Jump to content
dutchbusiness
Verberg

wanbetalende afnemer van geschreven teksten

vraag

Goedendag,

 

Wij hebben een tiental teksten geschreven voor een bedrijf. De communicatie verliep via een gmail adres. Eerder hadden we al een betaling ontvangen van de persoon, waarnaar verwezen werd.

 

Na een herinnering en dreiging met deurwaarder geeft meneer aan niet te willen betalen, omdat de teksten niet voldeden. Echter alle teksten zijn goedgekeurd (per mail). Tevens zie ik ze nu op verschillende sites gepubliceerd.

 

Een paar vragen:

1. In de aanmaning (na een maand en een vriendelijke herinnering na twee weken) heb ik de 40 euro extra administratiekosten genoemd. Nu hij echter aangeeft niet te willen betalen wil ik niet op de twee weken periode wachten. Kan ik deze toch rekenen?

2. Kan ik de websites benaderen en verzoeken om mijn teksten te verwijderen? Is het nu een vorm van auteursrecht schending aangezien ik nog niet betaalt ben? Of kan ik ze vragen hoe ze aan hun teksten komen? Zodat ik verder bewijs opbouw, voorzover dat nodig zou mogen zijn.

 

 

Al vast bedankt!!

Link to post
Share on other sites

19 answers to this question

Recommended Posts

  • 0
  • Rate this answer

Beste,

 

het is me niet duidelijk wie contractpartij zijn. Onder welke voorwaarden zijn de teksten geleverd?

 

Verder blijkt uit jouw berichtengeschiedenis op HL dat je kennelijk nogal last hebt van 'gedoe' met klanten en rechten of betalen. Ik zou als advies nagaan hoe dat komt. Ligt dat aan jou (jullie) of de doelgroep?

 

Ik heb ook opdrachtgevers met een Gmail-account, maar communicatie verloopt niet uitsluitend via dit medium.

 

Groet,

 

Highio

 


"The secret is to take an existing product, service or concept and then take it up a level by applying your own vision and creativity."

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

Zo lang jij het auteursrecht niet hebt overgedragen, blijft het auteursrecht op de teksten van jou. Je zou de sites dus inderdaad kunnen dwingen de teksten off-line te halen. Of je daar iets aan hebt, kan ik niet voor je beoordelen.


Branko Collin, front-end web developer / prototyper / Drupal-developer.

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

Ik ben Branko wel niet, maar ik hoop dat ik toch mag antwoorden... :)

 

Het is niet helemaal duidelijk of de teksten geplaatst zijn op sites van de wanbetaler zelf, of op sites van anderen waarop de wanbetaler iets publiceert (een perbericht bijvoorbeeld).

 

In het eerste geval kun je de webhoster contacteren. Hoe vind je die: ga naar http://www.whoishostingthis.com

 

typ dan de website in, en je krijgt de naam van de webhoster. Dit kan zomaar een onbekende naam (niet godaddy of one.com) zijn, maar dan kun je in ieder geval verder gaan zoeken bij de KVK en zo.

 

En dan ga je zoeken naar hun klantenservice, of liever hun 'abuse' dienst. En dan meld je dat er auteursrechtelijk beschermd materiaal staat, en dat jij de auteursrechtenhouder bent, en dat het eraf moet. DAn zouden ze moeten meewerken.

 

In het tweede geval kun je eerst nog eens de 'eigenaar' van de site contacteren, en dezelfde melding doen. En anders ga je daar ook naar de webhost.

 

Maar goed, dit is wel erg de confrontatie zoeken. Als je dt doet heb je alleen WRAAK. Vrienden maak je er niet mee, en je geld zul je niet gauw zien, dan moet je een rechtszaak starten.

 

Je kunt er misschien eerst eens mee dreigen naar de wanbetaler. Als de wanbetaler weet dat je niet met je laat sollen, heeft dat misschien ook al effect,

 

 


Bel een octrooigemachtigde van Patenthuis bij al uw octrooivragen !

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

En dan ga je zoeken naar hun klantenservice, of liever hun 'abuse' dienst. En dan meld je dat er auteursrechtelijk beschermd materiaal staat, en dat jij de auteursrechtenhouder bent, en dat het eraf moet. Dan zouden ze moeten meewerken.

Heb je daar ervaring mee? Ik wel.

 

De meeste aanschrijvingen worden genegeerd. En dat begrijp ik wel. De hosting van een site is al mogelijk voor een paar tientjes. Dan kan de hoster geen conflictbemiddeling aanbieden.

 

Als ze de zaak uberhaupt al bekijken, is de eerste vraag: waarop baseer jij die auteursrechtelijke claim? Is de tekst al gepubliceerd en kan dat gecontroleerd worden? Zo nee: stap maar naar de rechter. Hoe kan een willekeurige GoDaddy nou de content van zijn klanten aanpassen op basis van een oncontroleerbare claim?

 

Dan moet je dus naar de rechter. Daar kun je mee dreigen. Maar in praktijk heb je een goede en dure advocaat nodig. Mag je een kosten-baten afweging maken.

 

Kan ik je nu al vertellen: zo'n vergelijking valt voor de topicstarter negatief uit. Die accepteert opdrachten per gmail en wordt boos omdat hij nog niet betaalt is. Dat is dreigroschen-business.

 

Auteursrechtelijk heeft hij alleen een theoretisch been om op te staan. Hij zal zich op het overeenkomstenrecht moeten beroepen.

 


NIMBY? 🏗   Volg jouw buurtberichten van plaatselijke, provinciale en landelijke overheden...

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

De meeste aanschrijvingen worden genegeerd. En dat begrijp ik wel. De hosting van een site is al mogelijk voor een paar tientjes. Dan kan de hoster geen conflictbemiddeling aanbieden.

 

Als ze de zaak uberhaupt al bekijken, is de eerste vraag: waarop baseer jij die auteursrechtelijke claim? Is de tekst al gepubliceerd en kan dat gecontroleerd worden? Zo nee: stap maar naar de rechter. Hoe kan een willekeurige GoDaddy nou de content van zijn klanten aanpassen op basis van een oncontroleerbare claim?

 

De oorspronkelijke vraag was: is het een soort van auteursrechtenschending? En dan is het. Het enige wat een provider onder het Europees recht nou juist niet mag, is jouw klacht negeren. Dat de provider zelf rechtertje moet spelen, is inderdaad bezopen, maar zo is nu eenmaal de wet.

 

Jouw bewering dat de meeste van dergelijke aanschrijvingen negeert, vind ik het interessantst. Dat wist ik niet.

 

Mijn wat cryptische "of je daar iets aan hebt, kan ik niet voor je beoordelen" sloeg onder andere op weigerachtige providers, dure advocaten en op technicalities verloren rechtzaken. Je moet nogal wat hordes over. Maar het sloeg met name op het overeenkomstenrecht, want als je de teksten offline laat halen, heb je dan wel geleverd? Schort je op zo'n moment op of wanpresteer je zelf? Lijkt me tricky om goed te doen.

 

En ach, dat je er geen vrienden mee maakt? Wanbetalers kun je missen als kiespijn.

 

 


Branko Collin, front-end web developer / prototyper / Drupal-developer.

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

Jouw bewering dat de meeste van dergelijke aanschrijvingen negeert, vind ik het interessantst. Dat wist ik niet.

Daarom was ik benieuwd of je als auteur ooit dat pad bewandeld hebt.

 

Het betreft hier geen gepubliceerde tekst maar een per gmail aangeleverde tekst, dus het is voor een derde partij niet te doen om vast te stellen of de claim op het auteursrecht gerechtvaardigd is. Maar zelfs als het wel een gepubliceerde tekst is zal de hoster of site-owner zijn vingers niet willen branden, tenzij het een overtuigend sterke partij is die de claim indient. Kan wel in de wet staan, maar wie gaat zich waar op die wet beroepen? Niet de auteur, want die kan zijn energie beter steken in zijn geschil met de inbreuker.

 

Vervolgens is inbreuk met de nodige moeite wel aan te tonen, maar is schade wat problematischer. Niet zo lang geleden ging de rechter wel mee in een boetebeding (drie keer de waarde en nog een keertje extra voor de schending van het persoonlijkheidsrecht) maar door het gehamer van de all-for-free lobby (als in gratis bier) kun je als auteur eigenlijk alleen maar hopen dat je de overeengekomen vergoeding mag beuren. En de kosten van je rechtsgang.

 

Het is een lange mars met veel obstakels. ::)

 

Dan is het overeenkomstenrecht veel toegankelijker.

 

Iemand die met succes een beroep op het auteursrecht gedaan heeft: laat wat van je horen.

 


NIMBY? 🏗   Volg jouw buurtberichten van plaatselijke, provinciale en landelijke overheden...

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

Ik heb meerdere malen een beroep op het auteursrecht gedaan, maar doe het niet zo vaak dat ik me precies kan herinneren hoe dat allemaal in detail verliep. Een keer werd ik genegeerd, een keer werd een werk van de site verwijderd.

 

Vervolgens is inbreuk met de nodige moeite wel aan te tonen, maar is schade wat problematischer. Niet zo lang geleden ging de rechter wel mee in een boetebeding (drie keer de waarde en nog een keertje extra voor de schending van het persoonlijkheidsrecht) maar door het gehamer van de all-for-free lobby (als in gratis bier) kun je als auteur eigenlijk alleen maar hopen dat je de overeengekomen vergoeding mag beuren.

 

Jeetje, dat heeft echt niks met elkaar te maken. De reden dat een rechter niet meegaat in boetes, is omdat alleen de staat boetes mag opleggen. Een auteur die zelf boetes gaat uitdelen, zal inderdaad het deksel op de neus krijgen. Waar een rechter terecht is meegegaan in die drie keer woordwaarde, was dat omdat dat zo in de algemene voorwaarden van de auteur stond beschreven en die AV toepasselijk waren op de overeenkomst tussen de afnemer en de auteur. Nederlandse rechters zullen in het algemeen alleen voor daadwerkelijk geleden schade een vergoeding opleggen. Bij een professionele copywriter zal die schade makkelijk te bepalen zijn: het bedrag wat hij of zij in rekening had gebracht.


Branko Collin, front-end web developer / prototyper / Drupal-developer.

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

Jij praat over gepubliceerd werk. De vraag in dit topic betreft echter teksten die in opdracht gemaakt zijn en per gmail aangeleverd werden, om vervolgens (zo te zien) door een derde gepubliceerd te worden. Dat is een heel andere uitgangspositie. Die derde weet immers niet wie het auteursrecht heeft. Iedereen kan wel beweren dat hij de tekstschrijver van Branko is en het auteursrecht claimen.

 

De schade wordt vervolgens niet veroorzaakt door de site (de derde) die publiceert, maar door de opdrachtgever die de teksten aanbiedt als de zijne. Dat is dus een andere partij (de tweede). Als je al verwijdering zou kunnen verlangen, heb je de schade nog niet vergoed.

 

De toekenning van twee tot drie keer woordwaarde valt inderdaad een beetje buiten dit bestek. Maar het was toch lang een redenering die door veel rechters gevolgd werd, juist in zaken waar inbreuk gemaakt werd door partijen die geen overeenkomst met de auteur hadden. Die redenering is recent door het Europese Hof opnieuw leven in geblazen. Ontdek ik tot mijn verrassing.

 

In dit geval is er wel een overeenkomst, dus is de schade relatief gemakkelijk te bepalen.

 


NIMBY? 🏗   Volg jouw buurtberichten van plaatselijke, provinciale en landelijke overheden...

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

Bedankt voor jullie reacties.

 

 

Wij hebben de teksten geschreven (aantoonbaar, doordat ze per mail zijn verzonden). Uiteraard zijn ze nog niet elders gepubliceerd, omdat de klant om unieke teksten vraagt.

 

De klant is een tussenpersoon geweest en de teksten staan bij zijn klanten op een site.

 

Het lijkt me inderdaad, dat het auteursrecht nog gewoon bij ons ligt. Wij hebben immers nooit een betaling ontvangen. Toch treffen wij de teksten op diverse sites aan.

 

Het lijkt me een moeilijke weg om die sites nu te dwingen om de teksten eraf te halen. Waarschijnlijk heeft deze persoon hem wel betaald. Het enige wat we waarschijnlijk zullen realiseren is dat deze tussenpersoon een "slechte" naam krijgt.

 

Inmiddels ligt het bij een deurwaarder. Wanneer hier niets uitkomt, dan kunnen we overwegen om de sites te benaderen waar het opstaat en zelfs de hostingbedrijven.

 

Bedankt!

 

 

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

Cruciaal in deze is of je bij een (eventuele) rechter hard zou kunnen maken dat de originele tekst van jou is. Zo ja, dan heb je een case, zo nee dan houdt het op.

Gmail kan wel degelijk bewijs zijn, maar ook bijvoorbeeld het voortraject van het tot stand komen van de overeenkomst. Dus dat je na een paar mailwisselingen overeenkomt dat jij die teksten gaat schrijven.

 

De eerste stappen had ik denk ik nog zelf ondernomen: een brief schrijven op poten, met de sommatie de tekst van de site te laten verwijderen, en een boetesom per dag.

En dan dreigen met een deurwaarder als volgende stap. Dan geef je ze nog een easy way out, nl betalen.

 

Inderdaad zoals boven gesteld is de maximale winst het alsnog betalen van de factuur. Dat zal gering zijn.

Toch hoorde ik laatste bij 'de rijdende rechter' een goede redenering:

Frank Visser: "draai het nou eens om, u koopt iets zonder het te betalen. wat gebeurt er dan?

Tja zei de man, "" dan sturen ze een incasso op je af"

"ja precies, óók bij een klein bedragje hoor!

 

laat je ons weten hoe dit verder loopt?

 

 

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

Je kan beter eerst nog een formele brief sturen en dan naar een incassobureau gaan. Direct naar een deurwaarder heeft geen zin want die kan alleen maar beslag leggen als er een vonnis van de rechtbank is.

 

Mocht jouw klant dan nog niet betalen ga je, al dan niet met hulp van incassobureau, naar een rechter.


Benieuwd naar mijn business? www.liguido.nl - www.youngtech.nl

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

De klant is een tussenpersoon geweest en de teksten staan bij zijn klanten op een site.

Het is nogal een zwabberverhaal, maar dit wekt de indruk dat de websites dus geen toevallige plekken zijn waar branded content opgeladen wordt. Zoals je hen beschrijft zijn zij opdrachtgevers die via een tussenpersoon bij de auteur belanden.

 

Dan kun je ze direct in je acties betrekken. Wijs op de teksten die ze gebruiken. Leg uit dat jij die teksten hebt geschreven op verzoek van (in opdracht van) de tussenpersoon. Meld dat er geen betaling heeft plaatsgevonden, dat je geen auteursrecht hebt overgedragen en dat je geen toestemming geeft voor gebruik. Publicatie is daarmee een inbreuk op je auteursrecht. Verzoek om (sommeer tot) verwijdering en behoud je het recht voor om schadevergoeding te eisen.

 

Als je 'm tussen z'n klanten kan schoppen, doet het echt zeer.

 

Hopelijk is het geen handtasjeszaak.


NIMBY? 🏗   Volg jouw buurtberichten van plaatselijke, provinciale en landelijke overheden...

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

Die redenering is recent door het Europese Hof opnieuw leven in geblazen. Ontdek ik tot mijn verrassing.

 

Interessante uitspraak. Voor de verdubbelaar zijn twee voorwaarden volgens het hof: 1) de nationale wetgeving moet er ruimte voor bieden en 2) de opgelegde schadevergoeding mag de daadwerkelijk geleden schade niet overstijgen.

 

Het hof houdt er hier rekening mee dat naast de misgelopen licentie-inkomsten er ook kosten zijn voor de opsporing van en onderzoek naar inbreuk die bij een normale schadevergoeding niet worden meegerekend. M.a.w. als jij normaal gesproken foto's aan een krant verkoopt voor 50 euro per stuk, dan mag je 100 euro vorderen als die extra 50 euro niet minder zijn dan de tijd en kosten die je aan opsporing en onderzoek bent kwijt geweest.

 

(Ik laat even in het midden dat hoewel 50 euro voor een krantenfoto een normaal tarief is, blafbrieven met schadeclaims zelden onder de 1500 euro zitten - het bedrag dat de ambulancechasende IE-advocaat inschat dat een inbreukmaker voor zijn verdediging bij een rechtsgang minimaal zal betalen, en waarvoor hij dus wel zal willen schikken. De uitspraak van het hof zou hier juist negatief kunnen uitpakken voor copytrolls, want een inbreukmaker kan er met de uitspraak in de hand nu makkelijk op wijzen dat 2x de licentiewaarde het maximumtarief is.)


Branko Collin, front-end web developer / prototyper / Drupal-developer.

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

 

Rijdende rechter oordeelt net: één keer woordwaarde ter compensatie van niet geinde licentie-vergoeding en één keer woordwaarde extra voor gebruik zonder toestemming. Dat is zomaar een dubbele schadevergoeding voor het gebruik van andermans foto. En nog een half keer woordwaarde daarbovenop voor het versnijden van die foto.

 

Rechtstheorie en -praktijk verschillen weer eens. ::)


NIMBY? 🏗   Volg jouw buurtberichten van plaatselijke, provinciale en landelijke overheden...

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

 

Rijdende rechter oordeelt net: één keer woordwaarde ter compensatie van niet geinde licentie-vergoeding en één keer woordwaarde extra voor gebruik zonder toestemming. Dat is zomaar een dubbele schadevergoeding voor het gebruik van andermans foto. En nog een half keer woordwaarde daarbovenop voor het versnijden van die foto.

 

Rechtstheorie en -praktijk verschillen weer eens. ::)

 

Mbt versnijden van die foto: ze had de copyrighttekst weggeknipt omdat ze het niet mooi vond staan ;D

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

Mbt versnijden van die foto: ze had de copyrighttekst weggeknipt omdat ze het niet mooi vond staan ;D

Oh, dat had ik nog gemist.

 

Maar je snapt waarom rechters geneigd zijn mee te gaan in een redenering waar aan de schade een boete-element wordt toegevoegd. Zou je alleen de schade laten vergoeden (één keer woordwaarde) dan stimuleer je de calculerende crimineel. Ik kan stelen want in het ergste geval hoef ik niet meer te betalen dan de waarde van het gestolene.

 

In dit geval vroeg de eiser één keer de licentie-waarde als schadevergoeding, nog een keer dat bedrag voor het niet noemen van de naam (inbreuk op persoonlijkheidsrecht) en dan nog eens dat bedrag voor het versnijden van de foto. Drie keer woordwaarde.

 

Mag niet volgens de rechtstheoretici. Schadevergoeding kent geen boete-element. Toch werd op TV 250% van de licentiewaarde toegewezen.

 

Rara-rechtspraktijk. ;)

 


NIMBY? 🏗   Volg jouw buurtberichten van plaatselijke, provinciale en landelijke overheden...

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer

De schadevergoeding werd afgezwakt door de Readende rechter omdat ook de tegenpartij blaam trof.

Ik zie dat programma graag, en je ziet wel vaker dat er toch nog naar iets van een compromis gezocht wordt.

 

In dit geval vond ik het vrij dom dat de dame niet zelf even een fotootje had gemaakt.

 

On topic: aanpassen van teksten zal veel minder snel tot inbreuk op het recht van de ontwerper leiden dan het (heel bewust) snijden in een foto.

Link to post
Share on other sites
  • 0
  • Rate this answer
Rechtstheorie en -praktijk verschillen weer eens. ::)

 

De Rijdende Rechter is niet een echte rechter,* maar een showbizfiguur. Dit is niet de rechtspraktijk, maar een overeenkomst tussen een omroep en twee personen die wordt nageleefd.

 

*) Waarbij ik moet aanvullen dat de rol wordt gespeeld door iemand die op andere dagen door de staat wordt betaald om rechter te zijn. Schokkend dat dat zomaar kan.


Branko Collin, front-end web developer / prototyper / Drupal-developer.

Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

  • Bring your business plan to a higher level!

    All topics related to entrepreneurship are discussed on this forum.

    • Ask your entrepreneur questions
    • Answers / solutions from fellow entrepreneurs
    • > 65,000 registered members
    • > 100,000 visitors per month
    •  Available 24/7 / within <6 hours of response
    •  Always free

  • Who's Online

    Er zijn 2 leden online en 62 gasten

    (See full list)    
  • Also interesting:

  • Ondernemersplein



EN

×

Cookies on HigherLevel.nl

Cookies are necessary for Higherlevel.nl to function properly. By using HigherLevel.nl you declare to have read and accepted our terms and conditions.

 More information   I accept