StevenK

Het huurcontract is een standaard ROZ contract, als ik het goed zie. Je wilt niet weten hoeveel van die huurovereenkomsten er zijn waarin het benoemde gebruik een ander is dan het feitelijk gebruik. Hoe dan ook moet beoordeeld worden wat TS precies gehuurd heeft. Als TS een huurovereenkomst heeft gesloten voor een pand waarin zich mede een woning bevond, dan heeft hij mede een woning gehuurd, tenzij de verhuurder in redelijkheid niet kon weten dat er een woning was. Klopt als een zwerende vinger. Dat het voor de verhuurder prettiger is wanneer er geen woning is, is duidelijk. Maar de vraag die beantwoord moet worden is, kort samengevat, wat nu de inhoud van de huurovereenkomst is. En die inhoud moet bepaald worden aan de hand van alle omstandigheden van het geval op het moment van het sluiten van de huurovereenkomst.

Dan moet imho wel expliciet opgenomen zijn dat de betreffende woonruimte niet als zodanig gebruikt mag zijn. Een algemene 'alleen als horeca' opmerking is daarvoor niet voldoende. Dat lijkt me in de gegeven omstandigheden niet zo logisch, omdat er kennelijk sprake is van een gecombineerde woon/horeca bestemming. Dat zou betekenen dat het pand niet aan de planvoorschriften voldoet.

De inhoud van een overeenkomst wordt niet alleen door wat er op papier staat bepaald (Haviltex arrest). Als het zo is dat bij het sluiten van de overeenkomst er al een woonruimte was dan kan de verhuurder niet in redelijkheid verlangen dat daar niet gewoond wordt, mede vanwege de inhoud van het bestemmingsplan. Dit zou anders kunnen zijn wanneer zou blijken dat de verhuurder van de woonruimte niets wist of wanneer de verhuurder bij het sluiten van de overeenkomst expliciet had bedongen dat de nieuwe huurder het gebruik als woonruimte niet voort zou zetten.

Zoals hiervoor al aangegeven: als het pand op het moment dat jullie het huurden feitelijk een woon- en een restaurantgedeelte had, dan kan de verhuurder niet in redelijkheid verlangen dat jullie er niet wonen. Die makelaar, was dat de makelaar van de verhuurder of de horecamakelaar die jullie de onderneming verkocht?

Ik begrijp wat jij en Steven schrijven, maar voor alle duidelijkeid: Als de gemeente geen bezwaar maakt (onttrekken woning aan woningvoorraad, bijv), mag de verhuurder dan bovenstaande in een huurcontract vastleggen (nl niet als woonruimte gebruiken) en er van uitgaan dat dat rechtsgeldig is? Of is er een wet die boven dit contract uitgaat? Persoonlijk zou ik het heel vreemd vinden als een pandeigenaar gedwongen kan worden zijn pand als (gedeeltelijke) woonruimte te verhuren als hij dat niet wil (regelgeving mbt onttrekken aan woningvoorraad uitgezonderd). Zeker bij een huurder die willens en wetens het huurcontract met die bepaling getekend heeft. Ik lees in de topicstart dat ten tijde van het aangaan van de overeenkomst er al feitelijk een woning was. In dat geval heeft de verhuurder mede een woning verhuurd en is het standpunt niet houdbaar. Gaat het echter om een situatie dat het de huurder is die van een onbestemde ruimte een woning maakt, dan is het standpunt van de verhuurder wel houdbaar.

Waar, maar daarbij laat je juist onterecht de verplichting jegens debiteur/failliet om op te komen buiten beschouwing die leidt tot verwerken van vorderingsrecht na homologatie. Een beroep op rechtsverwerking slaagt zelden. TS zal voor een geslaagd beroep aan moeten dat de crediteur wist van het faillissement en bewust ervoor heeft gekozen niet op te komen in het faillissement en op die manier de indruk heeft gewekt af te zien van de vordering. edit,: de toelichting in Tekst & Commentaar Insolventierecht: is volgens mij voldoende helder. De betreffende crediteur heeft recht op het akkoordpercentage.

lijkt me de bedoeling van de verhuurder toch glashelder? Waarom zou huurder dan toch een woonrecht kunnen afdwingen? Het is toch de verhuurder die bepaalt wat er met het verhuurde mag gebeuren? Omdat er feitelijk een woning aanwezig is in het gehuurde en het gehuurde volgens het bestemmingsplan die bestemming heeft.

Sorry StevenK, maar hier ga je een beetje fout: indien niet opgekomen tijdens faillissement kan -uiteraard- ook geen aanspraak meer worden gemaakt op een uitkering volgend uit een homologatie. Zou helemaal mooi zijn: een crediteur van zeg 100K houdt zich stil, er volgt een accoord op10% en na opheffing gaat crediteur nog 10k bij ex-failliet claimen terwijl alles uit boedel al verdeeld is. Zo werkt het dus niet! Zo werkt het imho wel: ander zou de wet wel anders geluid hebben, met iets in de trant van 'Het akkoord is na homologatie verbindend voor alle in het faillissement opgekomen crediteuren. De vorderingen van niet opgekomen zijn na homologatie niet langer opeisbaar'. Het akkoord is tenslotte een akkoord tussen de failliet en de crediteuren, niet tussen de boedel en de crediteuren.

Nee, 'opkomen' betekent het melden van je vordering bij de curator. Dat is de verantwoordelijkheid van de schuldeiser, niet van de curator.

Het akkoord is voor hen verbindend en dat betekent dat ze, volgens mij, recht hebben op hetzelfde percentage als de andere schuldeisers. Rente en incassokosten opgekomen na datum faillissement kunnen ze sowieso vergeten.

Ik zou ze nog een kort citaat cadeau doen:

Het is een woonwinkelpand en TS huurt het hele pand, dus de verhuurder kan hoog en laag springen, maar het woninggedeelte mag toch echt als woning gebruikt worden. Overigens heeft de verhuurder wel gelijk met het verzekeringspremieargument en dat zul je moeten compenseren.

Ja dat is dus vrij moeilijk om te bepalen. Stel het gaat om een PC begin 2009 aangeschaft en ga deze eind 2010 verkopen, dan is de techniek al weer zo verouderd waardoor ik vind dat het nog maar 1 euro waard is. Het gaat niet om wat jij vindt, maar om wat de markt vindt. Dat neemt overigens niet weg dat ik me voor kan stellen dat je ermee wegkomt, wanneer er geen controle plaatsvindt.

De incassokosten, die in rekening worden gebracht, worden in mij ervaring zonder btw in rekening gebracht bij een btw-plichtige crediteur, omdat de deurwaarder deze btw al in rekening brengt bij de crediteur, in de wetenschap dat de crediteur deze terugvraagt. In dat stelsel is sprake van een (bijzondere) verlegging. De BTW is uiteindelijk ook niet op naam van debiteur in rekening gebracht.

Als die waarde van 1 euro een zakelijk verantwoorde (en gezien het bedrag met taxatie onderbouwde) waarde is, is er niets aan de hand.

Het gaat niet om de vraag of de debiteur (jij) BTW kan verrekenen maar of de crediteur BTW kan verrekenen.

Als het goed is niet: een gerechtsdeurwaarder brengt alleen BTW in rekening als de crediteur deze niet kan verrekenen.

Maar juist bij de 'zolderkamerinternetbedrijfjes' zie je dat de ondernemer niets meer en niets minder doet dat tegen een zo laag mogelijke prijs schuiven, zonder ook maar op enigerlei wijze te kijken naar de eventuele meerwaarde.

In aansluiting op Norbert: de vraag of er sprake is van een onrechtmatig handelen of het rechtmatig verkrijgen van een eigen inkomen wordt beoordeeld aan de hand van alle omstandigheden van het geval. Iemand die vanuit een dienstverband doorgaat als zelfstandige staat in die beoordeling in een zwakkere positie dan de werknemer die voor een andere werkgever gaat werken. Hetzelfde geldt ook voor de werknemer die zelf de contacten met de klanten of leveranciers onderhoudt tegenover de werknemer die niet die contacten onderhoudt. Let ook op: een concurrentiebeding is iets anders dan een relatiebeding. Een concurrentiebeding verbiedt in concurrentie met de werkgever in de markt actief te zijn, een relatiebeding wordt over het algemeen als lichter gezien, omdat hiermee alleen de specifieke relaties tot verboden gebied worden verklaard. Het bijzondere in de situatie van TS is natuurlijk dat er expliciet geweigerd is akkoord te gaan met wat TS een concurrentiebeding noemt. De vraag is wat er in dat beding staat. Als dat feitelijk een relatiebeding is ten aanzien van de relaties waar het hier om gaat, dan is het nog maar de vraag of de werkgever wel zo sterk staat.

Er is gewoon een heel sterke lobby vanuit de 'oude' bedrijven. Ook in de juridische literatuur rondom richtlijn 97/07 (koop op afstand) zie je terug dat met de daarin opgenomen regels de markt 'in evenwicht' wordt gehouden door de webwinkelier te presenteren met aanvullende kosten en risico's, als compensatie voor in ieder geval het missen van de kosten van een fysieke outlet. Vergeet ook niet dat veel webwinkeliers actief misbruik maken van hun bricks & mortar collega's door letterlijk te zeggen: als u het product wilt zien, gaat u toch naar de Scheer & Foppen of de Dixons? Daarnaast zie ik niet in waarom een leverancier niet vrij zou mogen zijn te kiezen met wie hij zaken doet. Zeker zolang het gros van de webwinkeliers geen meerwaarde biedt, anders dan een lage prijs, voegen ze zo ontzettend weinig toe aan het distributiekanaal, terwijl ze wel afbreuk doen aan de rest van het kanaal. Dit baseer ik overigens mede op de informatie uit mijn afstudeeronderzoek, dat ging om de 'effectiviteit van de consumentenbeschermende maatregelen in de online computerhandel. Om tot een goede verstandhouding met je leveranciers te komen, zul je volgens mij een bedrijfsconcept neer moeten zetten dat meerwaarde biedt. Kijk bijvoorbeeld naar de Coolblue ondernemingen. Een bedrijf dat begon als klein internetverkopertje, maar juist de meerwaarde creëert met onder andere showrooms en snelle leveringen. (overigens, over dat laatste: in veel branches kun je ook met dropshipments diezelfde korte levertijden realiseren, daarvoor hoef je niet noodzakelijk eigen voorraad te hebben)

Kijk eens goed in de papieren. Veelal zal erin staan dat je er sprake is van een bezwaartermijn en dat gebruik van de vergunning binnen die termijn een risico meebrengt. Die verzekeraar heeft dezelfde juridische positie als de gemeente. Kennelijk is de gemeente verzekerd en dan wordt de hele zaak overgedragen. Inhoudelijk zou het niet uit moeten maken.

Ongetwijfeld, maar misschien is het handiger dat je je vraag stelt. Als ik bij de slager vraag 'weet u wat vlees is' dan denk ik niet dat hij voor mij een lekker schoteltje samenstelt voor de gourmet van die avond.

Niet elke vordering is opeisbaar en niet vordering over en weer is verrekenbaar. De faillissementsrechter heeft alleen maar oog voor de opeisbare vordering, omdat de faillissementsvraag daarom draait: is iemand niet in staat zijn opeisbare schulden te voldoen. En als je kunt voldoen met verrekening, dan is dat ook voldoen, maar dan moet verrekening wel mogelijk zijn. Wat je vaak ziet is bijvoorbeeld een harde huurvordering met daar tegenover een niet of nauwelijks onderbouwde schadevordering vanwege omzetschade als gevolg van gemist huurgenot. De huurder rekent zich dan min of meer rijk met zijn schadevordering, maar heeft geen deugdelijke (forensische) onderbouwing en zal dus niet kunnen verrekenen. Ander voorbeeld is waar de faillissementsaanvrager wel geld verschuldigd is, maar de betaling daarvan terecht opgeschort heeft. Dan is die vordering op dat moment niet opeisbaar en kan er dus in het kader van de faillissementsaanvraag geen verrekening plaatsvinden.

Verzekeringen voor ondernemers zijn maatwerk, dus ik denk dat je het beste een adviseur kunt benaderen. Ook hier op HL zijn diverse verzekeringsadviseurs actief die je daarbij kunnen helpen.

Zowel vanuit de WW (via het UWV) als vanuit de bijstand (BBZ) zijn er mogelijkheden voor ondersteuning en financiering. Voor zover ik de regelingen ken, kan de BBZ regeling, mits er een deugdelijk ondernemingsplan ligt, een goede manier zijn om snel uit de bijstand te komen.