TwaBla

Je kennis is in de war of je hebt niet goed geluisterd. Inschrijven bij de KvK is een adminstratieve handeling, het heeft niet zoveel te maken met 'naam maken'. Ze maken geen reclame voor je. Misschien bedoelt je kennis dat je niet eerst allemaal formulieren hoeft in te vullen, maar ook gewoon alvast kan beginnen. Geen toestemming vragen, niet 101 dingen bedenken die je eerst wil regelen. Gewoon doen! Zie je vanzelf wel wat je nodig hebt... ;)

Met andere woorden: een mededingingsautoriteit die zich uitspreekt tegen individuele verticale prijsbinding heeft ongelijk? Of is bovenstaande reactie gewoon een mening? Een 'ik vind dat' maar een beetje stellig neergezet? Deze draad wemelt van de meningen, maar een echt overtuigende deskundige reactie ben ik nog niet tegen gekomen.

Strategos linkt naar een interview op de site DaanSpeak over allerlei samenzweringen achter de Amerikaanse economie. Iedereen kan zelf bepalen of het interessant is, maar er is geen reden om zo geheimzinnig te doen. ;)

Ja, dat verhaal van afstellen en advies- en serviceblabla wordt al sinds mensenheugenis gebruikt om de prijzen hoog te houden. Bovag en Beun-de-Haas, weet je wel. De klant is prima in staat om zelf uit te zoeken hoe en waar hij zijn service wil halen. Daar heb je geen dure autodealers, computerresellers of verwarmingsspecialisen voor nodig. Zodra je een leverancier (of groep van) toestaat om toetreding te belemmeren, wordt die toestemming gebruikt om de eigen marktpositie te beschermen.

Hier kunnen ook juristen waarschijnlijk lang over debateren. Maar misschien sluit dit aan bij jullie rechtsgevoel. In de zaak Peijnenburg versus AH bestond reeds een leverrelatie. Peijnenburg wilde echter aanvullende voorwaarden stellen aan de verkoopprijs die AH hanteerde. AH liet zich de les niet voorschrijven, met als gevolg dat de koekfabrikant levering weigerde. Volgens de rechter mag dat, volgens de NMa niet. Hier was echter reeds sprake van een overeenkomst. De NMa stelt slechts dat de fabrikant in het kader van zo'n overeenkomst geen voorwaarden mag stellen aan de verkoopprijs - zo lijkt me. Dat is in strijd met het mededingingsrecht. Als er geen overeenkomst is, dan kan de leverancier gewoon beslissen ook geen overeenkomst aan te willen gaan. Er is dan geen wilsovereenstemming. Maar als hij dat motiveert op grond van de vrees dat zijn afnemer met de prijs gaat stunten, wordt het interessant. Je kan proberen om de leverancier de uitspraak te ontlokken dat hij wel wil leveren mits je je aan de prijs houdt, en vervolgens de kwestie voorleggen aan de NMa. Wel een lange omweg... Overigens is IKEA in zijn huidige vorm ontstaan omdat meubelleveranciers in Zweden weigerden te leveren aan deze discounter. En zo zijn er meer voorbeelden. Bij Aldi en Unilever was de afkeer wederzijds. Nu is er echter toenadering. In Duitsland wil Unilever best leveren aan Aldi.

Zoals je al zegt: het is hun mening. Op een forum wemelt het van mensen met een mening. Dat maakt hen nog geen experts. Tot op heden heeft zich nog geen enkele jurist laat staan een mededingingexpert in deze wisseling gemoeid - nogal wiedes op vrijdagavond. Dus je zal het nog even met boerenklompen moeten doen. Maar mededingingsrecht is ook tamelijk ingewikkeld. 8) Bij Peijnenburg versus AH ging de rechter mee met de peperkoekfabrikant, maar de NMa reageerde daarop tamelijk scherp dat leveranciers geen prijzen mogen opleggen. Retailers zijn vrij in hun prijsbeleid. Dus nu is het wachten op nieuwe jurisprudentie...

Jaaa, het mededingingsrechts is een mijnenveld. Op boerenklompen moet je daarin zeker niet gaan rondklossen. Naar aanleiding van de peperkoekkwestie (Peijnenburg versus AH) heeft de NMa een duidelijk waarschuwingsschot gelost: weigering van levering mag niet op bepaalde gronden gebaseerd zijn. In dit tapijtgeval lijkt de weigering gebaseerd op de vrees van de leverancier dat internetverkoop tot prijserosie leidt, en dat is (zoals gezegd) geen houdbaar argument. De prijs moet in vrije mededinging tot stand komen, niet op aandringen van de leverancier. Het zou me niks verbazen als die hele tapijtbranche een beetje stoffig is...

En toch mag jij je afnemers geen verkoopprijs opleggen. Individuele verticale prijsbinding beperkt de mededinging, zie onder meer deze uitspraak waarin ook het doorleververbod van de leverancier onder schut komt. Zie verder deze publikatie over verticale prijsbinding. Dat is indirect van belang, omdat prijsbinding (adviesprijzen) de mededinging beperkt. Jouw leverancier gebruikt het argument dat je onder de prijs van zijn andere winkeliers gaat zitten, en daarmee gaat hij dus waarschijnlijk over de schreef. Andere links zijn * over adviesprijzen in de hengelsport * over de NMA en leverboycots * nog meer peperkoek * deze is ook goed: Je kan je leverancier misschien in de val lokken door hem schriftelijk om opheldering te vragen. Levert hij niet omdat je aan internetverkoop doet of omdat je een lagere verkoopprijs wil hanteren. Hapt hij toe op het tweede argument, dan heb je bingo: zware overtreding! Verbod op internetverkoop is wellicht aan te merken als 'minder zwaar'. Maar het blijft beperking van de mededinging. Maar een jurist heeft daar vast meer verstand van. ;)

Het praten over oplossingen en solutions zal ergens begin jaren negentig begonnen zijn. Er was waarschijnlijk een goeroe die motivatiebijeenkomsten van verkopers verzorgde of een marketing hotshot die op een podium verkondigde: "gij zult geen producten aan de man brengen maar oplossingen!" En sindsdien is het nieuwe sales speak, want het wemelt nu van de bedrijven die producten als oplossingen verkopen. Toch is de onderliggende gedachte wel aardig. Coca-Cola verkoopt geen frisdrank maar verkoeling, vandaar die automaten overal. P&G mikt met Pampers niet meer op een droge baby maar op een tevreden baby. Philips streeft naar sense & simplicity. Starbucks biedt geen koffie aan, maar de derde plek - na thuis en werk. Dus het oplossingdenken is goed te herkennen in de bekende marketing succes stories.

Zo te zien snappen veel mensen niet goed wat een balans is. 8)

Kunnen we niet een omzeilingsconstructie bedenken? Net zoiets als een brievenbusfirma in Liechtenstein. Maken we een website met een foto van een kantoorkolos die geen ramen heeft maar een voordeur en zo'n 330.000 brievenbussen. De Coöperatieve Voordeur Vereniging voor ZZV'ers (zelfstandigen zonder voordeur) die kantoorruimte per vierkante milimeter verhuurt. Iets wat waanzinnig klinkt, maar wel rijmt met de wet.

En wat is dat pluspunt dan precies? Misschien moet je eens een vergelijking maken van de bestaande aanbieders en die vanuit gebruikersperspectief bekijken: - snel - goedkoop - zorgvuldig - deskundig - vriendelijk in gebruik Of het een eigen pakket is of niet, maakt mij als klant niks uit. Ik zou op een plak kaas mijn boekhouding doen, als dat gemakkelijk, goedkoop en effectief was. ;D

Dit onderwerp is jaren geleden al eens behandeld, zie hier. Daar vind je ook andere online boekhouders. Maar het kan zeker geen kwaad om dat thema weer nieuw leven in te blazen.

Als je een tijdje koel en nuchter en zakelijk en vriendelijk goeie antwoorden geeft op zulke vragen (liefst ook met links naar bronnen) dan wordt je bijna als vanzelf uitgenodigd. In dit geval: klopt het dat de inspectie niet alleen naar de voordeur kijkt, maar ook naar de investeringen in de achterkamer? Sinds wanneer is deze wet en interpretatie van toepassing? Wie heeft dat door de kamers gekregen, en wie was er voor en tegen? Waarom hebben de belangenorganisaties en ondernemersclubs zich niet verzet? En tenslotte: wat is de achterliggende logica? Okay, dat zijn wel veel vragen. ;D

HL is hard aan een paar nieuwe expert members toe, zeker op het gebied van belasting, administratie en rechtsvormen.

Ja, daar zitten ze vast op te wachten. Een echte zelfstandige die weet hoe het zit. ;D

Niet bepaald startersvriendelijk. Is er al een actiegroep?

Dit is eigenlijk een werknemer/werkgever kwestie, die niet echt op z'n plek is op een ondernemersforum. Misschien is het echter toch interessant. Wat is datafraude? Is dat bewust verkeerd invoeren (bv om je commissie te verhogen) of kan dat ook het kopiëren van bv naw-gegevens zijn voor een evt toekomstige eigen bedrijf.

Huis-aan-huis bladen zijn gratis, net als vakbladen, radio en televisie en websites. Toch worden ze pas interessant voor adverteerders als ze door mensen gezien en serieus genomen worden. Iedereen kan een website beginnen voor adverteerders; de kunst is om voor hen interessant bezoek te krijgen en door te geleiden. Dat hoeft niet eens met extra content. Als je een website hebt over poedeldekjes, ben je waarschijnlijk al interessant voor elke poedelbezitter die een dekje zoekt.

CareLife in Deurne heeft dezelfde telefoonnummers als EuroPulse dat dit apparaat importeert. Peter Bouwmans, je bent een SPAMMERT! Dit onderwerp gaat op slot.

Je doet wel aan postorder maar niet aan postlevering? Wellicht kun je die laatste schakel uitbesteden: orders kunnen afgehaald worden op een lokatie waar die detailhandelsbeperking niet geldt. De onafhankelijke postagentschappen waren een paar jaar geleden bezig om zich als afhaaladres voor postorders aan te bieden. Dat kost je ook geld, maar misschien niet zoveel als een tweede vestiging.

Mond-tot-mond is een prachtig fenomeen. Dat begint bij één zeer tevreden klant die je werk aanbeveelt aan anderen en je waarschijnlijk neeneemt naar nieuwe projecten. Je bouwt een groeiend netwerk op, en business komt als-vanzelf binnen. Waarschijnlijk kun je de verspreiding van dat virus zelfs in een schema weergeven. Dan wordt wellicht ook zichtbaar waar en wanneer en mogelijk zelfs waarom de verspreiding haperde. Een verschil van mening met een belangrijke opdrachtgever? Tijdgebrek? Stijgende kosten? Dalende investeringen? Nieuwe concurrentie? Het kan een tijdelijk fenomeen zijn, maar als ondernemer wil je niet afwachten tot het tij keert. Dus je moet initiatief nemen. Contact zoeken met opdrachtgevers die afgehaakt zijn, je relatienetwerk actief vernieuwen. En richt je niet alleen op het verleden, maar kijk ook eens wat breder. Misschien is het verstandig iets nieuws op te zetten in het verlengde van je huidige activiteiten. Verken de kantoormarkt bijvoorbeeld, want vaak worden directiekamers en vergaderruimtes op maat gemaakt. Snuffel eens aan stand- en evenementenbouw. Leg contact met bungalowparkbedrijven of themahotels. Open een blog over opmerkelijke zaken in de interieurmarkt, desnoods in het Duits of Engels als je daar ruimte voor expansie ziet. Blaas het virus weer nieuw leven in. Succes! ;)

Misschien dat hier sprake is van een paar misverstanden. De overheid stelt geld ter beschikking voor allerlei doelen. Doorgaans gaat dat geld naar instellingen die geen winstoogmerk hebben: stichtingen en verenigingen. Om de verschillende belangen uit mekaar te houden, dienen die instellingen een bestuur te hebben dat het primaire doel bewaakt. Voor zover mij bekend, wordt daarom niet geaccepteerd dat die instellingen bestuurd worden door mensen die een inkomen uit de activiteit halen. Kan best zijn dat de praktijk inmiddels anders is, maar dat zou me verbazen. Misschien dat de subsidievoorwaarden van jouw 60 miljoen de mogelijkheid bieden voor ondernemingen om aanspraak te maken op een bijdrage.

Vaag herinner ik me van Intel Inside dat die fabrikant aanvankelijk korting gaf aan afnemers die het logo voerden, tot die ineens dolgraag hun kwaliteit onderstreepten met die ingredient brand. Me dunkt dat de auteurs/merkrechterlijke kant ondergeschikt is aan een simpele machtsafweging. Je leverancier zal geen probleem maken wanneer je als afnemer groot genoeg bent e/o een bijdrage levert aan het merkimago. Ben je klein en doe je afbreek aan de merkreputatie, dan is je leverancier niet blij. Medion is groot, maar Siemens heeft er geen belang bij om zijn reputatie te koppelen aan Aldi-pc's.

Of een andere partner, als je het maar vaak genoeg zegt. :o