TwaBla

Waar denk jij aan bij Google? Communicatiebudget 0!

Niks tegen Nils zijn events, maar elders worden bijdragen die wat al te promotioneel klinken verwijderd, dus ik was benieuwd naar de criteria. Op zich was de vaststelling dat 'klanten vinden' hoger op het verlangslijstje staat van starters dan 'financiers vinden' in het kader van Higherlevel natuurlijk zeer interessant, en daarom is zo'n verkoopcursus waarschijnlijk ook nuttig. Misschien moeten we ook eens aan een marketingworkshup gaan denken. ;D Een suggestie is om in plaats van een algemeen verbod op werving te hanteren (dat lastig te handhaven is) een uitweg te bieden in de vorm van een extra categorie 'diensten aangeboden'. Liever kanaliseren dan indammen. ;)

Bedrijf en dienst hoeven niet dezelfde naam te hebben. Dat onderscheid maak je reeds met Choice en ScanChooseBuy. Zo hou je de mogelijkheid open dat er andere diensten ontwikkeld worden. Aangezien je bezig bent met techieken om camphones commercieel te maken, dacht ik ondermeer aan sellmates. Daarvan is de dotcom helaas al geregistreerd door of via register.com. Je kent mijn varianten op scanning reeds, ondermeer ScanClan dat helaas ook al weg is. Je Scandinavische vestiging maakt het bedrijf echter extra interessant. Misschien moet je spelen met een ander typisch scandinavies aspect, namelijk de naam Sven. Via Sven kom je immers terecht in vending, en dat is wederom commercieel. Voordeel is dat begrippen als svending of svenscan en svendicam nog niet verdotcommed zijn. Merkregistraties heb ik nog niet gechecked. Moet je wel met Made in Sveden durven spelen. ;D

Een grafisch vormgever zal een goeie drukker op waarde schatten, en een architect is zorgvuldig bij de selectie van aannemers. Goeie uitvoering is zeker zo belangrijk als een goed ontwerp. Maar de drukker of de aannemer of de sitebouwer die de vormgeving er wel even bij doet omdat hij 'ook verstand heeft' van materialen en kleuren zit doorgaans niet op hetzelfde level. Die heeft misschien twee benen, maar struikelt daarover als hij klandizie opzoekt die kwaliteit vraagt. De multitalenten uitgezonderd uiteraard. 8)

Wat zijn hier de criteria eigenlijk voor reclame?

Het Amerikaanse blad Business Week heeft deze week Hidden Champions uit Europa op zijn omslag. Bedrijven die in de categorie MKB (Europese criteria: tot 500 medewerkers) vallen, maar in hun markt leidend zijn. Kenmerken: hooggespecialiseerd, innovatief en zeer gefocused. Dus vooral geen me-too aanbod. Toch ook interessant voor starters.

Iedereen kan zich ontwerper, econoom, marketing-expert of juridisch adviseur noemen. Dat is pijnlijk, want wij ontwerpers, economen, marketing-experts en juristen zien veel beunhazerij. Beunhazen being: mensen die zich zonder opleiding en relevante ervaring als deskundige opwerpen. Het oude gildenmodel bestaat godzijdank niet meer, dat wordt nu zelfs in Duitsland afgeschaft. Het enige wat we kunnen doen is luid en duidelijk verkondigen dat de ene ontwerper, econoom, marketing-expert of juridisch adviseur de andere niet is. Zodat de klant tenminste een beetje voorbereid is. Voor webdesign geldt dan nog eens dat die uitdrukking gebruikt wordt door programmeurs die niet eens beseffen dat ze vaardigheid in vormgeving suggereren. Mag hoor, maar dan mag ik ook op kruistocht te waarschuwen dat de ene webdesigner de ander niet is. Mijn buurmeisje van 14 is trouwens een prima juridisch adviseur. ;D

Tjongejongejongejonge... Mag een makelaar zonder toestemming van de architect foto's publiceren? Mag ik een foto van mijn tweedehands auto op marktplaats.nl zetten? Leg nou niet elk wissewasje voor aan een jurist, want je wordt helemaal gek gemaakt. Gewoon je gezonde verstand gebruiken. Niet zeuren: foto's plaatsen! ;D

Interessante business, met een paar mitsen en maren. Art. 441b Wetboek van Strafrecht: Het heimelijk inzetten van een camera in een voor het publiek toegankelijke besloten ruimte waarin spijzen, dranken of andere waren aan particulieren worden geleverd, is strafbaar. Maar een zichtbare camera die met instemming van het personeel wordt gebruikt ter evaluatie van de klantgerichtheid mag waarschijnlijk weer wel.

Op de website van Stokbroodje is een poging gedaan alle broodjeszaken van NL in beeld te brengen. Daar is ook te zien wie een bestel- en bezorgservice heeft. In Groningen, Winschoten en Veendam (allemaal binnen een half uurtje van Scheemda*) zijn geen bezorgdiensten bekend. Stokbroodje biedt deelnemende broodjeszaken gelegenheid hun assortiment gratis online te zetten. Ze halen hun revenuen uit hun marktplaats waar broodjeszaken inkopen kunnen doen. * wat zie je als verzorgingsgebied?

Even een klein sommetje. Eén kantoor met tien werknemers die elke werkdag één broodje bestellen resulteert in een jaarafzet van ongeveer 2000 broodjes. Tien van zulke klanten en er is weer hoop, en tijd om de winkel te verbeteren. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. ;D

Er zijn drie factoren van belang in retail: lokatie, lokatie en lokatie. Het juiste aanbod op de juiste lokatie is met een relatief geringe extra inspanning wel te slijten. Een coissanterie in een dorpsstraat waar mensen eigenlijk alleen voor een snelle boodschap komen, en dan ook nog tussen twee Duitse discounters, vergt een grote inspanning. Als je de zaak niet wil opdoeken zou je op wat langere termijn aan verbreding van je aanbod kunnen denken, maar om op korte termijn te overleven zijn zakelijke afnemers eigenlijk de enige uitweg. Dan zul je echter actief moeten gaan verkopen. Niet een brief sturen, maar deropuit en persoonlijk klant voor klant over de streep trekken. Hoe? Elke morgen op weg naar de winkel even langs* bij een paar kantoren (gemeentehuis) in je verzorgingsgebied om daar met een ontwapenende glimlach een kennismakingsaanbod te doen. Dezelfde dag nog een doos vol testbroodjes en desnoods zelfs soep laten bezorgen ter attentie van je contactpersoon, en niet vergeten een bestellijst toe te voegen. Misschien zelfs een faxformulier met een paar vragen, dan kun je het geheel als een marktonderzoekje presenteren. Het is 5 voor 12, dus gebruik die laatste vijf minuten optimaal. * Deze techniek wordt wel cold canvassing genoemd. Het is de oermoeder van marketing. Grote bedrijven gooien wijsneuzen van de universiteit of HEAO CE nog wel eens in het diepe door ze op industrieterreinen of kantoorparken te laten canvassen. De eerste paar keer heb je buikpijn van de zenuwen, maar al doende leer je en je wordt er enorm klantgericht van.

Zijn begrafenisondernemers en uitvaartverenigingen grote broodjesbestellers? Lekker lugubere guerrillamarketing: crematiecroissantjes... 8)

Paar losse opmerkingen en vragen: Uit je beschrijving maak ik op dat je croissanterie (zo te horen geen franchise) in een winkelstraat van een calvinisties dorp gevestigd is. Je primaire opzet is dan om passanten tot zitten-eten of meenemen te verleiden. Voor een bezorgdienst zou je immers een goedkopere lokatie gekozen hebben. Heb je een goed beeld van het type passanten in je winkelstraat, verdeeld over momenten? Zijn het huisvrouwen die even snel hun dagelijkse boodschappen doen, rustig winkelende echtparen, gezinnen, scholieren, toeristen? Kun je je aanbod aanpassen aan het moment? Hoe breed is je assortiment? Ik neem aan dat je ook allerlei belegde broodjes verkoopt, koffie en schijnbaar ook soep. Misschien moet je de koffieverkoop iets meer benadrukken. Cook & Boon heeft een speciale barista-training en ook Douwe Egberts wil zijn shopconcept graag uitbreiden. Voordeel is dat je niet met bederfelijke ingrediënten werkt, en dat je met momentgebonden acties kan werken. Kijk maar eens goed naar Starbucks: tientallen smaakvarianten. Creëer je eigen specialties. Grunninger koffie met koek. Kindersjoko. IJskoffie. Vergeet andere drinks niet, afhankelijk van je passantenanalyse. Is de verhouding zitten/meenemen die je in je verkoop ziet ook vertaald in je inrichting? Is van buitenaf te zien dat je kan zitten respectievelijk meenemen? Je zegt dat je ruimte zat hebt, en dat is eigenlijk geen goed teken. Bezorgen doe je al. Is dat qua tijdsbesteding goed af te handelen? Kun je ook warme bestellingen verwerken? Hoe verwerk je orders: per fax of telefoon? Een bedrijf dat dagelijks bestelt voor een aantal personen is een mooie omzet-oppepper, dus het loont de moeite om deze variant verder uit te werken. Trek de stoute schoenen aan, en loop eens binnen bij een bedrijf dat je graag als klant wil. Klets met de receptie of het directiesecretariaat, en bied hen (niet perse het hele bedrijf) een gratis test aan. Maak onderscheid tussen een personeelsbestelling en een lunch-meeting, en richt je orderprocedure daar op in. Zijn er andere bedrijfsmatige bestelmomenten? Ontbijt of avondmaal? Heb je een zoetaanbod voor de ochtend en middag? Zou je een koffie- of een theetafel kunnen aanbieden? Is er een lokale ondernemersvereniging of middenstandersclub? Kun je hen niet eens onthalen op een broodjesbijeenkomst, als ze toch moeten vergaderen? Wat gebeurt er 's avonds? En op zondag? Zijn er kerkgangers in je dorp en past daar een zondagservice bij? Wat eten de winkelmedewerkers in je winkelstraat voor lunch? Is een breakfast-box iets voor je? Bijvoorbeeld op Valentijnsdag. Of op zondag. Zijn er woonwijken met veel import?

Imigo vroeg toestemming om zijn werk in een portfolio te plaatsen die bijvoorbeeld aan andere werkgevers getoond werd. Dat klinkt als iets wat iedereen doet bij sollicitaties. Hij plaatste daarentegen links op de site van zijn eigen zaak, wat de indruk zou kunnen wekken dat deze sites door de nieuwe onderneming gemaakt waren. Is dat geen onrechtmatige daad ten opzichte van zijn voormalige werkgever? Hoe kun je zoiets nou op een correcte manier doen? Een portfoliopagina waarin je tevens meldt in wiens dienst je werkte en wat jouw bijdrage aan het project was?

Kan een drukker zichzelf grafisch ontwerper noemen? Kan een ingenieur op een R&D-afdeling zichzelf industrieel ontwerper noemen? Ontwerper en designer zijn geen beschermde titels, maar een programmeur die een beetje kijk heeft op kleursamenstellingen en een paar fonts kent, is nog lang geen designer. Mij maakt het op zich niet zoveel uit (de portfolio spreekt immers voor zich), maar ik verbaas me een beetje over het gemak waarmee dat toch knap lastige design-domein geclaimd wordt door programmeurs. Hoewel sommige programmeurs een wonderbaarlijk multitalent hebben. ;D

Is een webdesigner iemand die opgeleid is als vormgever of zijn er ook veel programmeurs die zichzelf webdesigner noemen?

Edward, reageer eens op de juridische vraag. Imigo heeft als werknemer of freelancer meegewerkt aan websites die door een ander bedrijf (zijn werkgever) zijn gemaakt en plaatst die nu 'als voorbeeld' op zijn eigen website. Mag dat? Jij hebt als advocaat gewerkt bij een groter kantoor. Mag jij zaken waar je destijds aan meegewerkt hebt presenteren als voorbeeld van kwesties die je nu als zelfstandige zou kunne afhandelen? Overigens: webdesign wordt vaak wat breder uitgelegd als alleen de vormgeving. Ik zie vaak webbouwers die zich webdesigners noemen, zonder noemenswaardige expertise in vormgeving. Maar da's weer een heel andere discussie... ;)

Is dat niet iets heel anders dan wat je nu doet?

Oeps, iets te snel gereageerd. 8) Op jouw website presenteer je de sites die je bij je vorige werkgever hebt gemaakt als voorbeelden van te maken sites. Je wekt de suggestie dat het jouw klanten zijn. Mooie linkmichel! Ik weet niet wie je voormalige werkgever is, maar gezien het design van de voorbeelden en het design van jouw eigen website kan ik mij wel voorstellen dat je ouwe baas niet happy is. Ai, dat kost me weer karma. ::)

Poot stijf houden, als het even kan. We weten toch allemaal waar Marco van Basten gevoetbald heeft? En je mag op je cv ook gerust melden dat je in dienst van bedrijf A meegewerkt hebt aan projecten voor bedrijf X, Y en Z. Dus waarom niet op je website? Als je maar een reëel beeld geeft van jouw bijdrage aan die sites. Er zijn een paar advocaten met speciale internet-belangstelling die dit waarschijnlijk wel een leuke kluif vinden.

Ja, erg grappig. ;D Het is waarschijnlijk ook wel handig om te weten wat anderen vragen, maar het lijkt me vrij lastig om betrouwbare gegevens te verzamelen. Het zal ook wel verschil maken of je een dienst biedt die als commodity ervaren wordt (ik noem maar wat: schoonmaken) of waar expertise en ervaring telt. Ik werk doorgaans op basis van een gedifferentieerd uurtarief, maar maak voor grotere projecten een inschatting van de tijdsbesteding. Dat resulteert in een soort offerte waarin ook omschreven is wat van beide partijen verwacht wordt. Grote opdrachtgevers zijn daar doorgaans wel aan gewend, maar soms piept er een vervelend klantje tussendoor die achteraf nog eens opnieuw gaat onderhandelen. Overhead lijkt mij in het freelance-bestaan een wat lastige factor. Je hebt de afschrijving op je investeringen, je hebt je inkoop (spulletjes die je in je werk verbruikt) en de rest is ondernemersinkomen. Het uitbesteden van je boekhouding zou je wellicht als overhead kunnen aanmerken. Maar je zou ook kunnen redeneren dat je moet rondkomen van X billable hours en dat je Y uren nodig hebt om je kennis op peil te houden en je bedrijfsvoering te verzorgen. Die laatste groep is dan in zekere zin overhead. Hoe denken andere eenpitters daar over?

Beleving als toegevoegde waarde boven traditionele middelen. Laten we mekaar geen mietje noemen: we praten toch gewoon over video op internet? Beweging: accoord. Maar beleving?

Methodes om tarieven te berekenen: dat kan haast niet reëel zijn. Er zijn legio sommetjes te maken, maar de prijs wordt uiteindelijk door de markt bepaald, nooit door methodes. Het uurtarief van een freelancer is wat de gek ervoor geeft. Dan geldt de wet van vraag en aanbod. Is er een tekort aan jouw expertise, dan kun je een hoge prijs vragen. Is er een overschot, dan daalt de prijs. Zelfs tot onder het kostenniveau.

Dat is nog eens een onderbouwde reactie! Compliment. ;) Toch een paar opmerkingen. Dit zijn indexcijfers die voor de branche gelden. Ik begrijp best dat Horeca Nederland op grond van zulke stats waarschuwt dat de omzet-kostprijsverhouding uit balans dreigt te raken en zich op macro-niveau verdedigt tegen beschuldigingen van verrijking. Maar op micro-niveau geldt dat niet. Als ondernemer ben je een buffer tussen inkoop en verkoop, en heb je alleen met de perceptie van je klanten te maken. Bij de overgang naar de Euro moesten we met z'n allen even wennen aan de nieuwe prijzen, en precies in dat jaar heeft de horeca massaal zijn prijzen bovengemiddeld verhoogd. Dat wordt achteraf als stiekum ervaren. In 2003 zijn de prijzen van levensmiddelen gedaald (voor de consument althans) terwijl de horeca met de inflatie mee omhoog ging. Uit eten is dus relatief nog duurder geworden. Kijk je naar de iets langere termijn, dan is de consument de afgelopen jaren meer en meer buiten de deur gaan eten (remember grazing?) waar de supermarkten op reageerden met langere openingstijden, luxere maaltijdcomponenten en kantenklaar gerechten. Het zou mij niks verbazen dat de optelsom van een lager consumentenvertrouwen, een beter aanbod van de supermarkten en on-top-of-that de sterke prijsstijgingen in de horeca nu voelbaar wordt voor jullie sector. Op microniveau kun je je daar als ondernemer tegen verzetten met prijsvriendelijke alternatieven. Kwestie van slimme menu-engineering! Betaalbare gerechten met een gezonde marge en een snellere doorloop in je zaak. Zien jullie ontwikkelingen op dat aspect?