TwaBla

Heb je al gekeken of ze vergunningsplichtig zijn?

Alle grote winkelketens en fabrikanten verkopen retourgoederen opnieuw. Daar hebben ze verschillende outletkanalen voor. Soms via aparte websites, some via eBay etc, soms via outlet stores, soms via bestaande winkels. Soms als nieuw, soms als refurbished. Leveranciers uit Azië is een verhaal apart. Overigens is nog maar de vraag of inkoop van retourgoederen goedkoper is dan inkoop van nieuw. De detailhandel probeert daar immers ook wat marge op te maken.

Melding van individuele phishing mails is onnodig. Topic gaat dicht. Begin desgewenst een algemeen topic over phishing, maar ga nou niet elke individuele scam melden. Tenzij het natuurlijk een bijzonder risico vormt voor ondernemers.

Reusje voor Ronald. Allemaal wijsneuzen die precies weten wat dropshipping wel en niet is. Maar toch heeft ook Ronald gelijk. Als hij een website opent voor eenbenigen, kan hij een webshop toevoegen met een uitgebreid assortiment enkelsokken en enkelschoenen. Enkelski's. Enkelzwemvliezen! Enz. Er zijn wellicht leveranciers die op basis van dropshipping willen samenwerken. Als Ronald een goede propositie heeft, willen ze vast wel praten en op basis van win-win een stuk marge gunnen voor de verkoopkracht van die website. In dat overleg kun je ook over service-levels praten. Garantie-afwikkeling en zo. Dus dat kan allemaal best. Weet je wie zo begonnen is? Zappos!

Hallo Silly, Aan te raden is zo'n bericht een volgende keer even per mail (PM - zie knopje onder het profiel van de vraagsteller) te versturen. We zien liever geen acquisitie via het forum. Ook niet per PM trouwens, maar bij deze vraag is het wel begrijpelijk dat aanbieders zich even melden bij de vraagsteller. Welkom op Higherlevel trouwens. ;D

Is meer iets voor de SIOD!

Heb je bewijs verzameld? Yep, een claim is zeer wel mogelijk. Zoek maar eens op Cozzmoss (thans Auxen).

Je kan ook een speciale editie naar concurrenten sturen. ;)

Veel APV's belemmeren ook de distributie van non-commercieel drukwerk. Ondanks de grondwet mag je geen folders uitdelen in de winkelstraat. Daar kun je echter creatief mee omgaan. Deze actie van Greenpeace is een voorbode van nieuwe ambush marketing die we komende zomer ook bij de Olympische Spelen in Londen gaan zien.

Hoeveel emails krijgt een doorsnee ondernemer? Bij mij belanden er dagelijks een paar honderd in mijn mailbox. Als de spam uitgefilterd is, blijft er een lawine aan nieuwsbrieven over, eindeloos geouwehoer van LinkedIn Groups, allerlei alerts en een incidentele persoonlijke mail. Mijn mailprogramma heeft wel filters, dus die ga ik maar eens wat beter instellen. Maar met name dat grijze gebied van newsletters en nieuwe topics in groups en fora is langzaamaan een lawine geworden. Al die verzenders denken dat ik een fan ben, een abonnee, een klant of een groepslid. Maar mijn interesse is lang geleden al naar een laag peil gezonken. Met ingrijpende gevolgen voor de marketing van al die berichtenleveranciers. Zijn er cijfers van de doorsnee mailload van consumenten en ondernemers? Wat is het bereik van de gemiddelde nieuwsbrief? Hoeveel worden er geopend en hoeveel leiden tot kliks naar de website? Volgens mij moeten we dan aan promillages denken, geen procenten meer. Wat is het energieiverbruik van al die loze mail? Hoe kunnen ondernemers maatschappelijk verantwoord mailen?

Als je in Google zoekt op reclamemateriaal, verspreiden, toestemming vind je talloze APV's waarin staat dat er in principe geen toestemming vereist is voor het verspreiden van reclamedrukwerk. Daarbij is impliciet sprake van folders en flyers, wat een heel andere categorie is dan HAH. Antwoord voor Bedrijven heeft gelijk dat je bij flyeren (het uitdelen van folders op de openbare weg) best even kan checken wat de lokale APV zegt, maar op huis-aan-huis bezorgen is die APV voor zover ik weet niet van toepassing.

Een aantal gemeenten hanteert een zgn flyerverbod om het uitdelen van folders op specifieke lokaties of tijdstippen te belemmeren. Dat vergt dus een check. HAH-reclame valt daar niet onder. De tekst die Antwoord voor Bedrijven ook op zijn website gebruikt, is nergens op gebaseerd. Er lijkt een link met de nieuwe WABO, waar de ouwe reclamevergunning is opgegaan in een omgevingsvergunning. Maar dat betreft buitenreclame en plakletters op ramen. Er heeft dus iemand bij Antwoord voor Bedrijven zitten rommelen. Dat is vervelend, want lokale overheden beginnen die formulering nu over te nemen. Kijk maar eens naar Coevorden. Daar komt de gemeenteraad niet eens bij kijken.

NVM versus Zoekallehuizen.

In de Model APV (pdf) van de VNG zijn halfslachtige verordeningen betreffende ongeadresseerd reclamedrukwerk sinds 2008 verwijderd. Uit de code verspreiding ongeadresseerde reclamedrukwerk blijkt dat dit een kwestie van zelfregulering is waarbij de rol van de gemeente beperkt is tot het ter beschikking stellen van JA/NEE stickers.

Feit, feit? Waarop is dat gebaseerd? ???

Maar vergeet niet te onderhandelen. De oprichter heeft er al jaren geld uit gehaald. Ik ken de onderhandelingssfeer niet, maar ik heb iets vergelijkbaars bezig gemaakt met een oprichter die een management buyout probeerde te regisseren, waarbij het zittend management jaaaren opgezadeld werd met een schuldenlast. Ze hadden dat bedrijf samen opgebouwd, maar nu wilde de oprichten incasseren. Er mag vab mij best een oprichterspremie betaald worden, een beloning voor het ondernemerschap. Maar als die goodwill vooral een gevolg is van jullie inzet, is dat helemaal niet het eigendom van de ondernemer. Dus leg dat alternatief om voor jezelf te beginnen gerust op tafel. Het is poker. Durf te bluffen! Kan zo maar 50.000 euro schelen.

Graag een toepasselijke en relevante link. Er komt een punt waar de overheid terughoudend moet zijn, ivm grondwettelijke vrijheden. Wat ik zie is dat veel gemeenten deze formulering hanteren: "Wilt u reclamemateriaal verspreiden? Hiervoor heeft u in principe geen toestemming van de gemeente nodig..." Waar een flyerverbod geldt, wordt HAH doorgaans expliciet uitgezonderd. Dat mag wel. Ik zou als Antwoord voor Bedrijven heel terughoudend zijn om voorop te lopen in overheidscensuur!

Het is typisch voor marketinggerichten dat ze elke verzameling mensen als een potentiële reclameplek zien. Ze vergeten dan dat mensen niet altijd tijd en interesse voor reclame hebben. Als de roomskatholieke kerk net uitgevonden was, waren er nu vast een boel rk-commerce specialisten die manieren suggereerden om kerklame te maken. Vergeten wordt dat al die mensen met een heel andere bedoeling bij mekaar komen. Social media hebben een social doel. Als je daar commercieel aan mee kan doen: prima. Maar don interrup!

Hoeveel is de ondermening waard als jij en je collega er niet meer werken? Betaal je eigenlijk niet voor jezelf? Stel je voor wat er gebeurt als jullie tegelijk opzeggen. Hoeveel goodwill zit er dan nog in? En hoe lang?

B2Bullies! Als dat fenomeen inderdaad vaker voorkomt, mag het weleens aan de oppervlak komen...

Het kan ook de secretaresse van de xx-manager zijn die even snel wat bestelt voor een bijeenkomst, om pas later tot de ontdekking te komen dat er inkoopregels zijn. Daar zou jij natuurlijk niet het slachtoffer van moeten worden. Hebben ze getekend voor ontvangst? Wordt er op dat ontvangstbewijs gesproken van een aantal? Van je juridische positie weet ik niks, maar gevoelsmatig is het nu veels te laat om te zeuren.

Is het echt een groot bedrijf? Heb je te maken met professionele inkopers of iemand in een zijstraatje? Hebben ze vaste inkoop- en aanleverprocedures of ging het via-via? Waarom kopen zijn in via de B-to-C route? Is dat DC voor interne leveringen of voor de aanvoer naar winkels?

Topicstarter is blijkbaar niet de hoofdaannemer hier maar de opdrachtgever. Hij komt overeen een engelstalige blogbijdrage te leveren die (als advertorial) geplaatst wordt bij een derde. Hij besteedt de tekst uit aan een tekstschrijver. Die tekst komt retour, wordt doorgegeven en pas twee maanden later komt daar kritiek op. Hoe de verhoudingen ook zijn, het grootste struikelblok blijft de opdrachtgever zelf. Die laat iets maken, maar kan de kwaliteit niet beoordelen. Hij verzuimt verder de controle goed te regelen. En wordt dan het slachtoffer van kibbelende leveranciers. Want ook die bloguitgever is leverancier. Leverancier van reclameruimte. Al vermoed ik dat voor die ruimte niet of weinig betaald wordt, want waarom zou hij toekomstige bijdragen weigeren? Het is allemaal bijzonder knullig. En als het probleem werkelijk een paar gramaticale foutjes zijn, dan had dat probleem waarschijnlijk makkelijk opgelost kunnen worden. Gewoon leergeld betalen deze keer, en volgende keer beter regelen.

Go for it. Jij hebt blijkbaar iets dat anderen goed (zo niet beter) kunnen verkopen. Vergelijk het met een oesterbank. De oestervisser kan die dingen zelf verkopen, maar het restaurant verderop kan dat veel beter. Dat restaurant is echter afhankelijk van die ene oestervisser, dus die kan een goeie prijs vragen. dat is een win-win. Zolang er voor beide partijen maar een win is!

Volgens mij dringt de boodschap nog steeds niet goed door. Jij hebt het werk als hoofdaannemer uitbesteed. Als het resultaat tegenvalt is dat jouw verantwoordelijkheid. Jij had zowel de eerste als de tweede versie beter moeten controleren, tenzij expliciet overeengekomen was dat je dat niet zou doen. Jij had bezwaar kunnen maken tegen onvoldoende kwaliteit, maar die kwaliteitscontrole heb je tot twee keer toe niet gedaan. Als er echt zoveel fouten inzitten had die tekst de eerste keer en zeker een tweede keer nooit aan de opdrachtgever voorgelegd mogen worden. Stel nou eens dat jij catering doet en je visleverancier levert bedorven vis. Dan kan je de verantwoordelijkheid ook niet afschuiven. Jij controleert de kwaliteit...