. Ze gaan door tot het einde, elke keer weer zien ze een lichtpuntje en weten ze weer te overleven. En ook deze eigenschap zie je bij veel ondernemers terug. Ze gaan soms zover dat je denkt: \"man stop er gewoon mee, verander je businessmodel\". Maar het is nu net dat doorzettingsvermogen dat maakt dat sommigen tegen alle verwachtingen in slagen en vervolgens op handen gedragen worden. Anderen uit dezelfde poel krijgen nooit iets van de grond, iets dat lang niet altijd aan de persoon zelf hoeft te liggen. Het is vaak ook een kwestie van op het juiste moment in tijd net die ene persoon of die ene oplossing vinden die jou verder helpt. Dat maakt de scheidslijn tussen zakelijk succes en persoonlijk falen in mijn ogen vaak flinterdun.

 

De signalen

Het meest moeilijke voor de omgeving, en door ontkenning en het almaar doorgaan soms ook voor jezelf, is het zien van signalen die kunnen wijzen op depressie en suïcidale gevoelens. Hieronder volgt een opsomming van een aantal signalen die een aanwijzing ‘kunnen zijn’ dat het in iemands leven niet verloopt zoals verwacht. Ik schrijf bewust ‘kunnen zijn’, waarnemingen zijn immers subjectief.

 

[*]Obsessief bezig zijn met het leed van anderen.

[*]Doorgeschoten behoefte om de wereld te veranderen.

[*]Lichte obsessie voor aan de dood gerelateerde onderwerpen.

[*]Een wens tot zelfdoding uitspreken, altijd serieus nemen, ook als het als grap gebracht word.

[*]Sarcastische houding ten aanzien van onderwerpen die betrekking hebben op de dood.

[*]Groot gebrek aan activiteit, nergens zin in hebben, geen energie.

[*]Vermijdingsdrang in de breedste zin.

[*]Ontkenningsgedrag als het gaat om (het nemen van) eigen verantwoordelijkheden.

[*]Ontvluchten van de eigen verantwoordelijken door substitutie (zie bv het leed van anderen).

[*]Teruggetrokken leven leiden, weinig contact met de buitenwereld.

[*]Emotioneel overreageren als iemand direct of indirect kritiek uit.

[*]Moeite hebben met het stellen van grenzen, teveel van zichzelf (weg)geven.

[*]Snel wisselende stemmingen, het ene moment vol goede moed, 5 minuten later niks meer zien zitten.

[*]Sterke identificatie van de eigen persoonlijkheid met maatschappelijke problematiek en sociale doelen.

[*]Verandering van de persoonlijkheid in enkele maanden tijd.

 

 

Het meest belangrijke signaal is misschien wel als je merkt dat iemand in een relatief korte periode, enkele maanden tot een half jaar, sterk van (sociaal) gedrag verandert. Het terugtrekken uit het sociale leven kan een sterke aanwijzing zijn dat er serieuze problemen zijn. Als mensen snel veranderen dan kun je dat mogelijk herkennen doordat ze vragen (en de antwoorden daarop) zoveel mogelijk willen ontwijken. Menig gesprek met een ondernemer begint vaak over het weer of voetbal maar gaat dan vaak snel over naar “hoe gaat het met je bedrijf ?”. Als het de ‘falende’ ondernemer teveel wordt dan zal hij allerlei tactieken gaan ontwikkelen om dit soort gesprekken te vermijden bijvoorbeeld door het gespreksonderwerp keer op keer te veranderen om zo vragen over zichzelf uit de weg te gaan. Het begint met de alledaagse gesprekken bij het schoolplein, het losse gesprekje bij de supermarkt op zaterdag. En zo langzaam vindt deze vorm van ontwijking van onderwerpen ook plaats binnen de eigen kring.

 

Praten met het masker komt ook heel vaak voor, sterker nog, mensen die suïcidaal zijn, behoren eigenlijk tot de categorie top acteurs. Suïcidalen kunnen glashard zeggen dat het goed goed gaat, soms voel je alleen in je onderbuik dat er iets niet helemaal klopt. Als je op dit moment doorvraagt, kan het zijn dat je ineens een stoere ondernemer ziet veranderen in een huilend hoopje mens dat het niet meer ziet zitten en eindelijk eens zijn verdriet kwijt kan.

 

Euforie gevolgd door zeer negatieve uitlatingen. Het ene moment nog allerlei kansen zien voor het bedrijf, het volgende moment verzuipen in de onoverzichtelijke bedrijfsvoering en het helemaal niet meer zien zitten. Bij sommigen zit deze bipolariteit gewoon in hun genen, anderen kunnen door omstandigheden dit gedrag (tijdelijk) vertonen.

 

Stevige uitlatingen die gaan over onrechtvaardigheid. Daar waar het niet goed gaat, willen mensen zich nog wel eens richten op de problemen van anderen. Het kan gaan over een medewerker met wie het privé alleen maar tegenzit. Het kan gaan over het onrecht dat de eigen beroepsgroep wordt aangedaan of juist die beroepsgroep die overal mee weg lijkt te komen. Onderwerpen over politiek, regelgeving en onrechtvaardigheid. In privésituaties zie je dit soort mensen zichzelf helemaal verliezen doordat zij druk bezig zijn anderen te helpen met het oplossen van hun problemen. Lovenswaardig natuurlijk maar voor hen zuiver ontwijkend gedrag. Misschien ken je ze wel, mensen die alles voor anderen over hebben, vaak omringd zijn door de (tijdelijk) zwakkeren of (tijdelijk) hulpbehoevenden in onze maatschappij.

 

Sarcastische uitlatingen met toespelingen op zelfdoding zijn een duidelijk signaal dat het goed mis kan zijn. Ook zeer emotionele reacties op soms relatief onbelangrijke zaken zijn een duidelijk signaal dat er meer aan de hand kan zijn

 

Hoe ga je er dan mee om.

Misschien ben je door het lezen van het voorgaande stuk wel in gaan zien dat er iemand in jouw omgeving is die wel heel erg past in het geschetste profiel. Ook kan het zijn dat je je ineens realiseert dat je zelf depressief bent alleen het tot nu toe niet hebt erkend.

 

Wat als je deze signalen bij anderen herkent

Zelfdoding is het waarschijnlijk een van de grootste taboes in onze maatschappij en daarmee een van de meest moeilijke onderwerpen om over te praten. Niet in de laatste plaats omdat de mensen die met deze gevoelens rondlopen de laatste zullen zijn die zich kwetsbaar op zullen stellen door toe te geven dat zij tegen deze gevoelens strijden. Wat erg belangrijk is in elk gesprek, maar zeker in gesprekken met iemand die bezig is een overlevingsstrijd te leveren, is deze een veilige omgeving te bieden. Daarmee bedoel ik niet dat je alle pillen op moet ruimen en de bestekla van een slot moet voorzien; iemand die er echt een eind aan wil maken, vindt altijd wel iets. Wat ik bedoel is een veilige omgeving om te kunnen praten. Als je iemand wil openen, moet je zorgen dat je afstemt op de juiste golflengte, dat contact legt met die ander. Laat maar zien dat jij je open durft te stellen, dat creëert een sfeer waardoor de bereidheid om te praten toeneemt. Verder is het erg belangrijk dat die ander voelt dat er van jou geen waardeoordeel uit gaat. Zoals ik het hier beschrijf, klinkt het allemaal vrij eenvoudig maar hou er rekening mee dat het even tijd kost om iemand het gevoel te geven dat er veilig gepraat kan worden over het onderwerp zelfdoding.

 

Met de overgevoeligheid van iemand met suïcidale gedachten is een gesprek beginnen dan al een uitdaging op zich. Belangrijk is om te blijven benadrukken dat wat iemand anders ook voelt en hoe dat misschien ook tegen je eigen gevoel in gaat de ander te laten voelen dat dat oké is. Dat die gevoelens, hoe moeilijk ook, er mogen zijn en dat dat niks af doet aan de mens die deze persoon is. Suïcidale gevoelens accumuleren en als iemand er niet over kan praten, raakt het voorraadvat voller en voller. Een heel belangrijke uitlaatklep voor suïcidalen is de mogelijkheid om - zonder het gevoel te hebben te worden veroordeeld - te kunnen praten over deze gevoelens. Maak daarbij niet de fout dat je zegt dat je deze mensen begrijpt, want dat doen alleen die mensen die ook op de rand van de afgrond hebben gestaan. Wees daar dan ook gewoon eerlijk over. Het contact verbreekt echt niet als jij voorzichtig aangeeft dat je niet kan invoelen wat het is. Dat maakt ook niet echt uit omdat luisteren zonder veroordeling in een veilige omgeving voor meer dan 50% bijdraagt in het afblazen van de geaccumuleerde suïcidale gevoelens en het draagt bij aan het helingsproces.

 

Ben je bereid deze mensen ook echt te helpen, laat ze dan weten dat ze op je kunnen rekenen en je altijd (24 uur 7 dagen per week) kunnen bellen. Besef wel dat dit committent ook betekend dat je niet na 2 telefoontjes midden in de nacht kunt zeggen, \"ja hoor es ik heb ook nog een leven\". Wat ook weer niet wil zeggen dat jij geen grenzen mag stellen.

 

Naast deze vorm van sponsorschap is het erg belangrijk dat er gewerkt gaat worden aan de psychische oorzaken achter de depressie en suïcidale gevoelens. Help daarom deze mensen met het zoeken en vinden van de juiste hulpverleners en met het vinden van lotgenoten waarmee ze samen kunnen praten over hun gevoelens. Ga je op zoek naar hulp houdt dan voor ogen dat hulpverlening alleen zin heeft als er een connectie is tussen cliënt en hulpverlener. Als die er niet is, heeft het geen enkele zin om hier tijd in te steken. Een goede hulpverlener weet dit maar helaas zijn niet alle hulpverleners bij machte om hun onvermogen te erkennen als het niet lukt met een cliënt de voor het proces noodzakelijke vertrouwensband op te bouwen. Met die hulpverlener hoef je geen medelijden te hebben, geen click is op naar de volgende. Soms betekend dat even zoeken, soms is het bij de eerste meteen al raak.

 

Wat als je jezelf herkent in de signalen en je (nu) weet dat het niet goed met je gaat?

Belangrijk is om te beseffen dat je niet alleen bent en dat deze gevoelens ook niet raar zijn. Ik schreef het al eerder, alleen al in Nederland heb je 400.000 lotgenoten die ook weten wat het is om met de gedachten en gevoelens rond te lopen. Dat betekent praktisch dat ieder mens contact heeft met 1 of enkele mensen die ook met deze gedachten rondlopen. Laat je daarbij niet verblinden door succes, want succes wil nog lang niet altijd zeggen dat mensen ook gelukkig zijn door dat succes. Regelmatig zijn er op tv programma’s te zien waarbij mensen vertellen over de buitenkant en wat er werkelijk achter de schermen speelt. Schaamte, angst, wantrouwen, gebrek aan eigenwaarde, gebrek aan zelfvertrouwen, gebrek aan energie, negatief denken, het gevoel hebben in een vacuüm te zitten, allemaal gevoelens, kenmerken en gedachten die horen bij een zware depressie, met of zonder suïcidale gevoelens. Wat het ook nog eens lastig maakt is dat geen van deze verschijnselen optisch zichtbaar zijn. Iemand met een gebroken been heeft zichtbaar moeite met lopen. Iemand met een gebroken leven heeft gips om zijn hart.

Mensen die geen idee hebben hoe dit voelt, komen met honderden adviezen, “ga er eens wat vaker uit”, “joh, een week vakantie en je kunt er weer tegenaan”. Dat gaat op voor fysieke vermoeidheid, maar een zware depressie gaat veel dieper dan alleen het fysieke vermoeidheid, het is mentale uitputting. Na jaren van roofbouw is de koek op, de batterij leeg. Er is geen reserve meer om nog op krachten te komen.

Dat betekent dus ook vaak dat doorgaan op de huidige voet geen optie meer is. Om te beginnen aan het helingsproces zul je keuzes moeten maken.

 

Dat kan betekenen verlies van werk en soms zelf gezin. Maak jij die keuzes niet dan doet het leven dat wel voor je. Spanningen lopen dan overal op tot het moment dat de bom barst en je daarmee weer iets verliest. Wie blijft doen wat ie altijd heeft gedaan, blijft altijd overkomen wat hem altijd al overkwam. Wie de film terugdraait, ziet dan vaak dat depressie een sluipmoordenaar is die langzaam je leven binnendringt. Achteraf kun je goed zien waar je steeds vaker jezelf tekort deed doordat je ver over je eigen grenzen bent gegaan. Daarmee doe je ook niet langer wat jij wilt maar ben je bezig in de behoeften van anderen te voorzien. Dat kunnen die klanten zijn die steeds meer eisen voor hetzelfde geld. Die werkgever die je een richting opdrijft die jij niet op wilt maar omdat je een hypotheek hebt ontslag niet wilt riskeren. Of het is die partner die veeleisender wordt en jij met vele kleine stapjes langzaam jezelf weggeven hebt. Later ga je pas inzien hoe ongelijkwaardig deze relaties waren. Zit je er middenin dat is dat je referentie.

 

Net zoals je niet van de ene op de andere dag depressief kunt worden, ben je dus ook niet van de ene op de andere dag van je depressie af. Hoe snel dat proces van heling verloopt, daar heb je wel invloed op. Wie bewust kiest de confrontatie met de werkelijkheid aan te gaan, zijn verlies van toekomstperspectief te nemen, begint dan al aan de weg omhoog. Wie in de ontkenningsfase blijft hangen en doormoddert, komt feitelijk geen stap verder. Vanuit de ‘comfortzone’ lijkt het een aantrekkelijke optie, niks veranderen betekent dat alles blijft zoals het is en het niet erger kan worden.

 

De dood lijkt soms een aantrekkelijke optie en is op dat moment de enige overgebleven optie die mensen nog zien als ze niet uit het leven kunnen halen wat er in zit. Wie daar geweest is, weet ook dat het geen optie is omdat niemand echt dood wil. Wat mensen wel willen, is een nieuw leven. Zodra er een nieuw levensdoel is, komt er focus en kan de energie gericht worden ingezet. De weg omhoog bestaat dus voor een belangrijk deel uit het herontdekken wie jij bent en wat er belangrijk is in jouw leven. Dat betekent uitzoeken naar waar jouw energie naartoe moet. Persoonlijke waarden zijn een hele goede indicator voor de richting waarin jouw nieuwe leven gestuurd moet worden en waar levensgeluk in het verschiet ligt. Vervulling van persoonlijke waarden om levensgeluk te ervaren lijkt een van de best bewaarde geheimen in onze maatschappij. Het is zo simpel maar bijna niemand kent dit geheim en past het ook toe. Dus vind je persoonlijke waarden en je hebt richting.

 

De uitdaging zit hem er nu in om op zoek te gaan naar die waarden. Dat proces maakt ook weer heel veel los. Het is een weg van ups en downs, van vallen en weer opstaan. Het is ook een weg die je - als het even kan - moet zien te bewandelen met steun van anderen. Hoewel het niet eenvoudig is, raad ik je aan op zoek te gaan naar hulp. Misschien heb je in je eigen netwerk iemand die goed met mensen om kan gaan, misschien is het de huisarts waar je goed mee kunt praten. Belangrijk is dat je zelf op zoek gaat, de oplossing belt zelden aan. Ga zelf op pad, via huisarts naar GZZ of een andere hulpinstantie of kijk of je een therapeut, coach of counselor kunt vinden waar je een klik mee hebt.

 

Twee zaken zijn belangrijk;

1 je moet er je echte gevoel kwijt kunnen zonder het idee te hebben dat bepaalde onderwerpen onbespreekbaar zijn;

2 je moet het gevoel hebben dat je vooruit gaat.

Veel therapeuten schijnen nogal erg van aanhoren en praten te houden maar uiteindelijk gaat het ook om het verwerven van inzichten en het zelf doen. De juiste mensen zullen je met zachte dwang aansporen die wegen in te slaan. Jezelf weer uit die put trekken, is geen gemakkelijke weg maar ik weet uit eigen ervaring en die van anderen dat het leven een hele andere betekenis krijgt als je door dit proces heen bent. Geluk is dan de gewoonste zaak van de wereld en niet onhaalbaar zoals het nu lijkt.

 

Een stukje over de schrijver van dit artikel

Een aantal jaren geleden had ik een leuk klein winkeltje en een online webshop min of meer samen met mijn ex vrouw. We hadden toen het geld en de bedrijfsruimte om er iets leuks van te maken. Mijn ex-vrouw had het achteraf niet zo op het ondernemersleven door het ontbreken van bepaalde zekerheden die dat leven nu eenmaal met zich meebrengt. Het was bij haar veel ‘ja zeggen en nee doen’. De strijd waar we indertijd in belandden heeft er toen toe geleid dat mijn energie na een aantal jaren tot nul gezakt was. Uiteindelijk is ons huwelijk als vuurwerk uit elkaar gespat en was dat ook het einde van mijn onderneming die een belangrijke plaats in mijn persoonlijke leven innam.

 

Het heeft in die tijd weinig gescheeld of ik had een eind aan mijn leven gemaakt. Na anderhalf tot twee jaar in eenzaamheid strijden tegen een zware depressie verdwenen deze gevoelens en kon ik weer langzaam na gaan denken over het opbouwen van een nieuw leven. Het was vooral een eenzame strijd op zoek naar manieren om te overleven en om in te gaan zien dat ik als mens oké was en daarvoor helemaal geen zakelijk succes nodig had. Met die levenservaring heb ik de afgelopen jaren een aantal lotgenoten gecoacht naar een nieuw leven. Dit artikel is dan ook gebaseerd op ervaringen van de afgelopen jaren en eigen onderzoek naar de achterliggende oorzaken van depressie en zelfdoding. In deze periode heb ik ook familie en nabestaanden begeleid maar toch vooral lotgenoten geholpen hun leven weer op de rails te krijgen.

 

Ter afsluiting

Zelfdoding, zelfmoord is een zeer complex onderwerp dat zich niet in een kort artikel even uit laat leggen. Dat blijkt ook wel uit het feit dat de hulpverlening in veel gevallen niet in staat is mensen met een doodswens goed te begeleiden. Vandaag de dag zijn er helaas nog veel psychologen, psychiaters, huisartsen, coaches, counselors, therapeuten, SPV’ers, enz. die het onderwerp zoveel mogelijk uit de weg gaan. Als een hete aardappel worden mensen met een doodwens doorgestuurd omdat hulpverleners de verantwoordelijkheid niet op zich durven nemen.

 

Vanwege de complexheid van deze materie kan ik ook niet in dit artikel even de oplossing aanbieden. Ieder mens is uniek en daarom vraagt ieder mens om een eigen, unieke aanpak. Een mix van verschillende methodieken die afgestemd worden op de behoefte en noodzaken van het moment. Methoden die aanzetten tot ander gedrag met als eindresultaat een nieuw leven. Simpel gezegd willen mensen niet dood maar is het op een gegeven moment de enige uitweg die ze nog zien. Help mensen te ontdekken wie ze zijn. Analyseer hoe mensen zover hebben kunnen komen zodat ze meer inzicht krijgen in de achtergronden. Dat maakt dat mensen gaan snappen hoe het zover heeft kunnen komen. Met de juiste hulp kunnen suïcidalen, na een niet te onderschatten periode van strijd, een nieuwe draad oppakken en kunnen deze mensen aan een heel nieuw leven beginnen. In mijn omgeving ken ik velen die na een relatief korte periode van begeleiding weer in staat zijn zelf het leven op te pakken en vanaf dat moment weer te werken aan verandering van hun gedrag en heling van hun pijn.

 

Met 'een relatief korte periode' bedoel ik enkele maanden. De strijd tegen depressie en suïcidale gevoelens is te vergelijken met een emotionele draaikolk waar mensen zonder hulp bijna niet uitkomen en er uiteindelijk ook in verdwijnen. Het is ook deze draaikolk die al hun energie opeist zodat er nauwelijks nog energie over is voor iets anders. Haal ze weg uit de draaikolk en er blijft energie over om aan andere zaken te werken. Toch blijft het nog een tijd opletten, mensen kunnen alsnog ineens kopje ondergaan maar de gevaarlijkste dreiging (de draaikolk) is dan geen direct gevaar meer. Dat loskomen/losmaken uit de draaikolk is dus cruciaal !

 

De rode draad bij suïcidaliteit draait om het verliezen van de eigen identiteit. Naast therapieën zijn er ook zelfhulpboeken. Twee boeken om mee te beginnen:

Het Zin!boek te vinden op www.zinboek.nl

Het boek IK, gezond egocentrisme, te vinden bij de managementboeken www.hetikboek.nl

 

Zie deze als een eerste opstapje, loop verder gewoon eens de bieb in en kijk daar wat je aanspreekt. Je bent begonnen aan een nieuw avontuur waarbij je alleen zelf weet wat er te ontdekken valt. Luister ook naar wat anderen zeggen en schrijven. In 2 jaar tijd heb ik een kleine 2 meter boek met aan psychologie gerelateerde onderwerpen gelezen. Interessante boektitels kwamen als vanzelf op mijn pad. Daarnaast heb ik nog een counselors opleiding gevolgd. Het heeft voor mij geresulteerd in eindelijk snappen waarom de dingen zo zijn gegaan zoals ze zijn gegaan.

 

Met wat googlen is er ook op internet wel het een en ander te vinden over dit onderwerp. Helaas is niet alles even zinvol en sommige sites staan vol met in mijn ogen bedenkelijke content. Hieronder enkele organisaties die zich bezighouden met zelfdoding.

 

Zo is er het GGZ initiatief www.113online.nl. Hier kun je terecht op het forum en voor een live chat met vrijwilligers die een luisterend voor kunnen bieden en je verder kunnen helpen bij het vinden van een hulpverlener. Een aantal regionale GGZ instellingen organiseren zelf groepsgesprekken met lotgenoten.

Daarnaast is er nu nog EX6, ooit begonnen als lotgenoten vereniging, nu langzaam onderdeel uit makend van 113online.

Voor nabestaanden is er de Ivonne van de Ven Stichting www.ivonnevandevenstichting.nl

In Belgie kun je terecht voor hulp en informatie bij het Centrum ter preventie van zelfdoding (CPZ) www.preventiezelfdoding.be.

 

Naast de reguliere zorg kun je met je verhaal ook terecht bij coaches en counselors die je verder kunnen helpen. Struin rond op internet, kijk op fora wat men schrijft over het onderwerp zelfdoding en hoe lotgenoten daar mee omgaan. Hun verhaal kan jou helpen meer inzicht te krijgen in je eigen gedrag en daarmee helpen tot het verkrijgen van nieuwe inzichten. Ieders situatie is uniek en vraagt om een individuele benadering om te kunnen bepalen welke route genomen kan worden. Twijfel niet te lang, ga, probeer iets en ontdek of het wel of niet past. Ga alleen door met een hulpverlener als je voelt vooruit te gaan. Laat je zeker geen jaar of langer aan het lijntje houden want dan werkt de therapie gewoon niet.

 

Het meest belangrijke wat deze periode mij heeft gegeven is vriendschap met mijzelf en daardoor een rotsvast vertrouwen in mijzelf en in de toekomst.

 

Anoniem reageren op dit artikel

Zoals op elk artikel kun je ook op dit artikel reageren. Nu kan ik mij voorstellen dat je misschien iets wil schrijven maar niet wil dat dit wordt gekoppeld aan jouw online identiteit. Om het toch mogelijk te maken een reactie te plaatsen kun je mij een PM sturen met het verzoek jouw reactie (of een deel) anoniem te plaatsen. Ben je bang dat ook dat teveel van jou prijsgeeft dan kan ik het nog verder anonimiseren door jouw reactie te herschrijven in mijn woorden. Aan jou de keuze welke optie je prefereert.

 

Het spreekt voor zich dat jouw identiteit op geen enkele wijze naar buiten zal komen tenzij jij dat zelf aangeeft.

 


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Recommended Posts

  • 0

Weet je.... niemand "luistert" echt naar je......

 

Je verhaal wordt snel onderbroken door mensen die "hetzelfde" hebben mee gemaakt. Nee.... zo is het niet.

 

Ieder kind verliezen gebeurt op een andere manier. Tot op de minuut is dit anders. Iedere toko gaat op een andere manier kapot. En iedere persoon er achter gaat er op zijn eigen manier mee om.

 

En wanneer die druk er is om je zaak te sluiten, en je moet je personeel de WW insturen....ooooo.... wat is het dan makkelijk om te zeggen dat je dan maar je boot moet verkopen (cynisch bedoelt natuurlijk)

 

Ik rij nog steeds omwegen binnen het dorp om oud personeel niet tegen te komen de nog 200 piek van me krijgen. Die achtergestelde crediteur met zijn aflossingsafspraak komt ook iedere maand...

 

Die DRUK....

 

Snap je dan dat er mensen zijn die zich compleet afsluiten van de buitenwereld ? Dat die opgerold in een hoekje willen gaan liggen ?

 

Zeker de ondernemers en het gezin hebben niks meer he ? Want wij moeten onszelf verzekeren, en niet werken, geen inkomen. Klaar.

Daar heb jezelf voor gekozen, klopt ! Maar dat wil niet zeggen dat het geen mega impact heeft op je sociale leven !

 

Je kunt niet meer naar een verjaardag (geen geld voor bloemen), tanken kan alleen zonder nummerplaten (alweer cynisch !)

En dus raak je in een sociaal isolement, met alle gevlogen van dien....

 

Je kan nergens meer aan meedoen, je partner kan ook niks meer, en dan beginnen pas de troubles ! Je moet dan verrekte goed in je schoenen staan om te zorgen dat je overeind blijft.

 

Ik zal dit topic regelmatig blijven "kicken", puur om het feit dat het onder de aandacht blijft....

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0
Weet je.... niemand "luistert" echt naar je......

Je verhaal wordt snel onderbroken door mensen die "hetzelfde" hebben mee gemaakt. Nee.... zo is het niet.

 

Niemand??? (daarmee zeg je dus dat iedereen, inclusief alle forumleden, niet luistert...)

 

Is het niet zo dat men juist laat zien betrokken te zijn door te reageren op wat je zegt? Probeert men niet juist - door eigen ervaringen te relateren aan de jouwe - te laten zien dat men zich in jou verplaatst? Dat men moeite voor je doet? Is het in een dialoog niet per definitie gebruikelijk dat je over en weer wat zegt en elkaar de kans geeft om te reageren?

 

Zijn het niet vooral de getrainde hulpverleners die in staat zijn om anderen ononderbroken telkens maar weer hun hele verhaal te laten doen? ("luisteren" die wel "echt" naar je)? Kan je hetzelfde verwachten van vrienden, kennisen en vreemden? Waar heb je nou meer aan; iemand die alleen af en toe "aha" en "hmm" zegt, of iemand die luistert naar wat je zegt en daar inhoudelijk op reageert?

 

Wat had je liever gehad? Hoe wil je dat er gereageerd wordt op mensen die zich zielig in een hoekje oprollen, verschuilen voor mensen die geld aan hun hebben geleend, etc...? Wat verwacht je van de medemens?

 

P.S. Dit topic onder de aandacht brengen kan zeker leerzaam zijn. Wat zijn de tips om ondernemers die soortgelijke zaken meemaken en hun omgeving te helpen?...

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Is het niet zo dat men juist laat zien betrokken te zijn door te reageren op wat je zegt? Probeert men niet juist - door eigen ervaringen te relateren aan de jouwe - te laten zien dat men zich in jou verplaatst? Dat men moeite voor je doet? Is het in een dialoog niet per definitie gebruikelijk dat je over en weer wat zegt en elkaar de kans geeft om te reageren?

 

De lijn tussen luisteren en het gesprek overnemen is vaak flinterdun. Hulpverleners (prof of vrijwillig) die dit vak verstaan voelen heel goed aan wanneer ze moeten luisteren en wanneer het moment daar is om iets te vertellen over de eigen ervaringen. Persoonlijk denk ik zelfs dat je alleen echt goed kunt worden als je naast aanleg en een flinke portie levenservaring ook je best doet om de mens zelf te begrijpen zonder over hem te oordelen.

 

De situatie die Marcel schetst komt nogal eens voor. Ik heb aardig wat mensen gesproken die hun contacten met hulpverleners staakten op het moment dat deze situatie zich voordeed. Als je op het moment dat je zover bent om je verhaal te vertellen en je hart te luchten de ander het gesprek overneemt dan komt zoiets op zijn minst op een ongelukkig moment.

De verteller krijgt door de plotselinge ommezwaai waarin de luisteraar de verteller word het gevoel dat hem de kans wordt ontnomen om zijn verhaal te doen.

En zoals Marcel ook al aangeeft, je moet vaak ook zeer voorzichtig zijn met het vergelijken van situaties. Of zoiets gepatst is moet je (leren) aanvoelen.

 

Dat een vrijwilliger soms met de beste bedoelingen deze keuze maakt die vaak nogal slecht uitpakt is hem vergeven. Als een professionele hulpverlener op deze manier het gesprek overneemt is dat in mijn ogen onvergetelijk. De hulpverlener moet zichzelf dan eens goed afvragen of deze zijn eigen ervaringen wel voldoende heeft verwerkt.

Op het moment dat een therapie sessie met een client ook voor de therapeut therapie wordt voor zijn eigen verleden dan is de kans groot dat de eerder beschreven situatie ontstaat.

 

In de column zelf staan een aantal tips over hoe je mensen tegemoed kunt treden om het voor hun makkelijker t emaken over hun situatie te praten. Vertrouwen en het zonder oordeel aanhoren van iemands verhaal is een goed begin.

Hoe je mensen verder het beste kunt helpen is voor ieder mens weer anders is mijn ervaring.

De een help je door een luisterend oor te bieden, een ander help je op weg door wekelijks een zaterdag aan te schuiven om samen de achterstallige correspondentie weg te werken en de boekhouding op orde te brengen. Voor weer iemand anders kunnen weer hele andere zaken helpen.

 

Wat ik wil zeggen, in mijn ogen is er niet 1 oplossing die voor iedereen werkt, ga op je gevoel af en vraag mensen waar je ze het beste mee kunt helpen. Hou er rekening mee dat vooral deze groep slechts zelden hulp aanneemt (vaak 1 van de achterliggende oorzaken waarom het allemaal zo is gekomen). Soms zul je misschien even wat door moeten drukken, maar ook hier, net als met luisteren is de lijn tussen helpen en jezelf opdringen soms flinterdun.


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Meer dan 10.000 keer gelezen! Op een ondernemersforum opvallend volgens mij. Zou dat betekenen dat er zoveel ondernemers worstelen met het leven? Ik weet het niet. Dat dit mij wel bezighoudt zal duidelijk zijn.

Op een ander forum heb ik mijn visie over het nut van het leven eens op papier gezet. Misschien heeft iemand er wat aan.

 

http://www.freethinker.nl/forum/viewtopic.php?f=42&t=8732

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

12385 keer gelezen!

Nog geen jaar oud topic. Wat moet je hier van denken? Leeft dit onderwerp zo onder ondernemers, of heeft het iets te maken met de recessie. Of het innovatieklimaat? Wie zal het zeggen.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

12385 keer gelezen!

Nog geen jaar oud topic. Wat moet je hier van denken? Leeft dit onderwerp zo onder ondernemers, of heeft het iets te maken met de recessie. Of het innovatieklimaat? Wie zal het zeggen.

 

Of heeft het te maken dat er voor ondernemers (in financiele nood) in ons land onvoldoende adequate praktische hulp bestaat? Je zou zeggen dat hier een taak is voor de hier al zoveel geroemde KVK ;). Ondanks de goede tips hier van collegas blijken er toch regelmatig Higherlevel leden ongemerkt in grote problemen te komen als het wat slechter gaat.

 

Daarom lijkt mij een soort interimmanagement of beter interimondernemers organisatie broodnodig. Er bestaat trouwens al een stichting Ondernemersklankbord en ook het televisie programma Operatie Van der Most. Hennie van der Mostb wist in dit programma veel ondernemingen, die op sterven na dood waren weer te stimuleren.

 

Wat is jullie mening over deze initiatieven?

 

Paul

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

er is inderdaad veel (verborgen) leed onder ondernemers niet in de laatste plaats door de huidige crisis. Hoewel die zelfde crisis ook te pas en te onpas gebruikt wordt om overal flink te saneren.

 

Aan de andere kant moeten ondernemers ook rekening houden met mindere tijden.

 

De ondernemer heeft bewust de keuze gemaakt om voor eigen risico en voor eigen rekening te handelen waarbij hij/zij accepteert dat er altijd een bepaalde mate van onzekerheid is over het huidige en toekomstige inkomen

 

Ik denk dat de grootste problemen toch komen door onvoldoende voorbereiding, nauwelijks of geen buffer voor tegenslagen en leveranciers die heel makkelijk krediet geven. En als het dan tegen zit in de omzet ontwikkeling en groei dan lopen de schulden heel snel op. En veel mensen blijven het tegen beter weten in toch "zonnig" inzien en gaat net zo lang door totdat het echt niet meer te overzien is.

 

Ik denk dat er voldoende adequate hulp is (ook via de Bbz) maar dat mensen de uitkomsten van die hulp te vaak niet kunnen of willen accepteren en door blijven modderen tot het echt te laat is. Afgelopen tijd heb ik hier voldoende topics voorbij zien komen van deze strekking.

 

als je door falen in een depressie raakt of erger dan helpt een interimmanager niet die kan alleen wat als de ondernemer zelf ook zijn schouders er weer onder wil zetten met een open vizier naar de toekomst. Anders rest er niet dan hulpverlening via de GGZ.

 

En die KVK dat is toch die organisatie waar ik 1x per jaar een acceptgiro van krijg?

 

De meeste ondernemers hebben al een hele belangrijke hulpbron nl. de boekhouder of accountant alleen moet die wel kritisch durven zijn naar zijn klanten toe. Dat gebeurt niet altijd maar vandaag de dag prijs ik mijzelf nog steeds gelukkig dat ik in 1983 een hele betrokken boekhouder heb gekozen die mij in goede en slechte tijden altijd goed (en kritisch) bijgestaan heeft.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Ik denk dat er voldoende adequate hulp is (ook via de Bbz) maar dat mensen de uitkomsten van die hulp te vaak niet kunnen of willen accepteren en door blijven modderen tot het echt te laat is. Afgelopen tijd heb ik hier voldoende topics voorbij zien komen van deze strekking.

 

als je door falen in een depressie raakt of erger dan helpt een interimmanager niet die kan alleen wat als de ondernemer zelf ook zijn schouders er weer onder wil zetten met een open vizier naar de toekomst. Anders rest er niet dan hulpverlening via de GGZ.

 

 

Als het slechter gaat moet elke ondernemer zo snel mogelijk ondersteuning vragen. In een vroeg stadium kan een interim ondernemer/compagnon nog wel helpen. Het televisie programma Operatie van de Most gaf geregeld ondernemers net het zetje in de rug om te overleven. Dat is een veel betere oplossing dan een ondernemer maandenlang zien aftakelen, waarna hij inderdaad rijp is voor de GGZ. Dat is een dure oplossing terwijl er de komende tijd juist in de GGZ heel erg bezuinigd wordt. De GGZ is in deze problematiek ook niet echt gespecialiseerd. Ook werken zelfhulpgroepen vaak beter, zoals je hier ook ziet worden deze ondernemers goed opgevangen door lotgenoten.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0
Als het slechter gaat moet elke ondernemer zo snel mogelijk ondersteuning vragen. In een vroeg stadium kan een interim ondernemer/compagnon nog wel helpen. Het televisie programma Operatie van de Most gaf geregeld ondernemers net het zetje in de rug om te overleven. Dat is een veel betere oplossing dan een ondernemer maandenlang zien aftakelen, waarna hij inderdaad rijp is voor de GGZ. Dat is een dure oplossing terwijl er de komende tijd juist in de GGZ heel erg bezuinigd wordt. De GGZ is in deze problematiek ook niet echt gespecialiseerd. Ook werken zelfhulpgroepen vaak beter, zoals je hier ook ziet worden deze ondernemers goed opgevangen door lotgenoten.

 

Ben het helemaal met je eens dat als het slecht gaat zo snel mogelijk actie ondernomen moet worden. Maar dat is wel de eigen verantwoording van de ondernemer. Al te vaak zie je echter dat er een afwachtende houding aangenomen wordt of dat men bij de pakken neer gaat zitten.

 

En als de GGZ een dure oplossing is vraag ik mij wel af wie de ondersteuning van de interim moet betalen? Vaak sturen die een nog hogere rekening. Als de regering nu al zo bezuinigd op GGZ zullen ze ook dit soort hulpverlening niet willen financieren.

 

En nogmaals de ONDERNEMER onderneemt voor eigen risico en rekening en heeft daarmee in mijn ogen ook een eigen verantwoording.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 2

Het is duidelijk dat de statistieken een oplopend aantal zelfdodingen laten zien tijdens een economische crisis. Dat het aantal zelfdodingen tijdens onze huidige crisis oploopt was dan ook te verwachten op basis van ervaringen tijdens eerder periode van tegenslagen.

 

Ik heb dit onderwerp vorig jaar speciaal voor ondernemers (Higherlevel) geschreven juist omdat er veel mensen zijn die het punt van een pittig gesprek bij de boekhouder al lang gepasseerd zijn. Als je dat punt voorbij bent dan hebben we het over een ernstige depressie. Een van de kenmerken van een depressie is dat het mensen verlamt, het maakt mensen uiterst passief en krijgen de nijging zich af te sluiten van de wereld om hun heen. Ook zie je vaak allerlei vormen van verwaarlozing, variërend van het bedrijf tot de relatie die ze dan nog hebben. Als je al zover bent dan ga je allang niet meer naar de boekhouder, dan liggen de enveloppen waarschijnlijk ongeopend in een doos ergens onder een bureau. Om hulp te gaan vragen moeten deze ondernemers een barrière doorbreken die is ontstaan juist doordat de ondernemende mens zich onderscheid door een hoog eigen verantwoordelijkheidsniveau. Gelukkig merk ik dat dit topic door al die persoonlijke verhalen veel ondernemers in laat zien dat zij niet de enige zijn en dat dit allemaal helpt die drempel voor hun te verlagen.

 

 

Het Higherlevel netwerk heeft door de jaren heen laten zien bereid te zijn ondernemers in de problemen te willen helpen. Of daaruit een soort van interventie team gevormd moet worden? Geen idee. Voor nu hoop ik dat als mensen psychisch in ernstige problemen komen bedenken dat een PM naar mij misschien nog niet zo'n gek idee is. Voor de meer bedrijfsmatige zaken kunnen ze prima bij al die anderen hier op het forum terecht.

 

 

Ik schreef deze column in mei 2010 omdat ik het idee had dat het goed zou zijn als dit onderwerp eens voorzichtig werd aangesneden. Ik had toen niet voorzien dat dit onderwerp nu al meer dan 15.000 is aangeklikt door lezers en er meer dan 85 reacties op zouden volgen waarvan een aantal zeer persoonlijk.

 

Midden 2010 liepen bij mij de frustratie over de gebrekkige hulpverlening en de onzin die professionals in de media verkondigen zover op dat ik besloten heb een vast aantal uren per week te besteden aan alles wat met het onderwerp zelfdoding te maken heeft. Ik heb een actief twitter account @stopzelfmoord en er draait op www.stopzelfmoord.nl een blog met nieuwsberichten die gerelateerd zijn aan dit onderwerp.

Verder ben ik bezig met een geheel eigen ontwikkeld hulpprogramma, in september-oktober ga ik van start met de eerste preventie workshop met als doel mensen te leren hoe ze een nieuw leven op kunnen bouwen. De bedoeling is om mensen 2 keer een workshop te laten doen en dat ze daarna mee kunnen draaien in pro-actieve groepen waar ze elkaars ervaringen delen. Daarnaast geef ik eind deze maand de eerste presentatie over suïcide preventie in de praktijk aan een groep hulpverleners en later dit jaar in een iets ander jasje voorlichting aan HBO studenten psychologie.

Uiteindelijk is mijn doel een organisatie neerzetten waar mensen met psychische problemen snel en vakkundig kunnen worden geholpen.


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Mooi initiatief, hoop van harte dat het gaat lukken. Zeker als het onderstaande van toepassing is heeft bedrijfsmatige hulp niet zoveel zin meer. Hulp om de schade te beperken wel, ik denk dan aan liquidatie van de onderneming, schuldsanering en hulp bij herintreden op de arbeidsmarkt. en misschien begeleiding naar terugkeer in het ondernemerschap als de tijd daar rijp voor is.

 

Als je dat punt voorbij bent dan hebben we het over een ernstige depressie. Een van de kenmerken van een depressie is dat het mensen verlamt, het maakt mensen uiterst passief en krijgen de nijging zich af te sluiten van de wereld om hun heen. Ook zie je vaak allerlei vormen van verwaarlozing, variërend van het bedrijf tot de relatie die ze dan nog hebben.

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Ik denk dat de grootste problemen toch komen door onvoldoende voorbereiding, nauwelijks of geen buffer voor tegenslagen en leveranciers die heel makkelijk krediet geven. En als het dan tegen zit in de omzet ontwikkeling en groei dan lopen de schulden heel snel op.

 

Deels met je eens, er is in NL voor gekozen om iedereen die wil ondernemen dat mag doen.

Men gaat naar de KvK, laat een geldig identiteitsbewijs zien, en na goedkeuring is men dan ineens "ondernemer."

 

Maar soms wordt je ook met deze ellende geconfronteerd.

En als er dan nog wat tegenslagen bijkomen, ligt een depressie op de loer.

 

Ondernemers hebben er vaak voor gekozen, om in hun eigen bestaan te kunnen voorzien, bij tegenslagen willen de meeste dat ook zelf oplossen, of houden de schijn op.

 

Daarom is dit forum ook zo belangrijk, ondernemers onder elkaar kunnen elkaar ondersteunen.

Mensen van buitenaf hebben er vaak geen weet van wat er speelt bij het ondernemer zijn.

 

Ik heb gelukkig een goeie klantenkring met wie ik altijd een relatie probeer op te bouwen, ik heb een groothandel waar ik altijd even mijn verhaal kwijt kan bij het afhalen van spullen.

 

Zo ook een sportschool, beweging en ontspanning heb ik nodig na een zware dag, daarna nog even een koffie aan de bar.

En natuurlijk een vrouw die achter me staat en niet wil dat ik ooit weer voor een werkgever iets ga doen.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0
Deels met je eens, er is in NL voor gekozen om iedereen die wil ondernemen dat mag doen.

Men gaat naar de KvK, laat een geldig identiteitsbewijs zien, en na goedkeuring is men dan ineens "ondernemer."

 

Inderdaad is een onderneming snel gestart. in de tijd dat ik startte (1983) was dit nog aan allerhande vergunningen en eisen gebonden. Heb geen idee meer of het toen beter was en we hoeven ook niet meer terug naar die betutteling. wellicht zou de KVK voorafgaand aan het inschrijven een (advies)gesprek moeten voeren. Lijkt me dat dit wel bekostigd kan worden uit hun inkomsten ;)

 

Maar soms wordt je ook met deze ellende geconfronteerd.

En als er dan nog wat tegenslagen bijkomen, ligt een depressie op de loer.

 

uiteraard zijn niet alle problemen het gevolg van tegenvallende verkopen. dit soort dingen hakken er heel hard in.

 

Daarom is dit forum ook zo belangrijk, ondernemers onder elkaar kunnen elkaar ondersteunen.

Mensen van buitenaf hebben er vaak geen weet van wat er speelt bij het ondernemer zijn.

 

daarom reageer ik altijd zoveel mogelijk bij dit soort topics. Ik realiseer mij dat mijn kijk wat gekleurd is door mijn ervaringen maar wellicht hebben mensen er toch wat aan.

 

Zo ook een sportschool, beweging en ontspanning heb ik nodig na een zware dag, daarna nog even een koffie aan de bar.

En natuurlijk een vrouw die achter me staat en niet wil dat ik ooit weer voor een werkgever iets ga doen.

 

Ik heb vanmiddag een taart gebakken, niet alleen heel smakelijk maar ook heel ontspannend ;D

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Als je als ondernemer in het stadium van zelfmoordgedachten bent gekomen moet je zo snel mogelijk hulp zoeken en tijdelijk alle zaken aan de kant zetten. Jouw gezondheid is veel belangrijker dan welk zakelijk probleem dan ook. Echter het voorstadium is ook belangrijk om de signalen daarvan te leren herkennen. Daarvan zie je in sommige posts hier op Higherlevel vele bekende signalen. Als voorbeeld van één van die signalen: Sommige ondernemers krijgen van alle problemen slapeloze nachten. ( Ook hier op Higherlevel zie je soms berichten, die om 3.00 uur 's nachts gepost zijn.) In een vroeg stadium hulp zoeken is dan ook belangrijk. Wat ik al eerder opmerkte zijn de bijzonder effectieve zelfhulpgroepen. Die zijn vaak effectiever dan individuele hulpverleningsgesprekken. Ook moet je kieskeurig zijn in de keuze van de hulpverlener. De éne hulpverlener boekt meer resultaat dan de andere. De statistieken zijn dat 30 % van de clienten van de hulpverlening beter wordt 30% niet verbetert of verslechtert en 30 % van de clienten verslechtert. Psychologische hulp kan ook geen wonderen verrichten. Diverse instellingen bieden tegenwoordig ook de mogelijkheid tot E-health. Via een internetforum kan je dan met deskundige hulpverleners chatten eventueel op anonieme basis.

 

Een zelfhulpgroepje wellicht hier op Higherlevel zou ook de drempel om hulp te zoeken verlagen en mensen eerder tot het zoeken van hulp verleiden. Dat vergroot de herstelkansen.

 

Zelf ben ik verbijsterd en wordt ik zelf bijna depressief ??? dat in een beschaafd land als Nederland mensen zo in de ellende kunnen komen, dat niemand dat aanziet komen en dat zulke situaties zo lang duren.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

 

Midden 2010 liepen bij mij de frustratie over de gebrekkige hulpverlening en de onzin die professionals in de media verkondigen zover op dat ik besloten heb een vast aantal uren per week te besteden aan alles wat met het onderwerp zelfdoding te maken heeft. Uiteindelijk is mijn doel een organisatie neerzetten waar mensen met psychische problemen snel en vakkundig kunnen worden geholpen.

 

Groot gelijk heb jij. Doordat de bureaucratie en wachtlijsten in de zorg zo groot zijn bestaat er het risico dat hulpvragers nodeloos lang moeten wachten op een behandeling. Bovendien bestaat het risico dat zij niet snel genoeg de juiste behandelaar of behandeling krijgen. Bijvoorbeeld bij slaapproblemen veel te lang slaappillen voorschrijven, Terwijl als je die langer dan twee, drie weken slikt je daaraan verslaafd kan raken. Dan heb je nog een groter probleem. Ook worden soms antidepressiva gegeven terwijl die lang niet altijd helpen. Er zijn in ons land enkele goede specialisten ook op gebied van suicide. Net zoals gewone ziekenhuizen zouden GGZ instellingen zich veel meer moeten specialiseren.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Daarvan zie je in sommige posts hier op Higherlevel vele bekende signalen. Als voorbeeld van één van die signalen: Sommige ondernemers krijgen van alle problemen slapeloze nachten. ( Ook hier op Higherlevel zie je soms berichten, die om 3.00 uur 's nachts gepost zijn.)

 

Ahum, alvorens ik (en anderen met mij) het predikaat "depressief" krijg opgeplakt: midden in de nacht een bericht plaatsen wil nog niet zeggen dat er sprake is van slapeloze nachten en/of een depressie.


maak eens een buiteling:

www.saltoadvies.nl

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Zelf ben ik verbijsterd en wordt ik zelf bijna depressief ??? dat in een beschaafd land als Nederland mensen zo in de ellende kunnen komen, dat niemand dat aanziet komen en dat zulke situaties zo lang duren.

 

Zie de vele gezinsdrama's, Alphen, Apeldoorn, wat volgt er nog. :(

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Dit tijdschriftartikel is één van de weinige artikelen die ik over dit onderwerp vond:

 

http://www.tijdschriftvoorpsychiatrie.nl/assets/articles/articles_1212pdf.pdf

 

 

De onderzoekers zeggen zelf dat dit een blanco onderzoeksgebied is. Het onderzoek is bij een hele kleine groep slachtoffers gedaan (8) dus zegt niet alles. Depressie is maar één van de mogelijke gevolgen er zijn helaas nog meer zoals posttraumatische stress stoornis enz. . De hulpverlening heeft nooit aandacht gehad voor de groep mensen die failliet is gegaan, zie het volgende citaat uit dit artikel

 

" Een groep die geen aandacht heeft gekregen zijn mensen die failliet zijn gegaan."

 

Dat vind ik eigenlijk nog het ergste dat er groepen mensen onzichtbaar lijden

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Op dit moment zijn er wel zogenaamde risicogroepen gedefinieerd maar ik heb het idee dat het GGZ en de andere instanties die zich met de geestelijk gezondheidszorg bezig houden niet toe komen aan preventie door middel van bijvoorbeeld voorlichting.

 

Er zijn meer risicogroepen waar volgens mij weinig of niks mee wordt gedaan. Zo heb ik recent bij een Belgische organisatie al eens aangekaart dat de Belgen relatief veel professionele wielrijders aan zelfdoding hebben verloren. En laat dat nou net een groep mensen de ja makkelijk eens samen kunt brengen en vervolgens wat voorlichting kunt geven.

 

Momenteel werk ik zelf aan een indicatiekaart waar mensen zelf, maar ook de omgeving, eenvoudig aanaf kunnen lezen zij op basis van hun antwoord een verhoogd risico hebben om in de gevarenzone te belanden.

 

Het begint allemaal met inventariseren gevolgd door voorlichting. Om die reden sta ik daarom binnenkort in een middelgrote stad voor een groep mensen die dagelijks te maken hebben met groepen mensen die tot verschillende risicogroepen behoren. Misschien dat mensen die in een faillissement situatie belanden standaard een bezoekje moeten krijgen van iemand die de weg weet in de wereld van de hulpverlening. Laat wat informatie achter en wie weet voorkomt dat de nodige ellende.


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Op dit moment zijn er wel zogenaamde risicogroepen gedefinieerd maar ik heb het idee dat het GGZ en de andere instanties die zich met de geestelijk gezondheidszorg bezig houden niet toe komen aan preventie door middel van bijvoorbeeld voorlichting.

 

Er zijn meer risicogroepen waar volgens mij weinig of niks mee wordt gedaan.

 

 

Klopt helemaal, Bij sommige groepen mensen, die in de knel zitten is nog niks onderzocht laat staan iets aan preventie gedaan.

 

 

Misschien dat mensen die in een faillissement situatie belanden standaard een bezoekje moeten krijgen van iemand die de weg weet in de wereld van de hulpverlening. Laat wat informatie achter en wie weet voorkomt dat de nodige ellende.

 

Dit werkt totaal niet en juist averechts.

 

Uit het onderzoek waarvan hierboven de link staat blijkt juist dat veel mensen zich hier zo voor schamen, dat ze heel moeilijk bereikbaar zijn voor de onderzoekers.

 

Die mensen willen helemaal geen hulpverlener die ongevraagd op bezoek komt met alle stigmas vandien. Trouwens wie moet dat betalen met alle bezuinigingen in de zorg?

 

Een (internet) zelfhulp groep werkt veel beter.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Nu de teller bijna op 20.000 staat een mooi moment voor een update over mijn plannen hier iets meer mee te doen dan alleen het schrijven van een column en wat reacties.

 

 

Momenteel ben ik druk met het ontwikkelen van cursus materiaal dat mensen met een depressie een leidraad geeft hoe het leven opnieuw inhoud en vorm te geven. Ik maak gebruik van bestaande en geheel nieuw ontwikkelde methodieken die aangepast worden aan de doelgroep "mensen met een depressie".

Daarnaast is het idee ontstaan om veel (betaald) werk dat ik nu niet oppak vanwege gebrek aan capaciteit voor een deel doorgeschoven gaat worden naar een deel van deze mensen die om wat voor reden dan ook tijdelijk langs de zijlijn staan.

Doel is om cursus en werken met elkaar te vervlechten zodat er een goede mix ontstaat van aanpak en oplossing.

 

Overigens geef ik tegenwoordig ook steeds vaker presentaties en gastcolleges over het onderwerp suicidepreventie.


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 2

Verschillende keren heb ik een begin gemaakt met lezen vanaf pagina 1, uit interesse maar ook uit nieuwsgierigheid.

Hoe is het anderen vergaan, zijn het alleen de sterken van geest die blijven ondernemen, sta ik alleen, is mijn situatie anders als anderen, moet ik mij schamen voor mijn persoonlijke ontwikkeling, zal ik reageren? Vanmorgen uiteindelijk het laatste gelezen. Veel antwoorden heb ik al gekregen, respect voor medeondernemers en disrespect voor parasiterend personeel is gegroeid.

Juist de hoeksteen van de economie staat dikwijls in het verdomhoekje. Hoe rijm je het. Jij als ondernemer krijgt geen hypotheek terwijl een bobo die jij in dienst neemt een woning kan kopen van 2 ton. Ik snap er nog steeds geen zier van.

De ondernemer zorgt dat de werknemer kan werken en zijn premies kan betalen. Het wetsgebouw van arbeidsrecht is een lappendeken en moet op de schop! Niet werken, geen geld. Net zoals de ondernemer wordt behandeld. (frustratie alom)

 

Uiteindelijk heb ik de conclusie maar genomen dat ik geen toegevoegde waarde heb (denk te hebben) en besloten om mijn verhaal niet te publiceren. It hurts too much.

 

Scheiding check - faillissement check - overleden kind check - traumapsycholoog check - reincarnatietherapie check - regressietherapie check - pessotherapie check -faillissement check - faillissement check - beeindiging vof check - breuk ouders check - beeindiging vof check (en nog veel meer tussen de regels). Belazer ik mezelf? Momenteel denk ik in de onderste bodem van de put te zitten...

 

Ondanks dat ik al heel mijn leven redelijk zwaar op de hand ben wil ik toch het volgende kwijt.

Mijn vrouw, (al 22 jaar), mijn 6 kids en 2 kleinkids, zijn de reden van mijn bestaan geworden in combinatie met enkele overgebleven vrienden. De trekkende kracht om uit te stappen is meerdere malen overwonnen en zie ik niet meer als optie.

Wie leeft heeft kansen en mogelijkheden, is het niet op financieel vlak dan wel op andere vlakken.

 

Respect voor de schrijvers die in hun hart/leven hebben laten kijken.

Zo, nu m'n nachtkijker weer op om licht te ontdekken in de tunnel. Wie doet er mee?

 

Er zal een dag komen dat de zon weer schijnt ook al moet ik zelf de wolken wegblazen!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 1

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Answer this question...

×   Pasted as rich text.   Restore formatting

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Bring your business plan to a higher level!

    All topics related to entrepreneurship are discussed on this forum.

    • Ask your entrepreneur questions
    • Answers / solutions from fellow entrepreneurs
    • > 65,000 registered members
    • > 100,000 visitors per month
    •  Available 24/7 / within <6 hours of response
    •  Always free

  • Who's Online

    Er zijn 13 leden online en 262 gasten

    (See full list)    
  • Also interesting:

  • Ondernemersplein



EN

×

Cookies on HigherLevel.nl

Cookies are necessary for Higherlevel.nl to function properly. By using HigherLevel.nl you declare to have read and accepted our terms and conditions.

 More information   I accept