Het afgelopen jaar heb ik wat rechtszaken gevolgd van ondernemers die zich verzetten tegen vorderingen van dubieuze dienstverleners. Die ondernemers verliezen vaak, want ze weten niet precies waar de rechter op let bij de beoordeling. Ze verdedigen zichzelf zoals een middelbare scholier bij het hoofd van de school. Ik was die dag niet lekker. Zo had ik het niet bedoeld. Dat heb ik nooit gezegd. Ja maar hij deed dat eerst. En dan komt de tegenpartij met bewijsmateriaal dat precies de essentiële zaken bevat, en mag de ondernemer alsnog betalen. Soms vraagt een rechter wel door, maar meestal hebben die ook geen tijd. U reageerde positief op het aanbod, dan moet u dus ook betalen.
Wat kun je doen als ondernemer wanneer je de volgende dag denkt: dat had ik niet moeten zeggen. Hoe kun je een overeenkomst betwisten of ontbinden?
Ik kwam een mooi overzicht tegen bij Sprout. Je kan ontkennen ooit ingestemd te hebben, maar dan loop je het risico dat de tegenpartij bewijs heeft. Je kan ontbinden, bijvoorbeeld op grond van wanprestatie. Je kan vernietigen op grond van wilsgebrek. En je kan opnieuw onderhandelen. Dat laatste lukt alleen met een redelijke tegenpartij.
Bij dubieuze dienstverleners zijn vooral ontbinden en vernietigen serieuze opties. Ontbinden is bewerkelijk, want je moet de tegenpartij eerst in gebreke stellen. Wijzen op de wanprestatie en in gelegenheid stellen die te herstellen binnen een redelijke termijn. Pas als ze dan hun beloften alsnog niet nakomen, kan je ontbinden. Vernietigen lijkt in dit soort gevallen de aangewezen weg, want er is sprake van een wilsgebrek. Annelieke Fenstra van LegalMatters noemt in Sprout vier vormen van wilsgebrek. De tegenpartij heeft (met opzet of niet) verkeerde informatie verstrekt. De overeenkomst kwam tot stand als gevolg van:
Bedreiging;
Bedrog;
Dwaling;
Misbruik van omstandigheden.
Daar kun je dus een beroep op doen. Er is onware informatie verspreid of er is juist belangrijke informatie niet medegedeeld. Misschien kan iemand anders aangeven wanneer het dan tot dwaling leidt en wanneer er sprake is van bedrog. Dwaling heeft toch een geurtje van: je hebt zitten suffen aan de telefoon. Had maar beter opgelet. Waarom is dwaling die veroorzaakt wordt door de verkoper geen bedrog? En waar past misleiding in dit verhaal?
Zoek je op betwisten overeenkomst, dan vind je een pagina van DAS die voorbeeldbrieven aanbiedt. Dat is volgens mij een eigenaardig verhaal, want DAS leidt het betwisten in met: ontkennen totstandkoming overeenkomst. Terwijl we net hadden gezien dat ontkennen slechts één alternatief is, met het risico dat de verkoper alsnog kan bewijzen dat je wel hebt ingestemd met een aanbod. Bij de voorbeeldbrieven komt ontbinding wel aan bod, maar vernietiging wordt niet behandeld.
Het is letterneukerij, maar als ik het goed begrijp wordt niet de overeenkomst betwist, maar de vordering of de nota die gebaseerd is op zo'n overeenkomst. Ik hoop dat dit topic tot een goede voorbeeldbrief leidt, waarmee ondernemers kunnen zeggen: ik betwist die factuur, omdat de onderliggende overeenkomst tot stand is gekomen door > dwaling > misleiding > bedrog. Ik vernietig die overeenkomst.
Het zou mooi zijn als juristen bovendien kunnen helpen met een formulering die de verkooppraktijk van het gescheiden aanbod- en acceptatiegesprek in telemarketing kan aanwijzen als onvoldoende bewijs van wilsovereenstemming. Als gedupeerde ondernemers meteen correct weerstand bieden tegen dubieuze dienstverleners, is het hele incasso- en dagvaardingstraject ook beter te bewandelen.
aangepast door TwaBla
Hiep hiep hoera: honderd jaar A4 (DIN = Duits Instituut voor Normalisatie)
We hebben cookies geplaatst op je toestel om deze website voor jou beter te kunnen maken. Je kunt de cookie instellingen aanpassen, anders gaan we er van uit dat het goed is om verder te gaan.
TwaBla
TwaBla
Het afgelopen jaar heb ik wat rechtszaken gevolgd van ondernemers die zich verzetten tegen vorderingen van dubieuze dienstverleners. Die ondernemers verliezen vaak, want ze weten niet precies waar de rechter op let bij de beoordeling. Ze verdedigen zichzelf zoals een middelbare scholier bij het hoofd van de school. Ik was die dag niet lekker. Zo had ik het niet bedoeld. Dat heb ik nooit gezegd. Ja maar hij deed dat eerst. En dan komt de tegenpartij met bewijsmateriaal dat precies de essentiële zaken bevat, en mag de ondernemer alsnog betalen. Soms vraagt een rechter wel door, maar meestal hebben die ook geen tijd. U reageerde positief op het aanbod, dan moet u dus ook betalen.
Wat kun je doen als ondernemer wanneer je de volgende dag denkt: dat had ik niet moeten zeggen. Hoe kun je een overeenkomst betwisten of ontbinden?
Ik kwam een mooi overzicht tegen bij Sprout. Je kan ontkennen ooit ingestemd te hebben, maar dan loop je het risico dat de tegenpartij bewijs heeft. Je kan ontbinden, bijvoorbeeld op grond van wanprestatie. Je kan vernietigen op grond van wilsgebrek. En je kan opnieuw onderhandelen. Dat laatste lukt alleen met een redelijke tegenpartij.
Bij dubieuze dienstverleners zijn vooral ontbinden en vernietigen serieuze opties. Ontbinden is bewerkelijk, want je moet de tegenpartij eerst in gebreke stellen. Wijzen op de wanprestatie en in gelegenheid stellen die te herstellen binnen een redelijke termijn. Pas als ze dan hun beloften alsnog niet nakomen, kan je ontbinden. Vernietigen lijkt in dit soort gevallen de aangewezen weg, want er is sprake van een wilsgebrek. Annelieke Fenstra van LegalMatters noemt in Sprout vier vormen van wilsgebrek. De tegenpartij heeft (met opzet of niet) verkeerde informatie verstrekt. De overeenkomst kwam tot stand als gevolg van:
Daar kun je dus een beroep op doen. Er is onware informatie verspreid of er is juist belangrijke informatie niet medegedeeld. Misschien kan iemand anders aangeven wanneer het dan tot dwaling leidt en wanneer er sprake is van bedrog. Dwaling heeft toch een geurtje van: je hebt zitten suffen aan de telefoon. Had maar beter opgelet. Waarom is dwaling die veroorzaakt wordt door de verkoper geen bedrog? En waar past misleiding in dit verhaal?
Zoek je op betwisten overeenkomst, dan vind je een pagina van DAS die voorbeeldbrieven aanbiedt. Dat is volgens mij een eigenaardig verhaal, want DAS leidt het betwisten in met: ontkennen totstandkoming overeenkomst. Terwijl we net hadden gezien dat ontkennen slechts één alternatief is, met het risico dat de verkoper alsnog kan bewijzen dat je wel hebt ingestemd met een aanbod. Bij de voorbeeldbrieven komt ontbinding wel aan bod, maar vernietiging wordt niet behandeld.
Het is letterneukerij, maar als ik het goed begrijp wordt niet de overeenkomst betwist, maar de vordering of de nota die gebaseerd is op zo'n overeenkomst. Ik hoop dat dit topic tot een goede voorbeeldbrief leidt, waarmee ondernemers kunnen zeggen: ik betwist die factuur, omdat de onderliggende overeenkomst tot stand is gekomen door > dwaling > misleiding > bedrog. Ik vernietig die overeenkomst.
Het zou mooi zijn als juristen bovendien kunnen helpen met een formulering die de verkooppraktijk van het gescheiden aanbod- en acceptatiegesprek in telemarketing kan aanwijzen als onvoldoende bewijs van wilsovereenstemming. Als gedupeerde ondernemers meteen correct weerstand bieden tegen dubieuze dienstverleners, is het hele incasso- en dagvaardingstraject ook beter te bewandelen.
Hiep hiep hoera: honderd jaar A4
(DIN = Duits Instituut voor Normalisatie)
Link naar reactie
Aanbevolen berichten
3 antwoorden op deze vraag