prinsrachid

Ik denk dat je als ondernemers even moet gaan brainstormen.

Er zit een verschil tussen 0% BTW en geen BTW. Als het een vrijgestelde dienst is (een volgens mij is dat Europees geharmoniseerd) dan is er sprake van geen BTW. Je mag dan de BTW op gerelateerde kosten ook niet terugvragen. Als het een belaste dienst is en de BTW wordt verlegd naar het buitenland, dan is er sprake van 0% BTW. Je mag de BTW op gerelateerde kosten dan wél terugvragen.

Nee, de kleine-ondernemersregeling is per 1 januari 2020 gewijzigd. Wat is precies je vraag?

Ik denk dat de frustratie van mensen vooral komt omdat ze wel de lusten, maar niet de lasten van ondernemerschap willen. Wel de BTW teruggave over de kosten, maar niet de BTW afdracht over de opbrengst. Tja, dat wil iedereen wel. En op zich kan dat ook - in heel beperkte mate - omdat het iedere btw-ondernemer vrij staat om gebruik te maken van de KOR, als die aan de voorwaarden voldoet. Toegegeven, het is makkelijker voor iemand met alleen zonnepanelen om aan die voorwaarden te voldoen dan iemand die een wat substantiëlere onderneming heeft. Daar komt bij dat omzetbelasting geen Nederlandse aangelegenheid is, maar een Europese. En de omzetbelasting en inkomstenbelasting zijn twee verschillende werelden die langs elkaar heen lopen en elkaar niet raken. De voorwaarden voor zakelijkheid zijn dan ook een beetje anders. Overigens staat er inmiddels een duidelijke uitleg op de website van de Belastingdienst over hoe je je btw-aangifte moet invullen als ondernemer.

Even de omzet- en inkomstenbelasting goed uit elkaar houden. Voor de omzetbelasting is het sowieso zakelijk. Je draagt btw over de opwekking af. Het gebruik van het forfait is eigenlijk alleen bedoeld voor mensen die vervolgens meteen de KOR aanvragen en ontheffing administratieve verplichtingen. Voor de inkomstenbelasting wordt het wat lastiger. Die meer dan 10% zakelijk gebruik is moeilijker te bereiken dan het lijkt. Je moet de stroom aantoonbaar zakelijk gebruiken en liefst met een tussenmeter. En dat verbruik moet dan aantoonbaar gebruikt worden door zakelijke activa (bijvoorbeeld het opladen van een electrische auto van de zaak of voor een werkruimte die voldoet aan de fiscale eisen). Anders is het alsnog verplicht privévermogen. Als je het toch zakelijk mag opvoeren, dan is 20 jaar afschrijven inderdaad vrij gangbaar, maar dat hoeft overigens niet lineair. Je mag bijvoorbeeld 5% van de aanschafwaarde per jaar afschrijven, zodat de boekwaarde nihil is na 20 jaar. Maar je zou ook kunnen kiezen voor degressieve afschrijving van maximaal 20% van de boekwaarde per jaar. Dit moet je dan overigens doen zolang je de panelen hebt. Beide methodes hebben zo hun voor- en nadelen.

In aanvulling op je vraag en Riks antwoord, kan het inderdaad zijn dat je in jullie geval nog steeds aangiftes moet doen in de specifieke kwartalen dat je wel buitenlandse omzet hebt. Je zou eventueel ook nog kunnen verzoeken om een jaaraangifte te mogen doen in plaats van een kwartaalaangifte. Dan moet je die alleen niet vergeten aan te vragen, maar ook niet vergeten om die aangifte te doen. Kijk anders ook even naar het hulpmiddel op de website van de Belastingdienst. Overigens denk ik niet dat het een electronische of digitale dienst is, maar een gewone dienst.

Ik denk dat je het allemaal goed ziet. Het is een dienst binnen de EU, waarbij je de BTW verlegd naar een andere lidstaat. En daar waar het leveren van goederen wél meetelt voor de KOR-omzet, telt de verlegde omzet voor het leveren van diensten binnen de EU inderdaad niet mee. Als je verder geen grote investeringen of kosten hebt, dan zou de KOR inderdaad een interessante optie kunnen zijn om de omzetbelastingaangiftes te voorkomen. Je kunt dan alleen geen BTW op inkopen meer terugvragen. Je mag deze BTW dan vervolgens wél als kosten van je winst aftrekken voor de inkomstenbelasting.

Tja, ik denk dat het een beetje ligt aan wat je precies een 'ondernemer' noemt. Waarschijnlijk is je klant wel een ondernemer in de ogen van het handelsregister, maar misschien niet in de ogen van de Franse fiscus voor wat betreft de omzetbelasting. Het feit dat je klant geen BTW afdraagt over de omzet, betekent niet dat er dan dus ook geen btw op de inkoop zit. Zonder btw-nummer geen verlegging. Net zoals in Nederland is er in Frankrijk en kleine-ondernemersregeling, maar dan wel eentje met veel hogere drempels (33k of zelfs hoger). Dat zou kunnen betekenen dat de klant dan gekozen heeft of verplicht is om zich niet voor de omzetbelasting te registreren. Gevolg is dat je dus hoogst waarschijnlijk gewoon een factuur moet sturen alsof het een particulier betreft. Dat betekent dan gewoon Nederlandse BTW op de factuur. Kijk anders ook even bij het hulpmiddel op de website van de fiscus.

De hypotheekrente is overigens wel beperkt 'aftrekbaar', ook in box 3, maar het principe werkt alleen een beetje anders. Daar waar je in box 1 belasting betaalt over het saldo eigenwoningforfait en hypotheekrenteaftrek (en dat saldo negatief kan zijn), betaal je in box 3 belasting over een percentage van het saldo van de waarde van het huis en de hoogte van de schuld. Als je overigens je huis tijdelijk en winstgevend gaat verhuren (bijvoorbeeld via een platform of als toeristisch object), dan kan het zijn dat je woning wél in box 1 blijft. Het kan dan resultaat overige werkzaamheden worden of winst uit onderneming. Of als je 'm tijdelijk verhuurt, terwijl hij in de verkoop staat, dan kan het huis ook tijdelijk in box 1 blijven.

Wat is de context van je vraag? Gaat dit over een bestaande situatie?

Voor Google Analytics heeft de Autoriteit Persoonsgegevens een handleiding gemaakt om ervoor te zorgen dat je voldoet aan de AVG. Aan de andere kant lijkt het er ook op dat de Autoriteit Persoonsgegevens niet altijd reden ziet om te handhaven bij het gebruik van Google clouddiensten, als je je kennelijk 'zorgvuldig genoeg' opstelt.

Ja, het kan inderdaad wat verwarrend overkomen. Maar je moet het eigenlijk zo zien: in je Nederlandse btw-aangifte (en dus ook 3c) geef je alleen aan waar de Nederlandse Belastingdienst heffingsrecht over heeft. Als je echter omzet hebt die je in het buitenland aangeeft (via MOSS), is dat dus omzet waar de Nederlandse fiscus niets meer mee te maken heeft. Die omzet is dan dus geen omzet voor de binnenlandse omzetbelasting meer.

Je opbouw bestaat uit zogenaamde sociale-verzekeringsdagen (SV-dagen). Dat zijn je gewerkte dagen waarover je WW-premie hebt betaald. Je moet hier trouwens wel meer dan 52 van hebben per jaar, anders heb je in dat jaar alsnog 'geen' arbeidsverleden in dat jaar. En dat gaat niet naar rato van het jaar, maar is gewoon een absoluut minimum over het kalenderjaar.

Je heeft de btw onder 3c aan als gebruik maakt van de regeling afstandsverkopen. Daarbij mag je dan je eigen (Nederlandse) btw-tarief toepassen, zelfs als je EU-klanten buiten Nederland zitten. Het gaat dan om verkopen aan klanten die geen btw-nummer hebben (dus particulieren of kleine ondernemers, ligt een beetje aan de drempel voor de omzetbelasting in het desbetreffende land). Je moet de goederen (laten) vervoeren naar je klanten. En je moet rekening houden met het drempelbedrag van het desbetreffende land, want ook die bedragen kunnen verschillen (zo'n 35.000 tot 100.000 euro). Als je al aangeeft via MOSS (waarbij je dus feitelijk het tarief van het land van de klant toepast en afdraagt aan de buitenlandse belastingdiensten), lijkt het me dat 3c niet van toepassing is. Lees anders ook hier op de website van de Belastingdienst.

Als er (juridisch) een wettelijke doorbetalingsplicht is, onafhankelijk van het (fiscaal) vastgestelde gebruikelijk loon, zou het een geval van én-én kunnen zijn, niet van óf-óf. Er zijn dan mogelijk twee partijen die schade lijden. Die zouden dan ook beiden een claim hebben, lijkt me. Degenen die schade hebben zijn namelijk zowel de BV (zakelijk) als de DGA (privé). De BV moet immers doorbetalen bij ziekte (ga ik vooralsnog even vanuit) en zou dus schade hebben in de vorm van loonkosten waar geen arbeid tegenover staat. Maar de DGA heeft ook schade, omdat die er zelfs met de doorbetalingsverplichting netto op achteruit gaat in verband met het verlaagde salaris vanwege de gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid. Hierbij is het volgens mij ook nog zo dat je 'arbeidsongeschikt' bent als je simpelweg de bedongen arbeid (stel dat dat 40 uur per week is) niet kunt doen. Als de werknemer 20 uur in de week kan en mag werken, is er dus nog steeds sprake van arbeidsongeschiktheid en dus doorbetaling van 70%. De schade zou dan dus het nettobedrag zijn van het verschil tussen 100% en 70% zijn. Verder is het volgens mij zo dat er een maximum zit aan wat je als werkgever kunt claimen, namelijk nooit meer dan de totale schade minus de schade die door de werknemer geclaimd kan worden. Maar dan zit je als privépersoon nog met (het nettobedrag van die overige) 30%. Die zul je dus volgens mij dan ook als privépersoon moeten claimen. Maar stel dat je besluit om het arbeidsongeschikte deel van het loon niet uit te betalen (oftewel: de werkgever voldoet niet aan z'n doorbetalingsplicht en de werknemer doet daar feitelijk vrijwillig afstand van), dan zou de werknemer slechts 50% van zijn brutoloon ontvangen en dus een lager netto loon dan het geval zou zijn wanneer de DGA als werknemer wél een beroep op de doorbetalingsplicht zou doen. Je hebt als privépersoon echter een schadebeperkingsplicht. Als je als werknemer afstand zou doen van het bedrag waar je gewoon recht op hebt, is het dan nog wel zo dat de tegenpartij dat onnodige éxtra verlies aan de werknemer als privépersoon moet vergoeden? Als werknemer leidt je in privé dan namelijk een grotere schade dan strict noodzakelijk. De werknemer heeft namelijk gewoon recht op doorbetaling bij ziekte, maar als de werknemer vervolgens akkoord met een lager salaris, lijkt het me vreemd om die vrijwillige afgestane doorbetaling wel te claimen bij de tegenpartij. Ik weet dat dit nu als juridische muggenzifterij klinkt, maar ik kan me zo voorstellen dat de tegenpartij zal aangeven dat ze je privé geen 50% gaan vergoeden, als dat maar 30% hoeft te zijn met als argument dat je de rest maar van je "werkgever" moet claimen (waar je wettelijk gewoon recht op hebt). Die werkgever zal dan vervolgens die extra kosten separaat moet verhalen, lijkt me zo. Uiteindelijk zou je zeggen dat het niet zou uitmaken (ze betalen in beide gevallen 50% van het netto loon als vergoeding), maar ze hoeven het je niet makkelijk te maken. Wat betreft de rechtbijstandsverzekering is het misschien zo dat de rechtsbijstand voor internationale zaken niet gedekt is, maar ik neem niet aan dat dat betekent dat je geen claim kunt indienen. Dat kan nog steeds gewoon. Je zult daar dan alleen zelf voor moeten betalen (en die kosten wellicht weer verhalen op de tegenpartij).

Ok, dan lijkt me inmiddels wel sprake van een verworven recht. Dan moet je nu alleen vaststellen onder welke omstandigheden deze vergoeding altijd werd gegeven. Werd die onvoorwaardelijk gegeven? Of werd die vergoeding alleen betaald bij daadwerkelijke reisbewegingen van de werknemer? En wil je de vergoeding stopzetten voor werknemers die daadwerkelijk niet meer naar het werk reizen? Of wil je gewoon stoppen met betalen van de vergoeding, ongeacht of ze naar het werk komen?

Ik denk dat juridisch en fiscaal weer door elkaar wordt gehaald. Er werd gevraagd of een werkgever kan stoppen met het vergoeden van de reiskosten, omdat het slechts een secundaire arbeidsvoorwaarde is. Ik interpreteerde de vraag daarmee als een arbeidsrechtelijke vraag, niet als fiscale vraag. Ik interpreteerde het dus zodanig dat de vragensteller wilde stoppen met betalen, terwijl de werknemers wel gewoon naar hun werk blijven komen, maar op zich maakt dat volgens mij niet eens uit. Juridisch en fiscaal moet ook niet verward worden. Je kunt natuurlijk gewoon afspreken om reiskosten te ontvangen, of die nou gemaakt worden of niet. Dat is iets tussen werkgever en werknemer. En die vergoeding mag zo hoog of zo laag zijn als zij willen. Fiscaal wordt dat alleen simpelweg niet onbeperkt gefaciliteerd. Stel dat de werkgever altijd 210 km á 25 cent / km uitbetaalt en er is afgesproken dat die altijd wordt uitbetaald, dan is gewoonlijk 19 cent / km niet onderworpen aan loon- en inkomstenbelasting. Maar zodra de werknemer niet meer aan de fiscale voorwaarden voldoet (bijvoorbeeld ziekte), dan wordt zo'n onvoorwaardelijke vergoeding niets anders dan belast loon. Het is dus niet zo dat je automatisch kunt stoppen met betalen van de (juridisch) afgesproken reiskostenvergoeding, omdat het toevallig (fiscaal) niet meer belastingvrij is voor de loon- en inkomstenbelasting. De uitbetaling is afhankelijk van de voorwaarden van je onderlinge afspraken. De belastbaarheid daarvan hangt simpelweg af van of er aan de fiscale voorwaarden wordt voldaan. Maar misschien dat de vragensteller even aan kan geven wat hij precies bedoelde.

Lastig. Als je het namelijk altijd hebt gegeven en je hebt vooraf geen voorbehoud gemaakt, dan kan er sprake zijn van een verworven recht. Het ligt er ook nog aan of je het aan iedereen hebt gegeven of aan slechts een paar mensen. Als je het hebt over 'altijd', over hoe lang hebben we het dan?

Volg je een CAO? Zo niet, is het dan afgesproken in het arbeidscontract? Zo niet, hoe lang ontvangt het personeel al de reiskostenvergoeding dan al?

Ik probeer het een beetje bij de vraag van de vragensteller te houden. En die was: moet de BV het loon 2 jaar doorbetalen bij ziekte? In beginsel is het antwoord gewoon ja. En wil je daar vanaf wijken zul je toch echt zaken moeten regelen (juridisch: afspraken vastleggen) en van goede huize moeten komen (fiscaal: aannemelijkheid aantonen). Ik probeer me vrij strict aan de wet te houden bij het geven van het antwoord aan vragensteller, zonder te vervallen in het aanraden van 'slimmigheden'. Iets dat ik iets te vaak ben tegengekomen bij bedrijven die ook financieel adviseurs hadden die wel allerlei 'slimmigheden' wisten...totdat het mis ging. En dan was het puin ruimen geblazen. Een klein jurisprudentieel muizengaatje veralgemeniseren, en het dan doen voorkomen alsof iedere DGA deze gouden tip zo maar kan toepassen en de wet maar lekker kan overtreden, want "wat of wie let ze?" of "De fiscus kan je toch niet dwingen". Ik weet dat zulke dingen het altijd goed doen op een verjaardag na drie biertjes, maar ik wil de discussie gewoon zuiver houden en mensen niet op een spoor zetten waarbij de kans bestaat dat ze nét de verkeerde belastinginspecteur treffen. Maar waar ik eigenlijk helemaal op aansloeg was de aangehaalde quote, waarin een ongefundeerde conclusie werd geaccentueerd. Er werd weliswaar (juist) gesteld dat de DGA niet kan worden ontslagen en daarom niet verplicht verzekerd voor de werknemersverzekeringen (dat is ook juist) en dat loondoorbetaling bij ziekte dan "dus" niet van toepassing is. Maar die conclusie slaat gewoon nergens op, maar kan er wel voor zorgen dat DGA's kunnen gaan denken dat ze weg kunnen komen met het dan maar lekker stoppen met loon betalen, of in ieder geval dat BV's denken weg te kunnen komen met het niet meer doen van loonheffingsafdrachten. En dat is in mijn ogen gewoon niet zo, overigens op basis van dezelfde zaak die je zelf aanhaalde. Er is een arbeidsovereenkomst en dus is doorbetaling aan de orde. Zoals ik al eerder zei: het al dan niet werknemer zijn voor de sociale-verzekeringswetten staat los van de plicht van de BV tot doorbetalen van het loon bij ziekte van de DGA. Maar wat je docent zei is ook waar. Omdat je tegelijk werkgever en werknemer bent, is het lastig naar de rechter gaan om daadwerkelijke uitbetaling af te dwingen. Overigens was dat ook wat ik al in mijn eerste antwoord aangaf. "Je kunt natuurlijk als BV besluiten om niet te betalen en daar als DGA geen punt van te maken...". De rest van de zin "...maar in ieder geval de fiscus zal daar weinig boodschap aan hebben" heeft betrekking op het feit dat je geheel los van het bovenstaande gewoon te maken hebt met artikel 12a LB. Er moeten wel gewoon afdrachten loonheffingen worden gedaan op basis van het gebruikelijk loon. Als iemand ziek is, is het gebruikelijk dat er gewoon geheel of gedeeltelijk doorbetaald wordt. Als dat bedrag binnen de grenzen van artikel 12a blijven, dan zal de fiscus dat meestal gewoon accepteren. Als het uitbetalen van 70% van het loon onder de 46.000 euro zakt, kan ik me voorstellen dat het vrij makkelijk aannemelijk is te maken dat je minder dan dat bedrag gaat betalen tijdens de ziekte van de DGA. In de zaak die je aanhaalde verwachtte de fiscus dat de DGA gewoon het minimale gebruikelijk loon werd doorbetaald, nota bene bij iemand die 100% was afgekeurd. De uitspraak van de rechter was eigenlijk een omslachtige manier om een lager gebruikelijk loon goed te keuren. Normaal zou je dat dus vooraf aanvragen, iets wat je zelf ook al aangaf. Maar helemaal geen loon betalen of ontvangen tijdens ziekte lijkt me gewoon niet aan de orde, want niet gebruikelijk. Er spelen daarbij ook nog twee andere wetartikelen (7:627 en 7:628 BW), die het alleen maar lastiger maken om niet door te betalen. Of in ieder geval die het nog ongebruikelijker maken om niets door te betalen. Het oude wetsartikel 7:627 BW was het befaamde 'geen arbeid, geen loon'-artikel, maar die is per 1 januari komen te vervallen. Dat is dus geen hoofdregel meer. Sterker nog, de nieuwe hoofdregel staat nu in 7:628 BW en behelst eigenlijk 'geen arbeid, toch loon'. Lid 2 van dat artikel lijkt aan te geven dat het loon verminderd mag worden met een uitkering. Ik kan me zo voorstellen dat een DGA bijvoorbeeld een AOV heeft die na 1 jaar gaat uitkeren. Volgens dit lid zou de doorbetaling van het loon bij ziekte verminderd kunnen worden met een eventuele uitkering. Dat er op zich geen rekening wordt gehouden met het loon van de DGA bij verkopen of staken van een BV vind ik op zich niet zo raar eigenlijk, al weet ik daar eerlijk gezegd te weinig van. Je zou kunnen stellen dat er eigenlijk sprake is van een vorm van vrijwillig ontslag nemen, als je besluit de toko te verkopen. Een normale werknemer staat het ook vrij om vrijwillig ontslag te nemen tijdens de doorbetalingsperiode. Nu is het wel zo dat een normale werknemer het recht op ZW of WW verliest. Een DGA had dat recht sowieso al niet, dus is er feitelijk geen extra sanctie. Maar goed, zoals ik in mijn eerste antwoord al aangaf, is het wellicht mogelijk om je arbeidsrechtelijk niet aan de wet te houden, maar geef ik je vervolgens fiscaal weinig kans om onder loonheffingenafdracht uit te komen. Het is dus niet zo dat de fiscus je tot daadwerkelijke betaling van loon kan dwingen, maar die zelf gecreëerde werkelijkheid is volgens mij geen basis voor de loonheffingen. De loonheffingen vinden namelijk plaats op basis van wat gebruikelijk is, niet wat je daadwerkelijk doet (als dat ongebruikelijk is). Het staat je als BV en DGA dus vrij om het afgesproken loon te verhogen, te verlagen, er (volledig) afstand van te doen, al dan niet tijdens de doorbetalingsperiode, maar de loonheffingsafdrachten blijven volgens mij gewoon onverminderd plaats moeten vinden op basis van het gebruikelijk loon. En het gebruikelijk loon is in mijn ogen nagenoeg nooit nihil.

De BV moet gewoon doorbetalen op basis van Artikel 629 BW. Die doorbetalingsplicht bij ziekte volgt simpelweg uit het bestaan van een arbeidsovereenkomst. Dit staat dus los van het al dan niet werknemer zijn voor de sociale verzekeringswetten van de DGA. De DGA kan immers worden geacht geen werknemer te zijn voor de sociale verzekeringswetten, maar bij de doorbetalingsplicht bij ziekte is dat niet relevant. De vraag of er een gezagsverhouding is speelt dus niet bij de doorbetalingsplicht bij ziekte, maar alleen bij de bepaling van werknemerschap voor de sociale-verzekeringswetten. Dit is overigens ook in lijn met de zienswijze van het UWV en de Rijksoverheid. En ongeveer elke andere website die ik kon vinden over dit onderwerp (bijvoorbeeld deze, deze, deze, deze of deze) Ik krijg de indruk dat hier een autoriteitsargument wordt gebruikt om pertinent onjuiste informatie te verspreiden. Ik vind dat gevaarlijk. De zin die je dik had gedrukt lijkt simpelweg door de heer Doorneweer te zijn toegevoegd, zonder dat daar verder enige onderbouwing voor werd gegeven. Het lijkt een conclusie te zijn op basis van feiten die daar geen aanleiding toe geven.

Ja, de BV moet gewoon doorbetalen, omdat je als werknemer werkt op basis van een arbeidsovereenkomst. Je bent als DGA dan misschien niet verzekerd voor sociale verzekeringen (ziekte, werkloosheid), maar de werkgever is toch verplicht om de eerste 2 jaar van ziekte door te betalen (of in ieder geval 70%). Dit komt eigenlijk omdat de oude Ziektewet eigenlijk niet meer aan de orde is, behalve als ultiem vangnet. Let overigens ook op lid 7 van Artikel 629 "De werkgever kan geen beroep meer doen op enige grond het loon geheel of gedeeltelijk niet te betalen of de betaling daarvan op te schorten, indien hij de werknemer daarvan geen kennis heeft gegeven onverwijld nadat bij hem het vermoeden van het bestaan daarvan is gerezen of redelijkerwijs had behoren te rijzen." Je kunt natuurlijk als BV besluiten om niet te betalen en daar als DGA geen punt van te maken, maar in ieder geval de fiscus zal daar weinig boodschap aan hebben. De BV zal namelijk gewoon loonheffingen moet afdragen op basis van je wettelijke loondoorbetalingsverplichting, ook als je je arbeidsrechtelijk niet aan de wet houdt.

Allereerst wat betreft het keuzemoment van het activeren. Daarin heb je best veel vrijheid. Je geeft die keuze in feite pas aan op het moment dat je je aangifte instuurt. Dus als je een auto in mei van 2020 hebt aangeschaft, dan kun je de boel eigenlijk nog aankijken tot eind april 2021 (uiterlijke moment van insturen van je aangifte). Op die manier hoef je dus niet snel een 'verkeerde' keuze te maken. Zelfs als je aanvankelijk alles privé hebt gehouden, mag je bij de aangifte alsnog besluiten om het zakelijk te maken. Let er trouwens wel op dat je voor zowel de inkomstenbelasting als de omzetbelasting een aparte keuze mag maken, al is het waarschijnlijk handiger om voor beide belastingen dezelfde keuze te maken. Oftewel: óf zakelijk voor beide belastingen óf privé voor beide belastingen. Stel dat je alles zakelijk maakt, let dan ook op dat je bij de omzetbelasting ook alle eventueel betaalde btw op je kosten nog mag aftrekken, maar dat je ook in je allerlaatste aangifte een correctie voor privégebruik moet maken. Dat is 1,5% van de cataloguswaarde. Voor een old- of youngtimer kan dat een behoorlijk bedrag zijn, al is je privécorrectie in de omzetbelasting nooit meer dan de daadwerkelijk betaalde btw. Voor de inkomstenbelasting heb je uiteraard iets soortgelijks. Je mag de kosten en afschrijving als kosten opvoeren, maar je hebt wel bijtelling voor het privégebruik. Voor een youngtimer is dat 35% over de waarde in het economisch verkeer. Ook daar geldt dat de bijtelling nooit meer is dan de daadwerkelijke kosten. Voor het afschrijven zelf, zou ik even dit draadje op het forum volgen. Het gaat voornamelijk over de manieren waarop je fiscaal kan en mag afschrijven. Maar om heel eerlijk te zijn, denk ik dat het zo zou kunnen zijn dat de privécorrectie in de omzetbelasting en privébijtelling in de inkomstenbelasting zó hoog kan uitpakken, dat het zo is dat je elk jaar er bijna geen voordeel uit kan behalen. Als de auto ongeveer gelijk blijft in waarde, is het zo dat je in 3 jaar tijd net zoveel aan privébijtelling hebt gehad dan de waarde van de auto zelf (= 3 x 35%). Als je alles in privé houdt kun je weliswaar geen btw terugvragen en kosten aftrekken, maar het scheelt je dan ook een behoorlijke bijtelling en bovendien een enorme hoeveelheid administratie. Als de auto privé is, mag je uiteraard nog steeds 19 cent voor iedere zakelijke (inclusief woonwerk) kilometer aftrekken van de winst voor de inkomstenbelasting. Dan kan uiteindelijk interessanter en makkelijker zijn. Maar de keus is uiteraard aan jezelf...en je hebt nog even om er over na te denken. :)

Ik zie een paar obstakels, maar dat heeft meer met de fiscale en juridische behandeling van een eenmanszaak ten opzichte van een BV. Als je het verhuurt aan een BV, dan is die BV een aparte juridische en fiscale entiteit. De prijs die je dan vraagt is wat de marktwaarde is (of omgekeerd). Echter, als je een eenmanszaak bent, dan lijkt het me dat je enkel nog een deel van de daadwerkelijke huurkosten kunt toerekenen aan die eenmanszaak en heb je niets te maken met wat je er in de markt voor kunt krijgen. Even simpel gezegd: de eenmanszaak is geen juridische entiteit, dat ben je namelijk gewoon zelf. De huur voor je huis en schuur komen dan volledig voor rekening van jezelf. Zodra je een eenmanszaak opzet en deze een (fiscaal toegestane) werkruimte laat gebruiken, moet je gewoon naar verhouding je daadwerkelijke huurlasten aan de eenmanszaak toerekenen. Stel dat je huis 300 m2 meter is en je werkruimte is 100 m2, dan reken je dus simpelweg 1/3e van de huurkosten toe aan de eenmanszaak. Je mag het ook op basis van inhoud in plaats van oppervlakte doen, als dat handig of zinnig is. Maar het bedrag is dan gewoon wat het is. Dat bedrag komt ten laste van de winst. Die zul je waarschijnlijk tegenboeken met een privéstorting. Oftewel: eenmanszaak maakt het bedrag over naar privé en boekt dat bedrag als kosten. Of de eenmanszaak leent het van de BV, betaalt het bedrag aan privé, boekt het als kosten in de onderneming. Of de zaak boekt het simpelweg wel als kosten via een boekhoudkundige privéstorting. Persoonlijk zou ik ook niet de BV de kosten laten betalen voor die huur, om de boel niet onnodig ingewikkeld te maken. Ik zou de kosten en verantwoordelijkheden daar laten waar ze horen. De eenmanszaak is verantwoordelijk voor de huur, laat de eenmanszaak dan ook de huur betalen aan privé. En als de eenmanszaak geen geld genoeg heeft, laat de eenmanszaak dan simpelweg het geld eerst ontvangen. Dit kan met eigen vermogen (simpelweg van privé overmaken naar de zaak en daarmee de huur betalen aan privé) of met vreemd vermogen (lenen van de BV en daarmee de huur betalen aan privé). Het kan zijn dat dat iets ingewikkelder lijkt, maar in de uitwerking is het wat zuiverder. In dat laatste geval (lenen van de BV) moet je wel zorgen voor een zakelijke overeenkomst. De eenmanszaak heeft dan hogere financieringslasten in verband met de rente die moet wordt betaald, maar de BV heeft dan extra inkomsten. Je moet dan overigens ook zorgen dat je afspreekt hoe en wanneer en hoe vaak de eenmanszaak gaat aflossen, wat het eventueel onderpand is of (bij gebrek daaraan) wat de opslag op de rente is. Hoeveel rente zou een onafhankelijke derde financieringspartij rekenen aan een eenmanszaak die in de eerste 2 jaar zo'n 25.000 euro huurlasten heeft en nog geen winst maakt? En hoe snel zou zo'n partij willen dat je je lening afbetaalt?

De 17.500 euro geldt niet voor leningen, maar alleen voor 'kleine' bedragen over en weer tussen bijvoorbeeld DGA en holding. Dat zijn bedragen die je in principe voor het einde van het jaar weer in zou kunnen lopen. Maar je kunt inderdaad het geld in je holding krijgen zoals je wilt. Dat kan dus eigen vermogen zijn (aandelen) of vreemd vermogen (leningen). De verdeling mag en kun je zelf bepalen. Zowel leningen als aandelen zijn onbelast. Het enige verschil is dat bij financiering met vreemd vermogen (dus leningen) de holding rentelasten heeft die juist aftrekbaar zijn voor de vennootschapsbelasting. Ook als je 20k zou storten op je aandelen, en je zou privé 20k moeten lenen om dat te betalen, dan mag je de rentelasten daarvan aftrekken in box 2 bij je aangifte inkomstenbelasting. Terugbetalingen op leningen en het terugbetalen van aandelenkapitaal of agio (moet volgens mij wel notarieel) zijn niet belast. Het is immers geen omzet, maar een terugbetaling / omzetting van vermogen.