Jump to content
Phoenix
Verberg

[Column] Het grote taboe, falen, depressie en erger.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, dit is geen gezellig onderwerp, dit artikel gaat over de negatieve impact die het uitblijven van zakelijk succes kan hebben op de psyche van de ondernemer.

 

Niemand kan er omheen, al een tijdje zitten we in een periode van economische crisis. Bedrijven en particulieren hebben minder te besteden en dat vertaalt zich naar minder omzet in veel branches. Op dit moment ziet het er voorlopig nog niet naar uit dat we op korte termijn duidelijk herstel kunnen verwachten. Bedrijven zullen moeten zien te overleven door kostenbesparingen door te voeren. Veel ondernemers komen daardoor nu in de problemen. Het zal voor veel ondernemers moeilijker worden om de zakelijke en privé-eindjes aan elkaar te knopen.

 

Minder omzet, minder winst, bezuinigen, het zijn allemaal rationele onderwerpen. Ratio is de manier waarop vele ondernemers het zakelijke leven benaderen. Het is ook een manier om je te distantiëren van je van emotionele gevoelens. En dat kan best handig zijn op het moment dat er beslissingen genomen moeten worden die zakelijk gezien gewoon moeten maar emotioneel gezien een grote aanslag plegen op de ondernemer.

 

Bij die bedrijven waar het steeds moeilijker wordt om de eindjes aan elkaar te knopen, loopt de psychische druk voor de ondernemer op. Minder omzet betekent keuzes maken om alle rekeningen te kunnen blijven betalen. Als dat steeds moeilijker wordt dan kan het zijn dat er nog meer bezuinigd moet worden. Dat begint misschien met werktijdverkorting voor de werknemers. De volgende stap kan een kleinere bedrijfsruimte zijn om de kosten nog verder te drukken. Wordt lastig als je pas 1 jaar van de 5 contractjaren er op hebt zitten. De volgende stap kan zijn dat je tot de conclusie komt dat je misschien mensen moet gaan ontslaan. Nu ken ik ondernemers die daar weinig moeite mee hebben maar het ontslaan van medewerkers gaat mensen over het algemeen niet in de koude kleren zitten. Voor de eenpitters die geen downscale mogelijkheden hebben om bijvoorbeeld in personeel te snijden, is de kans aanwezig dat de onderneming zelf niet voldoende inkomsten genereert om alle kosten te kunnen betalen.

 

Rationeel zijn deze moeilijke keuzes nog wel te maken maar gevoelsmatig kunnen al die beslissingen en de lange termijn gevolgen (onbewust) een behoorlijke aanslag zijn op de mentale reserves van de ondernemer (en zijn gezin). Doordat beslissingen veelal vanuit de ratio worden genomen, wil het gevoel nog wel eens in de knoop komen te zitten. Des te harder komt de klap dan aan als het doordringt tot de mens achter de ondernemer.

 

Voor een aantal ondernemers is stopzetting of een faillissement onvermijdelijk. En daar sta je dan als stoere ondernemer met zijn onuitputtelijke doorzettingsvermogen; door het verlies van jouw bedrijf deelt het lot jou een psychologische dreun uit waar je even geen weerwoord op hebt. Dan zul je iets moeten doen wat veel ondernemers niet gewend zijn te doen, en dat is gaan praten over al je zorgen, en dat gaat over gevoel, daarover praten betekent kwetsbaar zijn. Vaak verlies je niet alleen het vertrouwen in je onderneming maar ook het vertrouwen in jezelf en daarmee ligt het gevoel te hebben gefaald om de hoek. Je zal echt niet de eerste zijn die het falen van de onderneming ervaart als een persoonlijk falen. Falen is dan al snel toe moeten geven dat het niet is gegaan zoals jij had verwacht. Er zullen vele 'had ik maar’ scenario’s door je hoofd gaan spelen. De gedachte die dan steeds maar weer terugkomt is de vraag; “who is to blame?”

 

Voor veel ondernemers is hun bedrijf hun leven, want ZIJ zijn het bedrijf. Bedrijfsidentiteit en persoonlijke identiteit zijn vaak zeer nauw in elkaar verweven. Het failliet of falen van het bedrijf wordt een persoonlijk en mentaal faillissement en daarmee komt het erg dicht bij jezelf. Niet alleen ben je dan je bedrijf kwijt, ook het allergrootste goed wat een ondernemer (elk mens) heeft raakt de ondernemer kwijt: je raakt jezelf kwijt. Ondernemers die hun falen rechtstreeks koppelen aan hun eigen identiteit hebben grote kans depressief te worden en dat kan vervolgens snel een zware depressie worden.

 

Uit crisisperioden van de afgelopen decennia weten we dat de geestelijke nood bij ondernemers enorm hoog op kan lopen. Wie de faillisementsverhalen op dit forum wel eens leest, kan zich misschien voorstellen hoe het is als de zoveelste deurwaarder voor de deur staat terwijl je weet dat het geld er echt niet is. Nadenken over de gevolgen van beslagleggingen doe je liever niet. Falen als ondernemer is tot daaraan toe, als het je gezin treft ben jij als kostwinner, en nog zwaarder, als vader, als man, ook nog eens een mislukking.

 

Wie zich de faillissementen van de varkensboeren uit de jaren 80 kan herinneren, herinnert misschien ook nog aangrijpende reportages van mensen die er geen heil meer in zagen. Ook de MKZ crisis in de jaren 90 heeft beroepsgroepen tot wanhoop gedreven. En nu is het de agrarische sector die naast de economische crisis ook nog eens getroffen word door de Q-koorts. Maar deze economische crisis treft niet allen de boeren, nu worden vrijwel alle branches getroffen. Hoe het allemaal verder moet, is vervolgens aan jou om uit te zoeken. En alweer aan reacties hier op het forum is soms af te leiden hoe slecht een aantal ondernemers zijn voorbereid op de gevolgen die het staken van de onderneming heeft. Het zijn de onderwerpen waarin wordt gevraagd of er een soort van vangnet is zoals dat er voor werknemers is in de vorm van de WW. Maar helaas, daarvoor ben je ondernemer geworden, dat zijn de risico’s.

 

De statistieken

Dat een dergelijke crisis mensen tot wanhoop drijft, is goed te begrijpen. Voor sommige mensen gaat die wanhoop zover dat ze de hand aan zichzelf slaan. Cijfers zijn moeilijk te vinden. Voor de MKZ-crisis varieerden de aantallen tussen de 4 en de 10. Het werkelijke aantal zal nooit iemand weten. Toen was het een crisis die boeren trof, deze crisis treft vrijwel alle Nederlanders en dus ook de ondernemers.

Afhankelijk van welke bron je raadpleegt, slikken in Nederland tussen de 500.000 en 1.000.000 mensen een antidepressiva.

In totaal zijn er jaarlijks 400.000 mensen die denken aan zelfmoord. Ongeveer 100.000 van deze 400.000 mensen doet daadwerkelijk een poging tot zelfdoding. Daarvan belanden er 15.000 in het ziekenhuis.

 

Officieel overlijden er jaarlijks ongeveer 1.350 mensen door zelfdoding. Ik denk echter dat het cijfer aanmerkelijk hoger ligt. Niet alleen is het niet meer verplicht een doodsoorzaak bij het overlijden op te geven - het jaar van invoering van deze maatregel gaf een daling in het aantal zelfdodingen te zien - ook zijn er zelfdodingen die niet als zodanig (h)erkend worden. Denk maar eens aan eenzijdige ongelukken. Een aantal van dit type ongelukken zijn een bewuste poging om te proberen het leven te beëindigen. Ook een overdosis medicijnen kan aangezien worden voor een natuurlijke dood als er geen duidelijke aanwijzingen zijn dat er iets anders heeft gespeeld. Er wordt vaak gedacht dat er bij elke zelfdoding altijd een afscheidsbrief is geschreven, dat is absoluut niet waar. Ik ken een aantal mensen die na hun poging tot hun eigen afgrijzen wakker werden. Van enkele van hen weet ik dat ze nooit een afscheidsbrief hebben geschreven. Sommigen hebben anderen zelfs nooit iets laten weten van de strijd die ze aan het strijden waren.

Maar helaas zijn er meer mythes die helaas niet bijdragen aan het bespreekbaar maken van het onderwerp zelfmoord / zelfdoding.

 

Om een ander zeer hardnekkig misverstand gelijk maar even naar het land der fabelen te verwijzen. Wie denkt dat zelfdoding alleen voor ‘losers’ is nog een ander stukje statistiek. Onder miljonairs komen 3 maal zoveel zelfdodingen voor dan het landelijke gemiddelde. Hun drijfveren om rijk te worden zijn tevens hun ondergang. Drijfveren die vaak ontstaan zijn door het gevoel alleen iemand te mogen zijn als je geslaagd bent (lees in hun geval, bezit hebt). Zij ontdekken op de harde manier dat geld het leven kan veraangenamen maar absoluut geen garantie is voor levensgeluk. Wie een laag zelfbeeld heeft blijft negatief over zichzelf denken ongeacht de verzameling sportauto’s in de garage of het grote aantal partners waarmee ze de lakens delen. Het zijn surrogaten die geen vervanging zijn voor echte liefde voor jezelf en liefde van anderen.

 

In de onderzoeken wordt vaak gesproken over risicogroepen, die zijn (helaas) niet uitgesplitst naar beroepsgroep. Kijk je naar de karaktereigenschappen van deze risicogroepen dan lijken een aantal daarvan verdacht veel op eigenschappen die voor een ondernemer van belang zijn. Zo zijn mensen met suïcidale gevoelens vaak zeer gericht op de gevoelswereld van anderen, kunnen de behoeften van anderen behoorlijk goed aanvoelen en vervolgens invullen, en goh is dat niet een fijne eigenschap voor een ondernemer? Kunnen voelen waar je klanten behoefte aan hebben. Ook komt soms een doorgeschoten zorgbehoefte om anderen te helpen, een eigenschap die je met name in de zorgsector veel tegenkomt. Een andere eigenschap is het doorzettingsvermogen van deze mensen. Ze gaan door tot het einde, elke keer weer zien ze een lichtpuntje en weten ze weer te overleven. En ook deze eigenschap zie je bij veel ondernemers terug. Ze gaan soms zover dat je denkt: \"man stop er gewoon mee, verander je businessmodel\". Maar het is nu net dat doorzettingsvermogen dat maakt dat sommigen tegen alle verwachtingen in slagen en vervolgens op handen gedragen worden. Anderen uit dezelfde poel krijgen nooit iets van de grond, iets dat lang niet altijd aan de persoon zelf hoeft te liggen. Het is vaak ook een kwestie van op het juiste moment in tijd net die ene persoon of die ene oplossing vinden die jou verder helpt. Dat maakt de scheidslijn tussen zakelijk succes en persoonlijk falen in mijn ogen vaak flinterdun.

 

De signalen

Het meest moeilijke voor de omgeving, en door ontkenning en het almaar doorgaan soms ook voor jezelf, is het zien van signalen die kunnen wijzen op depressie en suïcidale gevoelens. Hieronder volgt een opsomming van een aantal signalen die een aanwijzing ‘kunnen zijn’ dat het in iemands leven niet verloopt zoals verwacht. Ik schrijf bewust ‘kunnen zijn’, waarnemingen zijn immers subjectief.

 

[*]Obsessief bezig zijn met het leed van anderen.

[*]Doorgeschoten behoefte om de wereld te veranderen.

[*]Lichte obsessie voor aan de dood gerelateerde onderwerpen.

[*]Een wens tot zelfdoding uitspreken, altijd serieus nemen, ook als het als grap gebracht word.

[*]Sarcastische houding ten aanzien van onderwerpen die betrekking hebben op de dood.

[*]Groot gebrek aan activiteit, nergens zin in hebben, geen energie.

[*]Vermijdingsdrang in de breedste zin.

[*]Ontkenningsgedrag als het gaat om (het nemen van) eigen verantwoordelijkheden.

[*]Ontvluchten van de eigen verantwoordelijken door substitutie (zie bv het leed van anderen).

[*]Teruggetrokken leven leiden, weinig contact met de buitenwereld.

[*]Emotioneel overreageren als iemand direct of indirect kritiek uit.

[*]Moeite hebben met het stellen van grenzen, teveel van zichzelf (weg)geven.

[*]Snel wisselende stemmingen, het ene moment vol goede moed, 5 minuten later niks meer zien zitten.

[*]Sterke identificatie van de eigen persoonlijkheid met maatschappelijke problematiek en sociale doelen.

[*]Verandering van de persoonlijkheid in enkele maanden tijd.

 

 

Het meest belangrijke signaal is misschien wel als je merkt dat iemand in een relatief korte periode, enkele maanden tot een half jaar, sterk van (sociaal) gedrag verandert. Het terugtrekken uit het sociale leven kan een sterke aanwijzing zijn dat er serieuze problemen zijn. Als mensen snel veranderen dan kun je dat mogelijk herkennen doordat ze vragen (en de antwoorden daarop) zoveel mogelijk willen ontwijken. Menig gesprek met een ondernemer begint vaak over het weer of voetbal maar gaat dan vaak snel over naar “hoe gaat het met je bedrijf ?”. Als het de ‘falende’ ondernemer teveel wordt dan zal hij allerlei tactieken gaan ontwikkelen om dit soort gesprekken te vermijden bijvoorbeeld door het gespreksonderwerp keer op keer te veranderen om zo vragen over zichzelf uit de weg te gaan. Het begint met de alledaagse gesprekken bij het schoolplein, het losse gesprekje bij de supermarkt op zaterdag. En zo langzaam vindt deze vorm van ontwijking van onderwerpen ook plaats binnen de eigen kring.

 

Praten met het masker komt ook heel vaak voor, sterker nog, mensen die suïcidaal zijn, behoren eigenlijk tot de categorie top acteurs. Suïcidalen kunnen glashard zeggen dat het goed goed gaat, soms voel je alleen in je onderbuik dat er iets niet helemaal klopt. Als je op dit moment doorvraagt, kan het zijn dat je ineens een stoere ondernemer ziet veranderen in een huilend hoopje mens dat het niet meer ziet zitten en eindelijk eens zijn verdriet kwijt kan.

 

Euforie gevolgd door zeer negatieve uitlatingen. Het ene moment nog allerlei kansen zien voor het bedrijf, het volgende moment verzuipen in de onoverzichtelijke bedrijfsvoering en het helemaal niet meer zien zitten. Bij sommigen zit deze bipolariteit gewoon in hun genen, anderen kunnen door omstandigheden dit gedrag (tijdelijk) vertonen.

 

Stevige uitlatingen die gaan over onrechtvaardigheid. Daar waar het niet goed gaat, willen mensen zich nog wel eens richten op de problemen van anderen. Het kan gaan over een medewerker met wie het privé alleen maar tegenzit. Het kan gaan over het onrecht dat de eigen beroepsgroep wordt aangedaan of juist die beroepsgroep die overal mee weg lijkt te komen. Onderwerpen over politiek, regelgeving en onrechtvaardigheid. In privésituaties zie je dit soort mensen zichzelf helemaal verliezen doordat zij druk bezig zijn anderen te helpen met het oplossen van hun problemen. Lovenswaardig natuurlijk maar voor hen zuiver ontwijkend gedrag. Misschien ken je ze wel, mensen die alles voor anderen over hebben, vaak omringd zijn door de (tijdelijk) zwakkeren of (tijdelijk) hulpbehoevenden in onze maatschappij.

 

Sarcastische uitlatingen met toespelingen op zelfdoding zijn een duidelijk signaal dat het goed mis kan zijn. Ook zeer emotionele reacties op soms relatief onbelangrijke zaken zijn een duidelijk signaal dat er meer aan de hand kan zijn

 

Hoe ga je er dan mee om.

Misschien ben je door het lezen van het voorgaande stuk wel in gaan zien dat er iemand in jouw omgeving is die wel heel erg past in het geschetste profiel. Ook kan het zijn dat je je ineens realiseert dat je zelf depressief bent alleen het tot nu toe niet hebt erkend.

 

Wat als je deze signalen bij anderen herkent

Zelfdoding is het waarschijnlijk een van de grootste taboes in onze maatschappij en daarmee een van de meest moeilijke onderwerpen om over te praten. Niet in de laatste plaats omdat de mensen die met deze gevoelens rondlopen de laatste zullen zijn die zich kwetsbaar op zullen stellen door toe te geven dat zij tegen deze gevoelens strijden. Wat erg belangrijk is in elk gesprek, maar zeker in gesprekken met iemand die bezig is een overlevingsstrijd te leveren, is deze een veilige omgeving te bieden. Daarmee bedoel ik niet dat je alle pillen op moet ruimen en de bestekla van een slot moet voorzien; iemand die er echt een eind aan wil maken, vindt altijd wel iets. Wat ik bedoel is een veilige omgeving om te kunnen praten. Als je iemand wil openen, moet je zorgen dat je afstemt op de juiste golflengte, dat contact legt met die ander. Laat maar zien dat jij je open durft te stellen, dat creëert een sfeer waardoor de bereidheid om te praten toeneemt. Verder is het erg belangrijk dat die ander voelt dat er van jou geen waardeoordeel uit gaat. Zoals ik het hier beschrijf, klinkt het allemaal vrij eenvoudig maar hou er rekening mee dat het even tijd kost om iemand het gevoel te geven dat er veilig gepraat kan worden over het onderwerp zelfdoding.

 

Met de overgevoeligheid van iemand met suïcidale gedachten is een gesprek beginnen dan al een uitdaging op zich. Belangrijk is om te blijven benadrukken dat wat iemand anders ook voelt en hoe dat misschien ook tegen je eigen gevoel in gaat de ander te laten voelen dat dat oké is. Dat die gevoelens, hoe moeilijk ook, er mogen zijn en dat dat niks af doet aan de mens die deze persoon is. Suïcidale gevoelens accumuleren en als iemand er niet over kan praten, raakt het voorraadvat voller en voller. Een heel belangrijke uitlaatklep voor suïcidalen is de mogelijkheid om - zonder het gevoel te hebben te worden veroordeeld - te kunnen praten over deze gevoelens. Maak daarbij niet de fout dat je zegt dat je deze mensen begrijpt, want dat doen alleen die mensen die ook op de rand van de afgrond hebben gestaan. Wees daar dan ook gewoon eerlijk over. Het contact verbreekt echt niet als jij voorzichtig aangeeft dat je niet kan invoelen wat het is. Dat maakt ook niet echt uit omdat luisteren zonder veroordeling in een veilige omgeving voor meer dan 50% bijdraagt in het afblazen van de geaccumuleerde suïcidale gevoelens en het draagt bij aan het helingsproces.

 

Ben je bereid deze mensen ook echt te helpen, laat ze dan weten dat ze op je kunnen rekenen en je altijd (24 uur 7 dagen per week) kunnen bellen. Besef wel dat dit committent ook betekend dat je niet na 2 telefoontjes midden in de nacht kunt zeggen, \"ja hoor es ik heb ook nog een leven\". Wat ook weer niet wil zeggen dat jij geen grenzen mag stellen.

 

Naast deze vorm van sponsorschap is het erg belangrijk dat er gewerkt gaat worden aan de psychische oorzaken achter de depressie en suïcidale gevoelens. Help daarom deze mensen met het zoeken en vinden van de juiste hulpverleners en met het vinden van lotgenoten waarmee ze samen kunnen praten over hun gevoelens. Ga je op zoek naar hulp houdt dan voor ogen dat hulpverlening alleen zin heeft als er een connectie is tussen cliënt en hulpverlener. Als die er niet is, heeft het geen enkele zin om hier tijd in te steken. Een goede hulpverlener weet dit maar helaas zijn niet alle hulpverleners bij machte om hun onvermogen te erkennen als het niet lukt met een cliënt de voor het proces noodzakelijke vertrouwensband op te bouwen. Met die hulpverlener hoef je geen medelijden te hebben, geen click is op naar de volgende. Soms betekend dat even zoeken, soms is het bij de eerste meteen al raak.

 

Wat als je jezelf herkent in de signalen en je (nu) weet dat het niet goed met je gaat?

Belangrijk is om te beseffen dat je niet alleen bent en dat deze gevoelens ook niet raar zijn. Ik schreef het al eerder, alleen al in Nederland heb je 400.000 lotgenoten die ook weten wat het is om met de gedachten en gevoelens rond te lopen. Dat betekent praktisch dat ieder mens contact heeft met 1 of enkele mensen die ook met deze gedachten rondlopen. Laat je daarbij niet verblinden door succes, want succes wil nog lang niet altijd zeggen dat mensen ook gelukkig zijn door dat succes. Regelmatig zijn er op tv programma’s te zien waarbij mensen vertellen over de buitenkant en wat er werkelijk achter de schermen speelt. Schaamte, angst, wantrouwen, gebrek aan eigenwaarde, gebrek aan zelfvertrouwen, gebrek aan energie, negatief denken, het gevoel hebben in een vacuüm te zitten, allemaal gevoelens, kenmerken en gedachten die horen bij een zware depressie, met of zonder suïcidale gevoelens. Wat het ook nog eens lastig maakt is dat geen van deze verschijnselen optisch zichtbaar zijn. Iemand met een gebroken been heeft zichtbaar moeite met lopen. Iemand met een gebroken leven heeft gips om zijn hart.

Mensen die geen idee hebben hoe dit voelt, komen met honderden adviezen, “ga er eens wat vaker uit”, “joh, een week vakantie en je kunt er weer tegenaan”. Dat gaat op voor fysieke vermoeidheid, maar een zware depressie gaat veel dieper dan alleen het fysieke vermoeidheid, het is mentale uitputting. Na jaren van roofbouw is de koek op, de batterij leeg. Er is geen reserve meer om nog op krachten te komen.

Dat betekent dus ook vaak dat doorgaan op de huidige voet geen optie meer is. Om te beginnen aan het helingsproces zul je keuzes moeten maken.

 

Dat kan betekenen verlies van werk en soms zelf gezin. Maak jij die keuzes niet dan doet het leven dat wel voor je. Spanningen lopen dan overal op tot het moment dat de bom barst en je daarmee weer iets verliest. Wie blijft doen wat ie altijd heeft gedaan, blijft altijd overkomen wat hem altijd al overkwam. Wie de film terugdraait, ziet dan vaak dat depressie een sluipmoordenaar is die langzaam je leven binnendringt. Achteraf kun je goed zien waar je steeds vaker jezelf tekort deed doordat je ver over je eigen grenzen bent gegaan. Daarmee doe je ook niet langer wat jij wilt maar ben je bezig in de behoeften van anderen te voorzien. Dat kunnen die klanten zijn die steeds meer eisen voor hetzelfde geld. Die werkgever die je een richting opdrijft die jij niet op wilt maar omdat je een hypotheek hebt ontslag niet wilt riskeren. Of het is die partner die veeleisender wordt en jij met vele kleine stapjes langzaam jezelf weggeven hebt. Later ga je pas inzien hoe ongelijkwaardig deze relaties waren. Zit je er middenin dat is dat je referentie.

 

Net zoals je niet van de ene op de andere dag depressief kunt worden, ben je dus ook niet van de ene op de andere dag van je depressie af. Hoe snel dat proces van heling verloopt, daar heb je wel invloed op. Wie bewust kiest de confrontatie met de werkelijkheid aan te gaan, zijn verlies van toekomstperspectief te nemen, begint dan al aan de weg omhoog. Wie in de ontkenningsfase blijft hangen en doormoddert, komt feitelijk geen stap verder. Vanuit de ‘comfortzone’ lijkt het een aantrekkelijke optie, niks veranderen betekent dat alles blijft zoals het is en het niet erger kan worden.

 

De dood lijkt soms een aantrekkelijke optie en is op dat moment de enige overgebleven optie die mensen nog zien als ze niet uit het leven kunnen halen wat er in zit. Wie daar geweest is, weet ook dat het geen optie is omdat niemand echt dood wil. Wat mensen wel willen, is een nieuw leven. Zodra er een nieuw levensdoel is, komt er focus en kan de energie gericht worden ingezet. De weg omhoog bestaat dus voor een belangrijk deel uit het herontdekken wie jij bent en wat er belangrijk is in jouw leven. Dat betekent uitzoeken naar waar jouw energie naartoe moet. Persoonlijke waarden zijn een hele goede indicator voor de richting waarin jouw nieuwe leven gestuurd moet worden en waar levensgeluk in het verschiet ligt. Vervulling van persoonlijke waarden om levensgeluk te ervaren lijkt een van de best bewaarde geheimen in onze maatschappij. Het is zo simpel maar bijna niemand kent dit geheim en past het ook toe. Dus vind je persoonlijke waarden en je hebt richting.

 

De uitdaging zit hem er nu in om op zoek te gaan naar die waarden. Dat proces maakt ook weer heel veel los. Het is een weg van ups en downs, van vallen en weer opstaan. Het is ook een weg die je - als het even kan - moet zien te bewandelen met steun van anderen. Hoewel het niet eenvoudig is, raad ik je aan op zoek te gaan naar hulp. Misschien heb je in je eigen netwerk iemand die goed met mensen om kan gaan, misschien is het de huisarts waar je goed mee kunt praten. Belangrijk is dat je zelf op zoek gaat, de oplossing belt zelden aan. Ga zelf op pad, via huisarts naar GZZ of een andere hulpinstantie of kijk of je een therapeut, coach of counselor kunt vinden waar je een klik mee hebt.

 

Twee zaken zijn belangrijk;

1 je moet er je echte gevoel kwijt kunnen zonder het idee te hebben dat bepaalde onderwerpen onbespreekbaar zijn;

2 je moet het gevoel hebben dat je vooruit gaat.

Veel therapeuten schijnen nogal erg van aanhoren en praten te houden maar uiteindelijk gaat het ook om het verwerven van inzichten en het zelf doen. De juiste mensen zullen je met zachte dwang aansporen die wegen in te slaan. Jezelf weer uit die put trekken, is geen gemakkelijke weg maar ik weet uit eigen ervaring en die van anderen dat het leven een hele andere betekenis krijgt als je door dit proces heen bent. Geluk is dan de gewoonste zaak van de wereld en niet onhaalbaar zoals het nu lijkt.

 

Een stukje over de schrijver van dit artikel

Een aantal jaren geleden had ik een leuk klein winkeltje en een online webshop min of meer samen met mijn ex vrouw. We hadden toen het geld en de bedrijfsruimte om er iets leuks van te maken. Mijn ex-vrouw had het achteraf niet zo op het ondernemersleven door het ontbreken van bepaalde zekerheden die dat leven nu eenmaal met zich meebrengt. Het was bij haar veel ‘ja zeggen en nee doen’. De strijd waar we indertijd in belandden heeft er toen toe geleid dat mijn energie na een aantal jaren tot nul gezakt was. Uiteindelijk is ons huwelijk als vuurwerk uit elkaar gespat en was dat ook het einde van mijn onderneming die een belangrijke plaats in mijn persoonlijke leven innam.

 

Het heeft in die tijd weinig gescheeld of ik had een eind aan mijn leven gemaakt. Na anderhalf tot twee jaar in eenzaamheid strijden tegen een zware depressie verdwenen deze gevoelens en kon ik weer langzaam na gaan denken over het opbouwen van een nieuw leven. Het was vooral een eenzame strijd op zoek naar manieren om te overleven en om in te gaan zien dat ik als mens oké was en daarvoor helemaal geen zakelijk succes nodig had. Met die levenservaring heb ik de afgelopen jaren een aantal lotgenoten gecoacht naar een nieuw leven. Dit artikel is dan ook gebaseerd op ervaringen van de afgelopen jaren en eigen onderzoek naar de achterliggende oorzaken van depressie en zelfdoding. In deze periode heb ik ook familie en nabestaanden begeleid maar toch vooral lotgenoten geholpen hun leven weer op de rails te krijgen.

 

Ter afsluiting

Zelfdoding, zelfmoord is een zeer complex onderwerp dat zich niet in een kort artikel even uit laat leggen. Dat blijkt ook wel uit het feit dat de hulpverlening in veel gevallen niet in staat is mensen met een doodswens goed te begeleiden. Vandaag de dag zijn er helaas nog veel psychologen, psychiaters, huisartsen, coaches, counselors, therapeuten, SPV’ers, enz. die het onderwerp zoveel mogelijk uit de weg gaan. Als een hete aardappel worden mensen met een doodwens doorgestuurd omdat hulpverleners de verantwoordelijkheid niet op zich durven nemen.

 

Vanwege de complexheid van deze materie kan ik ook niet in dit artikel even de oplossing aanbieden. Ieder mens is uniek en daarom vraagt ieder mens om een eigen, unieke aanpak. Een mix van verschillende methodieken die afgestemd worden op de behoefte en noodzaken van het moment. Methoden die aanzetten tot ander gedrag met als eindresultaat een nieuw leven. Simpel gezegd willen mensen niet dood maar is het op een gegeven moment de enige uitweg die ze nog zien. Help mensen te ontdekken wie ze zijn. Analyseer hoe mensen zover hebben kunnen komen zodat ze meer inzicht krijgen in de achtergronden. Dat maakt dat mensen gaan snappen hoe het zover heeft kunnen komen. Met de juiste hulp kunnen suïcidalen, na een niet te onderschatten periode van strijd, een nieuwe draad oppakken en kunnen deze mensen aan een heel nieuw leven beginnen. In mijn omgeving ken ik velen die na een relatief korte periode van begeleiding weer in staat zijn zelf het leven op te pakken en vanaf dat moment weer te werken aan verandering van hun gedrag en heling van hun pijn.

 

Met 'een relatief korte periode' bedoel ik enkele maanden. De strijd tegen depressie en suïcidale gevoelens is te vergelijken met een emotionele draaikolk waar mensen zonder hulp bijna niet uitkomen en er uiteindelijk ook in verdwijnen. Het is ook deze draaikolk die al hun energie opeist zodat er nauwelijks nog energie over is voor iets anders. Haal ze weg uit de draaikolk en er blijft energie over om aan andere zaken te werken. Toch blijft het nog een tijd opletten, mensen kunnen alsnog ineens kopje ondergaan maar de gevaarlijkste dreiging (de draaikolk) is dan geen direct gevaar meer. Dat loskomen/losmaken uit de draaikolk is dus cruciaal !

 

De rode draad bij suïcidaliteit draait om het verliezen van de eigen identiteit. Naast therapieën zijn er ook zelfhulpboeken. Twee boeken om mee te beginnen:

Het Zin!boek te vinden op www.zinboek.nl

Het boek IK, gezond egocentrisme, te vinden bij de managementboeken www.hetikboek.nl

 

Zie deze als een eerste opstapje, loop verder gewoon eens de bieb in en kijk daar wat je aanspreekt. Je bent begonnen aan een nieuw avontuur waarbij je alleen zelf weet wat er te ontdekken valt. Luister ook naar wat anderen zeggen en schrijven. In 2 jaar tijd heb ik een kleine 2 meter boek met aan psychologie gerelateerde onderwerpen gelezen. Interessante boektitels kwamen als vanzelf op mijn pad. Daarnaast heb ik nog een counselors opleiding gevolgd. Het heeft voor mij geresulteerd in eindelijk snappen waarom de dingen zo zijn gegaan zoals ze zijn gegaan.

 

Met wat googlen is er ook op internet wel het een en ander te vinden over dit onderwerp. Helaas is niet alles even zinvol en sommige sites staan vol met in mijn ogen bedenkelijke content. Hieronder enkele organisaties die zich bezighouden met zelfdoding.

 

Zo is er het GGZ initiatief www.113online.nl. Hier kun je terecht op het forum en voor een live chat met vrijwilligers die een luisterend voor kunnen bieden en je verder kunnen helpen bij het vinden van een hulpverlener. Een aantal regionale GGZ instellingen organiseren zelf groepsgesprekken met lotgenoten.

Daarnaast is er nu nog EX6, ooit begonnen als lotgenoten vereniging, nu langzaam onderdeel uit makend van 113online.

Voor nabestaanden is er de Ivonne van de Ven Stichting www.ivonnevandevenstichting.nl

In Belgie kun je terecht voor hulp en informatie bij het Centrum ter preventie van zelfdoding (CPZ) www.preventiezelfdoding.be.

 

Naast de reguliere zorg kun je met je verhaal ook terecht bij coaches en counselors die je verder kunnen helpen. Struin rond op internet, kijk op fora wat men schrijft over het onderwerp zelfdoding en hoe lotgenoten daar mee omgaan. Hun verhaal kan jou helpen meer inzicht te krijgen in je eigen gedrag en daarmee helpen tot het verkrijgen van nieuwe inzichten. Ieders situatie is uniek en vraagt om een individuele benadering om te kunnen bepalen welke route genomen kan worden. Twijfel niet te lang, ga, probeer iets en ontdek of het wel of niet past. Ga alleen door met een hulpverlener als je voelt vooruit te gaan. Laat je zeker geen jaar of langer aan het lijntje houden want dan werkt de therapie gewoon niet.

 

Het meest belangrijke wat deze periode mij heeft gegeven is vriendschap met mijzelf en daardoor een rotsvast vertrouwen in mijzelf en in de toekomst.

 

Anoniem reageren op dit artikel

Zoals op elk artikel kun je ook op dit artikel reageren. Nu kan ik mij voorstellen dat je misschien iets wil schrijven maar niet wil dat dit wordt gekoppeld aan jouw online identiteit. Om het toch mogelijk te maken een reactie te plaatsen kun je mij een PM sturen met het verzoek jouw reactie (of een deel) anoniem te plaatsen. Ben je bang dat ook dat teveel van jou prijsgeeft dan kan ik het nog verder anonimiseren door jouw reactie te herschrijven in mijn woorden. Aan jou de keuze welke optie je prefereert.

 

Het spreekt voor zich dat jouw identiteit op geen enkele wijze naar buiten zal komen tenzij jij dat zelf aangeeft.

 


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Recommended Posts

  • 4

Ik wil iets van mezelf vertellen. Ik ben circa twintig jaar geleden in twee en een half jaar tijd mijn vader verloren, twee kinderen bij de geboorte, een kind welke een jaar oud was door nekkramp en mijn broer door zelfdoding waar ik bij was. Dat dit een wissel op je leven trekt snapt eenieder. Ik was al jaren ondernemer, en dat bij dit alles de onderneming uit de rails liep is dan ook niet meer dan logisch. De depressie en psychosen die ik heb meegemaakt zijn en waren voor mij goed verklaarbaar. Ik heb dan ook geen enkel moment gehad dat ik ermee wilde stoppen. In mijn binneste wist ik dat het op mijn pad was gekomen, en dat ik de enige was die het weer van mijn pad kon laten verdwijnen. Hoe? dat was een hele ontdekkingsreis. Voor mij heeft uiteindelijk de doorslag gegeven, dat ik me heb overgegeven aan alles wat me overkwam en er niet meer tegen vocht. Het wondelijke was, dat mijn nachtmerries en angsten verdwenen toen ik zei: "je gaat je gang maar, vreet me maar op"

Ik zag toen dat het niet gebeurde. Snappen deed ik het niet, maar het gaf me de kans om te stoppen met denken, en dat gaf lucht. Samen met een goede ademhalingstherapeute heb ik het geluk weer in mezelf terug kunnen vinden.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 1

Een hele hoop dingen ineens..... mijn schoonvader ligt al een week of 4-5 te vechten voor zijn leven (3 hartoperatie's intussen ) , en mijn schoonmoeder verblijft bijna dagelijks bij ons. Gisteravond was het even een stukje ontspanning met mijn vrouw, schoonmoeder, de kaarsjes op tafel, de vuurkorf, een flesje witte wijn en ondergetekende.....en ineens zie ik het bericht van Herman voorbij komen.

 

Die kwam heftig aan bij mij, omdat wij ook onze eerste zijn verloren bij de geboorte, en in dezelfde week allebei mijn opa's. Ik weet nu 7 jaar later nog de volgorde van het overlijden niet. Dit terzijde.

 

Mijn vrouw en familie weet wel dat ik met HL te maken heb, maar heeft verder geen idee hoe of wat. Ook niet hoe HL mij geholpen heeft er boven op te komen. Deze "Down" persoonlijkheid is een privé stukje in mijn leven.

 

Gisteren was ineens het moment om de column te laten lezen. De tekst van CS ligt al weken uitgeprint op kantoor (waarvoor dank voor het mailen !), maar het moment was er niet om dit iemand te laten lezen. De tekst is ook zwaar confronterend namelijk. Maar door de ontspannen sfeer, en het praten over hetgeen we mee hadden gemaakt de laatste paar weken, was het moment ineens daar...

 

En heb ik de column laten lezen.

 

Mijn vrouw is na 3 kwart gestopt met lezen omdat het té herkenbaar werd, en bij schoonmoeder vielen er ineens vele puzzelstukjes op hun plaats. Eindelijk zag ik wat begrip in de ogen verschijnen. Niet alleen richting mij, maar ook richting mijn vrouw, haar dochter, die alles heeft moeten doorstaan.

 

Dit heeft mij gesterkt om (delen van) je tekst de komende periode aan anderen te laten lezen. Waaronder ouders, broers, schoonzussen en andere familieleden.

 

Ten eerste, en belangrijkste, dat mijn omgeving begrip krijgt voor mijn echtgenote, en wat zij heeft moeten doorstaan, en ten tweede :

 

Mijn omgeving heeft mij altijd gekend als een vriendelijke vent, waarmee je altijd kon buurten, je verhaal bij kwijt kon enzovoorts. Die man is even weggeweest en er is een lul (excuus) voor in de plaats gekomen. Geen leuke "buurt" meer, geen gezellig biertje pakken enzo. Ik was te zwaar op de hand geworden en daar kunnen de meeste mensen niet tegen.

 

Wanneer mijn omgeving meer weet van wat er gespeeld heeft, kan men ook beter uitleggen, dat ook die "lul" (wederom excuus) weer out-off-the-picture is, en dat Marcel weer terug is, maar met wat meer bagage in zijn rugzak.

 

Mede door je column heb ik geleerd wat opener te zijn, meer te vertellen wat er van binnen speelt, en de schone schijn niet op te houden.

 

"Down" hou ik vooralsnog voor mezelf. Wie weet laat ik het mijn kinderen ooit nog eens met hem kennis maken... :-)

 

Ik moest het effe kwijt....

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Er schiet me nog iets te binnen, hoe dat de hulpverlening te kort kan schieten : Na het overlijden van ons zoontje kregen wij beiden slaappillen mee, om de grootste mammoet uit de geschiedenis 3 weken uit de running te brengen.....

 

Nu zijn wij geen pillen slikkers, en hebben alles samen door het toilet gespoeld, een stevige borrel gepakt en zijn naar bed gegaan. Door alle spanningen en ontlading sliepen we ontzettend vast.

 

De kraamhulp kreeg ons de volgende ochtend niet wakker, en had na het zien van de lege verpakkingen van de pillen, de schrik van haar leven.

 

Met zo'n dosis slaappillen voor te schrijven, los je geen problemen op, en dus vind ik dat de hulpverlening op dat punt te kort schiet. Ik denk niet dat je onstabiele mensen zolas wij toen, zulke medicatie moet voorschrijven.

 

Het lijkt off topic te gaan, maar mijn huisarts weet natuurlijk van mijn depressie en aanhangende troubles, en heeft nadien nooit geen medicatie meer voor geschreven zonder dat hij een goed inhoudelijk gesprek had gehad met mij/ons....

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

@Herman Denk voor het delen van deze zeer persoonlijke, en voor zover ik mij daarin kan verplaatsen, zeer heftige levenservaringen.

 

@Marcel Goed idee om mensen uit je directe verhalen mee te laten lezen. Kan net genoeg afstand zijn die ze wel accepteren boven jij die direct zijn gevoelens op tafel gooit. Met lezen is de reactie/emotie indirect.

Fijn om te lezen dat het de mensen in jou omgeving milder doet stemmen en ze nu meer begrip lijken te ontwikkelen voor die periode in jouw leven waarin ze voor hun gevoel met een hele andere Marcel te maken hadden.

 

 

Wat betreft de zorg, dat blijft gewoon een moeilijk verhaal. Sommigen treffen wel iemand met wie ze goed kunnen praten. Maar heel veel anderen moeten het doen met afstandelijke hulpverleners die daar zelf moeite mee hebben.

Die mensen die ik ken in de zorg die dat wel doen zie ik vaak weer met hun grenzen overhoop liggen. Het lukt hun vaak weer niet op lange termijn een gezonde afstand te bewaken tussen werk en thuis.

Toch vraagt goede begeleiding iets wat je bijna onmogelijk uit kunt sluiten met thuis.

 

Ik denk dat de zorg er aanmerkelijk op vooruit zou gaan als mensen binnen de zorg zelf ook leren omgaan met hun eigen emoties en minstens zo belangrijk, ze gecoacht worden in het leren bewaken van hun eigen grenzen.

Mijn eigen ervaring is namelijk dat er prima om te gaan is met mensen die het psychisch erg zwaar hebben zonder daarbij mijn inlevingsvermogen te verliezen en ook zonder mijzelf te verliezen.

 

Note, inmiddels is dit topic zo'n 1800 keer gelezen, ruim 800 keer meer dan de laatste keer toen er actief gepost werd. Dat lijkt er op te wijzen dat het wel goed gelezen word, dat er niet direct reacties komen vind ik prima. Wie wil kan reageren, wie het eerst eens wil laten bezinken, ook prima.


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

 

 

Note, inmiddels is dit topic zo'n 1800 keer gelezen, ruim 800 keer meer dan de laatste keer toen er actief gepost werd. Dat lijkt er op te wijzen dat het wel goed gelezen word, dat er niet direct reacties komen vind ik prima. Wie wil kan reageren, wie het eerst eens wil laten bezinken, ook prima.

 

Volgens mij is dat juist het taboe dat je beschrijft. Mensen lezen wel en kijken er wel naar, maar het is ontzettend moeilijk over je eigen psychische toestand te denken laat staan te praten, zeker het onderwerp zelfdoding is not done.

Terwijl het toch heel menselijk is om niet altijd alles onder controle te hebben. Het ondergaan van een periode dat je je eigen bestaan niet meer onder controle hebt is achteraf gezien ontzettend waardevol. Alles van "waarde" wordt betrekkelijk en alles waar je nooit over nadacht wordt zeer waardevol.

In de zware periode zie je dit echter niet, en eigenlijk moet er ook niet iemand aan refereren. Je wilt het op dat moment dan ook gewoon niet horen.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Volgens mij is dat juist het taboe dat je beschrijft. Mensen lezen wel en kijken er wel naar, maar het is ontzettend moeilijk over je eigen psychische toestand te denken laat staan te praten, zeker het onderwerp zelfdoding is not done.

 

Persoonlijk denk ik vooral dat het belangrijk is dat mensen die suicidale gevoelens hebben doorkrijgen dat ze echt niet de enige zijn en het dus niet vreemd, raar, gek enz is. Eenzaamheid en sociaal isolement zijn veel gehoorde termen bij zware depressie, praktisch dus vaak een verwijdering van het bestaande netwerken van vrienden, familie en helaas ook vaak de partner. Belangrijk, als ze over de schroom heenstappen van praten over gevoelens, dat ze er dan niet alleen voor hoeven te staan.

 

 

Het begint eigenlijk al met schrijven over zelfdoding, want de praktijk is dat er maar bar weinig in boekvorm en op internet over geschreven word. Het maakt mij dan ook niet uit of mensen nu wel of niet op dit topic reageren. Het feit dat het topic door een behoorlijk aantal mensen gelezen wordt vind ik al winst.

Dat het mensen al aan het denken zet blijkt wel uit de reactie aan het begin van het topic, daar zijn er mensen die hun reactie beginnen met de opmerking dat ze het een vreemd onderwerp vinden voor een forum dat zich richt op ondernemerschap. Dat ze gaandeweg het lezen/schrijven ook vinden dat het voor een bepaalde groep realiteit is en daarom dus ook een onderwerp is dat ondernemers bezig kan houden zegt genoeg denk ik. :)

 

Ook de bijdragen van mensen die hier uitkomen voor een zware periode in hun leven laat mensen zien dat je er dus over mag praten, dat je je gevoelens kan uitten (van levensbelang!) en dat je daarmee ook de weg opent voor anderen om jou (tijdelijk) te steunen.

Ondernemers zijn van die doordouwers die over het algemeen weinig laten merken, wie onderneemt moet sterk en zelfstandig zijn en moet dus alles alleen kunnen overwinnen. Maar zoals jouw verhaal ook laat zien, als er zulke tegenslagen op je weg komen dan komt er ook voor ondernemers een einde aan wat een mens mentaal kan verwerken. Dan is er dus helemaal niks mis mee om je hart een te luchten of als het heftiger word, hulp te zoeken bij professionals.


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

"Het begint eigenlijk al met schrijven over zelfdoding, want de praktijk is dat er maar bar weinig in boekvorm en op internet over geschreven word."

 

Ik heb zelf een boekje geschreven over mijn verhaal. In eigen beheer uitgegeven. Als iemand het wil hebben kun je een PM sturen met adresgegevens. Dan stuur ik het op. Het heet: Claires Adem

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Het verbaast me dat er geen goede statistiek te vinden is. "4 tot 10 per jaar" valt me nog mee. In Japan ligt dat vast veel hoger.

 

Mijn statistiek, maar die is slechts voor n=1, zegt dat mensen die suicidaal zijn geweest, daarna voor altijd een lagere drempel hebben. Dat betekent dat je failliete ondernemers met depressies daarna beter in de gaten zou moeten houden, meer nazorg zou moeten geven. Het betekent ook dat failliete ondernemers die eerder al 's iets hebben meegemaakt, een groter risico lopen. Een huisarts die een failliete overspannen ondernemer op het spreekuur krijgt, zou daarvan op de hoogte moeten zijn.

 

Krijgen medewerkers van banken en incassobureau's, en advocaten, om maar 's wat te noemen, hier coaching voor? Mijn statistiek, maar slechts voor n=1, zegt dat je tegen een medewerker van een incassobureau kunt zeggen "als jullie dat doen, dan kan ik mezelf beter gelijk van kant maken" en dat je dan als antwoord krijgt "als u zulke dingen zegt praat ik niet meer met u" en klik, de verbinding is verbroken. Dat loopt dan met een sisser af als je in tranen terugbelt dat je het toch maar niet gedaan hebt, maar zo'n opmerking kan ook een duwtje in de foute richting zijn. Waarna die medewerker wellicht zelf nazorg nodig heeft.

 

Soms kan een slechte ervaring worden omgezet in een positieve. Als je een kwartier in het open raam zit naar beneden te kijken, kom je veel over jezelf te weten. Als je dan springt, is dat weten van korte duur. Maar als je terug naar binnen stapt, hebben je relativeringsvermogen en je stressbestendigheid een enorme boost gekregen. De rest van je leven is als het ware extra tijd die je jezelf hebt gegeven, waarin alle ellende wat minder is uitvergroot. Als je iets naars overkomt kun je tegen jezelf zeggen: "in het ergste geval kom ik morgen onder de tram" en dan is al het andere wat er kan gebeuren ineens heel klein geworden.

 

Wat erg helpt is als er iemand in je omgeving is die je dagelijks belt om zeker te zijn dat je nog niet in Station Willoughby bent aangekomen c.q. bent uitgestapt. Dat geeft je een zet je in de goede richting.

 

Ik apprecieer deze topic. Het onderwerp is erg taboe, zeker als het over meer persoonlijke aspecten gaat dan over de statistieken.

 

 

 

Ik kon niet slapen, maar het posten van iets op een forum en het drinken van een glaasje wijn helpt vast bij een hernieuwde poging....

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Het verbaast me dat er geen goede statistiek te vinden is. "4 tot 10 per jaar" valt me nog mee.

 

Statistiek zegt me niet zoveel. Een zelf beeindigd leven is me al eentje teveel. Mensen die in de geestelijke problemen zitten zijn vaak onbereikbaar, stoten anderen van zich af of verstoppen zich achter een vrolijke facade. Als ondernemer werk je met fingerspritsengefuehl en ben je gewend om onbereikbaarheid te doorbreken. Ik denk dat we dus bij uitstek degene zijn die deze mensen kunnen vinden en bereiken. We kunnen dit niet alleen overlaten aan de "professionals"

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

 

Note, inmiddels is dit topic zo'n 1800 keer gelezen, ruim 800 keer meer dan de laatste keer toen er actief gepost werd. Dat lijkt er op te wijzen dat het wel goed gelezen word, dat er niet direct reacties komen vind ik prima. Wie wil kan reageren, wie het eerst eens wil laten bezinken, ook prima.

 

Op dit moment zelfs meer dan 4000 keer.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

@P.J.Odems, @Christine

 

Die cijfers zijn er wel, zij het als 'bijproduct' van ander onderzoek. Verder zul je met behulp van andere cijfers en onderzoeken de 'harde' cijfers moeten extrapoleren. In ieder geval is er wel bekend dat in 0,4% van de faillissementen de curator wordt geconfronteerd met de zelfdoding van een bestuurder (Blom, 2000). Gek genoeg heeft het economisch klimaat geen enkele invloed op dit cijfer; het is al jaren constant.

 

Het aantal faillissementen in 2009 bedroeg ca. 11.000, wat dus inhoudt dat er vorig jaar 44 ondernemers / bestuurders de hand aan zichzelf sloegen.

 

Maar dit getal vertelt niet het hele verhaal. Dit zijn slechts de geslaagde zelfdodingen na het uitspreken van het faillissement. Dit is waar andere onderzoeken en cijfers in beeld komen.

 

Uit onderzoek van het CBS (Recente ontwikkelingen rond zelfdoding in Nederland - 2004) is bekend dat in 2002 totaal 1567 zelfdodingen zijn geregisteerd. In dat zelfde jaar deden totaal 9600 personen een zelfmoordpoging. Dat zijn er ruim 6 maal zoveel! Met een kort-door-de-bocht redenering zou je dus kunnen stellen dat er in 2,4% van de faillissementen een poging tot suïcide wordt gedaan; 264 keer in 2009.

 

Dit cijfer is een slechts een ruwe benadering van het werkelijke aantal. De verhouding mannelijke / vrouwelijke ondernemers is een belangrijke corrigerende factor. Er zijn immers nog steeds meer mannelijke (70%) dan vrouwelijke (30%) ondernemers. Het absolute aantal zelfdodingen is bij mannen twee maal zo hoog (ca. 1050) dan bij vrouwen (ca. 500). Daar staat tegenover dat het aantal niet-geslaagde pogingen bij vrouwen weer twee maal zo hoog is (6400 vrouwen tegenover 3200 mannen)(CBS). Onderzoekers concluderen hieruit dat een zelfmoordpoging door een vrouw meer te maken heeft met een schreeuw om hulp dan om een werkelijke doodswens.

 

Misschien dat iemand met een meer statistiek-achtergrond (Paul Mars??) hier wat nauwkeuriger cijfers uit kan destilleren. De cijfers zijn er dus wel, ze zijn alleen nooit zo gedetailleerd geanalyseerd...

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Mijn statistiek, maar die is slechts voor n=1, zegt dat mensen die suicidaal zijn geweest, daarna voor altijd een lagere drempel hebben. Dat betekent dat je failliete ondernemers met depressies daarna beter in de gaten zou moeten houden, meer nazorg zou moeten geven. Het betekent ook dat failliete ondernemers die eerder al 's iets hebben meegemaakt, een groter risico lopen. Een huisarts die een failliete overspannen ondernemer op het spreekuur krijgt, zou daarvan op de hoogte moeten zijn.

 

In het algemeen geldt dat de kans op herhaling (recidive) bij mensen die als een poging hebben gedaan erg groot is. Ook mensen van wie een naaste zelf een eind aan zijn leven maakt lopen een verhoogd risico. Ondernemers met een dergelijk verleden horen daar natuurlijk ook bij, dat zijn immers ook mensen. ;)

Ik neem aan dat een huisarts op de hoogte is van deze in de hulpverlening algemeen bekende risicofactoren.

Echter, hij kan daar ook niet altijd wat mee, niet elke huisarts heeft de tijd of de capaciteit om mensen met een zware depressie en suïcidale gevoelens te begeleiden. In principe zijn daar andere instellingen voor zoals het GGZ of een coach of counselor.

 


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Statistiek zegt me niet zoveel.

 

En zo denk ik er ook over, statistieken zeggen in dit geval niet zo heel veel al was het alleen maar omdat ik persoonlijk vind dat er veel vraagtekens zijn te zetten bij deze cijfers. Meestal worden onderzoeken gedaan met als doel om meer kijk te krijgen op de zaak en waar mogelijk oplossingen aan te bieden die meer in lijn zijn met de gevonden onderzoeksresultaten.

 

Die cijfers zijn er wel, zij het als 'bijproduct' van ander onderzoek. Verder zul je met behulp van andere cijfers en onderzoeken de 'harde' cijfers moeten extrapoleren. In ieder geval is er wel bekend dat in 0,4% van de faillissementen de curator wordt geconfronteerd met de zelfdoding van een bestuurder (Blom, 2000). Gek genoeg heeft het economisch klimaat geen enkele invloed op dit cijfer; het is al jaren constant.

 

Het aantal faillissementen in 2009 bedroeg ca. 11.000, wat dus inhoudt dat er vorig jaar 44 ondernemers / bestuurders de hand aan zichzelf sloegen.

 

Uit onderzoek van het CBS (Recente ontwikkelingen rond zelfdoding in Nederland - 2004) is bekend dat in 2002 totaal 1567 zelfdodingen zijn geregisteerd. In dat zelfde jaar deden totaal 9600 personen een zelfmoordpoging. Dat zijn er ruim 6 maal zoveel! Met een kort-door-de-bocht redenering zou je dus kunnen stellen dat er in 2,4% van de faillissementen een poging tot suïcide wordt gedaan; 264 keer in 2009.

 

 

Wat betreft het aantal zelfdodingen zijn er recentere cijfers die ik al aan heb gehaald in de column zelf maar laat ik ze hier nog even aanhalen. Bron onder andere het Trimbos Instituut en het CBS.

 

In Nederland slikken tussen de 500.000 en 1 miljoen mensen anti-depressiva.

De precieze aantallen kan ik niet vinden omdat verschillende bronnen hele verschillende cijfers opleveren en elkaar dus tegenspreken.

 

Als je het hebt over zelfdodingen kun je globaal de volgende cijfers aanhouden.

In Nederland lopen jaarlijks ongeveer 400.000 mensen rond met gedachten en gevoelens die betrekking hebben op zelfdoding, van deze mensen doen er 100.000 een zelfmoordpoging

Door deze zelfmoordpoging belanden ongeveer14.000-15.000 mensen jaarlijks op de Spoed Eisende Hulp van het ziekenhuis.

Ongeveer 9.000 van deze mensen worden opgenomen in het ziekenhuis om te kunnen herstellen.

 

1500 van deze 100.000 lukt het helaas wel om zichzelf van het leven te beroven.

 

De cijfers komen misschien wat over als 'eentje meer of minder maakt niet zoveel uit', het gaat wel over mensen. En dat is nu precies waarom ik zo'n hekel heb aan dit soort cijfers want er valt nog wel wat op af te dingen.

 

In het door Ruben aangehaalde rekenvoorbeeld waarbij 44 mensen door zelfdoding om het leven zijn gekomen is het aantal mensen dat een poging doet dus groter dan hij denkt. Maar nu komt het, ik denk namelijk dat het geen zin heeft om hier de statistieken bij te betrekken omdat er veel meer factoren mee gaan spelen. De cijfers zijn namelijk gebaseerd op het bevolkingsgemiddelde. Kijk je naar de leeftijden dan zie je schommelingen in de cijfers en ook schommelingen per geslacht die per leeftijdscategorie andere verhoudingen heeft. Wat de statistieken ook niet vertellen is of het 'succes' van een poging toeneemt naarmate mensen ouder worden. Dat zou dan kunnen betekenen dat er sprake is van hogere mortaliteit maar juist weer van een lager aantal pogingen. Maar zoals ik al schreef, het zijn allemaal aannames, persoonlijk vind ik dat dit nog verder uitgewerkt zou moeten worden.

 

Hetzelfde gaat wat mij betreft op voor het aantal geregistreerde zelfdodingen. Zo weet ik dat lang niet alle zelfdodingen als zodanig herkend worden. Zo gebeuren er verkeersongelukken waarbij men denkt dat het een eenzijdig ongeluk is maar waar het feitelijk om een zelfdoding gaat. Familie en vrienden willen dat vaak niet onder ogen zien en sturen dus aan op een ongeluk (dat snap ik natuurlijk ook wel). Ook een simpel huis tuin en keukenongeluk kan een zelfdoding zijn zonder dat deze herkend word en ook niet elke overdosis aan medicijnen wordt herkend of aangemerkt als zelfdoding

Zo ken ik ook het voorbeeld van een gezin dat na een jaar van onderzoek 'opgelucht' dat was vastgesteld door de spoorwegpolitie dat hun zoon om het leven was gekomen door een ongeluk en niet door een zelfdoding. Kijkend naar de omstandigheden denk ik, wie loopt er nou zomaar op het spoor midden tussen de spoorstaven in?

 

 

De verhouding mannelijke / vrouwelijke ondernemers is een belangrijke corrigerende factor...................... Onderzoekers concluderen hieruit dat een zelfmoordpoging door een vrouw meer te maken heeft met een schreeuw om hulp dan om een werkelijke doodswens.

 

En van dit soort opmerkingen gaan mijn haren helemaal rechtovereind staan.

Als onderzoekers denken aan de hand van een paar cijfertjes vast te kunnen stellen dat het voor vrouwen een vraag om hulp is omdat ze geen doodswens hebben dan vrees ik dat we nog een lange weg te gaan hebben voor we over de echte oorzaken kunnen en mogen praten. :-\


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Ik heb niet echt een bijdrage aan deze column. Ik begrijp het en het is mooi om te zien dat mensen het kunnen waarderen. Wat ik wel erg leuk vind (beetje een cru woordje) als ik kijk toch even kijk naar het lijstje van columns op HL.

 

Leuke kleine verhalen van ondernemers, ondernemen in historisch perspectief, nieuwe media en dat mensen het nog geen plek kunnen geven en weet ik veel wat. Kortom een gemêleerd assortiment variërend van informerend tot amuserend, prikkelend tot oude koeien, maar ook met ruimte voor bezinning en harde realiteit. En vooral deze komt hard aan, maar geeft wel aan dat HL er is voor ondernemers. Zakelijk, creatief maar ook voor de mens achter de onderneming. We zijn blijkbaar geen machines... gelukkig maar.

 

Bedankt hiervoor,

 

Micha


www.studio-immo.nl: Identiteit, Marketing en Media Ontwerp

www.greenscreenspecialist.nl Greenscreen video en fotografie oplossingen voor op locatie of in onze eigen video studio

Volg Studio Immo persoonlijk via twitter: www.twitter.com/studioimmo of op facebook: www.facebook.com/studioimmoreclame

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Ik kom regelmatig mensen tegen die te maken hebben gehad (recent of langer geleden) met zelfdoding van een naaste. Als aktief lid van de Vereniging Ouders van een Overleden Kind ( www.vook.nl ) zie je dan de wanhoop, verdriet en veelal ook onbegrip van de ouders en broers en zussen en kinderen. Uit eigen ervaring weet ik dat statistiek hier niets meer zegt. Het interesseert je op dat moment totaal niet hoeveel anderen het "doen". Op dat moment is het jouw wereld waar het om draait en die is op dat moment volledig ingestort.

 

Dat mensen uit de directe omgeving dan ook zelf een grote kans lopen om hetzelfde te doen is ook logisch. Toen ik terug kwam (als een wrak) uit de stad waar mijn broer van de flat sprong (waar ik getuige van was) kwam de huisarts bij me langs en vertelde tegen mijn vrouw toen hij mij zag zitten, dat "deze ziekte besmettelijk was". Toen begreep ik het niet, maar ik kan me het nu wel voorstellen. De klap die je krijgt is zo groot dat er geen touw meer aan je leven vast te knopen is. Nachtmerries, hallucinaties, paniek, pijn in je kop en in je gehele lijf drijven je tot wanhoop. Dit meemaken is zo'n knal, dat het net als bij andere trauma's gemakkelijk kan leiden tot "er zelf een eind aan maken".

Dat dit uiteindelijk bij de meeste mensen niet zover komt, is de overlevingsdrift die van nature in een mens ingebakken zit. Deze kun je zelf stimuleren door een aantal hulpmiddelen. (Ik pretendeer niet dat ik de wetenschap in pacht heb, maar bij mij heeft dit uiteindelijk tot een leefbaar leven geleid, dat wat mij betreft zeer de moeite waard is)

 

Bewust blijven kijken, hoe moeilijk het ook is, naar de mooie dingen in het leven, zoals je gezin, familie en natuur. Goede ademhalingstechnieken aanleren (bij voorkeur onder begeleiding) om allerlei hyperventilatieverschijnselen en paniekaanvallen te temperen. Door de shit heen gaan in gedachten, en het niet proberen te verstoppen (kan meestal pas na wat langere tijd, in het begin wil je slechts overleven en dus vluchten). Op een bepaald moment gaan accepteren dat dit stuk ervaring bij jou hoort, en niet meer uit je leven zal verdwijnen.

 

Voor de omgeving geldt dat begrip ontzettend belangrijk is. NIET wegblijven bij de naaste van het slachtoffer. Ze hebben NIET genoeg aan zichzelf, ze hebben iedereen nodig. Je hoeft niet te weten wat je moet zeggen, je hoeft ook niets te zeggen. Er zijn is genoeg.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Ingrijpende, maar toch mooie en vooral zinvolle column. Vorig jaar heb ik een college over suïcide gehad en wilde toch mijn objectieve kennis delen omtrent dit onderwerp (of de taboe). Mijn eigen mening zal later doorschemeren.

 

Allereerst is suïcide voor individuen (veelal) de beste oplossing. Men heeft dus zo'n erge depressie of zoveel problemen, dat men liever een einde maakt aan het leven dan door te leven met deze problemen. Ga dus maar eens na hoe diep het daadwerkelijk zit, dat zelfdoding de enige oplossing is voor die persoon(!).

 

De definitie van suïcide is als volgt (in klinische setting):

 

Handeling met dodelijke afloop, door de overledene geïnitieerd, in de verwachting van een dodelijke of potentieel dodelijke afloop, met de bedoeling gewenste veranderingen aan te brengen

 

En die van een suicidepoging:

 

Een niet-habituele handeling zonder dodelijke afloop waarmee de persoon, door de verwachting van schade aan het eigen lichaam of de dood te bewerkstelligen, of door het risico daarop niet uit de weg te gaan, gewenste veranderingen probeert aan te brengen

 

(WHO, De Leo, Burgis, Bertolote, Kerkhof, Bille-Brahe, Crisis 2006)

 

Ik heb hier heel veel cijfers/statistieken voor me liggen uit de college sheets, echter kan ik deze helaas niet posten. Wellicht dat deze beschrijvingen wat meer inzicht verschaffen:

 

[*]De algehele trend tussen 1950 en 2007 is dalend, met een piek rond 1983 (1900 zelfdodingen).

[*]In 2007 hebben ±1300 (absolute aantallen) mensen suïcide gepleegd, waarvan 400 vrouw en 900 man.

[*]15 per 100 000 mannen plegen suïcide tegenover 5 per 100 000 vrouwen (vanaf 15 jaar en ouder).

[*]Uit onderzoek blijkt dat huwelijk een beschermende functie heeft tegen depressie, wat je ook terug kan zien in de suïcidecijfers. Het aantal zelfdodingen ligt namelijk het laagst bij gehuwde mannen, terwijl er amper verschil is bij vrouwen tussen gehuwd, ongehuwd of weduwe (staat helaas niet bij of deze verschillen statistisch significant zijn).

 

Hier zijn meer statistieken te vinden: http://www.trimbos.nl/onderwerpen/psychische-gezondheid/depressie/feiten-en-cijfers/depressieve-stoornis-ooit-in-het-leven

 

In 35% van de gevallen is er een afscheidsbrief, in 65% van de gevallen niet (Rechtbank en GBA 2006). Het hebben van een afscheidsbrief is dus ook geen indicatie voor suïcide (zie definitie hierboven).

 

47% van de gevallen ontvangt behandeling van een GGZ-psycholoog of psychiater, 34% gaat naar de huisarts en 29% ontvangt geen behandeling (Rechtbank en GBA 2006).

 

Emotionele problemen en psychiatrische aandoeningen verklaren 61% van suicide:

[*]Depressie (30%)

[*]Overig psychisch (24%)

[*]Verslaving (4%)

[*]Overspannen (3%)

 

Overige motieven (35%):

[*]Relatie (13%)

[*]Fysiek lijden (11%)

[*]Verlies familie (4%)

[*]Huiselijke omstandigheden (3%)

[*]Financieel economisch (3%)

[*]Studie werk (1%)

 

Suïcidaliteit is niet iets wat zomaar weer over kan gaan. Het is een latent aanwezige kwetsbaarheid. Vandaar dat de recidive vrij hoog is bij mensen die een poging hebben gedaan (minstens 40% recidiveert binnen enkele jaren).

 

Ik kan een enorme lijst neerzetten met kwetsbaarheidfactoren, suïciderisico’s en risicotaxatie, maar die zijn denk ik minder interessant dan hoe met een persoon om te gaan. Enkele gedachten voor de omgang met suïcidale mensen (in dit geval voor psychologen):

 

1. Suïcidale verlangens zijn toegestaan (vooral de cliënt moet dat zo ervaren)

2. Suïcidale verlangens weerspiegelen een ondraaglijk bestaan, onmacht en isolement

3. Patiënten met suïcidale gedachten kunnen vaak aan niets anders meer denken

4. Communicatie over suïcidale verlangens dient gestimuleerd te worden: verlichten isolement

5. Het negeren of bestraffen van suïcidale uitingen is contraproductief

6. Het manipulatieve aspect van de dreiging met suïcide wordt minder wanneer alle voors en tegens van suicide worden besproken

7. De dreiging met suïcide leidt af van de werkelijke problemen. Behandeling mag daarom niet louter gericht zijn op de suïcide dreiging

8. De dreiging met suïcide kan een teleurstellende behandeling weerspiegelen

9. Bespreken van onrealistische verwachtingen t.a.v. de behandeling is cruciaal

10. Iets afdwingen door de dreiging met suïcide is een demonstratie van onmacht en van onrealistische verwachtingen t.o.v. de mogelijkheden van de hulpverlener. Deze dienen besproken te worden

11. Behandeling van suïciderisico vergt tijd en een goed persoonlijk contact. De organisatie van de zorg dient daarop berekend te zijn.

12. Suïcidaliteit heeft altijd relationele aspecten. Partners en familieleden dienen bij de behandeling betrokken te worden.

 

(bron: A. Kerkhof)

 

Antidepressiva hebben vaak effect, doordat het fysiologische processen beïnvloedt, wat niet door middel van praten kan worden bereikt. Ik zal hier verder niet op in gaan, omdat het een technisch verhaal wordt, maar uit studies blijkt dat het wel degelijk een effect heeft. Men voelt zich beter, waardoor ook een behandeling beter en effectiever kan worden (vaak is het een combinatie medicatie - behandeling).

 

Vandaar dat ik ook voorstander ben om naar een professional te gaan (psycholoog / psychiater). De term ‘zielenknijper’ is zwaar achterhaald en niet meer van deze tijd. Je wordt niet zomaar een GZ psycholoog, pas na veel ervaring kan je ervoor in aanmerking komen. Daarnaast wordt veel gebruik gemaakt van CBT (cognitive behavioural therapy). Deze vorm van therapie is puur gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en zorgt ervoor dat je gedrag wordt verandert, door je cognities te veranderen (je kijk op bepaalde dingen). De pychoanalytische theorieën van Freud worden voor zover ik weet niet meer (professioneel) in praktijk gebracht. Althans, niet bij de reguliere GGZ instellingen.

 

Aan de andere kant speelt persoonlijkheid ook een rol op de ‘vatbaarheid’ voor depressie. Persoonlijkheid wordt ook weer deels bepaald door genen, wat inhoudt dat je een bepaalde predispositie kan hebben voor depressie. Anders gezegd: situatie X veroorzaakt in persoon 1 wel een depressie, maar in persoon 2 niet. Bepaalde persoonlijkheidstrekken zijn dus ook gecorreleerd met depressies (zoals een hoge score op neuroticisme). Daarnaast hebben vrouwen een verhoogde kans op een depressie dan mannen.

 

Al met al; er spelen enorm veel factoren mee die invloed uitoefenen op depressie en suïcide. Dat je bedrijf het niet redt, wil niet per definitie zeggen dat je ook een depressie oploopt. De grootste psychosociale factoren die een rol spelen zijn: levensgebeurtenissen, huwelijksstaat, sociale support en je sociaal economische status (SES). En áls je een depressie oploopt, zoek dan hulp (ik weet het; het is makkelijker gezegd dan gedaan).

 


Fantasma Media | LinkedIn | Twitter

Web & Usability

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

De discussie gaat nu meer de kant van suicide op, maar HL is een ondernemersforum en de oorspronkelijke column ging dus ook over wat drijft ondernemers in dezen, en wat kun je doen. Als iemand depressief raakt, ziet de omgeving dat vaak niet aankomen, maar een ondernemer die failliet gaat, dat ziet iedereen. Een ondernemer die failliet gaat, raakt diep in de shit. Als we er met z'n allen in slagen om die shit wat minder diep te maken, zou je ook minder zelfmoorden moeten zien. Wat dat betreft zou je de cijfers moeten vergelijken met Amerikaanse cijfers, immers, daar is de shit voor een faillerende ondernemer minder diep dan hier.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 1

Ik wil toch nog eens wat kwijt.

 

Cijfers zeggen mij namelijk helemaal niks in deze. Een gestopte ondernemer, failliet of niet, is zijn zaak kwijt. Zijn kindje, zijn alles. Tenminste, in de meeste gevallen dan.

 

De nasleep en de gevolgen van het stoppen duren veel en veel langer. Voordat je weer redelijk boven Jan bent gaan er vaak jaren overheen. Met alle gevolgen van dien. Om maar even een privé voorbeeld te noemen : ik heb een week of 2 geleden toch nog eens bij ouders en schoonouders aan moeten kloppen voor financiële hulp, en een ander héééél geduldig privé persoon vroeg ook in die week om centen die ze nog tegoed heeft…..

 

Mijn ouders en schoonouders waren stomverbaasd, “want het ging toch weer goed ?” Moet je kijken hoe snel de ondernemer zijn masker weer opgezet heeft. Nou ja, snel…. In ieder geval schrokken zij er van. Stel nu dat er wel iets gebeurd zou zijn ?

 

Je wilt het niet geloven, maar die “kleine” dingen kunnen dan soms nog net de druppel zijn om je alsnog over te geven aan de moedeloosheid, met alle gevolgen van dien.

 

Iedere keer op en neer, up en down vreet zo godsgruwelijk veel energie van je, dat ik me kan voorstellen dat er op een gegeven moment iets knapt.

 

En wie heeft er na jaren nog in de gaten dat het bij die ondernemer zo verrekte diep heeft gezeten, dat er alsnog iets knapte ? Is het dan zelfmoord van een ondernemer of zelfmoord van een persoon die psychisch in de put zat ? Die cijfers doen me dus werkelijk helemaal niks.

 

Ik kan me gelukkig staande houden, zij het met heel veel moeite. Vaker en vaker zie ik in, wat er niet goed gaat en ik in de korte en lange toekomst moet gaan veranderen en gaan aanpakken, zowel privé als zakelijk.

 

Ik kan het maar niet genoeg benadrukken, het verlies van een kind (zoals bij Herman en mij) en het verlies van je zaak staan erg dicht bij elkaar. De nasleep van het één wordt veel vaker bij stil gestaan, dan bij het verlies van het tweede. Dat is voor velen in de omgeving dan toch een ver-van-mijn-bed show. Waarom ? Men heeft er niets mee. Ze kennen nl allemaal de verhalen van de failliete ondernemer die 3 weken later weer gewoon een andere toko had.

 

De steun die een noodgedwongen gestopte ondernemer nodig heeft, zelfs na jaren, vind deze niet in zijn omgeving, maar alleen maar op een forum als dit.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Hmmm, ik dacht vanmorgen op het werk: eens "eventjes" deze colomn lezen. Een brok in mijn keel, en ik moet er eens goed over nadenken. Gedeeltelijke herkenbaarheid. Ik had geen (on)roerende goederen die verkocht moeten worden. Sinds twee weken ben ik toegelaten tot de wettelijke schuldsanering. Er moet veel geregeld worden. Huis en auto word verkocht, maar ik sta er relatief positief tegenover. Niet zo negatief als hierboven beschreven. Gelukkig. Voor mij een opgelucht gevoel dat de put niet meer "bodemloos" is, dat er een uitzicht is aan het einde van tunnel. Maar, we moeten eerst door een donkere tunnel, en ik kan nu nog niet inschatten hoe donker die tunnel zal zijn. Gelukkig ben ik in loondienst, maar echt gelukkig voel ik me niet. Het feit dat ik geen eigen beslissingen meer kan nemen is zwaar. Mijn ego is zwaar gedeukt. Ik heb ( lees: had ) veel verwijten naar mezelf: hoe heb ik het zover laten komen. En verwijten uit de omgeving: hoe heb je het zo ver laten komen. Tsja, verkeerde keuzes gemaakt. Investeren ipv reserveren. Te weinig studie gevolgd. Niet goed de markt in de gaten gehouden. Misschien dit, misschien dat. Wat ik als voorrecht beschouw is dat ik iemand heb gevonden waartegen ik de beslissingen in het verleden kan spiegelen. Een soort zakelijk vader, waar m'n echte vader - vanwege ontbrekende zakelijke inzichten - tekortschiet. En toen zag ik eigenlijk dat mijn beslissingen helemaal niet zo gek waren. Ik hecht teveel waarde aan het leven om te denken aan zaken zoals in deze column beschreven. Maar, ik moet er wel voor waken dat ik niet in een spiraal naar beneden kom. Om te beginnen heb ik een routeplan uitgestippeld om in loondienst mijn kennis en kunde bij te schaven, zodat ik misschien in de toekomst wel weer kan gaan ondernemen. Natuurlijk vertel ik het niet in mijn directe omgeving, want zij begrijpen dat niet. Eén ding weet ik zeker: net als mijn zakelijk vader is het eerste doel dan een reservepot op te bouwen. " De Heilige Koe " van P.J. moet dan maar even op zich laten wachten. Of dat fiscaal nou verstandig is, is op dat moment een argument waar ik dan minder gevoelig voor ben. Niet onbelangrijk is dat bij mijn huidige werkgever begrip is voor de situatie, en dat ik een manager heb die door me heenprikt. Ik krijg de ruimte en opbouwende kritiek om mezelf weer te vinden, als het ware. En dat is goud waard, denk ik.

 

De reactie is toch alweer wat langer geworden dan gedacht.

Binnenkort zal ik deze gehele column en reacties nogmaals doorlezen en nogmaals laten bezinken.


IT specialist || LinkedIn: http://linkedin.pieterreitsma.com

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

De discussie gaat nu meer de kant van suicide op, maar HL is een ondernemersforum en de oorspronkelijke column ging dus ook over wat drijft ondernemers in dezen, en wat kun je doen.

 

Christine, je hebt toch wel begrepen dat wat ik in mijn vorige post schrijf plaats vond terwijl ik een actieve onderneming had? 12 mensen, 3 directeuren in een bv die door mijn "ervaring" na een korte periode geheel op tilt was geslagen en later uit elkaar gespat is. Drie maanden nauwelijks mensen (van de zaak of familie of vrienden) om me heen gehad, op een enkele werknemer en een enkele vriend na en slechts één kort telefoontje van een mededirecteur. Mede daarom denk ik dat de boel uiteindelijk in het honderd is gelopen.

 

Uiteindelijk weer zelf met een eenmansbedrijfje gestart en dat loopt prima. Weer leuke dingen aan het doen, en met succes. Dus wat dat betreft als je tijd van leven neemt en krijgt, kun je alles weer op de rails krijgen.

Waarbij alles wel betrekkelijk is geworden. Dat dan weer wel.

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Zelf dacht ik hier gister ook aan. Naast acteur etc.etc.etc. was Antonie Kamerling ook

"gewoon" ondernemer. Hij runde de onderneming - die hij samen met Isa heeft - vanuit huis.

 

Tijdens het programma " Beroemde ouders " ( over hun kinderen en opvoeding )

http://tvblik.nl/beroemde-ouders/1-aflevering-6 werd hij gefilmd in de achtertuin.

Ook daar zei hij iets over dat hij een onderneming moest runnen en wat voor impact

dat had op het leven.

 

En daarmee legde ik gister een link tussen hem en dit topic .....


IT specialist || LinkedIn: http://linkedin.pieterreitsma.com

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Misschien is mijn ironie over de "Heilige Koe" nog niet helemaal overgekomen.... ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Zeker heb ik de column van PJ over " De Heilige Koe " met een knipoog opgevat.

Maar, ik herken het in zekere zin wel. Toen ik met de zaak begon, wilde ik graag

een Audi A3 - tweedehands dan wel - hebben, terwijl ik maar 20 km per dag hoefde

te rijden. Het heeft me onnodig geld gekost. Ik had zelfs wel met de trein kunnen gaan.

Nu maakt het me eigenlijk geen reet meer uit. Als ik over een aantal jaar opnieuw een

zaak zou starten, zou ik totaal niet meer met " Keeping up appearences " kampen.

 

Zoals Ruben aangeeft : http://www.rubenvandenoord.nl/wp-content/images/FD_14-2-09.pdf

"Ik heb mijn lesje geleerd. Ik rij in een oude gedeukte Volvo, gebruik de goedkoopste visitekaartjes ..... "

 

Dat inzicht heb ik ook min of meer gekregen. De gedachten die ik had over De Heilige Koe, zoals P.J.

met een dikke knipoog verteld, die zijn wat meer omgebogen richting het gedachtengoed van Ruben.

Jammer dat het eerst zover moet komen voordat je die inzichten krijgt.

 

Vandaar dat ik ook erg veel respect heb voor ( de insteek van ) Ruben, zoalsl ik dat lees in de PDF. Andere

mensen voorkomen wat hij zelf heeft doorgemaakt, zonder daar zelf grote financiele belangen bij te hebben.

Gewoon met een spiegel en een set zeer kritische vragen die voor zelfinzicht zorgen.


IT specialist || LinkedIn: http://linkedin.pieterreitsma.com

Share this post


Link to post
Share on other sites
  • 0

Zojuist de gehele column doorgelezen en de reacties. Had niet in de gaten dat deze al gepost was op 27 mei. Dat was nou net de periode dat ik (financieel) in een put geraakte, en mijn kop in het zand aan het steken was; en daarmee ook HL links liet liggen.

 

Veel respect voor Phoenix om dit bespreekbaar te maken. Een eye-opener. Ook zeer veel respect voor degenen die in hun reactie de periode waar ze doorheen zijn gegaan hebben uiteengezet; Mikky, Marcel (Up), en ieder die ik niet bij naam heb genoemd.


IT specialist || LinkedIn: http://linkedin.pieterreitsma.com

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Answer this question...

×   Pasted as rich text.   Restore formatting

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Bring your business plan to a higher level!

    All topics related to entrepreneurship are discussed on this forum.

    • Ask your entrepreneur questions
    • Answers / solutions from fellow entrepreneurs
    • > 65,000 registered members
    • > 100,000 visitors per month
    •  Available 24/7 / within <6 hours of response
    •  Always free

  • Who's Online

    Er zijn 9 leden online en 173 gasten

    (See full list)    
  • Also interesting:

  • Ondernemersplein



EN

×

Cookies on HigherLevel.nl

Cookies are necessary for Higherlevel.nl to function properly. By using HigherLevel.nl you declare to have read and accepted our terms and conditions.

 More information   I accept