Jump to content

kuifje

Legend
  • Content Count

    414
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

48

Personal info

  • Country
    België

Company info

  • Location
    Turnhout
  1. IK krijg best wel regelmatig facturen waar meer dan 1 rekeingnummer op staat. Waarschijnlijk nog met de 50 jaar oude gedachte dat als je rekeingen hebt bij meerdere banken, je je klanten een dienst bewiijst, omdat ze kunnen kiezen.
  2. Ik heb inderdaad wel eens de uitspraak gehoord, waar ik het wel mee eens bent, dat je weleens verliest door mensen te vertrouwen, maar dat je er in het algemeen meer mee wint. IK kruip ook altijd graag in de huid van de andere partij. Het is makkelijk te zeggen, vanuit je eigen standpunt, dat het duidelijk is wat er overeen gekomen is, maar is dat wel zo? Er is vaak een kennisverschil (anders zou de klant niet bij jou komen) en er kan dus heel gemakkelijk een misverstand ontstaan. Ik kan me heel goed voorstellen (zonder de details te kennen) dat de andere partij dacht dat er aan de hoofdopdracht dik verdiend was, en dat het extra werk wel meeviel/klantenservice was, en dat dat met een kistje wijn mooi beloond zou zijn. Als er dan een factuur van 6000€ uit de lucht valt is dat wel even schrikken.
  3. Ja, natuurlijk was iedereen ooit groen, en daar is niets mis mee. Maar ik kan niet weten of jij het ondernemerschap ambieert, of dat je liever werknemer blijft (en dus waarschijnlijk relatief groen blijft in ondernemerszaken). Wat er gesteld wordt door de andere partij moet je met een korrel zout nemen. Misschien is dat in hun ervaring zo, en hebben ze al vaker op die manier deals weten te maken, en misschien is het gewoon bluf. Er is geen harde regel voor. Het komt allemaal neer op: wat is je realistische toekomstige winst en wat brengen beide partijen in qua kennis, ervaring en geld. Daar zou je een rekensom op kunnen loslaten en dan kom je op een 'eerlijke' deal. Wat let je om een bij een of twee andere mogelijke investeerders/samewerkingsparners te peilen naar hun interesse, dan weet je al iets meer?
  4. Tja, in alle eerlijkheid: als je zelf redelijk groen bent in dit soort dingen, hoe groot denk je dan dat de kans is dat je er zonder serieuze hulp een succes van kunt maken? Met andere woorden: misschien is 25% van iets groots over een paar jar wel meer waard dan 100% van iets kleins... De onderhandelingstips van Piet Rol zijn nuttig, maar je moet eigenlijk nog een stap eerder gaan zitten: Wat wil je zelf? Een stabiel inkomen als werknemer met een mooie vergoeding voor je eerdere werk ? Een succesvol bedrijf als ondernemer met de risico's en mogelijke winsten die daar aanhangen?Iets er tussen in? En hoe ga je dat bereiken? Alleen? Met hulp van je huidige werkgever? Met hulp van een ander? En heb je nog geld nodig voor de verdere ontwikkeling? Hoe ga je daar aan komen? Pas als je dat weet kun je beoordelen of het aanbod van je werkgever redelijk is. Zoals het er nu naar uitziet, krijgt je bedrijf voor de 75% die je opgeeft commerciele en operationele steun, en, vergeet dat niet, een gratis technisch ontwikkelaar: jezelf (je wordt immers betaald door baas). (maar hoe lang eigenlijk?) 75% klinkt als veel, maar of het inderdaad te veel is, of misschien wel heel redelijk is, hangt af van de precieze omstandigheden.
  5. Via Idepot is er niets beschermd. Dat is een groot misverstand. Je kunt alleen bewijzen dat je het product al had op een bepaalde datum, maar daar krijg je geen rechten door. Een ander mag het dus gewoon namaken. Een geheimhoudingsverklaring is dan inderdaad de enige juridisch goede oplossing. Alleen is de vraag.... wil de andere partij dat wel? Je kunt dat niet afdwingen. Wat ook een mogelijkheid is, is om toch vrij met speelgoedproducenten te gaan praten. Ik heb er wel eens zijdelings mee te maken gehad, en toen de indruk gekregen dat de meeste kleinere speelgoedfirma's best eerlijk zijn. (Ze hebben gewoon geen zin in gedonder, en bovendien willen ze de ideenhebbers te vriend houden: Als jij 1 goed idee hebt, heb je er misschien nog wel 10)
  6. Ik weet alleen hoe het een paar jaar geleden was: Als je officieel in NL woont mag je niet in een auto met een buitenlands kenteken rijden: Belastingontduiking van de BPM, serieuze boetes (vele duizenden) Er is/was een uitzondering als je een auto van de zaak van een buitenlandse werkgever had, maar daar heb je niet veel aan, want daarmee mocht je dan wel in NL rijden, maar alleen de normale route werk-thuis. En het zou ook nog eens zomaar kunnen dat je verzekeringstechnisch in de knoei komt. Als de verzekeraar merkt dat jij op een ander adres woont dan wat je opgegeven hebt, zelfs in een ander land, dan kunnen ze wel eens moeilijk gaan doen. En als dat om een scahde van 500€ gaat gaan ze er niet achteraan, maar als ze een miljoen moeten betalen (bijvoorbeeld: een ongeluk met als resultaat: fietser voor de rest van zijn leven in een rolstoel) gaan ze echt wel kijken of ze daar niet onderuit kunnen/of dat kunnen verhalen op jou. Er is denk ik geen andere mogelijk dan in onderhandeling te gaan met je leasemaatschappij over een vervroegde opzegging van het contract. Misschien heb je geluk en is er een ontbinding in het contract voorzien op basis van emigratie. Heel misschien is het een internationale maatschappij die iets kan regelen en de auto overzetten op NL kenteken (maar dat zal hoe dan ook geld kosten). Verhuizen kost nu eenmaal geld, en internationaal verhuizen (al is het 'maar' BE-NL) kost nog meer. Dit is gewoon een van de kosten van verhuizen.
  7. Met zo'n bedrag lijkt het me dat je wel een paar duizend Euro aan een financieel adviseur kunt uitgeven. Of ga eens praten met je eigen bank. Of misschien beter nog... doe beide. Het ligt er namelijk helemaal aan wat je wilt (rentenieren of beleggen of verder ondernemen) en of je vrouw wil of kan werken, en hoeveel hypotheek er nog openstaat, en hoeveel er moet overblijven (in maandelijkse uitkering en/of in vermogen) voor je gezin als er iets misgaat met jou (we hopen dat dat niet gebeurt, maar tegen de tijd dat je kinderen echt op eigen benen kunnen staan ben je al bijna 80, en er zijn best veel mensen die dat niet halen, laten we realistisch zijn), hoeveel pensioen er is opgebouwd, etc. Je zit in principe comfortabel genoeg om ongeveer iedere voorzienbare situatie te weerstaan.... als je geen stommiteiten uithaalt.
  8. AVG-gewijs zal dat niet meer als opt-in tellen omdat zoiets LANG NIET specifiek genoeg is (aan welke bedrijven wordt het gegeven (en wordt gecheckt of die AVG compliant werken?), voor welke doeleinden wordt het gegeven (en houden die bedrijven zich daaraan), hoe lang worden de gegevens bewaard, hoe kun je na een week vragen dat die gegevens weer verwijderd worden?)
  9. Storm in een glas water, als je het mij vraagt. Octrooi: lijkt me onwaarschijnlijk, dat is quasi-onmogelijk op een user interface (wegens een gebrek aan een technisch effect van een userinterface). Bovendien, jij hebt er kennis van kunnen nemen, en je bent (neem ik aan) niet gebonden tot geheimhouding. Daarmee is de uitvinding al openbaargemaakt en is de uitvinding (als die al octrooieerbaar zou zijn in principe) niet meer nieuw, en kan er dus nooit een geldig octrooi op verleend worden. En als het code betreft zou er inderdaad auteursrecht op kunnen zitten, maar dan alleen op die precieze code. Dus dan is het zo zoals Branco zegt. Het zou heel misschien nog kunnen dat er auteursrecht zit op de layout van de schermpjes, maar dat is ook al vergezocht en daar kun je waarschijnlijk wel om heen. VErder is het volgens mij zo (maar weet ik niet zeker, te checken) dat het intellectueel eigendom van studenten in het kader van hun schoolwerk normaal gesproken bij de school ligt. Dus het kan ook nog eens zomaar zijn dat de student helemaal geen partij is in dit verhaal. Kortom....tenzij er een bijzondere set van omstandigheden samenkomt, is de student gewoon aan het bluffen, en weet zij van IP nog niet de beginselen.
  10. Sommige gezinnen zouden gebaat zijn bij meer overheidsbemoeienis, sommige bij minder. Ik pleit zeker niet voor het afschaffen van bescherming, en er is ook nog wel iets te zeggen voor het uitbreiden van bescherming, maar hele of halve oplichters kom je in alle aspecten van het maatschappelijk leven tegen. Voor mij is de oplossing niet dat de overheid iedereen als een grote broer bij hand neemt, maar dat mensen weerbaarder worden tegen dubieuze figuren. Alleen mensen die meer dan gemiddeld kwetsbaar zijn (waaronder kinderen) moeten bijzondere bescherming genieten. De rest moet zijn eigen boontjes doppen binnen de (naar we mogen aannemen) eerlijke en gebalanceerde wettelijke grenzen die door de overheid gecreeerd zijn. Of het huidige niveau van bescherming goed is, en hoever het zou moeten opschuiven in welke richting, is een persoonlijke opinie. Ik wilde alleen aangeven wat het nadeel is van meer en meer en meer overheidsbescherming.
  11. Omdat bescherming op een gegeven moment betutteling wordt!
  12. Je hoeft je niet te verdedigen, of aangevallen te voelen, want dat is absoluut niet mijn bedoeling. Het is geen kritiek op jou. En inderdaad, als ze beginnen met uitdagen, dan zal ik me ook getriggerd voelen en neem misschien ook wel niet-rationele beslissingen. Ik kan me goed voorstellen dat dat bij jou zo was. Iedere ondernemer maakt daarin de keuzes die het beste bij zijn/haar karakter passen. Ik ben een softie, wat dat betreft. Maar ik selecteer mijn klanten om die reden in een eerdere fase, voordat ik aan een opdracht begin. Ik realiseer me ook dat dat lang niet altijd voor iedereen kan, dus wat dat betreft heb ik geluk (of zakelijke keuzes gemaakt die bij mijn karakter passen, zo kun je het natuurlijk ook zien).
  13. Ja, je hebt gelijk, dit is nu eenmaal de procedure zoals die in onze samenleving gebruikelijk is. En ja, wellicht is het zijn eigen schuld, rationeel-juridisch gezien, en had hij door andere keuzes de schade kunnen voorkomen of beperken. Maar is het daarom maatschappelijk zinvol, die laatste 7 of 8 stappen? Kosten maken door inschakeling van een groot aantal professioneel betrokken (rechtbankpersoneel, deurwaarders etc) die nooit terugverdiend gaan worden? De fietsen van de kinderen voor oud-ijzer verkopen? De eettafel als brandhout verkopen? Wie er dan ook voor verantwoordelijk voor mag zijn maakt niet uit, het is gewoon economische waarde vernietigen, en daarom zinloos. Als iemand door rood fietst, geef je ook niet extra gas in je auto onder het motto 'eigen schuld'. Zoals ik al aangaf: Er zijn mensen (en best wel veel, volgens mij) die slecht in staat zijn de juiste, rationele keuzes te maken in onze complexe samenleving. (en ja, die mensen hadden 10 of 20 of 30 jaar geleden beter onderwijs moeten krijgen, en ja, die zouden ondersteuning moeten krijgen, maar daar is het geld niet voor). En je kunt je best voorstellen (ik wel, in ieder geval) dat als als dat soort mensen eenmaal bij jouw vierde of vijfde stap zijn en het geld niet hebben, dat ze dan de rest van de stappen maar machteloos over zich heen laten komen.
  14. Dat bestelde goederen en diensten inderdaad betaald moeten worden, en dat iederen zelf veranttwoordelijk is voor zijn keuzes, daar ben ik het helemaal mee eens. (Hoewel er ook mensen zijn die gewoon ongeschikt zijn, door wat voor reden dan ook, om hun eigen leven te managen, om de juiste keuzes te maken) Ik heb vooral weerstand tegen de laatste stap, gedwongen inboedelverkoop. Het laatste beetje spullen dat mensen hebben, en het laatste beetje waardigheid, wordt letterlijk van onder hun lijf verkocht. En wat brengt het op: Meestal niets, op zijn best enkele procenten van de nieuwwaarde, nog niet genoeg om uit de schulden te zijn. Wat een verspilling. Wie wordt daar nu beter van? De schuldeiser heeft het grootste deel van zijn geld nog steeds niet, de schuldenaar zit nog veeeeeel dieper in de problemen. Alleen maar om als afschrikking voor anderen te werken? Dat wil er bij mij niet in. Inboedelverkoop is gewoon menselijk heel triest, en economisch een grote vernietiging van waarde. Ik kan daar (in het algemeen) geen voorstander van zijn.
  15. Ja, in theorie en in principe heb je gelijk. Maar aan de andere kant... een kat in het nauw maakt rare sprongen. Er zijn genoeg mensen die onder stress rare, irrationele, domme, beslissingen nemen (of zelfs ook al zonder stress!), zoals dingen bestellen die ze niet nodig hebben en/of naar verwachting niet kunnen betalen. Moet ik profiteren van de domheid van anderen? Moet ik proberen de laatste cent te krijgen omdat het kan? Mijn persoonlijke mening is: nee

×

Cookies on HigherLevel.nl

Cookies are necessary for Higherlevel.nl to function properly. By using HigherLevel.nl you declare to have read and accepted our terms and conditions.

 More information   I accept