Ward van der Put

Ja precies, inclusief e-mail met virussen in de bijlagen dus. ;D (Hoewel je erover kunt discussiëren in hoeverre dat correspondentie is.)

Misschien een idee om onder je doelgroep te polsen wie Google Drive en wie Microsoft OneDrive gebruikt? In 7 of 8 stappen de URI van een bronbestand handmatig naar een spreadsheet kopiëren is geen aanlokkelijk idee. Laat het file system gewoon doen waar het goed in is.

Je kunt het kasstelsel niet vergelijken met het factuurstelsel. Aan een factuur worden nu eenmaal uitgebreidere eisen gesteld dan aan een kassabon — waaronder de verplichting om de stuksprijs exclusief btw te vermelden. Ik zou omwille van de klant beginnen bij het einde. De klant verwacht namelijk 12 × € 1,99 incl. btw = € 23,88 incl. btw te moeten betalen. (€ 23,88 incl. btw ÷ 1,21) – € 23,88 = € 4,144462809917355371900826446281 btw ≈ € 4,14 btw € 23,88 incl. btw – € 4,14 btw = € 19,74 excl. btw € 19,74 excl. btw ÷ 12 stuks = € 1,645 per stuk excl. btw Als je rekent met floats, krijg je altijd afrondingsverschillen. Bij een 64-bits processor minder snel dan bij een 32-bits architectuur, maar dat is technisch een voldongen feit.

Met numerologie kun je inderdaad ook alle conflicten verklaren...

Ik maak altijd een kopie en niet daaraan de bon. Een A4 is namelijk meteen veel gemakkelijker te perforeren en op te bergen in een ordner of ringband. Mijn anti-virusprogramma heeft een keer een zip-bestand met een back-up opgevreten. Daarin zat namelijk ook een complete back-up van alle e-mail, inclusief de map met geblokkeerde e-mail met gevaarlijke attachments. Een volledige back-up van alles maken is soms geen goed idee. On topic: ik zou nooit de lokale Documents-directory van één Windows-account gebruiken. Dan kan namelijk alleen die ene gebruiker van die ene pc erbij. Ik gebruik een hiërarchische directorystructuur met /jaar/maand/-indeling die met Google Drive is gesynchroniseerd: dan kan ik er overal en altijd bij, ook op tablet en telefoon. Google Drive download: https://www.google.nl/intl/nl/drive/download/

Voor bepaalde maandabonnementen willen wij circa € 200 per maand rekenen. De abonnementen kunnen ook vooraf betaald worden voor 1 jaar. In dat geval betaalt de klant niet 12 × € 200 = € 2.400, maar krijgt de klant korting. Hoe kan ik de netto contante waarde van de maandelijkse betalingen bepalen? En dan met name: wat is een reëel discontopercentage?

Als je propositie beperkt blijft tot aardigheid en leuke dingen doen voor de mensen, heb je wel een probleem. Zakelijk althans, niet persoonlijk.

Niet per definitie "altijd", dan ken je mij niet of slecht, maar een gebruikersinterface moet foolproof zijn. En daarbij: A fool with a tool is still a fool. Als ik zie dat je een spreadsheet bouwt met Help-instructies voor hoe gebruikers buiten jouw oplossing om de documenten-boel op orde kunnen houden, dan denk ik dat je wel een probleem of twee à drie of vier hebt. Om te beginnen: je lost het probleem niet op…

Iets dergelijks lijkt nu te gebeuren. Niet meer één EU, want het was toch al niet een eenheid met al die uitzonderingen, maar allerlei unie-vormvarianten met opt-ins en opt-outs. Dat volgt ook mooi de Zeitgeist-beleving voor het draagvlak: klik hier, stel zelf je EU-bundel of EER-pakket samen. Uiteraard hebben we daarvoor niet minder maar méér politici en méér ambtenaren met méér budget nodig. Wie wil zichzelf nou vrijwillig overbodig maken?

In het algemeen klopt dat inderdaad wel: tweedehands spullen zijn goedkoper dan nieuwe. € 649 inclusief btw is overigens € 536,36 exclusief 21% btw.

Merkwaardig dat uitgerekend een accountant niet weet wanneer je moet factureren: Aangezien het de kosten van een bedrijfsoverdracht uit 2014 betreft, zou ik een "verkeerd loket"-poging voor oninbare vorderingen niet uitsluiten. Wát staat er op de factuur?

Anno 2016 kun je echt niet meer komen aanzetten met een 8-stappenplan dat van gebruikers verwacht dat ze documenten beheren met kopiëren-en-plakken van een lokaal pad ergens naar C:\Users\ op een partitie van één lokale harddisk. Dat werkte in 1996, maar was in 2006 al achterhaald en is in 2016 definitief een gepasseerd station.

Dan gaat een rechter bijvoorbeeld het midden zoeken tussen verwachtingen wekken en hooggespannen verwachtingen koesteren. De Zalando-broers konden structureel meer uitgeven dan er binnenkomt; een webwinkel in telefoonaccessoires met 50 euro omzet per maand kan dat niet.

#brexit visual: Via @ilketoygur

Als je op een verjaardagsfeestje zo'n uitspraak doet, zal er ongetwijfeld hier en daar instemmend geknikt worden, maar of dit in de praktijk ook werkelijk zo is, waag ik te betwijfelen. Als de update van de website voldoende nieuwswaarde voor een persbericht heeft, kun je twee vliegen in één klap slaan. En je kunt het advies ook breder oppakken: heeft iets te weinig nieuwswaarde voor een persbericht, dan is het mogelijk wel een goede aanvulling op je site.

Help, mijn man is klusser webwinkelier!

Hangt er natuurlijk maar van af wat en hoe je meet (en welvaart is niet hetzelfde als rijkdom): Nederland op vijf na rijkste land ter wereld

Fair enough (ook mooi Nederlands). Ik had het inderdaad anders kunnen formuleren. Ik begrijp alleen niet waarom je wel mag reageren op de inhoud, maar niet op de kwaliteit van de inhoud. Is er überhaupt (ook mooi Nederlands) wel een verschil tussen de inhoud en de kwaliteit van die inhoud? Je gaat off topic omdat je niet ingaat op de inhoud maar op de kwaliteit van de inhoud? De kwaliteit van deze column is ruk maar de inhoud is wel okay?

Als je drie alinea's marketingblurb inhoudelijk ontoereikend vindt voor een column, dan is die observatie toch een inhoudelijke reactie? De fröbel heeft zo weinig inhoud dat je er niet eens inhoudelijk op kunt reageren. Geen argumentatie, geen idee, geen bewijs (behalve een anekdotisch bewijs), geen praktische tip en geen werkbaar advies; slechts de content-marketinghint dat je eens een bepaalde richting op moet kijken en dóórklikken.

Uit plaatsvervangende schaamte ben ik als gewezen broodschrijver (dat is een scheldwoord) maar eens gaan googelen wat een column nou eigenlijk is — want deze drie alinea's content marketing voor de name dropping zijn dat niet. Dan vind ik de P.C. Hooft-prijs, de Busken Huet-prijs, de Multatuli-prijs en de F. Bordewijk-prijs. En dan vind ik Carmiggelt, Kousbroek, Komrij en de Karel van het Reve. De dag begon vanochtend nog zo mooi met een herlezing van dit columpie van H.J.A. Hofland. Maar die dag eindigt met dit ding in mineur. Zal wel het naderend onweer zijn.

Ongeveer dat doe ik ook. Blad 1 bevat per grootboekrekening een debet- en creditkolom en per journaalpost één rij. Blad 2 bevat daarvan met @SOM() het totaal debet en credit per grootboekrekening voor de proefbalans in de kolommenbalans. Met een eenvoudige =x-y haal je uit die proefbalans de saldibalans; knip je die tot slot doormidden, dan heb je (zoals bij de meeste nummeringen van grootboekrekeningen) boven de eindbalans en onder de winst- en verliesrekening. Bijna automatisch allemaal. Voeg één journaalpostrij toe op blad 1 en de complete jaarrekening op blad 2 is up-to-date. Bijgevoegd plaatje toont vereenvoudigd de basisopzet. Ik weet niet of je het zo ook zou moeten bouwen, maar dubbel boekhouden heeft een onverbiddelijke logica die zich uitstekend laat structureren.

Verderop in onze straat staan woningen met achterop het perceel een flinke bedrijfshal. Daarin zijn ondernemers en ondernemingen van allerlei pluimage gevestigd: een webwinkel inderdaad, maar bijvoorbeeld ook een koeriersbedrijf en een administratiekantoor. Sinds bouwjaar 1996, dus al 20 jaar, staat er zelden een leeg, dus ik zou zeggen dat de behoefte aan een gecombineerde woon-werkomgeving van alle tijden is. Groente en verse eieren kopen we in het winkeltje verderop in een boerderij. De loods achterop het erf is verhuurd aan onze timmerman, die is gespecialiseerd in interieurbouw voor professionele keukens. Die lokale economie is levendig, stabiel en voldoende gezond — anders dan ons buurtwinkelcentrum, waar vooral de Albert Heijn de vaste waarde is maar de andere winkelpanden om de haverklap een nieuwe huurder hebben. Een komen en gaan van — denk ik wel eens — winkels waarvan starters denken dat het vooral "leuk" is om daarin te beginnen: damesmode, kinderkleding, bijouterie en dergelijke. De voorraden van mijn eigen webwinkel heb ik vanuit huis overgebracht naar een fulfilmentbedrijf op een bedrijventerrein. Niet om gedoe met de gemeente voor te zijn, maar omdat alles zelf vanuit huis doen operationeel niet meer te doen was, precies zoals Wouter zegt. Daarvoor is een gewoon huis gewoon niet geschikt. Vanaf je oprit drie pallets door de voordeur en daarna trap-op lossen is geen feest.

Betaaldatum, factuurdatum én leveringsdatum: de leveringsdatum is namelijk van belang voor het nakomen van de leveringsverplichting en voor het recht van retour en het recht op garantie van de klant.

Als de TS voor zijn of haar projecten vaker gebruikte goederen gaat doorverkopen, sluit het Uitvoeringsbesluit echter niet bij voorbaat uit dat deze activiteit onder de margeregeling valt: Waar ligt de grens van het "ten dele" dan?

Als je voor € 100 zonder btw inkoopt, zou je voor € 121 inclusief btw moeten doorverkopen. Wil je niet dat de klant duurder uit is door de btw, dan mág je de margeregeling toepassen. De btw is in dit geval dan € 0, want de marge op € 100 inkoop min € 100 verkoop is € 0. Hangt er dus vooral van af of je de klant tegemoet wilt komen met wat extra administratieve verplichtingen.