Jump to content
Guest Columnbot

[Column] Het grote taboe, falen, depressie en erger.

Recommended Posts

Helaas kunnen we weer een bekende ondernemer toevoegen aan de lijst van zelfdodingen.

 

Maandag 28 juni werd er nogal geheimzinnig over het overlijden van Sjoerd Kooistra gedaan. Dat was voor veel mensen reden om te speculeren. Voor mij persoonlijk wees alle berichtgeving toen al op een zelfdoding alleen wilde men vanwege het verleden van Kooistra in mijn ogen al het andere uitsluiten.

 

Gisteren, 1 juli, werd officieel bevestigd dat Kooistra door zelfdoding om het leven is gekomen.

Op Nu.nl: Kooistra pleegde zelfmoord

De Volkskrant: Sjoerd Kooistra pleegde zelfmoord

 

Het is in mijn ogen opnieuw een zelfdoding die het gevolg is van de taboesfeer en het feit dat de reguliere zorg op geen enkele manier adequaat in kan spelen op de acute nood van mensen met problemen.

In mijn ogen toont ook de dood van Kooistra weer aan dat zelfdoding onder alle geledingen van de bevolking voortkomt.

 

Buiten het feit dat het opnieuw een mensenleven eist trek ik mij dit persoonlijk toch wel aan omdat ook Sjoerd Kooistra geholpen had kunnen worden om vanuit de shit waar hij inzat uit te komen en verder te leven.

 

De afgelopen maanden had ik een ondernemer onder mijn hoede die in 2 maanden tijd vanuit het diepe dal ,met hulp, zelf in staat is gebleken een geheel nieuw leven op te bouwen. De onderneming is in de slaapstand gezet, een nieuwe baan werd gevonden die helemaal past bij de competenties van deze voormalig ondernemer. De belemmerende overtuigingen en verlies uit het verleden zijn teruggebracht tot verwerkbare proporties.

Deze ondernemer kan nu weer genieten van het leven, iets wat nog geen 2 maanden geleden voor absoluut onmogelijk werd gehouden.


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik wil iets van mezelf vertellen. Ik ben circa twintig jaar geleden in twee en een half jaar tijd mijn vader verloren, twee kinderen bij de geboorte, een kind welke een jaar oud was door nekkramp en mijn broer door zelfdoding waar ik bij was. Dat dit een wissel op je leven trekt snapt eenieder. Ik was al jaren ondernemer, en dat bij dit alles de onderneming uit de rails liep is dan ook niet meer dan logisch. De depressie en psychosen die ik heb meegemaakt zijn en waren voor mij goed verklaarbaar. Ik heb dan ook geen enkel moment gehad dat ik ermee wilde stoppen. In mijn binneste wist ik dat het op mijn pad was gekomen, en dat ik de enige was die het weer van mijn pad kon laten verdwijnen. Hoe? dat was een hele ontdekkingsreis. Voor mij heeft uiteindelijk de doorslag gegeven, dat ik me heb overgegeven aan alles wat me overkwam en er niet meer tegen vocht. Het wondelijke was, dat mijn nachtmerries en angsten verdwenen toen ik zei: "je gaat je gang maar, vreet me maar op"

Ik zag toen dat het niet gebeurde. Snappen deed ik het niet, maar het gaf me de kans om te stoppen met denken, en dat gaf lucht. Samen met een goede ademhalingstherapeute heb ik het geluk weer in mezelf terug kunnen vinden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een hele hoop dingen ineens..... mijn schoonvader ligt al een week of 4-5 te vechten voor zijn leven (3 hartoperatie's intussen ) , en mijn schoonmoeder verblijft bijna dagelijks bij ons. Gisteravond was het even een stukje ontspanning met mijn vrouw, schoonmoeder, de kaarsjes op tafel, de vuurkorf, een flesje witte wijn en ondergetekende.....en ineens zie ik het bericht van Herman voorbij komen.

 

Die kwam heftig aan bij mij, omdat wij ook onze eerste zijn verloren bij de geboorte, en in dezelfde week allebei mijn opa's. Ik weet nu 7 jaar later nog de volgorde van het overlijden niet. Dit terzijde.

 

Mijn vrouw en familie weet wel dat ik met HL te maken heb, maar heeft verder geen idee hoe of wat. Ook niet hoe HL mij geholpen heeft er boven op te komen. Deze "Down" persoonlijkheid is een privé stukje in mijn leven.

 

Gisteren was ineens het moment om de column te laten lezen. De tekst van CS ligt al weken uitgeprint op kantoor (waarvoor dank voor het mailen !), maar het moment was er niet om dit iemand te laten lezen. De tekst is ook zwaar confronterend namelijk. Maar door de ontspannen sfeer, en het praten over hetgeen we mee hadden gemaakt de laatste paar weken, was het moment ineens daar...

 

En heb ik de column laten lezen.

 

Mijn vrouw is na 3 kwart gestopt met lezen omdat het té herkenbaar werd, en bij schoonmoeder vielen er ineens vele puzzelstukjes op hun plaats. Eindelijk zag ik wat begrip in de ogen verschijnen. Niet alleen richting mij, maar ook richting mijn vrouw, haar dochter, die alles heeft moeten doorstaan.

 

Dit heeft mij gesterkt om (delen van) je tekst de komende periode aan anderen te laten lezen. Waaronder ouders, broers, schoonzussen en andere familieleden.

 

Ten eerste, en belangrijkste, dat mijn omgeving begrip krijgt voor mijn echtgenote, en wat zij heeft moeten doorstaan, en ten tweede :

 

Mijn omgeving heeft mij altijd gekend als een vriendelijke vent, waarmee je altijd kon buurten, je verhaal bij kwijt kon enzovoorts. Die man is even weggeweest en er is een lul (excuus) voor in de plaats gekomen. Geen leuke "buurt" meer, geen gezellig biertje pakken enzo. Ik was te zwaar op de hand geworden en daar kunnen de meeste mensen niet tegen.

 

Wanneer mijn omgeving meer weet van wat er gespeeld heeft, kan men ook beter uitleggen, dat ook die "lul" (wederom excuus) weer out-off-the-picture is, en dat Marcel weer terug is, maar met wat meer bagage in zijn rugzak.

 

Mede door je column heb ik geleerd wat opener te zijn, meer te vertellen wat er van binnen speelt, en de schone schijn niet op te houden.

 

"Down" hou ik vooralsnog voor mezelf. Wie weet laat ik het mijn kinderen ooit nog eens met hem kennis maken... :-)

 

Ik moest het effe kwijt....

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er schiet me nog iets te binnen, hoe dat de hulpverlening te kort kan schieten : Na het overlijden van ons zoontje kregen wij beiden slaappillen mee, om de grootste mammoet uit de geschiedenis 3 weken uit de running te brengen.....

 

Nu zijn wij geen pillen slikkers, en hebben alles samen door het toilet gespoeld, een stevige borrel gepakt en zijn naar bed gegaan. Door alle spanningen en ontlading sliepen we ontzettend vast.

 

De kraamhulp kreeg ons de volgende ochtend niet wakker, en had na het zien van de lege verpakkingen van de pillen, de schrik van haar leven.

 

Met zo'n dosis slaappillen voor te schrijven, los je geen problemen op, en dus vind ik dat de hulpverlening op dat punt te kort schiet. Ik denk niet dat je onstabiele mensen zolas wij toen, zulke medicatie moet voorschrijven.

 

Het lijkt off topic te gaan, maar mijn huisarts weet natuurlijk van mijn depressie en aanhangende troubles, en heeft nadien nooit geen medicatie meer voor geschreven zonder dat hij een goed inhoudelijk gesprek had gehad met mij/ons....

Share this post


Link to post
Share on other sites

@Herman Denk voor het delen van deze zeer persoonlijke, en voor zover ik mij daarin kan verplaatsen, zeer heftige levenservaringen.

 

@Marcel Goed idee om mensen uit je directe verhalen mee te laten lezen. Kan net genoeg afstand zijn die ze wel accepteren boven jij die direct zijn gevoelens op tafel gooit. Met lezen is de reactie/emotie indirect.

Fijn om te lezen dat het de mensen in jou omgeving milder doet stemmen en ze nu meer begrip lijken te ontwikkelen voor die periode in jouw leven waarin ze voor hun gevoel met een hele andere Marcel te maken hadden.

 

 

Wat betreft de zorg, dat blijft gewoon een moeilijk verhaal. Sommigen treffen wel iemand met wie ze goed kunnen praten. Maar heel veel anderen moeten het doen met afstandelijke hulpverleners die daar zelf moeite mee hebben.

Die mensen die ik ken in de zorg die dat wel doen zie ik vaak weer met hun grenzen overhoop liggen. Het lukt hun vaak weer niet op lange termijn een gezonde afstand te bewaken tussen werk en thuis.

Toch vraagt goede begeleiding iets wat je bijna onmogelijk uit kunt sluiten met thuis.

 

Ik denk dat de zorg er aanmerkelijk op vooruit zou gaan als mensen binnen de zorg zelf ook leren omgaan met hun eigen emoties en minstens zo belangrijk, ze gecoacht worden in het leren bewaken van hun eigen grenzen.

Mijn eigen ervaring is namelijk dat er prima om te gaan is met mensen die het psychisch erg zwaar hebben zonder daarbij mijn inlevingsvermogen te verliezen en ook zonder mijzelf te verliezen.

 

Note, inmiddels is dit topic zo'n 1800 keer gelezen, ruim 800 keer meer dan de laatste keer toen er actief gepost werd. Dat lijkt er op te wijzen dat het wel goed gelezen word, dat er niet direct reacties komen vind ik prima. Wie wil kan reageren, wie het eerst eens wil laten bezinken, ook prima.


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

 

Note, inmiddels is dit topic zo'n 1800 keer gelezen, ruim 800 keer meer dan de laatste keer toen er actief gepost werd. Dat lijkt er op te wijzen dat het wel goed gelezen word, dat er niet direct reacties komen vind ik prima. Wie wil kan reageren, wie het eerst eens wil laten bezinken, ook prima.

 

Volgens mij is dat juist het taboe dat je beschrijft. Mensen lezen wel en kijken er wel naar, maar het is ontzettend moeilijk over je eigen psychische toestand te denken laat staan te praten, zeker het onderwerp zelfdoding is not done.

Terwijl het toch heel menselijk is om niet altijd alles onder controle te hebben. Het ondergaan van een periode dat je je eigen bestaan niet meer onder controle hebt is achteraf gezien ontzettend waardevol. Alles van "waarde" wordt betrekkelijk en alles waar je nooit over nadacht wordt zeer waardevol.

In de zware periode zie je dit echter niet, en eigenlijk moet er ook niet iemand aan refereren. Je wilt het op dat moment dan ook gewoon niet horen.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Volgens mij is dat juist het taboe dat je beschrijft. Mensen lezen wel en kijken er wel naar, maar het is ontzettend moeilijk over je eigen psychische toestand te denken laat staan te praten, zeker het onderwerp zelfdoding is not done.

 

Persoonlijk denk ik vooral dat het belangrijk is dat mensen die suicidale gevoelens hebben doorkrijgen dat ze echt niet de enige zijn en het dus niet vreemd, raar, gek enz is. Eenzaamheid en sociaal isolement zijn veel gehoorde termen bij zware depressie, praktisch dus vaak een verwijdering van het bestaande netwerken van vrienden, familie en helaas ook vaak de partner. Belangrijk, als ze over de schroom heenstappen van praten over gevoelens, dat ze er dan niet alleen voor hoeven te staan.

 

 

Het begint eigenlijk al met schrijven over zelfdoding, want de praktijk is dat er maar bar weinig in boekvorm en op internet over geschreven word. Het maakt mij dan ook niet uit of mensen nu wel of niet op dit topic reageren. Het feit dat het topic door een behoorlijk aantal mensen gelezen wordt vind ik al winst.

Dat het mensen al aan het denken zet blijkt wel uit de reactie aan het begin van het topic, daar zijn er mensen die hun reactie beginnen met de opmerking dat ze het een vreemd onderwerp vinden voor een forum dat zich richt op ondernemerschap. Dat ze gaandeweg het lezen/schrijven ook vinden dat het voor een bepaalde groep realiteit is en daarom dus ook een onderwerp is dat ondernemers bezig kan houden zegt genoeg denk ik. :)

 

Ook de bijdragen van mensen die hier uitkomen voor een zware periode in hun leven laat mensen zien dat je er dus over mag praten, dat je je gevoelens kan uitten (van levensbelang!) en dat je daarmee ook de weg opent voor anderen om jou (tijdelijk) te steunen.

Ondernemers zijn van die doordouwers die over het algemeen weinig laten merken, wie onderneemt moet sterk en zelfstandig zijn en moet dus alles alleen kunnen overwinnen. Maar zoals jouw verhaal ook laat zien, als er zulke tegenslagen op je weg komen dan komt er ook voor ondernemers een einde aan wat een mens mentaal kan verwerken. Dan is er dus helemaal niks mis mee om je hart een te luchten of als het heftiger word, hulp te zoeken bij professionals.


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Het begint eigenlijk al met schrijven over zelfdoding, want de praktijk is dat er maar bar weinig in boekvorm en op internet over geschreven word."

 

Ik heb zelf een boekje geschreven over mijn verhaal. In eigen beheer uitgegeven. Als iemand het wil hebben kun je een PM sturen met adresgegevens. Dan stuur ik het op. Het heet: Claires Adem

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het verbaast me dat er geen goede statistiek te vinden is. "4 tot 10 per jaar" valt me nog mee. In Japan ligt dat vast veel hoger.

 

Mijn statistiek, maar die is slechts voor n=1, zegt dat mensen die suicidaal zijn geweest, daarna voor altijd een lagere drempel hebben. Dat betekent dat je failliete ondernemers met depressies daarna beter in de gaten zou moeten houden, meer nazorg zou moeten geven. Het betekent ook dat failliete ondernemers die eerder al 's iets hebben meegemaakt, een groter risico lopen. Een huisarts die een failliete overspannen ondernemer op het spreekuur krijgt, zou daarvan op de hoogte moeten zijn.

 

Krijgen medewerkers van banken en incassobureau's, en advocaten, om maar 's wat te noemen, hier coaching voor? Mijn statistiek, maar slechts voor n=1, zegt dat je tegen een medewerker van een incassobureau kunt zeggen "als jullie dat doen, dan kan ik mezelf beter gelijk van kant maken" en dat je dan als antwoord krijgt "als u zulke dingen zegt praat ik niet meer met u" en klik, de verbinding is verbroken. Dat loopt dan met een sisser af als je in tranen terugbelt dat je het toch maar niet gedaan hebt, maar zo'n opmerking kan ook een duwtje in de foute richting zijn. Waarna die medewerker wellicht zelf nazorg nodig heeft.

 

Soms kan een slechte ervaring worden omgezet in een positieve. Als je een kwartier in het open raam zit naar beneden te kijken, kom je veel over jezelf te weten. Als je dan springt, is dat weten van korte duur. Maar als je terug naar binnen stapt, hebben je relativeringsvermogen en je stressbestendigheid een enorme boost gekregen. De rest van je leven is als het ware extra tijd die je jezelf hebt gegeven, waarin alle ellende wat minder is uitvergroot. Als je iets naars overkomt kun je tegen jezelf zeggen: "in het ergste geval kom ik morgen onder de tram" en dan is al het andere wat er kan gebeuren ineens heel klein geworden.

 

Wat erg helpt is als er iemand in je omgeving is die je dagelijks belt om zeker te zijn dat je nog niet in Station Willoughby bent aangekomen c.q. bent uitgestapt. Dat geeft je een zet je in de goede richting.

 

Ik apprecieer deze topic. Het onderwerp is erg taboe, zeker als het over meer persoonlijke aspecten gaat dan over de statistieken.

 

 

 

Ik kon niet slapen, maar het posten van iets op een forum en het drinken van een glaasje wijn helpt vast bij een hernieuwde poging....

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het verbaast me dat er geen goede statistiek te vinden is. "4 tot 10 per jaar" valt me nog mee.

 

Statistiek zegt me niet zoveel. Een zelf beeindigd leven is me al eentje teveel. Mensen die in de geestelijke problemen zitten zijn vaak onbereikbaar, stoten anderen van zich af of verstoppen zich achter een vrolijke facade. Als ondernemer werk je met fingerspritsengefuehl en ben je gewend om onbereikbaarheid te doorbreken. Ik denk dat we dus bij uitstek degene zijn die deze mensen kunnen vinden en bereiken. We kunnen dit niet alleen overlaten aan de "professionals"

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Note, inmiddels is dit topic zo'n 1800 keer gelezen, ruim 800 keer meer dan de laatste keer toen er actief gepost werd. Dat lijkt er op te wijzen dat het wel goed gelezen word, dat er niet direct reacties komen vind ik prima. Wie wil kan reageren, wie het eerst eens wil laten bezinken, ook prima.

 

Op dit moment zelfs meer dan 4000 keer.

Share this post


Link to post
Share on other sites

@P.J.Odems, @Christine

 

Die cijfers zijn er wel, zij het als 'bijproduct' van ander onderzoek. Verder zul je met behulp van andere cijfers en onderzoeken de 'harde' cijfers moeten extrapoleren. In ieder geval is er wel bekend dat in 0,4% van de faillissementen de curator wordt geconfronteerd met de zelfdoding van een bestuurder (Blom, 2000). Gek genoeg heeft het economisch klimaat geen enkele invloed op dit cijfer; het is al jaren constant.

 

Het aantal faillissementen in 2009 bedroeg ca. 11.000, wat dus inhoudt dat er vorig jaar 44 ondernemers / bestuurders de hand aan zichzelf sloegen.

 

Maar dit getal vertelt niet het hele verhaal. Dit zijn slechts de geslaagde zelfdodingen na het uitspreken van het faillissement. Dit is waar andere onderzoeken en cijfers in beeld komen.

 

Uit onderzoek van het CBS (Recente ontwikkelingen rond zelfdoding in Nederland - 2004) is bekend dat in 2002 totaal 1567 zelfdodingen zijn geregisteerd. In dat zelfde jaar deden totaal 9600 personen een zelfmoordpoging. Dat zijn er ruim 6 maal zoveel! Met een kort-door-de-bocht redenering zou je dus kunnen stellen dat er in 2,4% van de faillissementen een poging tot suïcide wordt gedaan; 264 keer in 2009.

 

Dit cijfer is een slechts een ruwe benadering van het werkelijke aantal. De verhouding mannelijke / vrouwelijke ondernemers is een belangrijke corrigerende factor. Er zijn immers nog steeds meer mannelijke (70%) dan vrouwelijke (30%) ondernemers. Het absolute aantal zelfdodingen is bij mannen twee maal zo hoog (ca. 1050) dan bij vrouwen (ca. 500). Daar staat tegenover dat het aantal niet-geslaagde pogingen bij vrouwen weer twee maal zo hoog is (6400 vrouwen tegenover 3200 mannen)(CBS). Onderzoekers concluderen hieruit dat een zelfmoordpoging door een vrouw meer te maken heeft met een schreeuw om hulp dan om een werkelijke doodswens.

 

Misschien dat iemand met een meer statistiek-achtergrond (Paul Mars??) hier wat nauwkeuriger cijfers uit kan destilleren. De cijfers zijn er dus wel, ze zijn alleen nooit zo gedetailleerd geanalyseerd...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mijn statistiek, maar die is slechts voor n=1, zegt dat mensen die suicidaal zijn geweest, daarna voor altijd een lagere drempel hebben. Dat betekent dat je failliete ondernemers met depressies daarna beter in de gaten zou moeten houden, meer nazorg zou moeten geven. Het betekent ook dat failliete ondernemers die eerder al 's iets hebben meegemaakt, een groter risico lopen. Een huisarts die een failliete overspannen ondernemer op het spreekuur krijgt, zou daarvan op de hoogte moeten zijn.

 

In het algemeen geldt dat de kans op herhaling (recidive) bij mensen die als een poging hebben gedaan erg groot is. Ook mensen van wie een naaste zelf een eind aan zijn leven maakt lopen een verhoogd risico. Ondernemers met een dergelijk verleden horen daar natuurlijk ook bij, dat zijn immers ook mensen. ;)

Ik neem aan dat een huisarts op de hoogte is van deze in de hulpverlening algemeen bekende risicofactoren.

Echter, hij kan daar ook niet altijd wat mee, niet elke huisarts heeft de tijd of de capaciteit om mensen met een zware depressie en suïcidale gevoelens te begeleiden. In principe zijn daar andere instellingen voor zoals het GGZ of een coach of counselor.

 


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Statistiek zegt me niet zoveel.

 

En zo denk ik er ook over, statistieken zeggen in dit geval niet zo heel veel al was het alleen maar omdat ik persoonlijk vind dat er veel vraagtekens zijn te zetten bij deze cijfers. Meestal worden onderzoeken gedaan met als doel om meer kijk te krijgen op de zaak en waar mogelijk oplossingen aan te bieden die meer in lijn zijn met de gevonden onderzoeksresultaten.

 

Die cijfers zijn er wel, zij het als 'bijproduct' van ander onderzoek. Verder zul je met behulp van andere cijfers en onderzoeken de 'harde' cijfers moeten extrapoleren. In ieder geval is er wel bekend dat in 0,4% van de faillissementen de curator wordt geconfronteerd met de zelfdoding van een bestuurder (Blom, 2000). Gek genoeg heeft het economisch klimaat geen enkele invloed op dit cijfer; het is al jaren constant.

 

Het aantal faillissementen in 2009 bedroeg ca. 11.000, wat dus inhoudt dat er vorig jaar 44 ondernemers / bestuurders de hand aan zichzelf sloegen.

 

Uit onderzoek van het CBS (Recente ontwikkelingen rond zelfdoding in Nederland - 2004) is bekend dat in 2002 totaal 1567 zelfdodingen zijn geregisteerd. In dat zelfde jaar deden totaal 9600 personen een zelfmoordpoging. Dat zijn er ruim 6 maal zoveel! Met een kort-door-de-bocht redenering zou je dus kunnen stellen dat er in 2,4% van de faillissementen een poging tot suïcide wordt gedaan; 264 keer in 2009.

 

 

Wat betreft het aantal zelfdodingen zijn er recentere cijfers die ik al aan heb gehaald in de column zelf maar laat ik ze hier nog even aanhalen. Bron onder andere het Trimbos Instituut en het CBS.

 

In Nederland slikken tussen de 500.000 en 1 miljoen mensen anti-depressiva.

De precieze aantallen kan ik niet vinden omdat verschillende bronnen hele verschillende cijfers opleveren en elkaar dus tegenspreken.

 

Als je het hebt over zelfdodingen kun je globaal de volgende cijfers aanhouden.

In Nederland lopen jaarlijks ongeveer 400.000 mensen rond met gedachten en gevoelens die betrekking hebben op zelfdoding, van deze mensen doen er 100.000 een zelfmoordpoging

Door deze zelfmoordpoging belanden ongeveer14.000-15.000 mensen jaarlijks op de Spoed Eisende Hulp van het ziekenhuis.

Ongeveer 9.000 van deze mensen worden opgenomen in het ziekenhuis om te kunnen herstellen.

 

1500 van deze 100.000 lukt het helaas wel om zichzelf van het leven te beroven.

 

De cijfers komen misschien wat over als 'eentje meer of minder maakt niet zoveel uit', het gaat wel over mensen. En dat is nu precies waarom ik zo'n hekel heb aan dit soort cijfers want er valt nog wel wat op af te dingen.

 

In het door Ruben aangehaalde rekenvoorbeeld waarbij 44 mensen door zelfdoding om het leven zijn gekomen is het aantal mensen dat een poging doet dus groter dan hij denkt. Maar nu komt het, ik denk namelijk dat het geen zin heeft om hier de statistieken bij te betrekken omdat er veel meer factoren mee gaan spelen. De cijfers zijn namelijk gebaseerd op het bevolkingsgemiddelde. Kijk je naar de leeftijden dan zie je schommelingen in de cijfers en ook schommelingen per geslacht die per leeftijdscategorie andere verhoudingen heeft. Wat de statistieken ook niet vertellen is of het 'succes' van een poging toeneemt naarmate mensen ouder worden. Dat zou dan kunnen betekenen dat er sprake is van hogere mortaliteit maar juist weer van een lager aantal pogingen. Maar zoals ik al schreef, het zijn allemaal aannames, persoonlijk vind ik dat dit nog verder uitgewerkt zou moeten worden.

 

Hetzelfde gaat wat mij betreft op voor het aantal geregistreerde zelfdodingen. Zo weet ik dat lang niet alle zelfdodingen als zodanig herkend worden. Zo gebeuren er verkeersongelukken waarbij men denkt dat het een eenzijdig ongeluk is maar waar het feitelijk om een zelfdoding gaat. Familie en vrienden willen dat vaak niet onder ogen zien en sturen dus aan op een ongeluk (dat snap ik natuurlijk ook wel). Ook een simpel huis tuin en keukenongeluk kan een zelfdoding zijn zonder dat deze herkend word en ook niet elke overdosis aan medicijnen wordt herkend of aangemerkt als zelfdoding

Zo ken ik ook het voorbeeld van een gezin dat na een jaar van onderzoek 'opgelucht' dat was vastgesteld door de spoorwegpolitie dat hun zoon om het leven was gekomen door een ongeluk en niet door een zelfdoding. Kijkend naar de omstandigheden denk ik, wie loopt er nou zomaar op het spoor midden tussen de spoorstaven in?

 

 

De verhouding mannelijke / vrouwelijke ondernemers is een belangrijke corrigerende factor...................... Onderzoekers concluderen hieruit dat een zelfmoordpoging door een vrouw meer te maken heeft met een schreeuw om hulp dan om een werkelijke doodswens.

 

En van dit soort opmerkingen gaan mijn haren helemaal rechtovereind staan.

Als onderzoekers denken aan de hand van een paar cijfertjes vast te kunnen stellen dat het voor vrouwen een vraag om hulp is omdat ze geen doodswens hebben dan vrees ik dat we nog een lange weg te gaan hebben voor we over de echte oorzaken kunnen en mogen praten. :-\


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik heb niet echt een bijdrage aan deze column. Ik begrijp het en het is mooi om te zien dat mensen het kunnen waarderen. Wat ik wel erg leuk vind (beetje een cru woordje) als ik kijk toch even kijk naar het lijstje van columns op HL.

 

Leuke kleine verhalen van ondernemers, ondernemen in historisch perspectief, nieuwe media en dat mensen het nog geen plek kunnen geven en weet ik veel wat. Kortom een gemêleerd assortiment variërend van informerend tot amuserend, prikkelend tot oude koeien, maar ook met ruimte voor bezinning en harde realiteit. En vooral deze komt hard aan, maar geeft wel aan dat HL er is voor ondernemers. Zakelijk, creatief maar ook voor de mens achter de onderneming. We zijn blijkbaar geen machines... gelukkig maar.

 

Bedankt hiervoor,

 

Micha


www.studio-immo.nl: Identiteit, Marketing en Media Ontwerp

www.greenscreenspecialist.nl Greenscreen video en fotografie oplossingen voor op locatie of in onze eigen video studio

Volg Studio Immo persoonlijk via twitter: www.twitter.com/studioimmo of op facebook: www.facebook.com/studioimmoreclame

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik kom regelmatig mensen tegen die te maken hebben gehad (recent of langer geleden) met zelfdoding van een naaste. Als aktief lid van de Vereniging Ouders van een Overleden Kind ( www.vook.nl ) zie je dan de wanhoop, verdriet en veelal ook onbegrip van de ouders en broers en zussen en kinderen. Uit eigen ervaring weet ik dat statistiek hier niets meer zegt. Het interesseert je op dat moment totaal niet hoeveel anderen het "doen". Op dat moment is het jouw wereld waar het om draait en die is op dat moment volledig ingestort.

 

Dat mensen uit de directe omgeving dan ook zelf een grote kans lopen om hetzelfde te doen is ook logisch. Toen ik terug kwam (als een wrak) uit de stad waar mijn broer van de flat sprong (waar ik getuige van was) kwam de huisarts bij me langs en vertelde tegen mijn vrouw toen hij mij zag zitten, dat "deze ziekte besmettelijk was". Toen begreep ik het niet, maar ik kan me het nu wel voorstellen. De klap die je krijgt is zo groot dat er geen touw meer aan je leven vast te knopen is. Nachtmerries, hallucinaties, paniek, pijn in je kop en in je gehele lijf drijven je tot wanhoop. Dit meemaken is zo'n knal, dat het net als bij andere trauma's gemakkelijk kan leiden tot "er zelf een eind aan maken".

Dat dit uiteindelijk bij de meeste mensen niet zover komt, is de overlevingsdrift die van nature in een mens ingebakken zit. Deze kun je zelf stimuleren door een aantal hulpmiddelen. (Ik pretendeer niet dat ik de wetenschap in pacht heb, maar bij mij heeft dit uiteindelijk tot een leefbaar leven geleid, dat wat mij betreft zeer de moeite waard is)

 

Bewust blijven kijken, hoe moeilijk het ook is, naar de mooie dingen in het leven, zoals je gezin, familie en natuur. Goede ademhalingstechnieken aanleren (bij voorkeur onder begeleiding) om allerlei hyperventilatieverschijnselen en paniekaanvallen te temperen. Door de shit heen gaan in gedachten, en het niet proberen te verstoppen (kan meestal pas na wat langere tijd, in het begin wil je slechts overleven en dus vluchten). Op een bepaald moment gaan accepteren dat dit stuk ervaring bij jou hoort, en niet meer uit je leven zal verdwijnen.

 

Voor de omgeving geldt dat begrip ontzettend belangrijk is. NIET wegblijven bij de naaste van het slachtoffer. Ze hebben NIET genoeg aan zichzelf, ze hebben iedereen nodig. Je hoeft niet te weten wat je moet zeggen, je hoeft ook niets te zeggen. Er zijn is genoeg.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ingrijpende, maar toch mooie en vooral zinvolle column. Vorig jaar heb ik een college over suïcide gehad en wilde toch mijn objectieve kennis delen omtrent dit onderwerp (of de taboe). Mijn eigen mening zal later doorschemeren.

 

Allereerst is suïcide voor individuen (veelal) de beste oplossing. Men heeft dus zo'n erge depressie of zoveel problemen, dat men liever een einde maakt aan het leven dan door te leven met deze problemen. Ga dus maar eens na hoe diep het daadwerkelijk zit, dat zelfdoding de enige oplossing is voor die persoon(!).

 

De definitie van suïcide is als volgt (in klinische setting):

 

Handeling met dodelijke afloop, door de overledene geïnitieerd, in de verwachting van een dodelijke of potentieel dodelijke afloop, met de bedoeling gewenste veranderingen aan te brengen

 

En die van een suicidepoging:

 

Een niet-habituele handeling zonder dodelijke afloop waarmee de persoon, door de verwachting van schade aan het eigen lichaam of de dood te bewerkstelligen, of door het risico daarop niet uit de weg te gaan, gewenste veranderingen probeert aan te brengen

 

(WHO, De Leo, Burgis, Bertolote, Kerkhof, Bille-Brahe, Crisis 2006)

 

Ik heb hier heel veel cijfers/statistieken voor me liggen uit de college sheets, echter kan ik deze helaas niet posten. Wellicht dat deze beschrijvingen wat meer inzicht verschaffen:

 

[*]De algehele trend tussen 1950 en 2007 is dalend, met een piek rond 1983 (1900 zelfdodingen).

[*]In 2007 hebben ±1300 (absolute aantallen) mensen suïcide gepleegd, waarvan 400 vrouw en 900 man.

[*]15 per 100 000 mannen plegen suïcide tegenover 5 per 100 000 vrouwen (vanaf 15 jaar en ouder).

[*]Uit onderzoek blijkt dat huwelijk een beschermende functie heeft tegen depressie, wat je ook terug kan zien in de suïcidecijfers. Het aantal zelfdodingen ligt namelijk het laagst bij gehuwde mannen, terwijl er amper verschil is bij vrouwen tussen gehuwd, ongehuwd of weduwe (staat helaas niet bij of deze verschillen statistisch significant zijn).

 

Hier zijn meer statistieken te vinden: http://www.trimbos.nl/onderwerpen/psychische-gezondheid/depressie/feiten-en-cijfers/depressieve-stoornis-ooit-in-het-leven

 

In 35% van de gevallen is er een afscheidsbrief, in 65% van de gevallen niet (Rechtbank en GBA 2006). Het hebben van een afscheidsbrief is dus ook geen indicatie voor suïcide (zie definitie hierboven).

 

47% van de gevallen ontvangt behandeling van een GGZ-psycholoog of psychiater, 34% gaat naar de huisarts en 29% ontvangt geen behandeling (Rechtbank en GBA 2006).

 

Emotionele problemen en psychiatrische aandoeningen verklaren 61% van suicide:

[*]Depressie (30%)

[*]Overig psychisch (24%)

[*]Verslaving (4%)

[*]Overspannen (3%)

 

Overige motieven (35%):

[*]Relatie (13%)

[*]Fysiek lijden (11%)

[*]Verlies familie (4%)

[*]Huiselijke omstandigheden (3%)

[*]Financieel economisch (3%)

[*]Studie werk (1%)

 

Suïcidaliteit is niet iets wat zomaar weer over kan gaan. Het is een latent aanwezige kwetsbaarheid. Vandaar dat de recidive vrij hoog is bij mensen die een poging hebben gedaan (minstens 40% recidiveert binnen enkele jaren).

 

Ik kan een enorme lijst neerzetten met kwetsbaarheidfactoren, suïciderisico’s en risicotaxatie, maar die zijn denk ik minder interessant dan hoe met een persoon om te gaan. Enkele gedachten voor de omgang met suïcidale mensen (in dit geval voor psychologen):

 

1. Suïcidale verlangens zijn toegestaan (vooral de cliënt moet dat zo ervaren)

2. Suïcidale verlangens weerspiegelen een ondraaglijk bestaan, onmacht en isolement

3. Patiënten met suïcidale gedachten kunnen vaak aan niets anders meer denken

4. Communicatie over suïcidale verlangens dient gestimuleerd te worden: verlichten isolement

5. Het negeren of bestraffen van suïcidale uitingen is contraproductief

6. Het manipulatieve aspect van de dreiging met suïcide wordt minder wanneer alle voors en tegens van suicide worden besproken

7. De dreiging met suïcide leidt af van de werkelijke problemen. Behandeling mag daarom niet louter gericht zijn op de suïcide dreiging

8. De dreiging met suïcide kan een teleurstellende behandeling weerspiegelen

9. Bespreken van onrealistische verwachtingen t.a.v. de behandeling is cruciaal

10. Iets afdwingen door de dreiging met suïcide is een demonstratie van onmacht en van onrealistische verwachtingen t.o.v. de mogelijkheden van de hulpverlener. Deze dienen besproken te worden

11. Behandeling van suïciderisico vergt tijd en een goed persoonlijk contact. De organisatie van de zorg dient daarop berekend te zijn.

12. Suïcidaliteit heeft altijd relationele aspecten. Partners en familieleden dienen bij de behandeling betrokken te worden.

 

(bron: A. Kerkhof)

 

Antidepressiva hebben vaak effect, doordat het fysiologische processen beïnvloedt, wat niet door middel van praten kan worden bereikt. Ik zal hier verder niet op in gaan, omdat het een technisch verhaal wordt, maar uit studies blijkt dat het wel degelijk een effect heeft. Men voelt zich beter, waardoor ook een behandeling beter en effectiever kan worden (vaak is het een combinatie medicatie - behandeling).

 

Vandaar dat ik ook voorstander ben om naar een professional te gaan (psycholoog / psychiater). De term ‘zielenknijper’ is zwaar achterhaald en niet meer van deze tijd. Je wordt niet zomaar een GZ psycholoog, pas na veel ervaring kan je ervoor in aanmerking komen. Daarnaast wordt veel gebruik gemaakt van CBT (cognitive behavioural therapy). Deze vorm van therapie is puur gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en zorgt ervoor dat je gedrag wordt verandert, door je cognities te veranderen (je kijk op bepaalde dingen). De pychoanalytische theorieën van Freud worden voor zover ik weet niet meer (professioneel) in praktijk gebracht. Althans, niet bij de reguliere GGZ instellingen.

 

Aan de andere kant speelt persoonlijkheid ook een rol op de ‘vatbaarheid’ voor depressie. Persoonlijkheid wordt ook weer deels bepaald door genen, wat inhoudt dat je een bepaalde predispositie kan hebben voor depressie. Anders gezegd: situatie X veroorzaakt in persoon 1 wel een depressie, maar in persoon 2 niet. Bepaalde persoonlijkheidstrekken zijn dus ook gecorreleerd met depressies (zoals een hoge score op neuroticisme). Daarnaast hebben vrouwen een verhoogde kans op een depressie dan mannen.

 

Al met al; er spelen enorm veel factoren mee die invloed uitoefenen op depressie en suïcide. Dat je bedrijf het niet redt, wil niet per definitie zeggen dat je ook een depressie oploopt. De grootste psychosociale factoren die een rol spelen zijn: levensgebeurtenissen, huwelijksstaat, sociale support en je sociaal economische status (SES). En áls je een depressie oploopt, zoek dan hulp (ik weet het; het is makkelijker gezegd dan gedaan).

 


Fantasma Media | LinkedIn | Twitter

Web & Usability

Share this post


Link to post
Share on other sites

De discussie gaat nu meer de kant van suicide op, maar HL is een ondernemersforum en de oorspronkelijke column ging dus ook over wat drijft ondernemers in dezen, en wat kun je doen. Als iemand depressief raakt, ziet de omgeving dat vaak niet aankomen, maar een ondernemer die failliet gaat, dat ziet iedereen. Een ondernemer die failliet gaat, raakt diep in de shit. Als we er met z'n allen in slagen om die shit wat minder diep te maken, zou je ook minder zelfmoorden moeten zien. Wat dat betreft zou je de cijfers moeten vergelijken met Amerikaanse cijfers, immers, daar is de shit voor een faillerende ondernemer minder diep dan hier.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik wil toch nog eens wat kwijt.

 

Cijfers zeggen mij namelijk helemaal niks in deze. Een gestopte ondernemer, failliet of niet, is zijn zaak kwijt. Zijn kindje, zijn alles. Tenminste, in de meeste gevallen dan.

 

De nasleep en de gevolgen van het stoppen duren veel en veel langer. Voordat je weer redelijk boven Jan bent gaan er vaak jaren overheen. Met alle gevolgen van dien. Om maar even een privé voorbeeld te noemen : ik heb een week of 2 geleden toch nog eens bij ouders en schoonouders aan moeten kloppen voor financiële hulp, en een ander héééél geduldig privé persoon vroeg ook in die week om centen die ze nog tegoed heeft…..

 

Mijn ouders en schoonouders waren stomverbaasd, “want het ging toch weer goed ?” Moet je kijken hoe snel de ondernemer zijn masker weer opgezet heeft. Nou ja, snel…. In ieder geval schrokken zij er van. Stel nu dat er wel iets gebeurd zou zijn ?

 

Je wilt het niet geloven, maar die “kleine” dingen kunnen dan soms nog net de druppel zijn om je alsnog over te geven aan de moedeloosheid, met alle gevolgen van dien.

 

Iedere keer op en neer, up en down vreet zo godsgruwelijk veel energie van je, dat ik me kan voorstellen dat er op een gegeven moment iets knapt.

 

En wie heeft er na jaren nog in de gaten dat het bij die ondernemer zo verrekte diep heeft gezeten, dat er alsnog iets knapte ? Is het dan zelfmoord van een ondernemer of zelfmoord van een persoon die psychisch in de put zat ? Die cijfers doen me dus werkelijk helemaal niks.

 

Ik kan me gelukkig staande houden, zij het met heel veel moeite. Vaker en vaker zie ik in, wat er niet goed gaat en ik in de korte en lange toekomst moet gaan veranderen en gaan aanpakken, zowel privé als zakelijk.

 

Ik kan het maar niet genoeg benadrukken, het verlies van een kind (zoals bij Herman en mij) en het verlies van je zaak staan erg dicht bij elkaar. De nasleep van het één wordt veel vaker bij stil gestaan, dan bij het verlies van het tweede. Dat is voor velen in de omgeving dan toch een ver-van-mijn-bed show. Waarom ? Men heeft er niets mee. Ze kennen nl allemaal de verhalen van de failliete ondernemer die 3 weken later weer gewoon een andere toko had.

 

De steun die een noodgedwongen gestopte ondernemer nodig heeft, zelfs na jaren, vind deze niet in zijn omgeving, maar alleen maar op een forum als dit.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hmmm, ik dacht vanmorgen op het werk: eens "eventjes" deze colomn lezen. Een brok in mijn keel, en ik moet er eens goed over nadenken. Gedeeltelijke herkenbaarheid. Ik had geen (on)roerende goederen die verkocht moeten worden. Sinds twee weken ben ik toegelaten tot de wettelijke schuldsanering. Er moet veel geregeld worden. Huis en auto word verkocht, maar ik sta er relatief positief tegenover. Niet zo negatief als hierboven beschreven. Gelukkig. Voor mij een opgelucht gevoel dat de put niet meer "bodemloos" is, dat er een uitzicht is aan het einde van tunnel. Maar, we moeten eerst door een donkere tunnel, en ik kan nu nog niet inschatten hoe donker die tunnel zal zijn. Gelukkig ben ik in loondienst, maar echt gelukkig voel ik me niet. Het feit dat ik geen eigen beslissingen meer kan nemen is zwaar. Mijn ego is zwaar gedeukt. Ik heb ( lees: had ) veel verwijten naar mezelf: hoe heb ik het zover laten komen. En verwijten uit de omgeving: hoe heb je het zo ver laten komen. Tsja, verkeerde keuzes gemaakt. Investeren ipv reserveren. Te weinig studie gevolgd. Niet goed de markt in de gaten gehouden. Misschien dit, misschien dat. Wat ik als voorrecht beschouw is dat ik iemand heb gevonden waartegen ik de beslissingen in het verleden kan spiegelen. Een soort zakelijk vader, waar m'n echte vader - vanwege ontbrekende zakelijke inzichten - tekortschiet. En toen zag ik eigenlijk dat mijn beslissingen helemaal niet zo gek waren. Ik hecht teveel waarde aan het leven om te denken aan zaken zoals in deze column beschreven. Maar, ik moet er wel voor waken dat ik niet in een spiraal naar beneden kom. Om te beginnen heb ik een routeplan uitgestippeld om in loondienst mijn kennis en kunde bij te schaven, zodat ik misschien in de toekomst wel weer kan gaan ondernemen. Natuurlijk vertel ik het niet in mijn directe omgeving, want zij begrijpen dat niet. Eén ding weet ik zeker: net als mijn zakelijk vader is het eerste doel dan een reservepot op te bouwen. " De Heilige Koe " van P.J. moet dan maar even op zich laten wachten. Of dat fiscaal nou verstandig is, is op dat moment een argument waar ik dan minder gevoelig voor ben. Niet onbelangrijk is dat bij mijn huidige werkgever begrip is voor de situatie, en dat ik een manager heb die door me heenprikt. Ik krijg de ruimte en opbouwende kritiek om mezelf weer te vinden, als het ware. En dat is goud waard, denk ik.

 

De reactie is toch alweer wat langer geworden dan gedacht.

Binnenkort zal ik deze gehele column en reacties nogmaals doorlezen en nogmaals laten bezinken.


IT specialist || LinkedIn: http://linkedin.pieterreitsma.com

Share this post


Link to post
Share on other sites

De discussie gaat nu meer de kant van suicide op, maar HL is een ondernemersforum en de oorspronkelijke column ging dus ook over wat drijft ondernemers in dezen, en wat kun je doen.

 

Christine, je hebt toch wel begrepen dat wat ik in mijn vorige post schrijf plaats vond terwijl ik een actieve onderneming had? 12 mensen, 3 directeuren in een bv die door mijn "ervaring" na een korte periode geheel op tilt was geslagen en later uit elkaar gespat is. Drie maanden nauwelijks mensen (van de zaak of familie of vrienden) om me heen gehad, op een enkele werknemer en een enkele vriend na en slechts één kort telefoontje van een mededirecteur. Mede daarom denk ik dat de boel uiteindelijk in het honderd is gelopen.

 

Uiteindelijk weer zelf met een eenmansbedrijfje gestart en dat loopt prima. Weer leuke dingen aan het doen, en met succes. Dus wat dat betreft als je tijd van leven neemt en krijgt, kun je alles weer op de rails krijgen.

Waarbij alles wel betrekkelijk is geworden. Dat dan weer wel.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zelf dacht ik hier gister ook aan. Naast acteur etc.etc.etc. was Antonie Kamerling ook

"gewoon" ondernemer. Hij runde de onderneming - die hij samen met Isa heeft - vanuit huis.

 

Tijdens het programma " Beroemde ouders " ( over hun kinderen en opvoeding )

http://tvblik.nl/beroemde-ouders/1-aflevering-6 werd hij gefilmd in de achtertuin.

Ook daar zei hij iets over dat hij een onderneming moest runnen en wat voor impact

dat had op het leven.

 

En daarmee legde ik gister een link tussen hem en dit topic .....


IT specialist || LinkedIn: http://linkedin.pieterreitsma.com

Share this post


Link to post
Share on other sites

Misschien is mijn ironie over de "Heilige Koe" nog niet helemaal overgekomen.... ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zeker heb ik de column van PJ over " De Heilige Koe " met een knipoog opgevat.

Maar, ik herken het in zekere zin wel. Toen ik met de zaak begon, wilde ik graag

een Audi A3 - tweedehands dan wel - hebben, terwijl ik maar 20 km per dag hoefde

te rijden. Het heeft me onnodig geld gekost. Ik had zelfs wel met de trein kunnen gaan.

Nu maakt het me eigenlijk geen reet meer uit. Als ik over een aantal jaar opnieuw een

zaak zou starten, zou ik totaal niet meer met " Keeping up appearences " kampen.

 

Zoals Ruben aangeeft : http://www.rubenvandenoord.nl/wp-content/images/FD_14-2-09.pdf

"Ik heb mijn lesje geleerd. Ik rij in een oude gedeukte Volvo, gebruik de goedkoopste visitekaartjes ..... "

 

Dat inzicht heb ik ook min of meer gekregen. De gedachten die ik had over De Heilige Koe, zoals P.J.

met een dikke knipoog verteld, die zijn wat meer omgebogen richting het gedachtengoed van Ruben.

Jammer dat het eerst zover moet komen voordat je die inzichten krijgt.

 

Vandaar dat ik ook erg veel respect heb voor ( de insteek van ) Ruben, zoalsl ik dat lees in de PDF. Andere

mensen voorkomen wat hij zelf heeft doorgemaakt, zonder daar zelf grote financiele belangen bij te hebben.

Gewoon met een spiegel en een set zeer kritische vragen die voor zelfinzicht zorgen.


IT specialist || LinkedIn: http://linkedin.pieterreitsma.com

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Restore formatting

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Bring your business plan to a higher level!

    On this forum all subjects are discussed related to entrepreneurship.

    Growing together with other entrepreneurs

    ✓     Ask your entrepreneur questions

    ✓     Share your answers

    ✓     Low profile

    ✓     Transparant

    ✓     At your convenience

    ✓     Always based on relevance, substance and expertise

×

Cookies on HigherLevel.nl

Cookies are necessary for Higherlevel.nl to function properly. By using HigherLevel.nl you declare to have read and accepted our terms and conditions.

 More information   I accept