Jump to content
Guest Columnbot

[Column] Het grote taboe, falen, depressie en erger.

Recommended Posts

Zojuist de gehele column doorgelezen en de reacties. Had niet in de gaten dat deze al gepost was op 27 mei. Dat was nou net de periode dat ik (financieel) in een put geraakte, en mijn kop in het zand aan het steken was; en daarmee ook HL links liet liggen.

 

Veel respect voor Phoenix om dit bespreekbaar te maken. Een eye-opener. Ook zeer veel respect voor degenen die in hun reactie de periode waar ze doorheen zijn gegaan hebben uiteengezet; Mikky, Marcel (Up), en ieder die ik niet bij naam heb genoemd.


IT specialist || LinkedIn: http://linkedin.pieterreitsma.com

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het blijkt moeilijker om uit de put te komen als je er eenmaal in zit. Mijn bedrijf is drie jaar geleden failliet verklaard, ik betaal maandelijks nog aan de bank, zal dat ook nog wel de rest van mijn leven doen, en daarnaast wil de bank alsnog veel meer geld van me zien. Daarnaast, als je na een faillissement een jaar zonder enige vorm van inkomen zit, stapelen de kosten zich op. Je kan een rekening pas betalen als de incassokosten inmiddels het bedrag verdubbeld hebben, waarna je nieuwe rekeningen dus niet kan betalen, en die betaal je als er beslag wordt gelegd, maar dan ook twee of drie keer meer dan de oorspronkelijke rekening. Zo lopen de achterstallige rekeningen steeds verder op, zelfs als je inmiddels best een aardig inkomen hebt. In het begin was ik een aantal maanden echt ziek, en dan bedoel ik ook letterlijk ziek. Mensen denken dat je na drie jaar wel over de gevolgen heen bent, maar dat is alleen schijn. Familie en vrienden helpen wel veel, op allerlei manieren, maar die zijn er niet bij als de belastingdienst aan de deur komt, of als de KvK beslag komt leggen op je auto, of als het zoveelste incassobureau beslag legt op je bankrekening zodat je rekeningen niet kunt betalen zodat datzelfde incassobureau dan weer met nieuwe incasso's kan komen. Sporten is wel goed, ik golf wel 's, maar tegenwoordig is de putting green het enige wat ik me kan veroorloven. Ik fiets veel, maar minder dan ik zou moeten doen, maar laatst had ik een kapotte band, dan kan ik een tijdje niet fietsen omdat het het eind van de maand was. Bij hoe je je voelt speelt ook mee wat het perspectief is. Dat perspectief kan bijvoorbeeld zijn dat je je tot je 80e voortsleept van de ene deurwaarder naar de andere. Of zouden deurwaarders niet meer komen als je met pensioen bent? Zou je van je aow ook nog incassokosten moeten betalen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat me opvalt is dat iedereen me loopt op te hemelen omdat ik met het bedrijf genomineerd ben voor de Herman Wijffels innovatieprijs. Velen die het gehoord hebben komen langs om me te feliciteren of een graantje mee te pikken. In hoe schril contrast met de periode waar ik eerder over schreef in dit topic. Toen kwam er vrijwel niemand en leek het wel of ik melaats was.

Momenteel geniet ik er wel van, maar bij elke reactie die ik als antwoord geef knaagt het een beetje. Mijn overleden kinderen zijn nog steeds dicht aan de oppervlakte en ik geef vaak aan dat het huidige "succes" daarom maar betrekkelijk is. Veel mensen reageren daar dan weer verschrikt op.

Het lijkt of succes belangrijker is dan de "echte" wereld. Ik kan me voorstellen dat dit ook voor andere ondernemers die, om wat voor reden in zwaar weer zitten of hebben gezeten en iets soortgelijks ervaren, een hard gelach is.

En als ik zie dat dit topic in de maand oktober zo'n 2000 keer is gelezen weet ik het wel zeker.

Share this post


Link to post
Share on other sites

@Herman

 

Ben het helemaal met je eens, zelf ervaar ik door de tegenslagen de wereld om mij heen heel anders dan de meeste mensen die ik in mijn netwerk heb. Ik neem het ze niet kwalijk maar het maakt wel dat ik heel anders tegen dingen aan kijk en ook hele andere dingen belangrijk vind.

 

Je schrijft dat het topic inmiddels alweer 2000 gelezen is sinds oktober, zelf houd ik de teller af en toe ook even bij gewoon om te peilen hoe het met de interesse staat bij anderen voor dit onderwerp. Aan de ene kant is het voor mij persoonlijk leuk en een teken dat het juist ingeschat was om over dit onderwerp te gaan schrijven.

Aan de andere kant vind ik het moeilijk om dat te zien omdat het ook betekend dat er veel mensen zijn die worden geconfronteerd met depressie en zelfdoding.

 

Van de week had ik mij voorgenomen om uitgebreid te reageren op de reacties die er alweer bijgekomen zijn toen het bericht doorkwam dat het voortbestaan van 113online (suicidepreventielijn) op het spel staat. Dat betekende dat ik mij weer even op andere zaken heb gericht en heb inmiddels 113online aangeboden te helpen met het herschrijven van hun 'businessmodel'.


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee; Reactie via PM verstuurd excuus... Te "echte" wereld.

 

Herman mag zelf weten of hij hem online plaatst.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Na een intern gevecht met mezelf, besloten deze reactie als me, myself and I te plaatsen en niet onder mijn pseudoniem. Dit, omdat ik denk dat ik me niet hoef te schamen voor mijn (ondernemers) verleden...

 

Ik snap Herman ook zo ontzettend goed. Na dit soort heftige dingen meegemaakt te hebben, plaats je ook zakelijke successen in een ander daglicht. Mensen rondom je heen zijn nu blij voor je, maar waar waren ze toen je ze ook nodig had ?

 

Zoals velen onder jullie weten zijn wij ook onze zoon verloren. Na een perfecte 40 weken zwangerschap, hadden we nog een laatste controle bij de verloskundige. Daar bleek plotseling het hartje niet meer te kloppen. 39 weken, 6 dagen en een paar uur zwanger.....

 

Na controle in het ziekenhuis werd één en ander bevestigd en konden we naar huis. Zo kil als ik het hier beschrijf was het dus ook.

 

Dezelfde nacht nog is ons kind geboren. Zonder hulpmiddelen qua opwekking en gewoon natuurlijk. (ik wordt nog koud wanneer ik er aan denk, dat mijn ouders en schoonouders 's nachts ons verlieten en huilend naar huis gingen, en de volgende ochtend ineens opa en oma waren. Wel in naam, maar verder was er niets. Ook niet voor de zg papa en mama)

 

Waarom vertel ik dit ? Op dit moment was men namelijk net bezig mijn nieuwe pand te bouwen. Pand was glasdicht en er moesten beslissingen gemaakt worden. De bouw was al 3x uitgesteld, en nu stond de boel wederom stil.

 

Na de begrafenis ben ik na anderhalve dag weer snel aan de gang gegaan. Ik woonde ook nog eens bijna boven de zaak, dus zag constant dat er niks gebeurde. Heb dus alles weer heel snel opgepakt. Gelukkig met erg veel hulp van vrienden en familie, en een paar weken later volgde de opening.

 

Achter en voor de toonbank MOET je vrolijk en vriendelijk zijn richting je klanten, maar langzaam gleed het boeltje onder mij vandaan. Dit besef ik ook nu pas, trouwens, sinds enkele weken.

Ik verschool me meer en meer onder het werken. En dit deed ik ook. Ik was hele avonden aan het uitpakken, prijzen, schoonmaken, herinrichten enzovoorts. Tegen 04.00 uur liep ik richting huis en de volgende ochtend zag ik er natuurlijk uit als een net opgestaan lijk. Ik denk nu, dat dit het begin van het einde was.

 

6 jaar later kon ik in ieder geval mijn deuren sluiten.

 

We ijn nu meer dan 2 jaar verder na sluiting van de zaak, en een jaar verder nadat alle trammelant opgelost was. En er zijn nog steeds overeenkomsten : Wanneer ik het even moeilijk heb ivm de gebeurtenissen rondom de geboorte van onze zoon, is er niemand tegen wie ik mijn verhaal kwijt kan. Want dit is al zolang geleden !

 

Ook wanneer ik mensen probeer uit te leggen dat ik niet failliet ben gegaan, maar dat ik een jaar lang gestreden heb, om er zonder kleerscheuren door te komen en met het hoogst mogelijk haalbare voor mijn leveranciers eruit te halen, kijkt men mij ook aan van : ja het zal wel.

 

Al met al heeft het een mega impact gehad op mijn complete (sociale) leven. Kijk, dat je er 'even" doorhee zit na de dood van je kind, dat snapt iedereen. Ook niet te lang zeuren natuurlijk, want daar houdt men ook niet van. Tja, en die zaak, er gaan er zovelen failliet, dus wat zeur je nu toch eigenlijk ? (ik zeur niet, ik wil dingen duidelijk en helder vertellen, maar men is daar na 2 jaar klaar mee)

 

Al met al heeft deze column gezorgd voor een omwenteling. Afgelopen zomer toen deze column geplaatst werd, woonde schoonmoeder bijna praktisch bij ons in, aangezien schoonvader besloten had (niet vrijwillig) 3x aan de hemelpoort aan te kloppen. (intussen gaat het overigens weer vrij redelijk met hem).

 

Spanningen tussen schoonmoeder en mij liepen al jaren op, ook mijn vrouw kon er haar vinger niet geheel op leggen, maar hield gelukkig wel nog steeds een hand boven mijn hoofd. Op een fijne zomeravond, met een goede fles wijn, de vuurkorf en wat kaarsen aan, heb ik deze column laten lezen. De dames lukte het niet in één keer, maar na iedere alinea zag je begrip opkomen. (Nogmaals dank hiervoor, Phoenix)

 

De omwenteling waar ik het over heb : Na de sluiting van de boeken (een jaar na de sluiting van de winkel) viel voor mij het doek..... het was helemaal op gewoon. De batterij was leeg en er kon geen oplader tegen op. Heb psychologische hulp gezocht en dit deed goed. Helaas worden er maar 8 gesprekken vergoed door het ziekenfonds, en aangezien ik blutter dan blut was, stond ik na die 8 gesprekken weer op straat. Terwijl we nog lang niet tot de kern doorgedrongen waren, maar ik had het geld niet (80 euro voor 45 minuten....) om door te gaan......

 

Weer een jaar later heeeeeeeel langzaam mijn nieuwe bedrijf gestart, onder luide protesten van de omgeving. Vanaf dat moment lieten ook "vrienden" het afweten, want men begreep niet, dat ik me weer in het diepe stortte, het ondernemersleven.

 

Nu waren mijn vrouw en ik helemaal op elkaar aangewezen, wat ook weer voor de nodige spanningen zorgde natuurlijk.

 

Maar die spanningen zorgden ook weer voor een hernieuwd inzicht. Vanaf deze week volgen er weer gesprekken. In samenwerking met de hulp gaan we samen kijken op welke manier ik weer stabiel op mijn trein kan stappen. Ik moet dat boemeltje uit, wat met moeite een berg beklimt, en dan met een noodgang weer dat dal in stort. Ik sta nu op een station en ben bereid in te stappen en er alles voor te geven om weer op de rails te komen !

(heerlijk soms, die beeldspraken ! Hahaha ;D, maar zo verrekte waar )

 

Dit is nog lange na niet alles natuurlijk, maar door de column van Phoenix weet mijn vrouw wat meer over depressiviteit en de gevolgen, mijn schoonmoeder snapt weer wat beter wat mijn vrouw heeft moeten doorstaan, en ik begrijp, ook dankzij Herman, dat ik "even" een paar jaar terug in de tijd moet, om bij de kern te beginnen.

 

Heh, wat een opluchting dit hier te mogen en kunnen schrijven ! Misschien toch het boek een eens afmaken.....

 

Met dank aan mijn goede vriend "Down" , die ik al lang niet meer gesproken heb. Ik schenk eens een lekkere borrel "43" in, en plaats dit bericht zonder terug te lezen met een grote glimlach op mijn gezicht !

 

 

edit : het maffe van depressiviteit is wel, dat je vandaag goed in je vel zit, volop echt en gemeend kunt lachen, zin hebt om nieuwe stappen te maken (ook binnen je bedrijf) maar morgen zomaar, plotseling, zonder reden ineens erg down wakker wordt, en dit een hele dag kan duren. En dit is zo onbegrijpelijk voor de omgeving natuurlijk !

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik zie een "board" verschijnen waarin groeien of groter groeien centraal staat. Dit is één kant van het ondernemen. Er wordt ook geopperd om een dergelijk board voor stoppen of kleiner worden (krimpen) te openen. Dit is een andere kant.

 

Er is nog een kant:

 

Als ik de regelmatige posters zie die problemen ontmoeten in hun normale bedrijfsvoering door allerlei omstandigheden zou het mij ook niet verkeerd lijken om een herkenbaar board te openen waar onder andere de onderwerpen van dit topic in geplaatst kunnen worden.

Veel mensen zullen vergeefs zoeken op "Forum" naar een plek waar de psychische nood van een ondernemer eenvoudig gevonden en gelezen kan worden en eventueel eigen belevenissen geplaatst kunnen worden. Nu moet je het hebben van het moment dat dit topic toevallig "naar boven is gehaald" door een bijdrage van een insider of je moet er toevallig op terecht komen.

 

Ik denk dat er rond deze periode (einde jaar en kerst) weer vele (ex) ondernemers in de geestelijke malaise terecht zijn gekomen. Voor hen, alle anderen (en mezelf) haal ik dit topic weer naar boven, omdat het ontzettend waardevol is om deze problematiek met elkaar te kunnen delen. Zeker in dit onderwerp is delen ontzettend belangrijk.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik zie een "board" verschijnen waarin groeien of groter groeien centraal staat. Dit is één kant van het ondernemen. Er wordt ook geopperd om een dergelijk board voor stoppen of kleiner worden (krimpen) te openen. Dit is een andere kant.

 

Er is nog een kant:

 

Als ik de regelmatige posters zie die problemen ontmoeten in hun normale bedrijfsvoering door allerlei omstandigheden zou het mij ook niet verkeerd lijken om een herkenbaar board te openen waar onder andere de onderwerpen van dit topic in geplaatst kunnen worden.

Veel mensen zullen vergeefs zoeken op "Forum" naar een plek waar de psychische nood van een ondernemer eenvoudig gevonden en gelezen kan worden en eventueel eigen belevenissen geplaatst kunnen worden. Nu moet je het hebben van het moment dat dit topic toevallig "naar boven is gehaald" door een bijdrage van een insider of je moet er toevallig op terecht komen.

 

Ik denk dat er rond deze periode (einde jaar en kerst) weer vele (ex) ondernemers in de geestelijke malaise terecht zijn gekomen. Voor hen, alle anderen (en mezelf) haal ik dit topic weer naar boven, omdat het ontzettend waardevol is om deze problematiek met elkaar te kunnen delen. Zeker in dit onderwerp is delen ontzettend belangrijk.

 

We hebben een forum herrie in de zaak met als ondertitel:

"Opbouwende suggesties en ideeën voor als je er zelf niet helemaal meer uitkomt."

 

Ik denk dat je daar aardig dit soort issues kunt bespreken, gezien de niet erg hoge aantallen topics daar blijven ze ook lang genoeg staan en je ziet dat de topics daar goed doorlopen zolang de topicstarter aanwezig blijft.

 

Als er behoefte is aan een apart forum met een concreet doel dan kan dat uiteraard ook. We hebben echter al relatief veel fora waar dit soort topics goed thuishoren. Wat wel lastig is bij dit soort topics, dat zie je ook duidelijk in de reacties, is dat het lastig is om dit soort zaken online te bespreken. Ik kan me voorstellen aan de andere kant dat het juist prettig is om het met derden te delen.


Bezoekhetziekenhuis.nl: Eenvoudig bezoeken plannen aan de patiënt en communiceren met patiënt, familie en vrienden. ! Maak een account aan als een familielid in het ziekenhuis ligt en je kunt gezamenlijk de bezoektijden inplannen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat een heftige verhalen heb ik hier gelezen. En petje af voor de mensen die ondanks alles hun leven weer op de rails hebben gekregen.

 

Zelf heb ik ook zo'n situatie meegemaakt en eigenlijk heb ik er nooit echt met mensen over gesproken, maar misschien is het wel verstandig om het hele verhaal te vertellen.

 

Midden 2008 (ik was toen 21jr) kreeg mijn droom om een eigen onderneming te beginnen meer vorm, ik had via via een winkel gevonden in een andere stad (Rotterdam, kom zelf uit Amsterdam) en deze kon ik overnemen. Daar had ik natuurlijk een een aardig bedrag voor nodig en dat had ik niet (mijn ouders ook niet) en ik klopte aan bij diverse banken. Daar hoorde ik veel verschillende zeer negatieve en onvriendelijke dingen als ga maar terug naar school of wij willen alleen in jou investeren als je zelf ook geld zou hebben. Uiteindelijk bij de Bizner bank (geld voor iedereen met een plan-bank) terecht gekomen en daar kreeg ik geld. Ik besloot 2k minder te lenen dan ik begroot had omdat ik het doodeng vond om zoveel geld te lenen. Het was oktober 2008 (ik was ondertussen 22) en mijn winkel ging open.

 

En jeetje wat was dat zwaar, ik deed alles alleen ik ging 'maar' 5 dagen per week open, deed de administratie, was voor het eerst op mezelf gaan wonen, deed inkopen met het openbaar vervoer want ik had geen geld voor een auto (had een winkel met huishoudelijke - cadeau artikelen en sieraden, zo'n gezellig snuffelwinkeltje) moest ook nog alles schoonhouden en voor mezelf zorgen. Daarbij was ik toen ook nog eens arg actief in een kerk en was ik daar ook nog eens meerdere keren per week. Ik had niemand om me te helpen, heel af en toe kwam me moeder langs en dan gooide ik de indeling een beetje om. Maar na een paar maanden was ik al op... De etalage, de winkel, mezelf ik liet het allemaal maar gaan... niemand stond achter me en niemand had er problemen mee dat ik er zo uit zag.

 

In de kerk was ik een graag geziene jonge vrouw, wanneer ik naar de kerk ging, nam ik een lange douche, streek ik mijn kleding etc. En hetzelfde deed ik als ik bezoek kreeg, maar dat was allemaal poppenkast. En toen kreeg ik het aanbod om te werken voor de kerk en ik dacht ach ja waarom ook niet, het is wel een eer dat ze mij vragen. Mijn ouders vinden altijd alles goed en toen ik vertelde dat ik wilde stoppen met mijn winkel vonden ze het prima. Achteraf kan ik er nog boos om worden, ze wisten van mijn lening, de kerk wist het ook en toch joegen ze me in de schulden.

 

Nou na enkele maanden was de winkel dus alweer gesloten, de kerk joeg mij erg op dus ik had geen tijd om de winkel te verkopen. Ik heb een uitverkoop gehouden, de huurbaas was gelukkig 'erg aardig' en met inhouding van de borg en de overige inventaris was het huurcontract ontbonden. Maar ja de bank wilde en wilt hun geld wel terug dus daar zat ik dan.

Terug verhuisd naar mijn ouders in Amsterdam, werken in Den Haag (zonder reiskosten vergoeding) voor een hongerloontje en de ene rekening na de andere stroomde binnen, wat voelde ik me een mislukking. Door veel te werken en betalingsregelingen heb ik veel kunnen afbetalen. Nu heb ik alleen nog de bank en me creditcard schuld over. Wat nog steeds mega hoog is (voor een meid van 24).

 

De ellende stopte helaas niet, op 31 december 2009 kwam ik zonder baan te zitten (was al niet meer werkzaam bij de kerk, want ik kon met hun loon mijn rekeningen niet betalen.) Vanaf januari 2010 bezig geweest met zoeken, solliciteren, zoeken en solliciteren. Ik kwam niet in aanmerking voor een uitkering dus ik ging ook niet naar de gemeente voor hulp. Toen volgde alles zich zo snel achter elkaar op! Ik was nog wel bij die kerk als vrijwilligster voor de kerk in Amsterdam.

 

Mijn toenmalige vriend die ik kende via die kerk maakte het uit, eind januari.

De kerk begon nog meer misbruik te maken van mijn "vrije tijd" en ik besloot daar weg te gaan, eind februari.

Toen werd ik ziek (pfeiffer, problemen met hormonen en dat soort dingen).

Toch maar naar de gemeente gestapt want ik kon me niet meer motiveren om te solliciteren en met me lichamelijke conditie... Ik stroomde in bij een Sollicitatie-CV training en daar kreeg ik mezelf weer een heel klein beetje terug. Maar na 8 weken training en job searching had ik nog niets! Dus ging ik door naar het volgende traject, trainee op een uitzendbureau. 4 dagen per week werken en 1 dag solliciteren met behoudt van je uitkering.

Maar ja ik was nog steeds lichamelijk niet in orde dus het was heel erg zwaar. En ik werd niet goed begeleidt dus na 1 maand werd ik er weer weggehaald. Ik kreeg een weekje rust en werd naar het volgende uitzendbureau gestuurd.

Hier had ik geweldige begeleiding maar toen kreeg ik een huis toegewezen en aangezien ik gek werd thuis heb ik daarvoor gekozen. Ik wilde graag bij het uitzendbureau blijven maar helaas de druk werd me ook teveel. Ik werd uit het traject gehaald vanwege de verhuizing (Amsterdam naar Uithoorn) en hoop gedoe met de gemeentes.

 

Ik kwam in Uithoorn terecht bij een ander traject, het heet Work-Fast en dit hield in elke dag minimaal 5 sollicitatie, inschrijven bij 7 uitzendbureau's binnen een week en dat soort dingen. De afwijzingen die je krijgt benemen je alle motivatie en de tips die je krijgt zijn zo treurig. De doelstelling van het traject is simpel, zo snel mogelijk weer aan het werk. En dat mag best een Call-Center of de MC donalds zijn, zolang hun maar van je af zijn. En ik werd daar zo ongelukkig van. Mijn gezondheid kelderde weer en ik besloot dat het allemaal genoeg was!

 

Mijn verleden is al gekenmerkt met zware depressies, anti-depressiva vanaf me 16e, zelfmoordwensen etc. En de de gevolgen van de winkel heb zo ingehakt op mij. Ik was echt gebroken! Ik besloot op 4 oktober 2010 uit het traject te stappen, ik zei tegen die man ik kap hier mee en ga weer voor mezelf beginnen! En dat is waar ik nu mee bezig ben, ik heb bij toeval een part time baan gevonden in een bar, waarmee ik meer verdien dan de bijstand die ik kreeg.

Ik leef erg krap en heb mijn huisje niet kunnen inrichten maar ik ben nu gelukkig!

 

Zonder geld en zonder middelen behalve mijn laptop, wat kralen en een fototoestel ga ik weer een bedrijf op zetten.

Ik ben sterker en wijzer! Ik heb veel geleerd door keihard te vallen!

Maar ik zal iedereen het tegendeel bewijzen dat ik WEL een goede ondernemer ben.

Ik geloof in mijn kunnen en talenten en ik zal het maken :)


Jewels from Above - Handgemaakte sieraden van oa. Swarovski Crystal en echt zilver www.jewelsfromabove.nl

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wow , jij bent pas sterk. Gewoon doorgaan ook al zijn er veel blokkades op je pad.


Dit account is geband wegens overtreding van de forumregels

Share this post


Link to post
Share on other sites

@Jewelsfromabove: Goed om te horen dat het nu weer goed gaat. Gefeliciteerd!

 

Wat ik vooral in je verhaal lees is dat het eigenlijk pas goed ging toen je zelf besloot om er wat aan te doen.

Al die tijd daarvoor was je / vond jij je een slachtoffer en overkwam het je allemaal.

Wat ik ook lees is dat je te veel hooi op je vork nam en je erg afhankelijk was van andere instanties en personen.

 

Als ondernemer moet je denk ik vooral kijken naar hetgeen je zelf kunt doen om binnen je eigen beperkingen je bedrijf/situatie/omgeving te verbeteren. Anderen kunnen je misschien soms helpen, maar als puntje bij paaltje komt ben jij zelf degene die het moet ondernemen. Actie dus en vooral niet bij de pakken neerzitten...

 

Ik dank jou en alle anderen voor deze verhalen waarin voor veel ondernemers goede lessen te vinden zijn.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey mminternet,

 

Het was niet zo zeer dat ik me slachtoffer voelde... ik voelde eigenlijk helemaal niets, ik gaf niemand de schuld maar deed er ook niets aan. Als je geen mensen hebt die achter je staan (helemaal op jonge leeftijd) is het hebben van een fulltime onderneming extra zwaar. Je bent al fulltime in de winkel, dan in de avond nog administratie en naar de kerk (gemiddeld drie keer per week op doordeweekse dagen) op zondag naar de kerk en daar ook lang blijven hangen omdat ik voor alles en nog wat nodig was.

Dan nog inkopen doen met grote tassen sjouwen, soms meerdere keren heen en weer.

Je kan wel bezig blijven hoor, maar na een tijdje is het gewoon op. En dan valt er NIETS meer zelf te doen.

Je geeft niemand de schuld, dat heb ik nooit gedaan, maar je hebt de energie gewoon niet om je probleem aan te pakken.

 

:)

 

Maar ja de dingen zijn nu anders, ik doe het rustig aan (webwinkel) en heb er vertrouwen in dat het deze keer wel goed gaat!

 

Ik hoop dat mensen iets aan mijn verhaal hebben!


Jewels from Above - Handgemaakte sieraden van oa. Swarovski Crystal en echt zilver www.jewelsfromabove.nl

Share this post


Link to post
Share on other sites

Om te beginnen heb ik een verzoek aan de lezer.

Op internet staat een petitie die bedoeld is om steun te verwerven voor het behoud van 113online. 113online is de organisatie die bijdraagt aan suicidepreventie en nog belangrijker, mensen een luisterend oor biedt in de vorm van chat of hulplijn buiten de normale kantooruren, dus op tijden waarop de reguliere zorg naar huis is.

Teken de PETITIE; 113online suïcidepreventie moet ook na april 2011 kunnen blijven bestaan.

 

 

Aan de teller te zien wordt het onderwerp regelmatig gelezen, het maakt het voor mij bittersweet. Aan de ene kant goed dat dit topic regelmatig wordt gelezen aan de andere kant zuur dat er duidelijk een behoefte is bij mensen om de verhalen te lezen en soms ook te reageren. Zuur omdat het ook betekent dat het leven dat die mensen op dat moment of in het verleden niet zo is verlopen als mensen hadden gedacht.

 

Ik heb er lang over nagedacht of ik dit onderwerp hier op Higherlevel zou aansnijden, of ik het wel of niet onder mijn eigen naam zou doen of gewoon de naam gebruiken die ik hanteer op een aantal fora die gaan over depressie en zelfdoding. Daar is een reactie schrijven simpel, simpel omdat je weet hoe de doelgroep je reactie leest. Hier is het veel lastiger omdat ik merk dat er een verschil is in de reacties. Ik weet dat er mensen zijn die zelf door een diep dal zijn gegaan, ook dat er mensen hier zijn die daar nog midden in zitten. Maar ook mensen die minder of helemaal niet met serieuze tegenslag te maken hebben gehad.

Om toch iets te schrijven wat iedereen aanspreekt valt dan niet mee. Toch lijkt het redelijk gelukt.

 

Zelf ben ik er dus bijna 5 jaar geleden aan onderdoor gegaan. Wat dat betreft weet ik heel goed wat het is om een onderneming te runnen zonder steun van je omgeving. Precies zoals jewelsfromabove beschrijft, als je omgeving er niet achter staat en ook nog wel even een handje wil helpen in het afbreken van je zelfvertrouwen en eigenwaarde, als het om wat voor reden dan ook nog tegenzit dan kom je al snel in de gevarenzone.

Dat heeft niets met slachtofferschap te maken, slachtofferschap is jezelf onttrekken aan je eigen verantwoordelijkheid en dat zie ik toch niet heel veel bij suicidale mensen. Wat ik wel zie is de enorme iimpact die een zware depressie heeft op iemands energieniveau. Voor mensen die dit nog nooit meegemaakt hebben is het simpelweg niet voor te stellen.

 

Dit topic en andere gebeurtenissen hebben mij recent toch weer even 'gedwongen' eens te kijken naar wat ik nu zelf wil.

Waar ik het vooral moeilijk mee had is het feit dat ik merk dat ik mensen met een zware depressie en suicidale gevoelens heel goed blijk te kunnen helpen. En dan kom je als mens voor de vraag te staan"wat te doen met die vaardigheid'. Omdat ik een soort zesde zintuig heb ontwikkeld voor mensen die in de gevarenzone zitten wordt het nog lastiger.

Zoals Cruijff zegt 'je gaat het pas zien als je het doorhebt' zo is het voor mij met dit onderwerp. Hoe kan ik iets wat ik zie 'niet meer zien'.

Lang verhaal kort, ik heb het besluit genomen meer tijd te gaan stoppen in suicidepreventie. Ik ben op dit moment mijn plannen verder aan het uitwerken, zoek contact met de reguliere zorg en de bekende organisaties die met suicidepreventie bezig zijn.

Als ondernemer/pionier kijk ik heel anders aan tegen dit vraagstuk en denk dat ik daarom ook echt iets toe kan voegen.

Nu alleen nog even hoe ik het combineer met werk wat geld oplevert want er van leven gaat nog even niet lukken, al was het alleen maar omdat ik natuurlijk geen studie gevolgd heb waardoor mensen mij via hun zorgverzekering kunen betalen.

 

Wat ik in ieder geval wil bereiken is ervoor te zorgen dat meer mensen geholpen kunnen worden op de manier zoals ik mensen nu help. Dat betekent dat ik verder ga met mijn boek en binnenkort ook een eigen site zal lanceren waar ik vooral zoveel mogelijk kennis over dit onderwerp wil delen. Delen met mensen die zich zo voelen maar ook met de omgeving, met nabestaanden, met mensen die beroepsmatig met suicide te aken krijgen en niet goed weten hoe ze ermee om moeten gaan.

Ik houd jullie op de hoogte.


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Beste Phoenix,

Een zeer nobel streven om mensen in de misere door ervaringsdeskundigheid te willen helpen. Er is geen beter levenselixer dan een opgekrabbelde uit het grote gat. Ik weet dat het zeer veel energie kost om een "slachtoffer" van depressie en erger te ondersteunen. Ze zijn eigenlijk niet benaderbaar en stralen een hoop negatieve energie uit waar je zelfs bang van kunt worden. Toch hunkeren ze diep van binnen naar de warmte van mensen zoals jij, die zonder veel woorden begrijpen wat er met ze aan de hand is.

Mijn ervaring is, dat juist het spontane contact op uiteenlopende momenten van de dag wanneeer je het zo nodig hebt (ook snachts) het meest waardevolle is. Niet de afspraak bij de psych op werktijden.

En dit is nu juist de reden dat van deze waardevolle hulpverlening bijna geen professie te maken is. Om jezelf niet in je rol te verliezen zul je grenzen moeten stellen aan het aantal dat je kunt helpen en ook aan de tijden die je beschikbaar bent. Zelf los ik het op door goede inkomstenbronnen op een ander vlak te creeeren die weinig tijd vragen en daardoor de spontane inzet mogelijk blijven maken. Overigens merk ik dat in de bedrijfsuitoefening ik wekelijks mensen tegenkom die op een of andere manier gigantisch worstelen met het leven. Ik pik ze er zo uit. Een ritje in de auto naar een gezamelijke afspraak of een avond in een hotelkamer met een diep gesprek kan voor hen een enorme stimulans zijn om weer verder te kunnen.

Ik heb een boekje uitgegeven over mijn ervaringen uit het grote gat en dit schijnt voor velen ook een helpende hand te zijn in hun gevecht. (wil iemand het hebben PM me maar)

groet herman

Share this post


Link to post
Share on other sites

Morgenavond om 20.25uur een docu over depressies in Nederland op tv.

 

Mmmhh..... "grappig" .... ik wilde je bijna enthousiast vragen, waar en wanneer, dan stuur ik een berichtje de wereld in richting ouders en bekenden.....

 

Maar gelijk sloegen mijn vingers op slot om te typen. Het taboe overheerst....

 

Ik ga samen met mijn vrouw proberen te kijken. Bedankt voor je bericht.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik zie een "board" verschijnen waarin groeien of groter groeien centraal staat. Dit is één kant van het ondernemen. Er wordt ook geopperd om een dergelijk board voor stoppen of kleiner worden (krimpen) te openen. Dit is een andere kant.

 

Er is nog een kant:

 

Als ik de regelmatige posters zie die problemen ontmoeten in hun normale bedrijfsvoering door allerlei omstandigheden zou het mij ook niet verkeerd lijken om een herkenbaar board te openen waar onder andere de onderwerpen van dit topic in geplaatst kunnen worden.

Veel mensen zullen vergeefs zoeken op "Forum" naar een plek waar de psychische nood van een ondernemer eenvoudig gevonden en gelezen kan worden en eventueel eigen belevenissen geplaatst kunnen worden. Nu moet je het hebben van het moment dat dit topic toevallig "naar boven is gehaald" door een bijdrage van een insider of je moet er toevallig op terecht komen.

 

Ik denk dat er rond deze periode (einde jaar en kerst) weer vele (ex) ondernemers in de geestelijke malaise terecht zijn gekomen. Voor hen, alle anderen (en mezelf) haal ik dit topic weer naar boven, omdat het ontzettend waardevol is om deze problematiek met elkaar te kunnen delen. Zeker in dit onderwerp is delen ontzettend belangrijk.

 

 

 

Deze quote wil ik eigenlijk ook al enkele dagen terug halen. Ik zie hier wel een tabblad in eigenlijk, boven aan de homepage.

 

Titel : "Troubles" of iets dergelijks, met daaronder een rijtje "hoofdstukken" om op aan te klikken.

 

- (bijna) faillissement

- emotionele vraagstukken

- depressie (van de ondernemer)

- huis, haard, kinderen en aanverwante artikelen

 

Schot in het duister in wellicht niet de goede titels van de hoofdstukken, maar waarschijnlijk begrijpen jullie wel wat ik bedoel.

 

Kon het ook plaatsen in "Bugs en ideeën" maar vond hier aanhalen beter. Zou een onderling overleg tussen mods, Herman, mij en belangstellenden op prijs stellen.

 

Het is een ondergeschoven kindje (excuus) in ondernemersland waar zeer zeker ook op een serieus ondernemersforum als dit, aandacht besteed aan mag worden.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

@Marcel

 

Ik ben druk bezig met mijn eigen webwensen te formuleren voor een platform over depressie en zelfdoding.

Het kan daar een optie zijn m een aparte sectie te maken voor ondernemers (en andere beroepsgroepen) die geconfronteerd worden met de gevolgen van een zware depressie.

 

Het lijkt mij ook handiger om de algemene info op een centrale plek met elkaar te delen en alleen daar waar de verschillen zitten te differentiëren.

 

@Herman, tnx voor de aankondiging van het tv programma over depressie.


Hulp nodig? Stuur een pm.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Morgenavond om 20.25uur een docu over depressies in Nederland op tv.

 

Welke tv kanaal?


Dit account is geband wegens overtreding van de forumregels

Share this post


Link to post
Share on other sites

In de aankondiging staat het volgende te lezen:

" Uit een onderzoek van het Trimbos Instituut blijkt dat sporten de kans op een psychische stoornis met vijftig procent inperkt. Daarnaast herstellen sporters anderhalf keer sneller van een geestesziekte dan de bedliggers."

 

Dit vind ik een ontzettende mooi onderzoek. Ik denk dat een goede ademhaling een enorme goede invloed uitoefent op de geest. Mijn ervaring is, dat als ik in de put zit, ofwel een depressie heb, dat ik zeer oppervlakkig ademhaal. Ik heb een tiental jaren geleden bij een ademhalingstherapeut goed leren ademhalen, met het daarbij leren van diepe ontspanning. Het zorgde voor nachtrust en mijn depressies verdwenen langzamerhand. Ik heb later nog wel eens teveel hooi op mijn vork genomen, en telkens als ik weer konstateerde dat ik erg oppervlakkig ademhaalde, gaf mij het signaal dat ik mezelf erg aan het ontregelen was. Ik had dus een thermometer in mezelf ontdekt voor het signaleren van depressie. Hier maak ik goed gebruik van, met als gevolg bijna geen geestelijke narigheid meer. (behalve toen ik moest pitchen bij Jort Kelder :))

 

Ik kan het ook wel physiek verklaren. Lichamelijke arbeid kost veel energie, waar zowel brandstof als zuurstof voor nodig is. Je lichaam gaat automatisch over op een hogere zuurstofhuishouding doordat lichamelijk inspanning je hart sneller laat kloppen en dus meer zuurstof kan transporteren. Denken kost ook veel energie, waar ook zuurstof voor nodig is. Alleen je hoofd geeft geen automatisch signaal aan je lichaam om bij te gaan pompen. Je krijgt alleen klachten en verder gebeurt er niets. Door nu zelf die ademhaling bewust in gang te zetten help je jezelf een handje. Dit kun je doen door te gaan sporten, maar ook eenvoudig door bewust ademhalingsoefeningen te doen. Ik doe dit dagelijks even als ik achter de computer zittend, merk dat mijn ademhaling ontregeld raakt.

 

Overigens terzijde: Mensen die roken ademen beter dan mensen die niet roken. Als je een sigaret inhaleert trek je heel veel zuurstof extra naar binnen. Mensen die roken zeggen altijd dat ze rustiger worden na het opsteken van een sigaret. Dit kan volgens mij verklaard worden door die extra zuurstof die je hersenen bereikt. Het zou zelfs zo kunnen zijn, dat je niet zozeer verslaafd bent aan nicotine alswel aan het hebben van rust in je hoofd.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Overigens terzijde: Mensen die roken ademen beter dan mensen die niet roken. Als je een sigaret inhaleert trek je heel veel zuurstof extra naar binnen. Mensen die roken zeggen altijd dat ze rustiger worden na het opsteken van een sigaret. Dit kan volgens mij verklaard worden door die extra zuurstof die je hersenen bereikt. Het zou zelfs zo kunnen zijn, dat je niet zozeer verslaafd bent aan nicotine alswel aan het hebben van rust in je hoofd.

 

 

[ "luchtige" modus aan :]

 

Dat verklaart die 60 sigaretten per dag..... ;D

 

[luchtige modus uit]

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mensen die roken zeggen altijd dat ze rustiger worden na het opsteken van een sigaret. Dit kan volgens mij verklaard worden door die extra zuurstof die je hersenen bereikt. Het zou zelfs zo kunnen zijn, dat je niet zozeer verslaafd bent aan nicotine alswel aan het hebben van rust in je hoofd.

 

Meh.

 

Die andere is wat logischer: meer zuurstof in je bloed en je wordt high. Alhoewel de conventionele verklaring is dat je endorfine aanmaakt bij sporten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Restore formatting

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Bring your business plan to a higher level!

    On this forum all subjects are discussed related to entrepreneurship.

    Growing together with other entrepreneurs

    ✓     Ask your entrepreneur questions

    ✓     Share your answers

    ✓     Low profile

    ✓     Transparant

    ✓     At your convenience

    ✓     Always based on relevance, substance and expertise

×

Cookies on HigherLevel.nl

Cookies are necessary for Higherlevel.nl to function properly. By using HigherLevel.nl you declare to have read and accepted our terms and conditions.

 More information   I accept