prinsrachid

Dit is niet mogelijk. Je kunt geen winst 'in het bedrijf laten zitten'. Je betaalt over alle winst uit onderneming (minus aftrekposten) inkomstenbelasting. Je betaalt dus over alle winst, ongeacht of het door activiteit A of B komt. Er zijn slechts een drietal fiscaal toegestane reserveringen om belastingheffing uit te stellen. Allereerst zullen alle facturen een basis in de realiteit moeten hebben. Facturen sturen for de hell of it is gewoon fraude. Maar in dit geval maakt het fiscaal niet eens uit. Je kunt de belasting over activiteit A wel met 1.500 euro drukken, maar je verhoogt uiteraard je winst over activiteit B. Per saldo betaal je dus nog steeds even veel inkomstenbelasting. Voorbeelden als die van jou sterken mij overigens wel weer in m'n overtuiging dat die hele zelfstandigen- en startersaftrek niets meer dan parels voor de zwijnen zijn. Ik vind het idioot dat iemand met een WuO-inkomen van 26.400 euro nagenoeg hetzelfde netto overhoudt als een DGA met een gebruikelijk loon van 44.000 euro bruto.

Je komt nergens mee in de knel. Je factureert gewoon het daadwerkelijk aantal keren dat je in het kwartaal werkzaamheden gaat verrichten. Als dat er 3 zijn, factureer je 3 keer in dat kwartaal. Als het er 4 zijn, factureer je 4 keer. Je kunt eventueel ook 3 of 4 regels op de factuur zetten met de (geplande) uitvoeringsdatum ervoor. Dat voorkomt vragen van klant. ("Hé, waarom krijg ik dit kwartaal opeens 4 in plaats van 3 keer gefactureerd?") Neem aan dat vooruit factureren geen probleem is als je de btw maar in het juiste kwartaal aangeeft? Je krijgt alleen problemen als je het te láát factureert (= meer dan 2 weken na afloop van de vorige maand). Aangezien je vooraf factureert, factureer je exact in het kwartaal waarin je de omzet ook aangeeft. Perfect dus.

Ja, op z'n minst de afspraak bevestigen dat je vanaf 1 januari 2017 (bijvoorbeeld) op de eerste (werk)dag van het kwartaal 13 weken vooruit gaat factureren met een betaaltermijn van 45 dagen. Liefst met een bevestiging van de kant van de klant. Noem liefst gewoon een betaaldatum op de factuur (bijvoorbeeld 15 februari 2017). Zolang je maar niet áchteraf per kwartaal gaat factureren, want dan kom je in de knel met de btw. Let trouwens goed op met het factureren. Als je nu namelijk elke 4 weken iets levert en in het vervolg elke 13 weken, dan zul je dus 4 faturen per jaar sturen, waarvan 3 van die facturen 3 x werkzaamheden bevatten, maar 1 van die facturen moeten dan 4 x werkzaamheden bevatten! (Vooral die laatste niet vergeten :))

Nope. Hoeft ook niet. De Kamer van Koophandel heeft daar niets mee te maken, zelfs al heb je er 2 fulltime banen naast. De KvK legt in principe alleen maar jouw bedrijf vast en verder niets. Let alleen wel op het toepassen van de loonheffingskorting bij je nieuwe werkgever. Als je die laat toepassen bij je nieuwe baan, dan houdt die werkgever uiteraard geen rekening met je eventuele inkomen uit winst. Je moet dan aan het eind van het jaar nog wel belasting betalen over je winst uit onderneming. Nou ja, zo dramatisch zou het nou ook weer niet willen stellen. ;) Het is enkel een kwestie van vastleggen. Als je minimaal die 1.225 uur per jaar gewoon vastlegt, dan is er niets aan de hand met je ondernemersfaciliteiten. Als je de 1.225 uur overigens niet haalt, kan het nog steeds zijn dat je gewoon recht houdt op ten minste de mkb-winstvrijstelling. Hiervoor geldt het urencriterium namelijk niet.

Tuurlijk is dat mogelijk. Heel veel mensen doen dat om een bodem te leggen voor wat betreft de maandelijkse inkomsten en minder afhankelijk te zijn van het (onzekere) zzp-inkomen. Het urencriterium is alleen maar van belang voor het krijgen van een bepaalde aftrekpost. Voor het urencriterium moet je gewoon je zzp-uren bijhouden en aannemelijk kunnen maken, ongeacht of je een (bij)baan hebt of niet. Als je niet aan het urencriterium voldoet, is er nog steeds niets aan de hand. Je krijgt dan alleen de zelfstandigenaftrek niet.

Wacht even. Je neemt dus iemand in dienst, maar je roept hem in het geheel niet op. Wat komt hij dan in des Goden Naam bij je doen? Het werk dat hij komt doen is dus zo onbelangrijk dat hij zelfs mag besluiten om helemaal niet op te komen dagen. Als hij 3 maanden lang denkt dat hij wil gaan backpacken in Australië, dan kan dat ook gewoon zonder overleg? Als het wel een dienstverband is, zit er natuurlijk altijd nog een maximum aan het aantal uren. Hij moet namelijk binnen de grenzen van de Arbeidstijdenwet blijven. En heeft je bedrijf nog zelf openingstijden? Misschien handig als hij zich daar nog een beetje aan conformeert? En als je hem niet oproept, is er dan wel sprake van een gezagsverhouding? (Hij mag blijkbaar alles zelf bepalen). En als er geen gezagsverhouding is, is er dan wel sprake van een dienstverband? Of is het een fictief dienstverband of misschien wel helemaal géén dienstverband? Of wat gebeurt er als hij na 6 maanden een beroep doet op het rechtsvermoeden van arbeidsomvang, terwijl hij zichzelf voor die tijd continu fulltime heeft 'opgeroepen'? Ben je dan in staat om een arbeidscontract van minimaal 40 uur aan te bieden?

"Je bent bang" dat ze je gaan weigeren? Waarom ben je daar bang voor? Je probeert toch gewoon een rekening te openen en ziet dan toch vanzelf óf ze je ook daadwerkelijk weigeren? En zo ja, dan ga je naar de volgende bank. Bovendien hoef je niet per se een rekening te openen met een krediet erop. Bij sommige banken kan dat niet eens. Als er geen roodstand mogelijk is, kan het zijn dat ze de BKR niet eens raadplegen (ze lopen immers geen risico). Maar zelfs als krijg je geen zakelijke bankrekening, dan kun je met een eenmanszaak ook gewoon je (bestaande) particuliere bankrekening gebruiken. Je moet voor je aangifte dan alleen wel je zakelijke en particuliere transacties goed uit elkaar houden!

Ja, toen ik het schreef, dacht ik daar opeens ook aan. :) En Brood heeft ook gelijk dat de Duitse fiscus vrij rechtlijnig met dit soort dingen. Ik heb ook al een keer een afwijzing gehad, omdat het niet helemaal foutloos (of naar hun zin) was ingevuld. Mochten de suggestie van Brood niet helemaal lukken, dan heb je nog een laatste optie om nog iets van het bedrag terug te krijgen: de niet terug gevorderde btw als kosten aftrekken voor de inkomstenbelasting. Als je als bedrijf namelijk de btw om wat voor reden niet terug kunt vorderen via de omzetbelasting, worden het automatisch bedrijfskosten. Je kunt de winst dan dus verlagen met het btw-bedrag. Je krijgt dan niet het hele btw-bedrag terug, maar je kunt wel de inkomstenbelasting over dat bedrag aan belasting over je winst voorkomen.

Hoe langer ik over deze quote nadenk, hoe polemischer en demagogischer ik 'm eigenlijk vind. Hoe kun je nou verwachten dat je aanspraak kunt maken op een verzekering waarvan de premiebetaling en dus dekking al jaren niet meer bestaat? Als je brandverzekeraar je verzekeringspolis beëindigt, dan verwacht je toch ook niet 2 jaar later dat je daar een beroep op kunt doen als je huis dan affikt? Of verwacht je dan toch dekking met als argument dat je het "niet sociaal en solidair" vind dat je ooit 10 jaar lang aan die verzekering hebt betaald? Het spijt me zeer, maar ik vind dat gewoon een rare gedachtekronkel. Als je geen verzekering hebt, kun je er simpelweg geen aanspraak op maken - ongeacht hoe lang je er ooit aan betaald hebt. De WAZ is geen AOW. En het is ook niet zo dat er geen alternatief was. Zolang je voor de WAZ verzekerd was (en er eventueel voor betaalde), kon je een beroep doen op de WAZ. En toen de WAZ werd afgeschaft, had je de mogelijkheid om over te stappen naar een particuliere verzekering. Als je dat niet gedaan hebt, is dat toch echt je eigen keus geweest. Het kabinet heeft destijds juist de verantwoordelijkheid bij de ondernemer gelegd. Als je die niet hebt opgepakt, kun je toch het kabinet niet de schuld geven van je eigen, vrije keuze om jezelf niet te verzekeren? Dat vraag me af. In de tijd van de WAZ hadden we nog te maken met een franchise van zo'n 80% WML. Tot 80% van het wettelijk minimumloon betaalde je als ondernemer helemaal niets. En daarboven 8,8% met nog een maximum ook. Uitgaande van een geïndexeerde franchise zouden IB-ondernemers met een winst tot 40.000 euro winst uit onderneming momenteel minder dan 1.200 euro WAZ-premie hebben betaald bij een continuering van die oude regeling. Nu is het natuurlijk wel zo dat een particuliere verzekering aftrekbaar is van je belastingbaar inkomen en de WAZ-premie dat niet was. Het omslagpunt ligt dus wel iets lager, afhankelijk van je marginale lastendruk.

Sorry dat we in onze vrije tijd niet meteen in het gelid staan. Maar goed, is het niet mogelijk om een geheel nieuwe aangifte te doen met de correcte tijdvrakken? (in plaats van een correctieverzoek)

Dat ligt aan de "feiten en omstandigheden". Er wordt omzet gemaakt, er wordt deelgenomen aan het economisch verkeer, er wordt risico gelopen, er is geld kapitaal en arbeid nodig. Het is niet zo dat het géén onderneming is, simpelweg omdat TS het toevallig een 'hobby' noemt en er (momenteel) niet zoveel tijd in steekt.

Op zich zou dat inderdaad moeten kunnen. Er wordt meestal alleen gevraagd naar omzet en kosten. Over het verschil (= winst) betaal je belasting. Je hoeft hier in principe niets voor mee te sturen en het kan gewoon in je reguliere belastingaangifte. Op basis van je activiteiten zou je overigens ondernemer kunnen zijn voor de omzetbelasting. Op basis van je (hoge) omzet, zou je overigens ook ondernemer voor de inkomstenbelasting kunnen zijn. In dat geval geef je de inkomsten niet aan als 'overige inkomsten', maar als 'winst uit onderneming'. Je hebt dan mogelijk nog recht op mkb-winstkorting. Je moet dan alleen wel een volwaardige ondernemersaangifte doen, maar ook die loopt tegenwoordig via je gewone on-line aangifte.

Maar het is helemaal niet academisch. Het is gewoon common sense. Stel nou dat je de btw verlegt. Je stuurt een factuur van 10 euro. Vervolgens moet je afnemer daar btw over afdragen van 1,90 euro. Je afnemer is dan in totaal 11,90 euro kwijt (10 aan jou, 1,90 aan de fiscus). Vervolgens mag die afnemer die btw weer als voorheffing terugvragen. Per saldo betaalt de afnemer dus 10 euro. Stel nou dat je de btw niet verlegt. Je stuurt een factuur van 11,90 euro. Vervolgens moet de afnemer 11,90 euro aan jou betalen (en jij moet 1,90 afdragen aan de Duitse fiscus). De afnemer is nog steeds in totaal 11,90 euro kwijt (volledig aan jou). Maar volgens mag de afnemer uiteraard nog steeds die btw weer als voorheffing terugvragen. Per saldo betaalt de afnemer dus in dit scenario óók 10 euro. Beide scenario's komen op hetzelfde neer, behalve dan dat die tweede optie enorm omslachtig is. Maar dan begrijp ik nog steeds de opmerking van je klant niet dat JIJ de btw zou moeten betalen. Hoezo? Als ondernemer betaal je per saldo geen btw, dat doet de eindgebruiker alleen. This makes no sense at all. Als je btw aangeeft, gebeurt dat allemaal binnen hetzelfde formulier. Of het nou om import gaat, intracommunautaire prestaties, binnenlandse aankopen of wat dan ook. Zij kunnen gewoon aangeven dat ze voor 10 euro iets binnen de EU hebben 'verworven'. Vervolgens betalen ze 1,90 euro daarover en vragen ze tegelijkertijd 1,90 euro aan voorheffing terug. Ik snap het probleem gewoon niet. Maar goed, daarom zei ik ook: vraag het ze gewoon eens. Het lijkt erop dat zij iets niet snappen. Ik probeer meestal niet door de idiote hoepels van klanten springen, als zij degenen zijn die hun zaakjes niet voor elkaar hebben.

Maar als je een ondernemer bent die 'vrij' wil zijn, wil je dan wel een beroep doen op die bijstand? En als je een beroep moet doen op de bijstand, is het sowieso meestal afgelopen met je onderneming. Dat is een vrij hoge drempel. Of zou je het wel fijn vinden dat je even gebruik kunt maken van een (door jou zelf betaalde) verzekering met de mogelijkheid dat je gewoon weer doorgaat met ondernemen na je ziekte? Wat we misschien vergeten, is dat er ook arbeidsongeschiktheid is die niet kort (< 6 weken) of lang (> 2 jaar) is, maar die middellang (of middelkort ;)) is. Bijvoorbeeld een vervelende, maar noodzakelijke, knie-operatie, waarmee je wel maanden - maar niet oneindig - mee uit de running bent. Vooral voor die gevallen, is een verzekering erg handig. Je kunt daarmee je onderneming volledig aanhouden, terwijl je wel uit handen van (publieke) uitkeringsinstanties blijft. Is niet elke verzekering een solidariteitsheffing? Dat is toch de hele gedachte achter verzekeren? Een verplichte verzekering komt mijns inziens in zicht, zodra een groep mensen zich niet vrijwillig wil verzekeren, maar waarvan de gevolgen daarvan wel op anderen wordt afgewenteld, als het mis gaat. Leuk dat iemand bijvoorbeeld zijn loondienst inruilt voor ondernemerschap, maar het is een beetje vreemd dat de samenleving vervolgens tóch mag opdraaien voor het inkomensverlies (en soms zelfs faillissementskosten), als iemand langdurig arbeidsongeschikt raakt. Daar zit in feite een omgekeerde solidariteit in. Zo lang het goed gaat, profiteert de onderneming van private winsten, aftrekposten en ondernemersfaciliteiten. Zodra het fout gaat, worden de splinters mede publiek gedragen. Ik blijf een beetje bij mijn oude oplossing, waarbij er wel keuzevrijheid blijft, maar geen keuzevrijblijvendheid. Gebruik de zelfstandigenaftrek als een nudge om ondernemers zichzelf te laten verzekeren. Als ze zich verzekeren tegen ziekte, arbeidsongeschiktheid, evt werkloosheid (door de vrijwillige WW uit te breiden), dan krijgen ze zelfstandigenaftrek. Wil een ondernemer zich niet verzekeren? Ook goed, maar dan ook geen ondernemersfaciliteiten uit publieke middelen.

Ik heb hier vorig jaar uitgebreid met de helpdesk over gepraat, en toen bleek het overgrote deel niet te exporteren op zo'n manier dat het nieuwe boekhoudprogramma er wat mee zou kunnen. Dit moet je ook gewoon uit je hoofd zetten en vergeten. Je hoeft die oude boekhouding niet met terugwerkende kracht 'om te zetten' in je nieuwe boekhouding. Je zet gewoon een punt achter je oude boekhouding (bijvoorbeeld op 31 december van een jaar) en exporteert of print gewoon alles uit wat je van die oude boekhouding hebt. Liefst per boekjaar. Vervolgens neem je alleen de eindbalans van je oude boekhouding over en gebruik je die als beginbalans per 1 januari van het nieuwe boekjaar in je nieuwe boekhoudprogramma. Op die manier sluit het toch op elkaar aan. En voor je belastingaangiftes merk je er dan ook niets van. Daarna ga je gewoon verder met de boekhouding in je nieuwe programma. Ja, dat zou ik kunnen. Nu heb ik sowieso van elke factuur een papieren kopie. Maar de rest van de boekhouding heb ik destijds geexporteerd naar RTF, dat er uit kwam te zien als Excel-tabellen in een Word-bestand met een beetje opmaak. ;) Maar exporteren naar CSV lijkt me zelfs beter. Die je kun je meestal weer makkelijk inladen in spreadsheet-programma. Maak wel een paar backups. Houd het op je computer, brand het op een CD-tje, zet het op een USB-stickje. Ja. Gewoon de W&V en balans van elk boekjaar per 31 december van elk jaar. En alle boekingen in chronologische volgorde per boekjaar in een los bestand. Dat waren soms wel tientallen of honderden pagina's. Maar de belastinginspecteur weet toch waar hij naar wil zoeken, dus als hij iets wil vinden, is zo'n lijst met boekingen gesneden koek. En dat hoeft dus ook niet, als je gewoon een eigen kopie (op wat voor manier dan ook) kunt zien te krijgen. Wat eventueel wel handig is, is een 'audit file'. De meeste software kan een dergelijk bestand genereren. Al moet ik hier ook weer een kanttekening bij plaatsen. Bij een belastingcontrole éérder was de inspecteur heel blij dat ik die had gegenereerd, maar bij vertrek was hij ze vergeten. Toen ik de bestanden kwam nabrengen, keek hij me aan met een blik van "Waar heb ik die nog voor nodig dan?". Je moet dus wel een hoop bewaren, maar waar het bij een controle vaak op neer komt, is dat een inspecteur zijn 'onderbuikgevoel' laat spreken. Als je cijfers gewoon op orde zijn en als je de vragen snel (genoeg) kunt beantwoorden en onderbouwen met stukken, dan zijn ze meestal al heel snel klaar.

Waarom zou dat moeten? Ga je stoppen met je eenmanszaak dan? Of ben je bang dat je geen geld voor de inkomstenbelasting over dat bedrag hebt op het moment dát je gaat stoppen? Heb je het bedrag ter hoogte van de FOR overigens nog ergens privé op een spaarrekening staan? Of zit het bedrag bijvoorbeeld in (zakelijke investerings)goederen?

Dat snap ik niet helemaal. Hoezo wil de klant dat je 'zelf' de btw betaalt? Bij het verleggen van de btw betaalt helemaal niemand btw. Waarom zou hij dan verlangen dat jij btw betaalt? Maar goed. Normaal gesproken kun je de boel gewoon verleggen door het btw-nummer van de klant op de factuur te vermelden. Vervolgens geef je die omzet aan in Nederland tezamen met een Opgaaf Intracommunautaire Prestaties. Als de dienst 10 euro kost, moet de klant 10 euro aan jou betalen en vervolgens zelf de btw in Duitsland aangeven (en meteen weer terugvragen, zodat hij per saldo nog steeds niets betaalt). Wat ook zou kunnen, is dat je gewoon btw over de digitale dienst rekent. In feite doe je dan net alsof je klant géén btw-nummer heeft overhandigd. Vervolgens reken je de Duitse btw (ik meen 19%). De klant moet nu dus 11,90 euro aan jou betalen. Jij moet die 1,90 euro btw dan eigenlijk weer aan de Duitse Belastingdienst afdragen, maar je kunt daarvoor ook de EU-btw-melding gebruiken. Je moet jezelf daar overigens wel vooraf voor aanmelden. En je moet vervolgens ook elk kwartaal een aangifte blijven doen (ook als die nihil is). Ik zou in dit geval even goed vragen waar de wens van de klant precies vandaan komt, want het kan zijn dat die denkt dat er ergens iets te 'halen' is, terwijl dat volgens mij niet zo is.

Je moet niet gaan zitten wachten. Als je een aangifte doet, dan zie je vanzelf of je per saldo btw moet afdragen of niet. Als blijkt dat je moet afdragen, dan moet je dat geld meteen (voor het eind van de maand) overmaken. Op je aangifte-PDF staat hoeveel je moet overmaken, waarheen je het moet overmaken en onder vermelding van welk betalingskenmerk. Als blijkt dat je geld terugkrijgt, dan krijg je binnen een week of 3 een "Beschikking Omzetbelasting Teruggaaf". Mijn ervaring is dat je het geld vervolgens meestal op je bankrekening hebt staan op de dag van dagtekening van die beschikking.

Die dakkapel kun je voor zover ik weet niet (volledig) aftrekken, maar via een omweggetje toch weer wel...een beetje. Je hoeft volgens voor het zakelijk deel enkel aan te sluiten bij de waarde (naar rato van gebruik) van de hypotheek en de WOZ-waarde. De kosten van de dakkapel zijn dus eigenlijk niet relevant. En de aankoopwaarde en de (zogenaamde) waardestijging van het huis ook niet, want die dakkapel heeft geen (direct) effect op de WOZ-waarde. Aan de andere kant hoef je ook niet al te zenuwachtig naar de aftrekbaarheid van de rente te kijken, omdat de rente over het zakelijke gedeelte van de hypotheek gewoon aftrekbaar is als bedrijfskosten. Privé kun je dan waarschijnlijk nog 88% van de hypotheek aftrekken. Misschien iets minder, als de verhoging van de hypotheek niet voor aftrek in aanmerking komt. In de boekhouding komt dan dus gewoon 12% van de WOZ-waarde onder "Gebouwen" te staan. En zodra je een nieuwe WOZ-beschikking krijgt, moet je die waarde dus aanpassen (kan dus zorgen voor een boekwinst of -verlies elk jaar en gevolgen hebben voor de mate waarin je afschrijft). Vervolgens zet je 12% van 173.400 (of 198.400 euro) in de boeken als "Hypotheek". Rente boek naar rato als kosten. En aflossingen boek je van de schuld af. Het kan zijn dat alles in werkelijkheid allemaal via privé loopt, dus je zou één en ander via privé moeten boeken (of gewoon daadwerkelijk van de zakelijke naar privérekening over te boeken, zodat je inzicht houdt in de werkelijke kostenverdeling).

Is het niet zo dat de overdrachtsbelasting los moet worden gezien van de inkomstenbelasting? Het lijkt me dat er sowieso geen overdrachtsbelasting moet worden betaald. Er wordt juridisch gezien niets overgedragen. Fiscaal gezien verandert er volgens mij ook niet zo veel, op een beetje geschuif na. De helft van het huis (en hypotheek) van de man blijft achter in de eenmanszaak, terwijl de andere helft (fiscaal) naar de vrouw gaat. Als het hele pand echter nog steeds door de eenmanszaak wordt gebruikt, dan moet de eenmanszaak simpelweg huur gaan betalen aan de vrouw (en mag die als kosten aftrekken), en de vrouw moet die huur opgeven als inkomsten uit terbeschikkingstelling onder aftrek van 12%.

Hmm...volgens mij klopt dat niet. Salaris kun je aan iedere medewerker geven, of dat nou via een payrollbedrijf gaat of niet. Hetzelfde geldt voor een bonus in de vorm van geld of in natura. In principe zou zo'n camera gewoon belast "loon in natura" zijn, waardoor iedere medewerker wel loonbelasting over hun 'gewonnen' product moeten betalen. Echter, je kunt die bonus ook als "eindheffingsloon" aanwijzen en in de werkkostenregeling laten vallen, waarmee je tot 1,2% van je totale loonsom belastingvrij dingen mag geven aan je personeel (hier vallen bijvoorbeeld ook kerstpakketten onder). De dingen die je geeft moeten wel in fiscale zin 'gebruikelijk' zijn, maar bonussen tot 2.400 euro wordt inmiddels per definitie als gebruikelijk gezien. Persoonlijk lijkt me dat er dus geen belemmeringen zouden moeten zijn voor een dergelijke geregeling. Je moet dan alleen wel aan het payrollbedrijf doorgeven welke loonbestandelen in de vrije ruimte van de werkkostenregeling moeten worden betrokken.

Het kan aan mij liggen, maar waarom lijkt de schrijver hiermee te suggeren alsof Europees vrij verkeer van personen en diensten betrekking heeft op wereldwijde vrijheden? Als je buiten de EU gaat wonen, kun hier volgens mij simpelweg geen rechten aan ontlenen.

Het afwaarderen van een lening doe je meestal op het moment dat die lening "niet voor verwezenlijking vatbaar" meer is. Dat moment moet je dus een beetje zelf naar redelijkheid invullen: Als de leningen zakelijk (genoeg) waren op het moment van aangaan daarvan, dan zou je dus bijvoorbeeld het moment (of aangiftejaar) moeten gebruiken waarin de bv is opgeheven en het faillissement definitief werd afgerond. Je kunt daar eigenlijk ook niet zo maar een willekeurig jaar voor nemen. Als het faillissement in 2013 definitief is afgewikkeld, moet je mijns inziens de lening niet in 2014 of later nog afwaarderen.

Ik denk dat Joost gelijk heeft, als hij zegt dat je huis geen keuzevermogen meer is. Zodra een bezitting ('vast actief') meer dan 90% zakelijk wordt gebruikt, zal die zakelijk moeten worden geëtiketteerd. Het wordt dan dus voor de inkomstenbelasting verplicht een bedrijfspand. Dat betekent dus dat de waarde van de woning (WOZ-waarde) in de zaak wordt gebracht. Tegelijkertijd zal de lening die daar nog tegenover staat ook in de zaak wordt gebracht. Vervolgens zijn de rentelasten van de zaak gewoon bedrijfskosten geworden. Dit betekent niet dat het huis moet worden overgeschreven op de zaak, maar simpelweg dat het huis fiscaal als zakelijk eigendom wordt beschouwd. Privé heb je dan uiteraard geen aftrek meer van hypotheekrente, als dat al het geval was. Verder zou je in de tussentijd nog een beetje mogen afschrijven. Dat geeft dus een beetje belastingvoordeel. Maar bij daadwerkelijk verkoop van het pand zullen zowel je huis als hypotheek weer van de balans verdwijnen. Verkoopwinst is dan als bedrijfswinst belast en een eventuele restschuld gaat dan weer naar privé (waarvan de rente volgens mij niet meer aftrekbaar is, omdat het niet je 'hoofdverblijf' meer was).

Misschien zijzelf wel! Wat dacht je ervan om de vraag eens bij haar neer te leggen? Zo van: "beste Marietje. We moeten binnenkort een keus maken. Geen contractsverlenging of wel contractsverlening. Hoe zie jij dat voor je? Welke problemen kunnen we verwachten?". Je kunt dan natuurlijk ook je bedenkingen uitingen, waarom het niet (maar ook wel) een goed idee zou zijn. En dan kan zij dat ook doen. Aan de andere kant weet ik inmiddels hoe de meeste van dit soort dingen gaan eindigen. In een tranendal, hoe je het ook aanpakt. Als je geen verlenging geeft, zal het sowieso verdrietig zijn. Als je wel een verlenging geeft, zul je ongetwijfeld dezelfde problemen blijven tegenkomen, maar steeds in een iets andere verschijningsvorm. Gedrag uit het verleden is namelijk een behoorlijk goede voorspeller voor toekomstig gedrag. Daar is overigens niets mis mee. Als je dus kiest voor een verlenging en het mocht mis gaan, dan moet je dat háár in ieder geval niet kwalijk nemen. Je hebt die verlenging dan namelijk met volledige kennis van zaken (2 jaar werkervaring) gegeven. De vraag is dus alleen of de voors en de tegens tegen elkaar opwegen. En dat is nooit een simpele, binaire keuze (ja of nee). En in jouw geval is het waarschijnlijk lastiger, omdat het een erg leuke persoon is om mee te werken op de moment dat er even niets speelt. Zakelijk is dat alleen niet echt een overweging. Maar met een goede verzuimverzekering kun je de grootste klappen opvangen. Je moet dan uiteraard ook wel bereid zijn om de daarmee steeds samenhangende discontinuïteit van haar arbeid op de koop toe te nemen (en door iemand anders te laten vervangen).