StevenK

In een situatie als deze lijkt mij een kort geding om een verbod te vragen om in strijd met de overeenkomst een ander te contracteren de meest logische weg.

Dat soort see no evil, hear no evil politiek is niet vreemd: de ene keer wordt er bezuinigd op personeel, om dezelfde capaciteit tegen een hoger tarief extern in te huren, de andere keer worden externe duurcontracten geschrapt, om de werkzaamheden met eigen personeel in te gaan vullen of bijvoorbeeld op kortlopende contracten uit te besteden. In elk van die gevallen zal de betreffende begrotingspost waarop bezuinigd moest worden ook daadwerkelijk een bezuiniging laten zien, omdat de kosten op een andere plek ' verstopt ' worden.

Met de eerdere vraagstellers ben ik het eens dat allereerst beoordeeld moet worden of er een mogelijkheid van tussentijdse beëindiging bestaat. Bestaat die, dan zal er conform die mogelijkheid afgehandeld moeten worden. Bestaat die mogelijkheid niet, dan zal de klant in theorie gedwongen kunnen worden de dienst af te nemen of anders kun je als leverancier ontbinden en de klant aanspreken op de gemiste winst.

Ligt dit vast?

De schuldeisers hebben gelijk dat u aansprakelijk bent voor alle verplichtingen aangegaan tot aan het moment dat u de VOF verliet. Met de voorgaande spreker ben ik het eens dat schuldhulpverlening de meest logische weg is.

Bij de eindafrekening mag je verrekenen. Je doet er wel goed aan kenbaar te maken dat in afwachting van die verrekening en vanwege de fraude de loonbetaling is opgeschort.

Nee, dat is geen juridisch geldige reden om niet te betalen. Je bent toch geen bank?

Als je hier de tegenstrijdigheid niet ziet, dan ben je niet anders dan de gemiddelde ongeïnteresseerde incassobureaumedewerker. Jouw product is in een situatie als deze niets meer dan een manier voor de leverancier om zijn onder druk te zetten *ondanks het dispuut* te betalen. Assumption is the mother of all fuckups. Zie 2: zoals jij zelf al aangaf zal een leverancier die vindt dat de factuur ten onrechte wordt bestreden juist vanwege zijn gelijk geen belemmering zien de vordering ter inning aan te bieden. En wat betreft de persoonlijke noot in jouw opmerking: mensen die in een discussie op man gaan spelen, doen dat vaak omdat ze op inhoud al hebben verloren. Laat ik als laatste nog opmerken dat ik in mijn praktijk vaak te maken heb met ondernemers die overtuigd van hun gelijk een procedure beginnen en daarin worden bijgestaan door iemand - advocaat of niet - die klakkeloos de argumenten van de ondernemer overneemt. Opvallend is dat meer heel weinig van die zaken eindigt in een volledige toewijzing van het gevorderde, omdat de rechter wel degelijk de gronden van de betwisting geheel of gedeeltelijk erkent!

Precies wat Luc zegt: wat staat er in de overeenkomst. Daarnaast heeft de leverancier een bewijslast dat ze de verhoging gecommuniceerd over de verhoging. Je hebt toch wel je bezwaren vastgelegd?

De meest efficiënte manier om een aandeelhouder op een zijspoor te zetten is de aandelen te verwateren.

Dan is het niet langer een stil pandrecht, maar een vuistpandrecht.

Kwestie van verpanding opnemen in de overeenkomst, regelmatig pandlijsten laten registreren bij de belastingdienst en het liefst ook de verpanding melden op de facturen.

Je mogelijkheden om daarmee weg te komen zijn - dankzij het feit dat je zojuist met naam en toenaam een mogelijke faillissementsfraude hebt aangekondigd op één van de best en snelst geïndexeerde sites van Nederland - erg beperkt. Het uitgangspunt dat onttrekking van vermogen(sbestanddelen) uit een boedel in het zicht van een - al dan niet vrijwillige - liquidatie vernietigbaar, strafbaar en leidend tot bestuurdersaansprakelijkheid is grensoverschreidend.

Nee. Ze werkt al meer dan drie maanden uitsluitend voor deze vestiging, dus er is het rechtsvermoeden dat de inhoud van haar arbeidsovereenkomst daardoor (mede) bepaald wordt.

Als er daadwerkelijk doorgeleverd is door de aannemer, is daarmee de eigendom rechtsgeldig overgegaan.

Nee. Bij verwerving tijdens huwelijk zijn de aandelen van beiden gezamenlijk.

Ik denk dat de fiscus gelijk heeft: de 19% heb je namens de fiscus van je klant geïnd. Als achteraf blijkt dat dit toch 6% had moeten zijn, word jij ongerechtvaardigd bevoordeeld als je dat verschil in je eigen zak steekt.

Ik zou inzetten op bijvoorbeeld de helft van de winstmarge gedurende de looptijd van het beding.

Nog even afgezien van het feit dat ik dit jaar geen IB ondernemer ben, maakt het deurwaarder die beslag komt leggen op mijn bezit geen snars uit of de rekening een label 'privé' of 'zakelijk' heeft. En fiscaal gezien kan ik over de saldi van beide rekeningen vrij, zonder enige fiscale consequentie, beschikken.

Nee, dat zou geen ander verhaal zijn, want zowel de 'zakelijke' als de 'prive' rekening behoren tot hetzelfde vermogen en het heen en weer boeken van gelden tussen die rekeningen heeft geen enkele fiscale consequentie. Het is precies zoals hiervoor al gezegd: de 19 cent per kilometer is enkel een fiscaal iets, wat drukt op je belastbare winst.

Maar dat zegt hij toch de hele tijd al? Volgens mij praten jullie langs elkaar heen.

Dit soort dingen moet je niet met een voorbeeldcontract doen, maar met een contract op maat. Dat is zeker die 1000 of 1500 waard. Maar belangrijker vind ik dat een vof met iemand zonder geld betekent dat je je feitelijk borg gaat stellen voor zijn geldgebrek! Bespreek dat heel goed met de jurist die het contract op gaat stellen en laat je niet alleen door fiscale motieven leiden.

Zoals al gezegd: het kernwoord is 'onmiskenbare vergissing'. Een betaling voor de doorstarter aan failliet zal in het oordeel van de Rechtbank geen onmiskenbare vergissing zijn, omdat je wist van de situatie, omdat je zowel met failliet als met doorstarter te maken had.

Je kunt alleen retentie uitoefenen op die zaken die je zelf hebt geproduceerd. De schoenendoos/ordner zul je terug moeten geven, omdat die geen resultaat is van jou werkzaamheden en evenmin te executeren is. Dit zou imho anders zijn als er een schoenendoos aangeleverd was en de inhoud daarvan door jou in een ordner gerubriceerd was. Kortom: ik zou gezien de dreiging van een kort geding direct conservatoir beslag leggen en de stukken teruggeven.

Nee, dat is niet haalbaar.