prinsrachid

Je vraag ging volgens mij over hoe JIJ de boel moet regelen in JOUW geval. Daarop is het antwoord wel duidelijk. Ik zal vast heel stichtelijk klinken, maar ik denk dat je je iets minder moet bezig houden met het proberen andere bedrijven te betichten van belastingontduiking. Zodra je een GmbH hebt geregistreerd in Duitsland zul je waarschijnlijk te maken krijgen met hoe Conrad hun fiscale zaken hebben geregeld. En mocht je nou echt willen weten hoe het zit, vraag het aan Conrad zelf!

Volgens een medewerker van de BelastingTelefoon werkt het niet zo. Zodra ik een Duits BTW nummer heb, moet ik Duitse klanten met Duits BTW nummer eigenlijk intracommunautair blijven leveren omdat de voorraad in Nederland ligt. Ze kon mij alleen niet vertellen of het verboden is om toch Duitse BTW te rekenen. Ik heb nog even gezocht, maar het lijkt er inderdaad op dat je zelf kunt kiezen om het 'lokale' EU-tarief te hanteren van het land waar je aan levert. De levering aan bedrijven met een btw-nummer blijft dan intra-communautair, maar de levering aan particulieren mag je dan altijd belasten met de lokale btw. Die doet me erg denken aan het btw-systeem dat sinds 1 januari 2015 verplicht is voor digitale diensten. Wat betreft Conrad: ik zou haast denken dat ze een Nederlands distributiecentrum gebruiken voor hun leveringen (er staat voor zover ik weet ook altijd een Nederlands afzendadres op de doos). Ze staan overigens ook gewoon in het Handelsregister van de Kamer van Koophandel geregistreerd onder nummer 06051273. Ze hebben dus een Nederlandse "inrichting".

Ik heb ook een Nederlands btw-nummer. Als je aan mij levert, reken je toch ook gewoon 21% btw? ;) Als Conrad een Nederlands btw-nummer heeft, dan zijn ze dus "Nederlands" voor de omzetbelasting en moeten ze dus aan álle Nederlandse klanten btw berekenen.

Ik denk eigenlijk eerder dat banken de hypotheken aan "gewone" werknemers in vaste dienst hetzelfde moeten gaan verstrekken als dat ze aan ZZP'ers doen dan andersom. Ik denk persoonlijk namelijk dat er in principe niets mis is met de manier waarop hypotheken worden verstrekt aan ZZP'ers (grofweg op basis van het gemiddelde inkomen van de laaste 3 jaar, maar ten hoogste het inkomen uit het laatste jaar). Het probleem is - denk ik - dat het inkomen van werknemers, en dan voornamelijk die in vaste dienst, wordt gezien als een inkomen voor het leven met een navenant (te) hoge hypotheek als gevolg; En het inkomen van een ondernemer of werknemers met een tijdelijk contract alsof het morgen al totaal mis kan gaan. Dat is mijns inziens gewoon onterechte bevoordeling van (vaste) werknemers. Het lijkt me dus niet verkeerd dat de hypotheek voor iedereen wordt bepaald op basis van het gemiddelde inkomen van de laatste 3 jaar (met een maximum). Dan ben je af van de 'discriminatie' tussen vaste en tijdelijke contracten, maar ook tussen ondernemers, werknemers en resultaatgenieters. Inkomen is dan inkomen, ongeacht de bron.

Dat heeft te maken met het feit dat Conrad verplicht is om een Nederlands BTW-nummer aan te vragen zodra ze voor meer dan een ton per jaar aan spullen verkopen aan mensen of organisaties die zelf géén BTW-nummer hebben. Daarvoor geldt het zelfde, zodra je voor meer dan een ton per jaar aan spullen verkopen aan (Duitse) mensen of organisaties die zelf géén BTW-nummer hebben. Als je dus voornamelijk zakelijk levert aan zakelijke klanten mét een BTW-nummer, dan haal je die drempel dus wat lastiger en kun je blijven leveren door BTW-nummers te controleren en géén btw in rekening te brengen. Er is echter wel een mogelijkheid om altijd het buitenlandse btw-tarief te mogen hanteren, en dat is door simpelweg een brief te sturen aan je belastingkantoor (ja, echt), waarin je aangeeft dat je voor een aantal landen (noem ze speciek!) wil kiezen voor afstandsverkopen zonder drempelbedrag. Je krijgt dan - als het goed is - binnen twee maanden bericht of ze ermee akkoord gaan. Vervolgens mag je vanaf de 1 januari (niet eerder) 2 volle kalanderjaren lang helemaal geen drempelbedrag meer toepassen en moet je dus het 'lokale' btw-tarief hanteren. Kiezen voor afstandsverkopen zonder drempelbedragen http://www.belastingdienst.nl/wps/wcm/connect/bldcontentnl/belastingdienst/zakelijk/btw/zakendoen_met_het_buitenland/goederen_en_diensten_naar_andere_eu_landen/export_van_specifieke_goederen_en_in_bijzondere_situaties/export_naar_klanten_die_geen_btw_aangifte_doen_drempelbedragen/kiezen_voor_afstandsverkopen_zonder_drempelbedragen

Ik weet het niet heel zeker, maar door de zaken uit de commerciele balans weg te laten, krijg je uiteraard een fiscale balans die er (compleet) anders uitziet. Volgens mi heeft dit vervolgens alleen gevolgen voor de (fiscale!) winst en dus de te betalen Vpb.

Met de komst van (de opbouw van) de transitievergoeding vroeg ik mij eigenlijk af of hiervoor fiscaal mag worden gereserveerd op basis van kostenegalisatie (dus via een Egalisatiereserve). Wie kan hier iets zinnigs over melden? :) Zo las ik op de website van de NBBU dat zij daar op zich vóór zouden zijn, maar dat mogelijk de wettelijke basis er voor ontbreekt. En op de website van The Legal Company (who the hell?) stond doodleuk: "Ons advies is dus het reserveren van een transitiebudget.". Aan de ene kant lijkt het me ook wel prudent om ieder half jaar 1/6e maandsalaris opzij te zetten aan transitievergoeding voor mensen die 2 jaar of langer in dienst zijn (of 1/4e voor de jaren dat ze langer dan 10 jaar in dienst zijn). Maar dan reserveer je feitelijk ook voor mensen waarvan je wellicht totaal niet plan bent om ze te ontslaan. Aan de andere kant zou je kunnen stellen dat de transitievergoeding naar haar aard niet echt een "hoge periodieke uitgave" is (wat weer een voorwaarde is voor het aanleggen van een egalisatiereserve). Vreemd genoeg zou dit echter wél weer van toepassing zijn voor bedrijven die weten dat ze de komende tijd fors (= hoge uitgave) en langdurig (= periodiek) moeten gaan inkrimpen kwa personeel. Dat zou dus weer kunnen betekenen dat de transitievergoedingegalisatiereserve (3 x woordwaarde) wel mogelijk zou zijn voor krimpende bedrijven.

Je hebt het over het leveren van een dienst en vervolgens over het verhuren van een goed. Wat is nu exact de geleverde prestatie? En wat is de verhouding tussen het bedrijf in Duitsland en het Nederlandse bedrijf dat de order lijkt te plaatsen?

Oneerbiedig gezegd: doe eerst even zelf iets meer moeite om wat informatie in te winnen. Als het terugvragen van de btw over je inkoop je eerste zorg is, heb je nogal wat belangrijke stappen overgeslagen. Om je niet helemaal met een kluitje in het riet te sturen, hier wat links: Vennootschap onder firma http://www.ondernemersplein.nl/artikel/vennootschap-onder-firma/ Samen een bedrijf starten: 5 aandachtspunten bij VOF https://www.ikgastarten.nl/bedrijf-starten/rechtsvorm/samen-een-bedrijf-starten-5-aandachtspunten-bij-vof Inschrijven vof of cv http://www.kvk.nl/inschrijven-en-wijzigen/formulieren/inschrijven-onderneming-vof-of-cv/

Noem het bureaucratie. Op deze manier weet de fiscus hoeveel btw er eigenlijk geheven had moeten worden. Yep! En dat komt dan dus overeen met wat je daadwerkelijk ook hebt betaald. :)

Ik denk dat er een cultuur rond de ondernemen is ontstaan dat het haast in een vacuüm gebeurt en dat dus het succes én het eventuele falen ook volledig op de ondernemer wordt betrokken. Mijns inziens wordt toeval te weinig onderkend en zwaar onderschat als factor in je succes. En dan vooral het toeval van het ontmoeten van mensen of opdoen van ervaringen in je leven, die je ergens toe doen besluiten (ook dat klinkt erg vaag). Bij alles wat nu goed gaat in mijn business, kan ik eigenlijk telkens een soort knooppunt bedenken waarop ik een besluit heb genomen om een bepaalde afslag te nemen. En bij elk knooppunt weet ik ook nog door welke gebeurtenis of welke persoon die keuze is gekomen. Om die reden kan het zelfs zijn dat ik een bepaalde 'dankbaarheid' of loyaliteit naar bepaalde mensen heb, zonder dat ze zichzelf beseffen dat ze een onderdeel waren van m'n bedrijfskeuzes. Dat het een aantal keer misgaat is natuurlijk niet zo vreemd als je toeval en geluk als factor incalculeert. In ieder geval een stuk minder frustrerend, als je je realiseert dat je simpelweg niet alles in de hand hebt. Er zijn bovendien zoveel dingen die goed moeten gaan voordat een heel project ook echt wat wordt, dat je eigenlijk meteen zou stoppen met ondernemen als je als die factoren vantevoren zou weten. Aan de andere kant kijk ik daardoor ook iets minder op tegen 'succesvolle' ondernemers, omdat ik weet dat het hen alleen maar een megaklapper oplevert als alle sterren goed staan. Voor de meesten van ons staan de sterren hooguit voor de helft op de goeie plaats, en kun je alsnog een redelijke boterham verdienen (door de factoren te benutten die je wel in de hand hebt). Wat nog een andere factor kan zijn dat het in het begin wel goed gaat en later wat minder, is de schaal waarop je opereert. In het begin werk je nog met een beetje eigen spaargeld en maak je kleine keuzes met beperkte risico's. Dat doe je misschien sowieso wel als je met je eigen geld werkt. Andermans geld opmaken kan voor bepaalde mensen iets te verleidelijk zijn óf net te weinig aanleiding zijn om er kritisch mee om te gaan. Maar zelfs al heb je een hoop eigen geld, dan gaat er misschien iets spelen dat ook wel bekend staat als het marginale nutsgevoel. Elke éxtra verdiende euro voelt minder dan de vorige. Als je dus een redelijke klapper hebt gemaakt en je maakt een nieuwe beslissing om eens een nieuwe investering te doen, dan is het uitgeven van die laatste ton winst misschien zelfs minder erg (gevoelsmatig) dan het uitgeven van 1000 euro toen je net begon met ondernemen. De gevolgen van een misser zijn echter 100 keer groter. En die kans is mijns inzien reëel, omdat ik er vanuit ga dat een groot aantal factoren in succesvol ondernemen simpelweg aan kans te wijten zijn. Als ik het zo eens overzie, dan maak je dus eigenlijk deo volente een goede zakelijke beslissing...

Ik weet niet waarom, maar mijn nekharen gaan weer omhoog staan bij alles wat ik hierover lees. Niet echt wetenschappelijk onderbouwd, maar goed... :) Allereerst komt het denk ik door de naam. De naam is zó generiek, dat het daar al in mijn hoofd mis gaat. DNB / DNOB lijkt me iets te veel op elkaar. Een beetje zo'n "Nederlandse Energiemaatschappij". Blergh. En dan ook nog Camel Casing in je 'bedrijfs'naam. Zóó 1995. Dan heet het een "Ondernemersbank" te zijn. Is dat een bank met ondernemers of een bank voor ondernemers? Of beide? En een bank...heeft die normaal geen BIC of SWIFT code? Dat is ook meteen mijn laatste bezwaar, de naam is volgens mij zwaar misleidend en wellicht niet eens toegestaan. Het woord 'bank' in je bedrijs/handelsnaam mag je volgens mij echt alleen gebruiken voor bankbedrijf, dus met vergunning en al. Tot slot nog het business model. Meteen openen met 36 filialen. Ik hoop dat ze daarvoor een bestaand netwerk gebruiken, want anders lijkt me dat een omgekeerde en onnodig dure manier om leninkjes te slijten.

Ik geloof dat je je te veel blind staart op de 'gratis' KOR en te weinig bezig bent met serieus ondernemen. Dit is gewoon particulier gepriegel. Ook de verkoop van die panelen aan het eind lijkt me niet echt zinnig. Je wilt zo graag de KOR, dat je vervolgens de boel weer wil verkopen, zodra je maar dénkt dat je geen KOR meer kunt toepassen. Hierdoor is het juist dat je dan een smak met omzetbelasting mag afdragen over de verkoop én bovendien nog inkomstenbelasting over de verkoopwinst! In de tussentijd is de opbrengst van de zonnepanelen (kWh x stroomprijs) plus de KOR voor de inkomstenbelasting resultaat uit overige werkzaakheden. Je krijgt de btw wel terug over de aanschaf, maar de btw over de opbrengst (die je niet hoeft af te dragen vanwege de KOR), is vervolgens belastbaar inkomen. Als je nou toch van plan bent om een keer fatsoenlijk te gaan ondernemen, wacht dan ook met de aanschaf van die panelen. Als je ten minste denkt dat je de stroom van die panelen voor minimaal 10% zakelijk gaat gebruiken. Dan kun je de panelen gewoon activeren en gebruik maken van de gewone kleinschaligheidsinvesteringaftrek (28%). En kijk anders eens hier voor een heel erg gedetailleerd en keurig stappenplan: Btw op zonnepanelen terugvragen http://www.milieucentraal.nl/energie-besparen/zonnepanelen/zonnepanelen-kopen/btw-op-zonnepanelen-terugvragen/

Je gaf aan dat je inkomen genereert via AdSense. Volgens mij moet je je fiscale status aan Google doorgeven, zodat zij op een juiste manier kunnen 'self billen'. Hoe is dat momenteel geregeld dan? En wat betreft het feit dat je 'op zee' werkt, zegt nog niets over waar je woont. En zelfs al zou je op zee werken én wonen, dan val je toch minimaal nog steeds binnen de exclusieve economische zone (200nm) van in ieder geval één land? Dan zou je m.i. in dat land geregistreerd moeten zijn, als je daar langer dan 3 maanden vertoeft. Als je op een schip werkt en/of woont, dan voert dat schip de vlag van een land. Als dat zo is, val je onder dat land, lijkt me. Maar goed, ik krijg de indruk dat de vraag inmiddels is verworden tot een vraag naar persoonlijke financial planning dan dat het iets met ondernemen te maken heeft. Voor de rest sluit ik me aan bij Peter.

Kun je misschien aangeven op wat voor manier dit een ondernemersvraag is? Wat is bijvoorbeeld momenteel je ondernemersstatus? Ben je een eenmanszaak? Of een BV? Waar is die geregistreerd en waar en door wie wordt er belasting geheven respectievelijk afgedragen?

Ja, en op zich denk ik dat - hoe vervelend ook - TS iets te veel steken heeft laten vallen. Ik vind dit een beetje in de categorie "werkgever-is-vergeten-op-tijd-het-tijdelijke-contract-aan-te-zeggen". Even als advocaat van de duivel: Allereerst is het de keus van TS om te stoppen met de webshop. Nix mis mee. Het is alleen ná aanvang van de drie maanden opzegtermijn. En Icepay heeft toch niets te maken met de keuze van TS om te stoppen met z'n toko? Die keuze is volledig aan TS, maar dan dus ook de consequenties om dat op een bepaalde datum te doen. Dan nog het opzeggen via e-mail en 'telefonisch afhandelen'. Ik weet wel dat het tegenwoordig hip-and-happening is om dat zo te doen, maar persoonlijk doe ik dat toch liefst nog met een brief met handtekening, stempel en krabbel-retour, zeker bij zakelijke shit. Bij privé trouwens ook, maar dan vertik ik het om er meer dan een 1-postzegel op te plakken. Tot slot de recente constatering dat Icepay het contract niet had stop gezet, terwijl het nota bene 11 maanden geleden was. Ik weet niet, hoor. Maar een (voormalig) ondernemer mag er m.i. toch wel ietsjepietsje meer bovenop zitten, toch? Persoonlijk vind ik een dergelijk lange opzegtermijn (3 maanden) en dan ook meteen zo'n lange verlenging (1 jaar) uitermate storend. Dat lijkt me dan ook eigenlijk iets voor bedrijven die geen vertrouwen hebben in hun eigen dienstverlening.

Dit artikel lijkt me voor ondernemers uitsluitend van toepassing als je zelf al het redelijke hebt gedaan om de boel op tijd op te zeggen en er vanwege overmacht toch nog iets mis gaat (PostNL gooit je aangetekende opzegging in plomp, er vindt een kalenderhervorming van Gregoriaanse proporties plaats waardoor de opzegmaand opeens 10 dagen korter is, etc). Maar goed, wettelijk gezien mag TS natuurlijk alles uit de kast trekken om aan te tonen dat deze (op zich gebruikelijke) opzegvoorwaarde onredelijk bezwarend is! Maar ik vind dit eerlijk gezegd wel zo'n dingetje waarmee het (ondernemers)kaf van het koren wordt gescheiden. Mensen die zich ondernemer willen noemen moeten zich realiseren dat ze zich vanaf dat moment in de grote-mensen-wereld bevinden. Dat betekent dus: je contracten lezen en begrijpen voor je ze tekent en ook dat je je niet meer kunnen verschuilen achter 'zielige-consumenten'-bescherming. Voor het overige ben je grotendeels afhankelijk van (wederzijdse) coulance.

Waar je wil wonen is niet zo relevant voor waar jezelf inschrijft. De daadwerkelijke situatie bepaalt waar en hoe je je verblijf registreert, niet andersom. Van belang is dus - naast je nationaliteit (ik neem even Nederlanse aan) - waar je daadwerkelijk woont. Laten we het afgelopen jaar even nemen. In welke landen verbleef je daadwerkelijk? En hoeveel dagen van het jaar woonde je in land 1, hoeveel dagen van het jaar in land 2, en eventueel in land 3, 4, etc? Overigens, als je minder dan 4 maanden per jaar in Nederland woont, moet je nog steeds wel ingeschreven staan in de Basisregistratie Personen (het oude 'GBA')! Je staat daar dan alleen ingeschreven als niet-ingezetene in plaats van ingezetene. En als je binnen de Europese Unie ergens gaat wonen, zul je jezelf daar na een maand of 3 toch ook echt moeten laten inschrijven bij de BRP-equivalent van dat land.

Dit is onderdeel van hun huidige reguliere Algemene Voorwaarden (V2.4) en dat was ook al zo in 2013 (V1.1). Je zou wellicht een kleine korting kunnen bedingen als je de nog te betalen maanden inééns voldoet als afkoopsom, als ICEPAY daar al akkoord mee gaat. Anders is het nog even 3 maanden doorbijten. ALGEMENE VOORWAARDEN ICEPAY - Versie AV 2013 V1.1 https://portal.icepay.com/images/pdf/algemene-voorwaarden.pdf 1.4.2 Tenzij wet- en regelgeving dwingend anders bepalen of een afwijkende duur is overeengekomen, heeft de Overeenkomst een duur van 1 (één) jaar. De Overeenkomst wordt automatisch verlengd met 1 (één) jaar indien niet 3 (drie) maanden voor de einddatum van de Overeenkomst, de Overeenkomst door middel van een rechtsgeldig ondertekende brief per mail is opgezegd.

Ik denk dat je toch echt ten minste het specifieke Afrikaanse land moet noemen, voordat iemand iets zinnigs kan zeggen. Althans, ik ga er even vanuit dat er binnen de Afrikaanse Unie geen cross-border / intracommunaitaire rechtspersoon bestaat.

Tja, vandaar het advies juist die inventarisatie op locatie te doen. Het is per bedrijf(sgrootte) anders. De databundel is tegenwoordig meestal inderdaad belangrijker voor de wat kleinere eenmanszaak-achtige of voor de 'hogere' in rang van een bedrijf. Maar ik ben ook bedrijven tegen gekomen, waar de keus juist voor de reguliere werknemers was om expliciet géén databundel te nemen. De telefoon kan er namelijk ook gewoon zijn voor de bereikbaarheid van de werknemers en werkgevers willen dan soms ook uitsluitend alleen dát faciliteren. Soms met de boodschap erbij dat werknemers maar lekker thuis via WiFi gaan internetten, waarbij op het werk de WiFi-router zelfs zo moet worden ingesteld dat internet alleen bijvoorbeeld tussen 12:00 en 13:00 uur (pauzes) publiekelijk wordt open gezet voor het personeel. Zoals gezegd: het ligt echt aan het individuele bedrijf en de uitgesproken wensen van degene die de beslissingen mag of moet nemen. En het budget natuurlijk. :)

I second this motion! (Maar ik gok dat TS heel druk bezig is met nader overeen te komen om een nader te bepalen deel van zijn bedrijf tegen een nader te bepalen prijs te verkopen)

Een beetje met een half oog schoenen importeren zal ongetwijfeld nog wel lukken. Vervolgens moet je natuurlijk die zooi nog wel zien te verkopen! Als je 'uiteraard' een dagje in de week minder werken gaat het natuurlijk sowieso nix worden. Wie pakt de telefoon aan / beantwoordt de e-mails? Wie vult de website? Wie verstuurt de pakjes? Wie print de verzendlabels? Wie handelt de retouren af? Wie betaalt de verzendkosten? Hoeveel schoenen gaan er kapot en hoeveel moet je er (gratis) onder garantie vervangen, verwacht je? Hoeveel voorraad wil je aanhouden? Wat worden je levertijden? Wat gebeurt er bij out-of-stock? Dan trouwens de import van die schoenen (goederencode 620X) zelf: Houd je wel rekening met mogelijke douanerechten (4,2%), inklaringskosten (10 tot 17,50 euro) en (mogelijke voorfinanciering bij inklaring van) 21% btw? Tot 150 euro hoef je geen douanerechten te betalen, maar daar run je geen schoenenbusiness op. En dan nog de verzendkosten voor de import. Met een dagje per week moet je héél veel geduld hebben. En je begint wat te verdienen, als je minder kosten hebt dan omzet... ::)

Volgens mij werkt het dezelfde kant op (naar boven). Dus van onderhuurder naar huurder. En van huurder naar verhuurder. TS heeft feitelijk alleen met huurder te maken. Maar huurder moet dan maar weer zien wat hij met verhuurder regelt.

In vind dit laatste wellicht een iets te positieve voorstelling van zaken. Er is niets mis met je optimisme, maar die "hele slag" is denk ik simpelweg een onjuiste inschatting. Laten we het in de eerste plaats hebben over de ontwikkelingen op de telecommarkt zelf. Ooit hadden we 5 operators, nu nog maar 3. Dus de abonnementen die je verkoopt (ongeacht welke, ook die van de talloze MVNO's) zitten op één van die drie netwerken. Feitelijk een oligopolie. En weinig concurrentie = minder substantiële prijsverschillen. Weinig prijsverschil = lagere advieswaarde. Mijn inschatting is dat dit ook niet snel zal veranderen. Dan sowieso de markt van de belwinkels (voor consumenten). Je gaf al aan dat je nu bij de Phone House werkt. Maar waar is T for Telecom bijvoorbeeld nog te bekennen? Gesloten. Of hier en daar overgenomen door KPN, één van de drie netwerken. En wat te denken van BelCompany? Overgenomen door Vodafone, één van de twee andere netwerken. Ook een krimpmarkt dus. Verder denk je dat je een hele (lees: zakelijke) markt laat liggen. Vergeet niet dat particuliere markt ook nog talloze vergelijkingssites op internet kent waar allerlei particuliere abonnementen worden vergeleken. Even heel kort door de bocht: een particulier telecomabonnement is een vrij één-dimensionale dienst (minuten/MB's al dan niet met telefoon voor een maandbedrag). Maar je moet je goed realiseren dat de zakelijke telecomadviesmarkt een totaal andere, maar dan ook écht een héél andere markt is. Zelf heb ik jaren (ook) zakelijk telecomadvies gegeven, maar dat was toch echt andere koek dan het aansmeren van een residentieel abonnementje. Bovendien moet je zoiets eigenlijk uitsluitend op locatie van de onderneming doen, althans als het om een beetje redelijke opdracht gaat. In algemene zin neemt de complexiteit van de voorbereiding van je (telecom)advies exponentieel toe met de grootte van de onderneming. Zeker als er sprake is van meerdere types abonnementen, integratie van vast-mobiel, koppeling van ISDN met GSM, interne doorschakeling, dan kostte de voorbereiding en inventarisatie behoorlijk wat tijd. Bedrijven hebben ook nog vaak een heel ander soort belgedrag. En sowieso: kun je een zakelijke gespreksanalyse maken? En op basis waarvan? De laatste factuur? Of de laatste 3, 6 of 12? En wordt er bijvoorbeeld veel intern of onderling gebeld? (En zit dat wel of niet in één of andere bundel?). Of hebben ze veel lange (klant)gesprekken. Of juist heel veel, korte gesprekjes? Weet je het verschil tussen 60/60-, 60/1- en 1/1-takt billing? En de gevolgen daarvan voor je uiteindelijke advies? Hoe groter de onderneming, hoe hoger de rekeningen en hoe groter de consequenties van de verschillende manieren waarop diverse operators de (lengte van) gesprekken berekenen. Vergeet dus zeker niet om een bedrijfs- / beroepsaansprakelijkheidsverzekering af te sluiten. Je bent immers als adviseur verantwoordelijk voor de schade die je eigen (slechte) adviezen veroorzaken bij je klanten. En nee, de kans dat je hier aanspraak op moet maken is niet virtueel. En wat te denken van nummerbehoud? Bij een beetje bedrijf met een aantal telefoons moet je echt een dag prikken om de boel over te kunnen zetten, als je advies toevallig inhoudt dat je van (bijvoorbeeld) T-Mobile naar (bijvoorbeeld) KPN gaat en als het bedrijf wil dat iedereen bereikbaar blijft. Bij de noodzaak tot een goede (representatief klinkende) voicemail, zul je dat ook moeten regelen. Ook dit vereist allemaal een goede en gecoördineerde voorbereiding. En wat als iemand binnen dat bedrijf z'n telefoon (kapot) laat vallen. Binnen hoeveel tijd heb jij dan een nieuwe geregeld voor je klant? En heb je in de tussentijd een reserve op de plank liggen? Dit is ook meteen waarom zakelijk telecomadvies echt moeilijk is, hoe goed je advies ook mag zijn en hoeveel geld een onderneming ook kan besparen. Naarmate een onderneming groter wordt, wordt ook de neiging van zo'n bedrijf om alles maar bij het oude te laten óók steeds groter ("If it ain't broke, don't fix it"). Hoe irrationeel dat vanuit kostenoogpunt en hoe overtuigend je verhaal ook is. Het veranderen van telecomoperators binnen (wat grotere) bedrijven kan dan ook zo'n delicaat klusje zijn dat je óf de klant al heel goed moet kennen (anders zullen ze je niet toevertrouwen om hun zooi even om te gooien) óf je moet hun vertrouwen eerst zien te winnen. En dat laatste zal erg moeilijk worden met koude acquisitie. Je hoeft je bij B2B weliswaar niet aan het Bel-Me-Niet-Register te houden (voor rechtspersonen), maar de irritatiefactor is hoog, terwijl je dat nou net niet moet hebben. En, zoals gezegd, je kan eigenlijk pas een goeie inschatting maken als je op locatie van de klant bent. Hiervoor heb je eigenlijk ook geen heel eigen nieuwe 'zakelijk winkel' nodig. Mijn advies zou zijn om misschien de dienstverlening van je bestaande winkel uit te breiden naar ook de "zakelijke" particulieren (eenmanszaak, vof) naast de huidige, gewone particulieren. Als je echt de zakelijke markt wil benienen, verdiep je dan vooral eerst eens in zakelijke abonnement, zakelijke telecomdiensten en een gedegen gespreks-/factuuranalyse. Probeer vervolgens gewoon vanuit je bestaande winkel een afspraak te maken met zo'n (zakelijke) klant en ga langs bij diens onderneming. Praat met die mensen in hun eigen omgeving (gewoon om te leren). Probeer niet meteen met een oplossing te komen, maar luister naar wat ze eigenlijk willen. Inventariseer de situatie daar en geef een zakelijk advies, waarbij het voor je potentiële klant vooral makkelijk moet zijn. De klant hoeft er dan alleen een klap op te geven, waarna jij aan de slag kan. Ook hier zit je uiteraard weer met het probleem dat een klant zelf met het advies aan de haal kan gaan, vandaar mijn nadruk op het gemak dat er van je advies moet uitgaan. De klant moet namelijk de indruk hebben dat het voor hem simpeler is om het aan jou over te laten.