prinsrachid

Jij leest andermans berichten echt niet, hè?

Persoonlijk denk ik dat de Paypal-kosten niet simpelweg onder 'bankkosten' kunnen weggeboekt. Ik gok namelijk dat die rubriek in je boekhoudprogramma alleen gebruikt kan worden als je binnenlandse, btw-vrijgestelde financiële diensten bedoelt. Daar is hier volgens mij geen sprake van. Paypal zal eerder door een vestiging in de EU (UK of Luxemburg ofzo) worden verwerkt. Zie ook bijvoorbeeld PostNL voor (geen!) btw over verzendkosten naar de VS. Ook de verkoopcommissie moet je eerder als verwerving uit het buitenland zien (ik ga er even vanuit dat de verkoopcommissie door een Amerikaans bedrijf wordt berekend). Voor de inkomstenbelasting wordt het verhaal dan: Omschrijvingbedrag Verkoop100,00+/+ Inkoop30,00-/- Paypal3,50-/- Verkoopcommissie10,00-/- Verzendkosten25,00-/- Winst31,50=/= Voor de omzetbelasting wordt het dan (Let op dat alle bedragen in je eigen voordeel mogen worden afgerond, vandaar dat je alleen ronde bedragen ziet): Omschrijvingbedragomzetbelasting 3a Levering naar landen buiten de EU (uitvoer)100 4a Diensten uit landen buiten de EU102Verkoopcommissie 4b Diensten uit landen binnen de EU30Paypal 5a Verschuldigde omzetbelasting24a + 4b 5b Voorbelasting10btw over de hele inkoop minus verzendkosten = 43,50 euro 5c/g Totaal (terug te vragen)-85a min 5b

Even voor onze beeldvorming: is dit een daadwerkelijk voorbeeld uit je dagelijkse praktijk? Of ga je hiermee te maken krijgen? Wat voor artikelen hebben we het hier over? Wat zou een realistische verkoopprijs zijn in dit voorbeeld? Verder over je administratievraag: wat bedoel je exact? Hoe administreer je de kosten en/of opbrengst voor de inkomstenbelasting? Of hoe administreer je de omzetbelasting? Of wil je weten hoe de btw-aangifte eruit komt te zien? Wat gebruik je überhaupt om je administratie bij te houden? Een kladblaadje, Excel, een boekhoudprogramma?

Hier een (Philips) Saeco machine die op bonen rochelt. ;) Zelfs de verse koffie van cafeïnevrije bonen is te pruimen. Cupjes, pads, cartridges zijn in mijn ogen allemaal geldklopperij soms op basis van gedwongen winkelnering.

Voor de uitlener zal het inderdaad niet uitmaken. Die blijft 30% belasting betalen over een fictieve 4%, ongeacht of hij het uitleent tegen 0% of 6% - of op een spaarrekening zet (ik val volgens mij in herhaling). Voor de lener maakt een rentevrije lening van 10k op zich ook niet uit, behalve dan dat je een renteaftrekpost in de inkomstenbelasting misloopt. Voor de schenkbelasting heb je ook nergens last van, omdat het geschonken geachte rentebedrag (ik gok 6% x 10.000 euro = 600 euro) beneden de algemene schenkvrijstelling (~ 2.100 euro) blijft. Dit zijn echter conclusies voor het specifieke geval van vragensteller. Hieruit kan niet de algemene conclusie worden getrokken (door toekomstige lezers) dat een rentevrije zakelijke lening "dus altijd wel kan" en dat je die maar "effe privé" moet regelen. Rentevrij is voor de lener fiscaal nooit optimaal, vanwege het feit dat de kosten op vreemd vermogen nu eenmaal aftrekbaar zijn. En bij grotere 'gratis' leningen (> 35k+ @ 6%) komt de schenkbelasting alsnog om de hoek kijken.

Die link geeft echter 2 smaakjes: (a) Goederen die aan de Warenwetgeving voldoen = 6% en (b) Goedereen die niet aan de Warenwetgeving voldoen = 21%. Maar ik kan me ook voorstellen dat de Douane in geval van twijfel gewoon het algemene 21%-tarief toepast, ook als dat misschien niet helemaal goed zou zijn. Volgens mij moet je goederen die al door de Douane zijn belast niet meer bij 4a invullen (dat doe je wél als de Douane er géén btw over zou hebben geheven). In dat geval vul je de door de Douane voorbelaste btw in bij vakje 5b. De 21% btw heb je immers al aan de Douane voldaan. Door het bedrag alleen bij 5b in te vullen krijg je die betaalde btw weer terug.

Voldoen de (Amerikaanse) voedingssupplementen aan de Nederlandse Warenwet (vraag eventueel aan de NVWA)? Het kan ook zijn dat de douane 'veiligheidshalve' er vanuit gaat dat dat niet het geval is en daarom 21% btw rekent. Het kan ook zijn dat de verzender een verkeerde goederencode gebruikt. Op zich maakt het natuurlijk ook niet zo heel veel uit, want je vraagt die 21% weer terug. Het kost jou of je onderneming dus niets. En ook die 6% die je vervolgens aan je klanten in rekening brengt, die betaal je niet zelf - dan doen je klanten.

Nee, de inkomstenbelasting in box 3 werkt zo niet. De uitlener betaalt 30% belasting over een fictieve rente van 4% (ongeacht of hij het uitleent voor 0%, 6% of 10%) over het geld dat hij op de voorafgaande 1 januari op z'n rekening had staan. Laten we even aannemen dat de uitlener meer dan gemiddeld geld op de bank heeft staan. Die 10.000 euro was daar op 1 januari een onderdeel van. Dan moet de uitlener 30% x 4% x 10.000 euro (= 120 euro) aan inkomstenbelasting betalen over dat deel, ongeacht of hij dat bedrag gedurende het jaar op de bank laat staan, uitleent aan jou, in de vijver gooit, schenkt of wat dan ook. Hij betaalt dus hoe dan ook 120 euro belasting over dat geld. Ook als je de lening nog niet hebt terugbetaald op de eerstvolgende 1 januari. Want een schuld van jou aan hem moet hij ook dan weer als vordering opnemen in box 3. En dan moet hij er het jaar erop gewoon weer 120 euro inkomstenbelasting over betalen. Maar op zich hoef je je daar niet druk om te maken. Want als hij het geld op z'n spaarrekening laat staan, moet hij die 120 euro óók betalen. Het niet of juist wél uitlenen kost hem fiscaal dus niets extra.

Ja, het is gewoon toegestaan om een lening aan te gaan tegen 0% rente. De Belastingdienst kan dan alleen voor fiscale doeleinden wel doen alsof er een zakelijke rente is gerekend. De grote verwarring in deze draad heeft vooral te maken met het feit dat er hier twee belastingen spelen: de schenkbelasting en de inkomstenbelasting. En in die inkomstenbelasting spelen ook nog 2 boxen, waarbij 0% rente voor de ontvanger ook nog fiscaal duurder uitpakt dan 6%. De meeste reacties hier fietsen wel heel makkelijk over dit contra-intuïtieve punt heen. Allereerst gaat de Belastingdienst er (voor de inkomstenbelasting) vanuit dat iemand een marktconforme rente rekent. Laten we zeggen 6%. In dit geval wordt de uitlener voor slechts 30% belast over een (fictief) rendement van 4%. Lang leve box 3. Maar de lener betaalt dus geen rente en kan dus ook geen rentekosten opvoeren. Hier zal de fiscus uiteraard géén problemen mee hebben! Maar zo betaalt de lener feitelijk inkomstenbelasting in box 1 over de 600 euro rente die (onzakelijk) niet in rekening zijn gebracht. De "gratis" lening zorgt dus eigenlijk voor een hoger dan noodzakelijke aanslag inkomstenbelasting. Vervolgens zou de lener eigenlijk een aanslag schenkbelasting moeten krijgen, omdat de onzakelijk lage rente feitelijk neerkomt op een schenking van uitlener naar lener ter hoogte van de niet in rekening gebrachte rente. Maar omdat het 'geschonken' bedrag minder dan de algemene vrijstelling is, is die aanslag schenkbelasting 0 euro. Daarom is het ook handiger om gewoon wél een zakelijke rente in rekening te brengen, omdat de lener dan in de inkomstenbelasting wel renteaftrek heeft, maar door het geringe bedrag aan rente nog steeds geen aanslag schenkbelasting.

Fiscaal lijkt me een laag percentage (0%, 1,2%, etc) in dit specificieke helemaal niet handig. Het lijkt me ook niet handig om een privé-gift en zakelijk handelen te verwarren. Zeker als de uitlener toch al van plan is om die rente aan jou privé terug te schenken, dan loop je ook nog een aftrekpost in de zaak mis. Zorg er voor dat het zakelijke zakelijk blijft en het private privé. Allereerst zou je mijns inziens een normale zakelijke leningovereenkomst moeten sluiten, waarbij een fatsoenlijke zakelijk rente (én eventueel afsluitkosten) kunnen worden afgesproken. En die rente en kosten kunnen ook best flink zijn (al snel 6% plus wat eenmalige zooi). Vervolgens laat je je bedrijf die kosten en rente gewoon netjes betalen. Die zijn voor je bedrijf namelijk kosten en verlagen dus je belastbare winst. Als die kennis van je nu echt dat geld wil terugschenken, laat hem dat dan vervolgens expliciet doen - naar jou privé. Oftewel: (a) je zaak betaalt de rente en kosten aan die kennis en (b) die kennis maakt aan het eind van de rit alle betaalde rente en kosten over aan jou privé. In dat geval heeft je bedrijf dus zakelijk maximale rente-aftrek en heb je privé maximale giftenvrijstelling.

Toch wel zeker een jaar of vijftien, want die € 450 is het equivalent van ƒ 1.000. Wel grappig dat je dit noemt, want ik heb dit gebrek aan inflatiecorrectie wel eens aangegrepen om iets dat duurder was tóch in de kosten te laten vallen. Het ding was iets van 480 euro, wat op dat moment onder die investeringsgrens zou uitkomen als er wél voor geldontwaarding zou zijn gecorrigeerd. Ik meen dat het ging om een tweedehands apparaat dat ik zakelijk via eBay had aangeschaft, waarvan ik bovendien niet zeker was of ik er wel langer dan een jaar mee ging doen (waar de fiscus uiteraard geen boodschap aan hoeft te hebben). Ik vond het alleen een beetje vervelend om 5 jaar lang 8 euro per maand te gaan lopen afschrijven op iets dat op moment van aanschaf eigenlijk al aan het einde van z'n economische levensduur zat. Bij de daarop volgende belastingcontrole werd er echter geen bezwaar gemaakt, maar dat kan ook te maken hebben gehad met het feit dat de totale kosten sowieso erg laag waren. Ik gok dat de Belastingdienst er vooral problemen mee heeft als je het te bont maakt, waarbij je veel investeringen al te vaak in de kosten laat vallen.

Waarom zou je geen reiskosten in rekening brengen? Het in rekening brengen van reiskosten staat op zich los van het daadwerkelijk hebben van die kosten. Zo kun je gewoon 'voorrijkosten' berekend krijgen van je cv-ketelmonteur, zelfs als die om de hoek woont. Het is maar wat je afspreekt. Bovendien is het een misvatting dat een OV-studentenkaart nix kost. Als je namelijk het nieuwe studentenreisproduct hebt, dan is die niet gratis. Die kost zo'n 100 euro per maand. Als houder van de kaart moet je dat bedrag lenen. Hoewel het uiteindelijk dan weer kwijtgescholden wordt als je de studie binnen 10 jaar haalt. Mijns inziens zou je bij gedeeltelijk zakelijk gebruik ook een deel van die 100 euro per maand als kosten moeten kunnen opvoeren, maar vergeet dan niet dat je ook een even groot deel van die kwijtschelding in de winst moeten laten vallen bij het behalen van je studie! Om het zakelijke aandeel van je ritten aan te kunnen tonen, lijkt het me handig om de rittenhistorie te bewaren en deze naast je lijst met zakelijke klanten te kunnen leggen. Je kunt volgens mij verder gewoon bij je klant reiskosten in rekening brengen. De hoogte daarvan mag je zelf vaststellen. Hoeft dus geen 19 cent per kilometer te zijn ofzo, en ook niet exact de kosten van je OV-kaart. Vergeet alleen niet dat die doorberekende reiskosten gewoon omzet is en dat er dus btw over moeten worden berekend.

ja, maar als ze al bij de fiscus aan het lijntje hangen, is de kans klein dat ze die krijgen ;) Exactly my point. De vraag was immers "Hoe reageer je op klanten die je eigenlijk niet vertrouwt?". Nou, soms door kwalitatieve barrières op te werpen en daarmee je wantrouwen te sussen. Als iemand die Verklaring omtrent betalingsgedrag niet kan overleggen dan geeft dat een goed aanknopingspunt om iemand af te wijzen, zonder dat je jezelf meteen in allerlei discriminatoire bochten hoeft te wringen.

Feitelijk reageren helpt soms ook. Oftewel: niet ingaan op irrelevant aangevoerde 'feiten'. Vooral bij de verhuur van vakantiewoningen krijg ik af en toe van die vragen of oeverloze zwamverhalen, waarbij je vooraf al weet dat het problematisch gaat worden - en dat je die eigenlijk niet wilt hebben. Daarbij wordt dan bijvoorbeeld een op-de-klippen-gelopen huwelijk aangehaald, of dat de kinderen niet naar de vader durven, of dat er nog een rechtzaak aan zit te komen, of dat ze 'maar bijstand' hebben, whatever. Of ze dan even een week van tevoren nog 2 weken met flinke korting in het hoogseizoen kan boeken - of zelfs gratis, want dat verdient een alleenstaande ouder toch wel? Dit los ik meestal op door nergens op in te gaan, behalve dan dat er geen korting wordt gegeven en wat de te verwachten prijs gaat worden voor de gevraagde periode. Of iemand waarvan je weet dat er iets niet in de haak is en die je niet als huurder wil hebben (eerlijk gezegd: onderbuikgevoel). Tegenwoordig geven we aan dat we een 'antecedentenonderzoek' doen voordat een reservering wordt verwerkt. Meestal blijkt er dan al een gebieds- of huurverbod elders te zijn. Ook dat moet je dan gewoon eerlijk vertellen. Niets mis mee ("Uw reservering kan niet worden verwerkt, omdat..."). Bij B2B is het misschien nog wel makkelijker. Daar kun je namelijk gewoon volledige vooruitbetaling verlangen (wat ik ook altijd doe). Dan maakt de naam van iemand toch niet uit? Hoewel ik dat in het begin vooral wel handig vond voor een positieve cashflow, ben ik er daarna nooit meer vanaf gestapt. Ik geef overigens wel kortingen die oplopen naarmate de contracten langer vooruit betaald worden. Het verlaagt de kans dat je niet betaald wordt tot nihil (dus waar is wantrouwen dan nog voor nodig?).

Als tussenoplossing zou je nog van je klant een zogenaamde Verklaring omtrent betalingsgedrag nakoming fiscale verplichtingen kunnen verlangen. Ik moest een dergelijk formulier ooit eens overleggen om een opdracht van een Belgische overheidsdienst gegund te krijgen, maar opgekeerd kan natuurlijk ook (dus dat je het vraagt aan iemand voordat je die persoon als klant accepteert).

Ik heb geen glazen bol, dus ik weet niet wat hij bij passiva (schulden) moet invullen. Dat zou moeten blijken uit zijn administratie/boekhouding (maar ik neem zo aan dat de Oudedagsreserve daar niet tussen zit. Die 'toegelaten reserve' zal waarschijnlijk bij staking ergens aan het eind van de aangifte naar nul worden teruggebracht, maar dat loopt dus niet via de V&W). Als je niet helemaal weet waar je mee bezig bent, zou ik er persoonlijk even een professioneel iemand naar laten kijken i.p.v. een stakingsaangifte proberen te doe-het-zelven. Maar ehm, even tussendoor: waarom stelt je kennis deze vragen hier niet zelf?

Ja, fiscaal klopt het op zich wel. Er was hier al eens eerder een vraag over. De FOR is namelijk een 'reserve' en is dus een onderdeel van het eigen vermogen. Het vervelende is alleen dat het FOR-gedeelte van het eigen vermogen onbelast blijft! Ik heb een aantal ondernemers - zonder fiscale kennis - meegemaakt die hierdoor lelijk zaten te kijken toen deze reserve bij onvrijwillige vrijval alsnog belast werd, terwijl ze al wel het volledige eigen vermogen uit de zaak hadden onttrekken (en opgemaakt). Daarom wordt de FOR soms ook wel (achteraf, na de aangifte van het jaar, alsnog) als een 'voorziening' op de balans gezet. Fiscaal klopt het eigenlijk niet om dat een 'schuld' te noemen, hoewel er uiteraard wel een latente belastingschuld rust op die reserve. In de V&W kan die FOR dan als 'kost' worden opgenomen. Ook dat klopt eigenlijk niet, maar de winst komt dan wel weer overeen met de winst uit onderneming waarover daadwerkelijk belasting wordt geheven. Persoonlijk heb ik ervaren dat externe financiers (bijvoorbeeld voor hypotheken) het prettig vonden als je hen jaarstukken gaf waarin de FOR expliciet vermeld stond en waarbij de winst uit de stukken overeenkwam met de fiscaal aangegeven winst. Je kunt dit overigens ook voor je eigen inzicht doen, als je dan maar niet vergeet je de FOR in je belastingaangifte niet via de V&W laat lopen.

Ik moet er eerlijkheidshalve bij zeggen dat dit niet helemaal mijn expertise is, maar gevoelsmatig gaat het zo volgens mij niet helemaal fiscaal optimaal. Wat je hier beschrijft, is namelijk een simpele korting. Hiermee 'bespaar' je mogelijk wel btw, maar voor de ANBI valt de gegeven korting voor jou zakelijk meteen in de kosten, maar voor de ANBI in de winst (wat bij een gift volgens mij niet het geval is). Als het echt een gift is, moet je het volgens mij dus niet als korting boeken. Dat is namelijk fiscaal nadeliger voor de ANBI, hoewel jij privé die gift dan privé moet aftrekken als gift (en niet zakelijkk als korting). Het ligt er ook nog aan of je als vragensteller btw over z'n diensten moet rekenen of niet. Is dat zo?Verder ligt het er nog maar aan wat voor rechtsvorm de vragensteller heeft. Is het een BV? Of is het een eenmanszaak? Ik ga even uit van het laatste. Dan is de gift namelijk niet als zakelijke kost af te trekken, maar wel op te voeren als privé-aftrekpost. In mijn optiek zul je in geval van een eenmanszaak het volgende moeten doen. Allereerst zul je als dienstverlener een volledige factuur voor alle werkzaamheden moeten sturen met btw (en die afdragen - de ANBI kan die misschien terugvragen), dus: 50 uur Werkzaamheden X à xx euro/uur = YY euro + evt. btw Als privépersoon kun je dan besluiten om bijvoorbeeld alvast 20% van die factuur met btw te voldoen voor die ANBI als gift (= onrechtstreekse schenking) door het geld daadwerkelijk over te maken van privé naar je zaak. Je zou dit al op de factuur kunnen vermelden, met vervolgens het nog te betalen bedragen voor de ANBI. Je moet je giften namelijk schriftelijk kunnen verantwoorden. Deze gift kun je dan zelf wel weer privé aftrekken, als je boven de giftdrempel uitkomt. En voor de ANBI is deze gift belastingvrij, terwijl ze toch een kostenpost voor het volledige factuurbedrag hebben. Deze 20% kun je dan zakelijk afboeken op het openstaande bedrag. De ANBI moet de resterende 80% dan alleen nog betalen. Jouw zaak heeft dan per saldo dus een volledige omzet gefactureerd (50 uur), maar ook 100% daarvan ontvangen (20% van jou privé en 80% van de ANBI) - terwijl je privé toch nog een aftrekpost(je) hebt en de ANBI een belastingvoordeel. Maar goed, misschien zijn er nog echte fiscalisten hier die er het fijne van weten. :)

Als de oude BV niet bestaat moet 'ie bij de KvK uitgeschreven zijn, lijkt me. Die oude eigenaar is op z'n minst nog een jaar of 7 bewaarder van de boeken en alle stukken. En is het niet zo dat die oude eigenaar sowieso nog vereffenaar was (of is) van zijn oude bv? De stukken van de verdeling zouden volgens mij ook op te vragen moeten zijn bij de Kamer van Koophandel. Je kunt dan ook nog vragen om heropening van de vereffening (via de rechtbank geloof ik). Je kunt eventueel ook nog het faillissement aanvragen. Het is mogelijk om dat te doen, zelfs als de bv al ontbonden is. In dat geval komt er een curator en dien je je vordering bij hem of haar in. Maar goed, een vordering op een ontbonden vennootschap kan een kwestie van een lange adem worden. Het kan zijn dat die gast z'n toko gewoon heeft uitgeschreven zonder te vereffenen (turboliquidatie). Maar volgens mij kan dat alleen als er alleen maar schulden in de bv zaten. Je kunt hem dan misschien nog aansprakelijk stellen - in zijn functie als bestuurder - voor de schade wegens een onrechtmatige daad. Maar dat moet je dan wel hard kunnen maken. Heb je een rechtsbijstandsverzekering misschien?

Je spreekt over géén inkomsten en géén loon. Betekent dit dat je én geen winst én geen privé-onttrekkingen hebt gedaan? Of draai je wel gewoon winst? Ten eerste: uit een eenmanszaak of VoF haal je nooit loon. Ten tweede: de winst uit je onderneming is je inkomen. Ten derde: je betaalt over jouw winst(deel)/inkomen gewoon inkomstenbelasting, ongeacht of je het uit de zaak hebt gehaald of niet. Als je het geld dus in de zaak laat zitten, moet je de winst nog steeds gewoon opgeven als belastbaar inkomen. Als je wél geld uit de zaak haalt, moet je nog steeds over exact dezelfde winst belasting betalen.

Zoals je al zei, werkt ING met TAN-codes. Hetzij via een papier, hetzij via een mobiele bevestigingscode. Als de boekhouder die codes niet heeft (en ook niet krijgt), dan kan deze geen enkele betaling autoriseren. In dat opzicht zou er niet zo veel aan de hand hoeven zijn. Ik denk dat de eerste vraag zou moeten zijn of het wel nodig is. De meeste (goede!) boekhoudpakketten kunnen overweg met digitaal importeren van afschriften. Daarmee worden dus ING-afschriften automatisch in het boekhoudpakket geladen, zonder dat die boekhouder verder in de rest van je ING-account hoeft te snuffelen.

Volgens mij ook. Dat kwam in een ander verband ook recentelijk ter sprake. Volgens mij geldt in dit geval dan ook gewoon het onderlinge belastingverdrag (met name Artikel 4, 5 en 7).

Volgens mij is dat niet rechtsgeldig. De ontvanger moet binnen "een redelijke termijn" klagen als er iets niet klopt aan de factuur, maar die termijn zou dus van geval tot geval anders kunnen zijn en hoeft zelfs niet gelijk aan de betaaltermijn zelf te zijn. Misschien is dit interessante lectuur: - Klaag op tijd én op de juiste wijze - De klachtplicht en de juistheid van een factuur

Misschien is er een aspect waar je nog niet aan gedacht had, namelijk de bewijslast. Degene die iets stelt is degene die moet bewijzen. Bij belastingzaken geldt volgens mij dat als jij aangeeft dat je ondernemer bent en daardoor gebruik wil maken van (en dit is belangrijk!) faciliteiten die jouw belasting verlagen, dan ben jij degene die iets stelt (bijvoorbeeld: "ik ben zelfstandig, geef mij zelfstandigenaftrek") en dan zul je dus moeten bewijzen dat dat zo is. Als je dus aangeeft dat er sprake is van zelfstandigheid (en dus loonbelasting en sociale premies wil voorkomen), dan ligt de bal voornamelijk op jouw helft. Er hoeft dan dus in principe niet eens zo zeer onenigheid te zijn over de hoogte van de inkomsten (uit onderneming respectievelijk loon). Want als de belastingdienst namelijk vindt dat je te weinig inkomsten hebt opgegeven, dan is dat iets dat zij stellen en moeten bewijzen. Ik kan me dus zo voorstellen dat ze er vanuit mogen gaan dat er sprake is van loondienst, als jij niet kunt aangeven dat er géén sprake is van loondienst. Maar misschien hebben (fiscaal) juristen op dit forum nog wat zinnigers op dit punt te melden.

Nou, dat is heel mooi. En het klopt ook helemaal. Het is alleen een wat ongebruikelijke manier van presenteren. Zeker als het om B2B gaat. In je boekhouding (en voor de inkomstenbelasting) heb je dan de volgende kosten: 4XXX inkoopkosten 32,23 4XXX verzendkosten 4,09 En die 7,63 euro btw vraag je terug als voorbelasting bij je eerstvolgende aangifte omzetbelasting.