prinsrachid

Ik begreep dat de contractspartner een op de Seychellen geregistreerd bedrijf was. Dan zal er toch een soort registratie (met nummer) ergens zijn, dus is het een B2B transactie. Je hoeft mijns inziens als dienstverlener echt niet te proberen om bij de "plaatselijke KvK of dergelijke" alles te verifiëren, als je een licentie voor een database afgeeft aan een niet-EU onderneming. Ik heb je antwoorden even goed op me in proberen te laten werken. Verder heb ik ook die "Explanatory notes" doorgelezen. Hoewel het onwaarschijnlijk taaie kost is, gaf het toch richting aan hoe je in dit geval moet handelen - met een voorlopig onverwachte uitkomst. Hoewel me werd verweten door Maxn dat ik maar wat had "zitten graven", is dat toch exact wat er van een bedrijf in de EU wordt verlangd. Er staat letterlijk: "In order to ensure the correct taxation of these services, EU and non-EU businesses will need to determine the status of their customer (a taxable or a non-taxable person) and the place (in which country of the EU or outside the EU) where that customer belongs." en tevens "determining the actual place of taxation is the responsibility of the supplier who is the one liable to pay over VAT on the services supplied to the right tax authority. " Samengevat moet ik dus bepalen wat de status van de klant is en waar die klant zich (fiscaal) dan bevindt. Laten we dan aannemen dat het in ieder geval om een zakelijke klant gaat. Zoals je al aangaf, is de locatie simpelweg waar het bedrijf gevestigd ("established") is. Dat zou dan de Seychellen zijn, ware het niet dat dezelfde Expanatory notes een instructie geven over wat nu precies "established" betekent. En ook dat is niet rechttoe-rechtaan, waarbij ook meteen mijn oorspronkelijke vraag weer om de hoek komt. Artikel 13 geeft namelijk aan dat de plaats waar een bedrijf is "established" is: (a) the place where the functions of its central administration are carried out, or (b) the place of any other establishment characterised by a sufficient degree of permanence and a suitable structure in terms of human and technical resources to enable it to receive and use the services supplied to it for its own needs. In mijn geval is (a) de Seychellen - als je een shell company al een 'central administration' zou willen noemen en (b) Groot-Brittanië - waar de klant zich daadwerkelijk bevindt - met een full degree of permanence dus. De CEO vermeldt zelfs in al z'n communicatie uitsluitend het Engelse adres, Engelse telefoonnummer en Engelse bedrijfsnaam (die drie jaar geleden is opgeheven, maar waar de klant geen uitleg over wil geven). Goed, omdat er nu dus eigenlijk nog steeds twee lokaties van "establishment" zijn, ben ik nog maar verder gaan lezen. Ook voor dit geval wordt een oplossing geboden in artikel 24: Where services are supplied to a non-taxable person who is established in more than one country or who has his permanent address in one country and his usual residence in another, priority shall be given: (a) in the case of a non-taxable legal person, to the place referred to in point (a), unless there is evidence that the service is used at the establishment referred to in point (b) of that article; De "sufficient degree of permanence" heeft dus voorrang boven "central administration"! Aanvankelijk moest ik dus uitgaan van de Seychellen (a), maar uit alle communicatie met de klant blijkt dat de dienst uitsluitend (fysiek) in Groot-Brittannië (b) zal worden gebruikt, waardoor dat voorrang heeft. Het lijkt er dus sterk op dat er sprake is van een levering naar Groot-Brittannië (voor wat de omzetbelasting betreft). Dat zou dan dus een ICP worden. Maar bij gebrek aan een geldig btw-nummer zou ik simpelweg de Britse btw moeten toepassen. Voor de btw lijkt er dus door de constructie heen te moeten worden geprikt!

Onder "bepaalde voorwaarden" (die helaas verder niet worden genoemd) is betaalde btw over aanloopkosten aftrekbaar als voorbelasting. De link die je aangeeft heeft betrekking op de inkomstenbelasting, niet op de omzetbelasting. Maar ook de omzetbelasting die je hebt betaald in de aanloopfase mag je aftrekken als voorbelasting, zodra ja een btw-nummer hebt. Dat laatste zal sowieso nooit gebeuren. De hoogste 'btw' die ze in de VS kennen is iets van 13 of 14%. En bovendien is die alleen van toepassing als je in bepaalde staten én een bepaalde gemeente woont. De VS kent namelijk btw-tarieven die door de staat worden opgelegd, maar daar bovenop kan een gemeente ook nog een percentage kwakken. Verder zijn volgens mij verreweg de meeste niet-EU bedrijven niet eens aangesloten bij MOSS. Die zullen uit gemakzucht of simpelweg onwetendheid de btw altijd verleggen (0%) naar een klant in de EU, ongeacht of het een particulier of zakelijke klant betreft. Eigenlijk alleen de heel grote vissen zullen zich aan de Europese wetgeving houden, is mijn gevoel. Ik heb tot nu toe eigenlijk alleen een juiste toepassing gezien bij bedrijven als Google, One.com, Amazon, eBay, etc. En ik denk dat Europa daar al heel blij mee is. Tot slot zal er ook nooit een NL-landcode op de factuur staan, als het om een niet-EU bedrijf gaat. Als je namelijk als niet-EU bedrijf jezelf aansluit bij MOSS om btw af te dragen, krijg je een speciaal btw-nummer dat begint met "EU", bijvoorbeeld EU208000020. Voorheen mochten die bedrijven zich registreren in een willekeurig EU-land en dan het btw-tarief toepassen van dat land. Dat zorgde er alleen voor dat al die bedrijven in Luxemburg gingen zitten (15%). Sinds 1 januari 2015 maakt het niet meer uit waar je als extracommunautair bedrijf gevestigd bent, want je moet nu het btw-tarief van de klant aanhouden en afdragen.

Ik vind dit wel een erg krappe opvatting van de onderzoeksplicht. Dan zou je dus op zoek mogen gaan naar precies twee bewijsstukjes die toevallig overeenkomen, om vervolgens de rest te negeren! Maar goed, laten we even aannemen dat dat voldoende zou zijn. Laten we dan het btw-controlelijstje in dit specifieke geval even langs gaan (het gaat trouwens inderdaad om een electronische dienst): a) Factuuradres: Seychellen b) IP-adres: Rusland c) Bankadres: Letland Factuuradres bij bank: Seychellen e) Vaste telefoon: Groot Brittannië i) domeinnaam: Groot Brittannië zelf opgegeven woonplaats CEO: Tsjechië (tevens besteller) d) f) g) h) n.v.t. Ook dit helpt dus niet. Er zijn namelijk twee landen die twee keer voorkomen: Seychellen en Groot Brittannië. Dus zit ik weer met dezelfde vraag: welke neem je dan? En is het echt echt voldoende om selectief een land te kiezen, terwijl die maar 2 van de 7 bekende locaties representeren?

Ik krijg eigenlijk meer de indruk dat TS stuurt op het uitbuiten gebruik maken van de Regeling dienstverlening aan huis, waarbij zijzelf dan niet meer zijn dan een bedrijf dat de 'werkgevers' (particulieren) en 'werknemers' (studenten) aan elkaar koppelt. Ik denk dat de vragensteller uitsluitend een soort bemiddelende rol op zich zou moeten nemen. De particulier is dan overigens degene die rechtstreeks een contract heeft met (en loon betaalt aan) de student. De particulier is eigenlijk ook degene die de IB47-formulieren moet indienen. De student moet de inkomsten overigens ook zelf aangeven in zijn eigen IB-aangifte. En omdat de 'werkgever' geen loonheffingen hoeft in te houden en af te dragen, kan of moet de student zich hiervoor vrijwillige verzekeren. Op zich zijn er volgens mij wel mogelijkheden voor TS. Hij dient zich dan wel erg strikt faciliterend op te stellen (opmaken van loonstroken, bijhouden van uren, opstellen van IB-47-formuleren, informatie geven over UWV-verzekeringen, etc). Maar dit alles moet natuurlijk wel iets opleveren en het is maar de vraag wie dan precies voor wat wil betalen in deze sector die waarschijnlijk grotendeels van zwartwerk aan elkaar hangt.

Waarom de opdrachtgever niet gevraagd naar duidelijk informatie? Ik formulier mijn berichten altijd iets minder stellig, maar dat had ik uiteraard al gedaan. De prospect vindt dat ik 'het helemaal verkeerd zie' en hij als 'betaler door een bedrijf in niet EU-land' geen btw hoeft te betalen. Hij wilde verder geen verklaring waarom hij de naam van een opgeheven Brits bedrijf gebruikte én het bijbehorende Britse domain (.co.uk). Maar goed, je snapte natuurlijk ook wel dat de inleiding meer was om enige 'kleur' te geven aan de eigenlijke vraag. Ik heb dit namelijk wel eerder aan de hand gehad, al waren het dan meestal bedrijven die waren gevestigd in een EU-land, maar een btw-nummer uit een ander EU-land gebruikten (omdat daar bijvoorbeeld het moederbedrijf was gevestigd). In dat geval was het fiscaal en juridisch iets minder problematisch, omdat de licenties gelden binnen de EEA en de btw hoe dan ook verlegd was (ICP) vanwege de aanwezigheid van een geldig Europees btw-nummer. In dit geval hebben we echter een bedrijfsvoering die feitelijk binnen de EU plaats heeft, maar waar het bedrijf juridisch buiten de EU zit (en daar zou de factuur dan ook heen gaan). Hoewel ik deze prospect waarschijnlijk ga afwijzen, ben ik echter wel erg geïnteresseerd geraakt naar het fiscale aspect in soortgelijke gevallen. Hoe hiermee om te gaan voor de btw?

We kregen zojuist een order binnen (databanklicentie) van een mogelijke klant. Op zich niets vreemds, behalve dan dat deze klant zijn bedrijf blijkbaar heeft geregistreerd op de Seychellen. Nu is de eigenaar volgens mij Russisch. Hij communiceerde vorig jaar nog in het Russisch op een Russisch forum, maar wel met in de signature nog de Britse Ltd naam en Brits telefoonnummer. Verder wordt er een IBAN uit Letland gebruikt. Uit nader onderzoek blijkt deze klant een domeinnaam te gebruiken die gekoppeld is aan een bedrijf dat ingeschreven stond in de Britse Kamer van Koophandel. Dit bedrijf - met een behoorlijk maatschappelijk kapitaal van meer dan een miljoen - is echter in 2012 opgeheven. Long story short, ik denk eigenlijk dat ik deze order eerst even wat grondiger doorlichten. Maar ik vroeg me eigenlijk af hoe dit fiscaal voor de omzetbelasting zit. Juridisch wordt de databanklicentie namelijk afgegeven voor een gebruik binnen de grenzen van een economische zone (of unie). In dit geval zal de databanklicentie dus worden gebruikt binnen de EU, aangezien daar de feitelijke bedrijfsvoering plaats heeft. Het bedrijf is echter juridisch gevestigd buiten de EU. Hoe wordt ik geacht in zo'n geval om te gaan met de omzetbelasting? Is het gebied waar de levering feitelijk plaats vindt bepalend voor het toepassen van de btw? (Dus óf verleggen óf Britse btw toepassen, als er geen Brits btw-nummer is) Of is het land van juridische vestiging bepalend voor het toepassen van de btw? (Dus in principe 0%, maar eigenlijk de omzetbelasting van de Seychellen)

Is er inmiddels al wat meer duidelijk over dit specifieke geval? Wat was er nu echt aan de hand?

Is hier wel sprake van voorbeloning? Ik ging er altijd vanuit dat dat alleen van toepassing was op bv's in oprichting (i.o.). Als ik TS goed begrijp, is er hier simpelweg een eenmanszaak geruisloos omgezet. Ik zou daarom eerder verwachten dat de opgenomen bedragen - voorheen privé-onttrekkingen - met terugwerkende kracht via de R/C DGA zouden lopen. Het lijkt me voor TS dus wel van belang om in de gaten te houden hoe hoog die onttrekkingen zijn, of hij rekening heeft gehouden met het opstellen van een rekeningcourantovereenkomst tussen de bv en hemzelf, en of hij de R/C niet meer dan 17.500 euro in de min laat lopen (en zo ja, wat voor rente hij dan aan z'n eigen bv moet betalen). Verder zou ik verwachten - maar ik kan het natuurlijk verkeerd hebben - dat het DGA-loon pas van toepassing is vanaf juli, het moment dat de bv('s) daadwerkelijk is (zijn) opgericht. TS kon immers pas in juli daadwerkelijk in dienst treden bij de holding.

Ja. De factuur boek je wel in december in (dus de btw vraag je in Q4 terug), maar je boekt het niet als kosten. Je boekt het als 'vooruitbetaalde bedragen'. Op het moment dat de dienst geleverd is, boek je die reservering af ten laste van het resultaat. Eigenlijk zou je hier hetzelfde kunnen (dus een verschil maken tussen omzet- en inkomstenbelasting). Omdat je wel meteen een factuur hebt ontvangen - neem ik aan - en deze direct hebt betaald, vraag je die btw terug in Q3. Maar je boekt het nog niet als kosten, omdat het product nog niet geleverd is. Je boekt het dus aanvankelijk eerst als 'vooruit betaalde bedragen'. En pas op het moment dat het boek geleverd is, boek je die reservering weer af ten laste van het resultaat. Meestal zit er overigens niet zo'n groot verschil tussen betaling en levering (en al helemaal geen overloop), dus kun je zo'n factuur meestal meteen in het verlies laten vallen. Overigens denk ik dat er ook een hoop mensen zullen zijn die de factuur toch al in september meteen in de kosten laten vallen, ongeacht of de levering pas 4 maanden later heeft plaats gehad. Het gaat ook niet om wereldbedragen (neem ik aan). Voor de omzetbelasting moet je eigenlijk de factuur binnen een halve maand na afloop van de maand hebben opgemaakt. Dus als je de factuur op of voor 14 januari 2016 hebt opgestuurd, dan is er heel strikt genomen voor de omzetbelasting geen probleem. Die btw draag je dan af via de aangifte van Q1-2016. Voor de inkomstenbelasting moet je het omzetbedrag (exclusief btw) eigenlijk al wel op de balans zetten in december. Dus je boekt de omzet (zonder btw) voor de inkomstenbelasting al als baat in december en boekt dat op een balanspost 'Nog te factureren omzet' (eind december moet je die namelijk nog factureren). Op het moment dat je de factuur in januari inboekt, boek je die dus tegen op die balanspost en niet meer als omzet, want dat had je al in december gedaan.

Ik interpreteer deze vraag zodanig dat de vrouw van TS onder naam van de onderneming van de man werkt. Ik heb ook de indruk dat TS met de 'werkgever van de vrouw' eigenlijk de opdrachtgever van TS bedoelt. Volgens mij is er dan op zich niets mis met de wijze van handelen van TS. Als de partner nu nog een paar uurtjes meer per week werkt in deze eenmanszaak, dan heeft de ondernemer mogelijk nog recht op meewerkaftrek.

Tja, het is inderdaad kiezen of delen. Aan de ene kant maakt het overigens niet uit of je wel of geen aparte zakelijke bankrekening hebt. Ook zonder zo'n rekening kun je gewoon een ondernemersaangifte doen. Je moet dan alleen wel alle betalingen op je privérekening als privéonttrekkingen boeken. Aan de andere kant zul je inderdaad te maken krijgen met iets meer boekhouding. Je moet namelijk bij je ondernemersaangifte een balans en een verlies- en winstrekening invullen. Met een beetje boekhoudkundige kennis is dat op zich wel goed te doen, maar het blijft altijd een beetje een priegelwerkje (vind ik). En in dat opzicht kan het inderdaad een overweging waard zijn om gewoon via Excel je winst te berekenen en die op te geven als Resultaat overige werkzaamheden (ROW). Geen Mkb-winstvrijstelling, maar ook geen boekhoudkundige rompslomp.

Ik denk dat je - in een heel perfecte wereld - eigenlijk wel nieuwe facturen zou moeten sturen. Of de soep heel heet gegeten wordt, ligt mogelijk ook aan aan in hoeverre je fout heeft geresulteerd in een benadeling van de fiscus. Als daar geen sprake van is, weet ik niet of ik al die capriolen nog zou uithalen. Maar anders heb je wellicht geen andere keuze dan het te corrigeren. Persoonlijk heb ik ook wel eens per ongeluk oud briefpapier gebruikt met gegevens van een eenmanszaak (met oud KvK-, btw- en gironummer), terwijl ik eigenlijk het nieuwe briefpapier van de bv had moeten gebruiken. Hoewel die natuurlijk eigenlijk allemaal vervangen hadden moeten worden, heb ik simpelweg gewacht totdat de klanten eventueel zelf gingen klagen ("knijp- en pieptaktiek"). Uiteindelijk was er wel geteld één klant die het btw-nummer had gecontroleerd en er dus achter kwam dat er een inmiddels ongeldig btw-nummer op de factuur stond. Aan die klant kon ik vervolgens gewoon de juist gegevens doorgeven. Wat ik wel even zou doen, is voor jezelf schriftelijk vastleggen wat je hebt geconstateerd en wat je er aan hebt gedaan om het voor de toekomst te voorkomen. Mocht er een controle komen, dan kun je in ieder geval nog een plausibel verhaal houden (en hoef je het in de tussentijd niet te onthouden).

Het antwoord is gewoon ja. Je moet je omzet sowieso niet verlagen met de betalingskorting. Je moet immers kunnen zien hoe hoog je échte omzet is geweest (1.000 euro), maar ook hoe hoog de afkoopkosten van de langere uitbetalingstermijn zijn geweest (20 euro). Daarmee is je winst dus 980 euro. Je zou inderdaad ook 980 euro als omzet kunnen boeken. Dat levert in principe dezelfde winst op, maar ook minder informatie. Er gaat dus (waardevolle) informatie verloren, namelijk de hoogte van (te voorkomen) kosten. Wat ik me trouwens afvraag is of hier sprake is van een vorm van factoring. Oftewel: krijg je die 980 euro altijd na 30 dagen overgemaakt, ook als de eigenlijke klant nog niet binnen 30 dagen heeft betaald? Neemt het tussenbureau voor die 2% ook het debiteurenrisico op zich? Als dat zo is, zou je namelijk nog kunnen kijken of die zekerheid toch die 2% waard zou zijn. En zo niet: wat gebeurt er dan als de uiteindelijke klant niet betaalt? Krijg je dan na 30 alsnog niet betaald?

Je kunt volgens mij de auto gewoon zakelijk op de balans zetten via een 'privéstorting' (of kapitaalstorting, zoals de rest het in dit geval noemt). Let daarbij wel op het bedrag waarvoor je 'm op de balans zet en vergeet vervolgens niet de maandelijkse afschrijving daarop! Het 'aanschaf'-bedrag moet natuurlijk een beetje realistisch zijn. Zelf kijk ik altijd even bij de Auto Dashboard: koerslijst van de ANWB. Die geeft verschillende waarden voor verschillende soorten transacties. Persoonlijk zou ik in jouw geval waarschijnlijk de waarde nemen die staat bij "Verkoop tussen particulieren".

Dat komt omdat het ook niet zo duidelijk is. Er zijn bijvoorbeeld geen inkomensgrenzen. Je kunt dus best ondernemer voor de inkomstenbelasting zijn, terwijl je 5.000 euro winst maakt en 500 uur werkt. Je mag hier dus ook gewoon zelf een standpunt over innemen ("Ik vind dat ik IB-ondernemer ben.") en vervolgens de Belastingdienst op 1 maart verzoeken om een echte ondernemersaangifte klaar te zetten. Omdat ik uit je vraag opmaak dat je eigenlijk een beetje onderbouwing zoekt voor de mate van ondernemerschap, zou je ook eens kunnen kijken naar deze lijst over fiscaal ondernemerschap. Naarmate je meer van de hoofd- en subvragen met "ja" kunt beantwoorden, zal er ook in toenemende mate sprake zijn van IB-ondernemerschap. Ik zou zeggen: loop ze even na. :)

Je doet hier helemaal niets mee. Als je goed op je btw-aangifte kijkt, zul je zien dat je alleen leveringen (lees: goederen) bij rubriek 3a moeten opgeven. Diensten geleverd aan het buitenland vallen - zoals eerder gezegd - onder de Belastingdienst van het land waar je aan levert en moet je dus ook niet invullen op je Nederlandse btw-formulier. Sinds de crisis hebben veel landen ontdekt dat de btw misschien wel een mooie cash cow kan zijn. Het enige probleem is dat de heffing ervan niet 1-2-3 geregeld is. We zitten dus een beetje in een overgangsfase voor wat betreft de grensoverschrijdende dienstverlening. Als de meeste landen slim zijn, dan spreken ze simpelweg af dat alles via een binnenlands MOSS geregeld kan worden. Op die manier kan iedere ondernemer in eigen land via een eigen systeem de btw aangeven voor dienstenleveringen aan welk land dan ook. MOSS werkt nu al voor 28 landen, dus waarom niet voor 195? Namens alle Nederlandse belastingbetalers in ieder geval hartelijk bedankt! :)

Dus je bent in de veronderstelling dat je gebruik kan maken van MOSS zonder BTW nummer? Ik las deze zin als "omdat ik dan (het) btw-nummer nodig heb (van mijn - zakelijke - klant)".

Op zich kun je die keus natuurlijk maken, maar realiseer je wel dat dit voor (zakelijke) klanten in andere EU-land nogal vervelend kan zijn. Dan bestel je als bedrijf iets bij jou en verwacht dat je de btw verlegt. Als je dat namelijk niet doet, dan bereken je dus automatisch btw over de dienst. En die btw krijg het bedrijf dan moeilijk terug, omdat het waarschijnlijk niet boven het drempelbedrag uit komt. Zo werkt de btw in die andere landen simpelweg niet. Je kunt niet 'even' de btw verleggen en het probleem op het bordje van de klant dumpen (zakelijk of niet). Ook is het zo dat je helemaal niets met ICP (intracommunautaire prestaties) van doen hebt, als het om extracommunautaire (buiten EU) klanten gaat. En in veel van die landen heb je geen btw, laat staan mensen met een btw-nummer. Voor de omzetbelasting heb je echter wel te maken met de regels van het land waar de klant zich bevindt. Kijk ook eens naar de Rekenhulp van de Belastingdienst: Digitale diensten in en uit het buitenland. Maar volgens mij wordt de soep momenteel nog niet zo heet gegeten. Lees ook even de antwoorden op een vraag van oktober vorig jaar. Die ging eigenlijk over hetzelfde probleem van buitenlandse btw-afdracht en mogelijke oplossingen daarvoor.

Nou, ik denk dat die verwarring ook daardoor kwam. Ik ben erachter gekomen dat ze tot 2008 deze DGA-vergoeding inderdaad niet meenamen in het Zvw-loon. Dat was onjuist, omdat de Zvw-vergoeding ook onderdeel is van het Zvw-loon. Maar vervolgens hebben ze de denkfout gemaakt dat er daarom een verschil tussen de vergoeding en de premie moet zitten. Maar dat is niet zo. Als je de formule van Eric gebruikt (∑(Zwv%^n) met n=1-∞), dan kom je altijd precies goed uit, terwijl je toch over die vrijwillige vergoeding Zvw-premie betaalt. :)

In eerste instantie ging het me erom dat de berekening in het genoemde loonpakket niet helemaal goed ging, althans dat de vrijwillige vergoeding niet gelijk was aan de daadwerkelijk af te dragen premie. Persoonlijk heb ik zoiets van: doe het in je loonprogramma dan óf goed óf niet. Uiteindelijk kwam ik erachter dat het waarschijnlijk mis gaat omdat de berekening van die vrijwillige bijdrage gaat via een niet zo intuïtieve reeks van machten: vrijwillige bijdrage% = Zwv%^1 + Zvw%^2 + Zvw%^3 + .... + Zvw%^n Dan de vraag waarom je het zou willen. Tja. Je kunt stellen dat de Zvw-premie van alle (overige) werknemers ook door de zaak worden betaald, dus waarom die van de DGA niet? Uiteindelijk maakt dat bij 1 DGA natuurlijk niet uit, omdat dat broekzak-vestzak is. Je zou het dan nog kunnen doen om een heul klein beetje te spelen met het bruto of netto loon van de DGA, al moet die vrijwillige bijdrage wel zwart-op-wit worden vastgelegd. Als laatste is een overweging om die vrijwillige bijdrage (deels) in de vrije ruimte van de werkkostenregeling te kunnen laten vallen.

Bij het overwegen om een vrijwillige vergoeding door te voeren voor de DGA, vroeg ik me eigenlijk af of mijn berekening van deze vergoeding wel goed is. De premiebijdrage die de DGA moet betalen is 5,5% met een maximum van zo'n 2902 euro (bedrag 2016). Om de juiste vergoeding te bepalen en om cascadeproblemen te voorkomen, had ik daarom de vrijwillige vergoeding vanuit de BV vastgesteld volgens de formule: Zvw-vergoeding = (Zvw-premie + Zvw-premie²) x brutoloon (met hetzelfde maximum) Op die manier is de vergoeding dan altijd gelijk aan de daadwerkelijke premiebijdrage van de DGA. Nu zie ik echter dat een aantal loonprogramma's geen rekening houden met het cascade-effect, waardoor er dus altijd een verschil is tussen de vergoeding en de premie. Ze doen het daarmee voorkomen alsof de vergoeding tot aan het premiemaximum altijd lager moet zijn dan de daadwerkelijke premie, door op een andere grondslag hetzelfde percentage toe te passen. Wie weet of de Zvw-vergoeding even hoog mag zijn als de daadwerkelijke Zvw-bijdrage? Ik kan nergens vinden dat dat niet zou mogen, maar ik kan er ook geen bevestiging voor vinden. De rekenverschillen in het aangehaalde loonprogramma lijken te suggereren dat het weer niet zou mogen, maar het kan natuurlijk ook zijn dat hun software simpelweg de juiste berekening niet aankan.

Ik denk dat een verhoging van een onvoorwaardelijke basisaftrek politiek niet meer erg haalbaar is. De algemene heffingskorting is in de loop van de tijd al behoorlijk uitgehold (geen overdraagbaarheid meer, afbouw vanaf minimumloon) ten gunste van de arbeidskorting. De reden is dat een basisaftrek niet activerend werkt en een arbeidskorting wel. Ik zou eerder de mkb-winstvrijstelling afschaffen en inzetten voor een verhoging van de arbeidskorting voor iedereen tot het minimumloon. Op die manier krijg je simpelweg een hoger nettoloon naar mate je meer verdient, ongeacht hoe je dat verdient. Verder moet er misschien meer een duidelijk doel worden geformuleerd voor het toekenning van de zelfstandigenaftrek. Nu wordt er vaak gedaan alsof die hele aftrek onterecht en doelloos is, maar feitelijk krijgen werknemers impliciet óók een soortgelijke belastingaftrek. Doordat werkgevers zo'n 20% verzekeringspremies voor de werknemer betalen, ontvangen werknemers eigenlijk naast het brutoloon nog eens 20% loon in natura, onbelast! Persoonlijk zou ik daarom ook voor zo'n winstafhankelijke zelfstandigenaftrek zijn. Gewoon een zelfstandigenaftrek van 20% van de winst met een maximum van het huidige maximum - met als duidelijke doel dat dat dient om je inkomen te verzekeren. Verder kun je dan nog soebatten over of een ondernemer dat dan vervolgens daadwerkelijk moet doen om die aftrek te krijgen.

Terwijl de praktijk waarschijnlijk is dat ze grotendeels gelijk heeft. Afhankelijk van de manier waarop je er naar kijkt, denk ik dat de facto meer dan de helft van de IB-ondernemers geen cent AOW-premie betaalt. Natuurlijk is het niet zo dat ze zijn vrijgesteld van het betalen van AOW-premie, maar als je kijkt naar de daadwerkelijke IB-heffing, zul je zien dat zelfs bij een WUO van 35.000 euro een gewone IB-ondernemer eigenlijk nog steeds geen cent AOW-premie heeft betaald, als je de verschuldigde IB toerekent aan alle overige IB-componenten. Hetzelfde gaat natuurlijk op voor werknemers. Alleen ligt bij hen de grens meer dan 10.000 euro lager, wat misschien één van de onrechtvaardigheden is die de schrijfster polemisch wilde benadrukken.

Ja, dat lijkt me wel. Voor de inkomstenbelasting moet je je kosten en investeringen ten minste aannemelijk kunnen maken en dat hoeft niet per se middels een factuur. In jouw geval verzamel je daarvoor simpelweg zoveel mogelijk documenten: je eventuele order / bestelling, bevestigingsmails, betalingsafschrift, kwitantie van de TU/e, ontvangstbewijs, uitdraai van de TU/e-pagina, specificaties, etc. Voor de omzetbelasting heb je wél een echt goede factuur nodig. Maar de btw lijkt me in dit geval niet meer relevant.

Ik houd een beetje een slag om de arm, maar volgens mij moet je hier voor de btw helemaal niets mee. De laptop wordt aangeboden via het reguliere (algemeen vormend) onderwijs en dat valt onder de btw-vrijstelling. De onderwijsinstelling heeft waarschijnlijk om diezelfde reden op de inkoop ook geen btw-teruggave gekregen. Oftewel, de btw is al betaald door de TU/e en daarom kun jij die niet meer terugkrijgen. Eén voordeel: je hoeft ook voor de omzetbelasting niet meer te corrigeren voor privégebruik! Voor de inkomstenbelasting moet je de laptop activeren voor de volle prijs en hier vervolgens in 5 jaar op afschrijven. De kosten kun je dus niet in het eerste jaar aftrekken, maar smeer je uit. Maar er is met die TU/e-regeling iets aparts. Je betaalt namelijk privé wel de volle prijs, alleen niet volledig in geld. Daar komt bovenop dat je ook nog eens elk jaar een deel of zelfs alles bij afstuderen krijgt kwijtgescholden. Die kwijtschelding(en) zijn weer bijzondere baten voor de eenmanszaak. Laten we zeggen dat de laptop 1.600 euro (zonder btw) kost. In je eenmanszaak activeer je die laptop voor 1.600 euro. Je hebt dat zelf (privé) betaald middels 800 euro contant en 800 euro schuldbekentenis. Je kunt het verschuldigde bedrag voldoen via een memoriaalboeking (geld uit voor factuur / geld in via privéstorting). Zo weet je ook meteen je exacte vermogenspositie. Vervolgens mag je elk jaar 20% op die 1.600 euro afschrijven (320 euro / jaar). Maar elk jaar dat je studeert krijg je ook een kwijtschelding van 33,3% (266,67 euro). Deze kwijtschelding boek je in de eenmanszaak als bijzondere baat. Na 5 jaar heb je dan de volledige 1.600 euro mogen afschrijven op de laptop, maar heb je ook 800 euro moeten bijtellen als bijzondere baten. Per saldo heb je dan in die periode fiscaal 800 euro aan kosten gehad.