StevenK

Het vraagstuk is herkenbaar en gevaarlijk. Want de vraag 'hoe kan ik bij mijn data' conflicteert nogal snel met 'hoe bescherm ik data zodanig dat anderen er niet bij kunnen'. Recent ben ik daar twee voorbeelden van tegengekomen. De éne was een adviesorganisatie op het gebied van databescherming die 'Google Workspace' gebruikte. als hun primaire opslag. Zeker in het huidige tijdsgewricht met een onvoorspelbare en zeer patriotistische overheid in de VS lijkt mij dat een enorm risico. De andere was een organisatie waar veel (bijzondere) persoonsgegevens via e-mail ontvangen en verstuurd worden en waar de oude garde geen gebruik wil maken van een extra beveiligingslaag, zoals 2FA.

Eigenlijk hoop ik de schaal waarop het interessant wordt iemand op kantoor te zetten helemaal niet te bereiken; ik vind het juist leuk om met een paar man de hele dag in de productie bezig te zijn.

Ik snap wat je zegt en zeker als het niet mogelijk is een terugbelafspraak te plannen, dan is het redelijk kansloos. Maar persoonlijk vind ik dat bereikbaarheid niet telefonisch hoeft te zijn. Aan de andere kant: toen ik advocaat was eindigde minimaal 75% van de inkomende gesprekken in "mail of breng de papieren waar u over belt, dan kan ik er naar kijken". En daarom probeerde ik al mijn klanten altijd ervan te overtuigen mij mail te sturen als ze me wilden spreken, met de belofte dat ik dan ook echt snel belde. En met de voorwaarde dat ze wel moesten vertellen waarover ze mij wilden spreken en dat een 'mijn dossier' daarvoor niet genoeg is. En ook nu ik een heel ander bedrijf heb, is telefonische bereikbaarheid eigenlijk heel lastig en is het vooral een onhandige kostenpost: elk telefoontje betekent dat het werk stil komt te liggen: ik moet weglopen van de herrie, vaak de order waar over gebeld wordt opzoeken op kantoor.

Dat zie je nog iets verkeerd: je moet in ieder geval loonbelasting afdragen over het DGA loon, je bent niet verplicht het loon uit te betalen. En voor de rest: ondernemen is risico nemen. Met je eigen winst van 40k (in een aparte BV of rechtstreeks in je personal holding) is het maar een heel beperkt risico. Dit nog los van de omstandigheid dat het 'gebruikelijk loon' er primair is om te voorkomen dat je jezelf veel minder verloont dan redelijk zou zijn, mede op basis van de resultaten in de vennootschap.

Dat vind ik heel kortzichtig. Ik ben een enorme techneut, maar de mensen met wie ik werk hebben soms wel 30 of 40 jaar ervaring in het vak. Als ik me dan niet kwetsbaar opstel door te laten zien dat ik niet alles weet en kan wat zij weten en kunnen, dan doe ik het echt fout; me kwetsbaar opstellen door op hun kennis en ervaring af te gaan is dan echt de enige juiste keuze. Dat is geen zwakheid, dat is gewoon onderdeel van de gereedschapskist van ondernemers met personeel.

Die vraag moet je vooral aan je hypotheekadviseur stellen. Het probleem zal kunnen zijn dat je formeel die last van 350k lening niet kunt dragen met je 58k salaris, maar juist bij een DGA kijkt de financier niet alleen naar het salaris, maar ook naar de resultaten van de BV. Op zich ben ik groot fan van lenen bij de eigen BV, zolang er HRA nog bestaat, omdat je daarmee liquiditeit genereert in je BV en die liquiditeit kun je weer gebruiken om de bank (extra) af te lossen. En omdat de BV geen hypothecaire zekerheid heeft, kun je daar een hogere rente betalen, waardoor het voordeel juist groter wordt. Maar je moet dan wel in privé de mogelijkheid hebben om die rente te betalen.

Nu leg je het anders uit en ja, dan is het echt korting. En wat je daarbij heel goed doet, is dat je duidelijk maakt dat die korting niet iets is dat je weggeeft, maar waar iets tegenover staat.

Klopt.. Maar aangezien die dealer / tussenpersoon nooit die 'oorspronkelijke prijs' zou betalen, is het geen verlaging van de oorspronkelijke prijs, maar het bepalen van een prijs voor een andere context dan waar jouw normale prijs voor bedoeld is. En ik snap dat je het 'korting' noemt, maar je had het net zo goed 'dealermarge' kunnen noemen. Het gaat erom dat jij die korting niet gebruikt als een middel om een order binnen te halen, maar als een instrument om de prijs voor jouw dealer te bepalen.

Maar da's dan geen korting, maar een dealer/tussenpersoonprijs waarvan de hoogte bepaald wordt op basis van de eindklantenprijs.

Korting is alleen nuttig als er iets tegenover staat en dat voor de klant ook duidelijk is. "10% korting als je voor meer dan 100 euro koopt" of "25% korting bij aankoop van minimaal 3 artikelen" zijn daarvan goede voorbeelden. Korting geven om iemand over de streep te halen een aankoop te doen is in mijn ogen een zwaktebod: je geeft de klant daarmee het idee dat de eerdere prijs te hoog was en je voegt ook geen waarde toe in het proces. Eigenlijk is het een beetje als in je broek plassen: op het moment dat je het doet geeft het een warm gevoel (want deal gesloten) maar daarna gaat het stinken, plakken en krijg je het koud (want te weinig marge om je toegevoegde waarde te realiseren)

Weet je zeker dat je niet voor minimaal 20% standbouw doet? Want als je niet onder een andere CAO valt, dan is die 20% al genoeg om onder de werkingssfeer van deze CAO te vallen. En dat je personeel het niet wil, is helaas niet van belang, want zo'n CAO die is op grond van wetgeving algemeen verbindend verklaard. En het grootste nadeel voor werkgevers is vaak dat die er ook nog eens een pensioenfonds met aansluitverpichting is.

Dat zou ik juist niet doen: blijven bij 'er is uitgevoerd wat overeengekomen is' laat veel minder ruimte voor discussie dan wanneer je op ek punt inhoudelijk gaat reageren.

Eén van de heel mooie dingen van ondernemerschap is dat, afgezien van betalen, helemaal niks moet. En voor 'succes dat zichtbaar moet zijn' verwijs ik naar de vele verhalen over influencers die opscheppen met 'zichtbaar succes' dat helemaal geen succes die blijkt te zijn. Die Lambo is geleend, die kleding is nep. Zichtbaarheid van je succes nastreven is ijdelheid waar je als ondernemer niets aan hebt. Deze stelling doet me denken aan de wijze uitspraak: 'geld, daar praat je niet over, dat heb je'. Degene die dat zei bedoelde daarmee vooral te zeggen dat mensen die over geld dat ze hebben of uitgeven praten het vaak niet hebben.

Dat is wel gebruikelijk. Want je wilt alle bekende verplichtingen opnemen.

Spot on, Cosara. Ik denk je zelfs zo ver kunt gaan dat die discipline is wat de ondernemer onderscheidt van de avonturier.