StevenK

Dit boeit allemaal niet. De enige vraag die van belang is of de ondernemer op zijn facturen dezelfde BTW bedragen zet als in zijn aangifte. De fout die vaak gemaakt wordt is dat de berekende bedragen die op de factuur staan niet opgeslagen worden. Wat wel een punt is waar je rekening mee moet houden is dat je BTW niet per item uit moet rekenen, maar over het totaalbedrag. Als je dus adverteert met bedragen incl. btw en de factuur excl. btw opmaakt, dan krijgt je optellingsverschillen. Dat kun je alleen maar oplossen door net zoals bijvoorbeeld AH de factuur incl. btw op te maken en aan het einde nog een specificatie van daarin begrepen BTW op te geven.

Je kunt beter nu zoeken dan straks bij een controle met een mond vol tanden staan.

Omzet is alleen van belang als het gaat om optimaliseren van de belastingdruk. Bij een risico van drie ton lijkt me dat een heel slechte raadgever!

De bank haalt het geld waar het het makkelijkst is, bij u dus. En voor u blijft er dan een vordering over op de beide andere kalekipvennoten.

Optie B: als je nu, of in ieder geval uiterlijk 15 september, opzegt, eindigt de overeenkomst op 15 december.

Er wordt door de rechter een proceskostenveroordeling uitgesproken waarbij er een forfaitair bedrag wordt toegekend aan de 'grotendeels in het gelijk gestelde partij', maar dit bedrag is in de regel niet voldoende om de daadwerkelijke kosten te dekken. Zoek op google 'liquidatietarief rechtbanken' voor meer informatie.

Het huurcontract is een standaard ROZ contract, als ik het goed zie. Je wilt niet weten hoeveel van die huurovereenkomsten er zijn waarin het benoemde gebruik een ander is dan het feitelijk gebruik. Hoe dan ook moet beoordeeld worden wat TS precies gehuurd heeft. Als TS een huurovereenkomst heeft gesloten voor een pand waarin zich mede een woning bevond, dan heeft hij mede een woning gehuurd, tenzij de verhuurder in redelijkheid niet kon weten dat er een woning was. Klopt als een zwerende vinger. Dat het voor de verhuurder prettiger is wanneer er geen woning is, is duidelijk. Maar de vraag die beantwoord moet worden is, kort samengevat, wat nu de inhoud van de huurovereenkomst is. En die inhoud moet bepaald worden aan de hand van alle omstandigheden van het geval op het moment van het sluiten van de huurovereenkomst.

Dan moet imho wel expliciet opgenomen zijn dat de betreffende woonruimte niet als zodanig gebruikt mag zijn. Een algemene 'alleen als horeca' opmerking is daarvoor niet voldoende. Dat lijkt me in de gegeven omstandigheden niet zo logisch, omdat er kennelijk sprake is van een gecombineerde woon/horeca bestemming. Dat zou betekenen dat het pand niet aan de planvoorschriften voldoet.

De inhoud van een overeenkomst wordt niet alleen door wat er op papier staat bepaald (Haviltex arrest). Als het zo is dat bij het sluiten van de overeenkomst er al een woonruimte was dan kan de verhuurder niet in redelijkheid verlangen dat daar niet gewoond wordt, mede vanwege de inhoud van het bestemmingsplan. Dit zou anders kunnen zijn wanneer zou blijken dat de verhuurder van de woonruimte niets wist of wanneer de verhuurder bij het sluiten van de overeenkomst expliciet had bedongen dat de nieuwe huurder het gebruik als woonruimte niet voort zou zetten.

Zoals hiervoor al aangegeven: als het pand op het moment dat jullie het huurden feitelijk een woon- en een restaurantgedeelte had, dan kan de verhuurder niet in redelijkheid verlangen dat jullie er niet wonen. Die makelaar, was dat de makelaar van de verhuurder of de horecamakelaar die jullie de onderneming verkocht?

Ik begrijp wat jij en Steven schrijven, maar voor alle duidelijkeid: Als de gemeente geen bezwaar maakt (onttrekken woning aan woningvoorraad, bijv), mag de verhuurder dan bovenstaande in een huurcontract vastleggen (nl niet als woonruimte gebruiken) en er van uitgaan dat dat rechtsgeldig is? Of is er een wet die boven dit contract uitgaat? Persoonlijk zou ik het heel vreemd vinden als een pandeigenaar gedwongen kan worden zijn pand als (gedeeltelijke) woonruimte te verhuren als hij dat niet wil (regelgeving mbt onttrekken aan woningvoorraad uitgezonderd). Zeker bij een huurder die willens en wetens het huurcontract met die bepaling getekend heeft. Ik lees in de topicstart dat ten tijde van het aangaan van de overeenkomst er al feitelijk een woning was. In dat geval heeft de verhuurder mede een woning verhuurd en is het standpunt niet houdbaar. Gaat het echter om een situatie dat het de huurder is die van een onbestemde ruimte een woning maakt, dan is het standpunt van de verhuurder wel houdbaar.

Waar, maar daarbij laat je juist onterecht de verplichting jegens debiteur/failliet om op te komen buiten beschouwing die leidt tot verwerken van vorderingsrecht na homologatie. Een beroep op rechtsverwerking slaagt zelden. TS zal voor een geslaagd beroep aan moeten dat de crediteur wist van het faillissement en bewust ervoor heeft gekozen niet op te komen in het faillissement en op die manier de indruk heeft gewekt af te zien van de vordering. edit,: de toelichting in Tekst & Commentaar Insolventierecht: is volgens mij voldoende helder. De betreffende crediteur heeft recht op het akkoordpercentage.

lijkt me de bedoeling van de verhuurder toch glashelder? Waarom zou huurder dan toch een woonrecht kunnen afdwingen? Het is toch de verhuurder die bepaalt wat er met het verhuurde mag gebeuren? Omdat er feitelijk een woning aanwezig is in het gehuurde en het gehuurde volgens het bestemmingsplan die bestemming heeft.

Sorry StevenK, maar hier ga je een beetje fout: indien niet opgekomen tijdens faillissement kan -uiteraard- ook geen aanspraak meer worden gemaakt op een uitkering volgend uit een homologatie. Zou helemaal mooi zijn: een crediteur van zeg 100K houdt zich stil, er volgt een accoord op10% en na opheffing gaat crediteur nog 10k bij ex-failliet claimen terwijl alles uit boedel al verdeeld is. Zo werkt het dus niet! Zo werkt het imho wel: ander zou de wet wel anders geluid hebben, met iets in de trant van 'Het akkoord is na homologatie verbindend voor alle in het faillissement opgekomen crediteuren. De vorderingen van niet opgekomen zijn na homologatie niet langer opeisbaar'. Het akkoord is tenslotte een akkoord tussen de failliet en de crediteuren, niet tussen de boedel en de crediteuren.

Nee, 'opkomen' betekent het melden van je vordering bij de curator. Dat is de verantwoordelijkheid van de schuldeiser, niet van de curator.

Het akkoord is voor hen verbindend en dat betekent dat ze, volgens mij, recht hebben op hetzelfde percentage als de andere schuldeisers. Rente en incassokosten opgekomen na datum faillissement kunnen ze sowieso vergeten.

Ik zou ze nog een kort citaat cadeau doen:

Het is een woonwinkelpand en TS huurt het hele pand, dus de verhuurder kan hoog en laag springen, maar het woninggedeelte mag toch echt als woning gebruikt worden. Overigens heeft de verhuurder wel gelijk met het verzekeringspremieargument en dat zul je moeten compenseren.

Ja dat is dus vrij moeilijk om te bepalen. Stel het gaat om een PC begin 2009 aangeschaft en ga deze eind 2010 verkopen, dan is de techniek al weer zo verouderd waardoor ik vind dat het nog maar 1 euro waard is. Het gaat niet om wat jij vindt, maar om wat de markt vindt. Dat neemt overigens niet weg dat ik me voor kan stellen dat je ermee wegkomt, wanneer er geen controle plaatsvindt.

De incassokosten, die in rekening worden gebracht, worden in mij ervaring zonder btw in rekening gebracht bij een btw-plichtige crediteur, omdat de deurwaarder deze btw al in rekening brengt bij de crediteur, in de wetenschap dat de crediteur deze terugvraagt. In dat stelsel is sprake van een (bijzondere) verlegging. De BTW is uiteindelijk ook niet op naam van debiteur in rekening gebracht.

Als die waarde van 1 euro een zakelijk verantwoorde (en gezien het bedrag met taxatie onderbouwde) waarde is, is er niets aan de hand.

Het gaat niet om de vraag of de debiteur (jij) BTW kan verrekenen maar of de crediteur BTW kan verrekenen.

Als het goed is niet: een gerechtsdeurwaarder brengt alleen BTW in rekening als de crediteur deze niet kan verrekenen.

Maar juist bij de 'zolderkamerinternetbedrijfjes' zie je dat de ondernemer niets meer en niets minder doet dat tegen een zo laag mogelijke prijs schuiven, zonder ook maar op enigerlei wijze te kijken naar de eventuele meerwaarde.

In aansluiting op Norbert: de vraag of er sprake is van een onrechtmatig handelen of het rechtmatig verkrijgen van een eigen inkomen wordt beoordeeld aan de hand van alle omstandigheden van het geval. Iemand die vanuit een dienstverband doorgaat als zelfstandige staat in die beoordeling in een zwakkere positie dan de werknemer die voor een andere werkgever gaat werken. Hetzelfde geldt ook voor de werknemer die zelf de contacten met de klanten of leveranciers onderhoudt tegenover de werknemer die niet die contacten onderhoudt. Let ook op: een concurrentiebeding is iets anders dan een relatiebeding. Een concurrentiebeding verbiedt in concurrentie met de werkgever in de markt actief te zijn, een relatiebeding wordt over het algemeen als lichter gezien, omdat hiermee alleen de specifieke relaties tot verboden gebied worden verklaard. Het bijzondere in de situatie van TS is natuurlijk dat er expliciet geweigerd is akkoord te gaan met wat TS een concurrentiebeding noemt. De vraag is wat er in dat beding staat. Als dat feitelijk een relatiebeding is ten aanzien van de relaties waar het hier om gaat, dan is het nog maar de vraag of de werkgever wel zo sterk staat.