Ron van der Kolk

Ik lees enthousiasme, randzaken, vragen en een verkoopuitdaging. Maar is er ook een plan waarin je aannemelijk maakt dat dit een zodanig winstgevende onderneming oplevert dat je daar een naar inspanning redelijk inkomen aan kunt ontlenen?

Welke voor- en nadelen voorzie je?

Dat zijn allemaal dingen die jij heel graag wilt weten, maar waarvan klanten meestal geen zin hebben om het allemaal voor je op te schrijven! Een enquête over de schutting gooien, zeker met open vragen, levert waarschijnlijk weinig respons en geeft je ook nog eens een imago van gemakszucht. Zou ik niet doen. Als de doelgroep klein genoeg is, lijkt me persoonlijk ook veel beter. Door een ontmoeting versterk je ook de persoonlijke band, waarmee je de trouw kunt verhogen en de prijsgevoeligheid kunt verlagen. En als je bij de klant over de vloer komt, kun je meteen wat oppikken over werk wat daar te doen is, persoonlijke interesses van de klant waar je op in kunt spelen, enzovoorts. Als laatste: vragen naar verbeterpunten schept een verwachting dat je er ook iets mee doet en dat terugkoppelt. Plan de actie dan ook vooruit, zodat je alvast inplant wanneer je er iets mee doet en wanneer je dat terugkoppelt. Dus geen interviews vlak voor je eigen vakantie. Mensen vragen om energie te stoppen in een gesprek en ze dan niets meer laten horen is echt dodelijk. Succes!

De EMZ eigenaar kan zichzelf ook niet betalen, die moet aangifte doen van de winst uit onderneming (of overige werkzaamheden). Die kan zichzelf geen salaris toekennen of "geld in de zaak laten zitten". Hier is het echter een soort impliciete VOF geworden, waarvan (de lijn doortrekkend) alle vennoten hun winstdeel aan zouden moeten geven. Is er in jullie onderlinge contract ook iets afgesproken over winstverdeling, of alleen over eigendom? Gezien de constructie is het denk ik maar de vraag of de impliciete vennoten wel recht hebben op enig fiscaal ondernemersvoordeel (leuke vraag voor Joost en Steven). Hoe is dat nu trouwens geregeld voor de EMZ? Ondernemer voor de IB en BTW? Ik durf er bijna niet naar te vragen ;)

Dat het vegan of op zijn minst vegetarisch is, had ik wel een beetje geraden hoor Saira! Dat juich ik van harte toe, daarom neem ik ook de moeite te reageren. Maar dan is er wel meteen het probleempje van de wat kleinere markt. Dat maakt het verkopen of in licenties geven nog wat lastiger, want voor de producent is de schaal klein en het risico mogelijk wat groter. Misschien kun je eens met Jaap Korteweg, oprichter en directeur van de Vegetarische Slager, gaan praten. Maar zijn agenda zal wel erg vol zijn, hij is nog al succesvol. Of proberen het op het menu van Bagels & Beans te krijgen. Maar in beide gevallen: waarom zouden ze jouw recept nemen en betalen, terwijl ze zelf ook wat kunnen maken? Waar zit de waarde? Dus vandaar mijn opmerking dat je mogelijk beter ergens betaalde uren kunt creëren op basis van je creatieve gave dan te proberen een te recept te verkopen en dan proberen de fees daaruit veilig te stellen. Want dat is een heel gedoe, en een stuk minder leuk, waarschijnlijk. Maar ik weet niet wat je zelf wilt, qua ondernemerschap?

Beste Saira, Welkom op het forum. Het is een broodje, dat lijkt me niet uniek of innovatief. Ongetwijfeld heel erg lekker, maar mogelijk overschat je de waarde van een recept. Op basis van de foto kan ik al een soortgelijk broodje maken, maar dan net iets anders, zodat ik jou niets hoef te betalen. Beschermen van het intellectueel eigendom van zo'n broodje lijkt me ook onbegonnen werk. Topkoks verdienen ook niet met hun recepten. Die geven ze gratis weg. Verdienen het geld met tastbare producten (kookboeken, eten in hun hun restaurant) of dingen waaraan ze hun bekende naam verbinden (evenementen, pollepels met hun naam erop). Overigens is dat laatste niet altijd succesvol, want de kookspullen van Jamie en Herman lagen al snel afgeprijsd bij de Blokker... Misschien kun je een kookblog beginnen en vanaf daar langzaam bekendheid verwerven, kookboeken gaan verkopen, wachten op de uitnodiging om te komen koken in een tv programma en vanaf daar doorstoten naar bekende Nederlandse kok? Voor wat de geïnteresseerde producent betreft, mogelijk kun je daar beter als (freelance) productontwikkelaar aan de slag en er zo meer geld uithalen dan een fee per product. Als ze het product ietsje aanpassen is het namelijk niet meer jouw product en ben je al snel de fee kwijt. Of je moet eerst zelf het product heel beroemd maken voor je het recept (feitelijk productierecht in licentie) verkoopt, zodat er al vraag is in de markt om specifiek jouw product met een jouw beschermde naam. Natuurlijk wens ik je wel veel succes en eet smakelijk!

Geen enkel cijfer geeft garantie voor de toekomst. De ene leverancier denkt het hieraan af te kunnen lezen en de ander daaraan. Je zult het aan de leverancier in kwestie moeten vragen. Norbert noemt al wat voorbeelden.

Allereerst: is het een hypothetische vraag of is er al een conflict? Wil de persoon met de EMZ op naam alles dan claimen? Of ben je alleen bang iets mis te lopen waar je volgens jou recht op hebt? Het hele idee van een EMZ is dat er maar 1 eigenaar is. Jullie doen nu met een contractje alsof het eigenlijk een VOF was, of zoiets, met gedeeld eigendom. Volgens mij kan dat helemaal niet. Hoe heb je dit al die jaren belastingtechnisch dan gedaan qua aangiftes inkomstenbelasting!? En jij verricht dus (onbetaald en onverzekerd?) werkzaamheden voor een EMZ die niet op jouw naam staat? Wel fijn dat er successen geboekt worden en dat er blijkbaar iets van waarde ontstaat. Gaat het trouwens vooral om intellectueel eigendom? Lijkt me tijd om alles eens goed te gaan regelen, en om te kijken hoe je nog iets kun rechtbreien van wat er mogelijk al is misgegaan in de diverse belastingaangiftes. Wat voor jullie voor de toekomst de beste constructie is, is niet zonder meer te bepalen.

Jouw rechtsvorm is geen belemmering, de welwillendheid van de leverancier in kwestie wel ;D

Misschien is het meer een vraag voor een ondernemersforum in Marokko? De regelgeving is dat ongetwijfeld anders dan in Nederland. Zou daar niet al een wasserette zijn waar je eens kunt gaan praten? En als je in Nederland woont/studeert, is het uitbaten van een fysiek bedrijf zo ver weg denk ik wel lastig, of je moet direct betrouwbaar personeel ter plaatse aannemen of inhuren.

Er staat al een en ander in het topic "Het grote taboe, falen, depressie en erger". Zoals ik daar bijvoorbeeld schreef: Sorry voor de herhaling, maar het sluit aan op de vorige reacties dat je de oorzaak van problemen niet altijd in economische omstandigheden moet zoeken. Sommige mensen gedijen juist heel goed in een wat meer besloten omgeving. Maar een gevangenis hoeft het niet altijd te zijn; vaak is tijdig stoppen en opnieuw beginnen in een andere onderneming of in loondienst met wat steun, creativiteit en moeite nog mogelijk. Maar de ondernemer ziet dat zelf niet altijd, en zeker niet altijd tijdig. Een blinde vlek, zo je wilt. En als er dan te lang doormoddert, kan het zeker een hele diepe put worden waar je nog maar moeilijk uitklimt. Ik kan iedereen dan ook adviseren om open te zijn en tijdig hulp te zoeken. En beter nog, niet pas hulp zoeken als het mis gaat, maar ook in de goede tijden van de onderneming regelmatig open en eerlijk te spiegelen met anderen. Dat geeft de kans problemen voor te blijven. Beter ten halve gekeerd, dan ten hele verdwaald. Maar ik wil niet te makkelijk praten over moeilijke situaties. De praktijk is veel weerbarstiger dan een eenvoudige theorie in de vorige alinea. Soms kun je dingen niet voorkomen of oplossen, daar weet ik alles van. Heel veel sterkte, Herman.

Zij verrichten dan de prestatie voor eigen rekening en risico en geven het gemaakte beeld dan eventueel achteraf op eigen initiatief in licentie bij jouw eenmanszaak? Dan lijkt er geen sprake van een opdracht, werkgeverschap of voor de eenmanszaak verrichte arbeid. Er is dan ook geen vrijwilligers-"werk". Als je ze opdrachten gaat geven zodat ze ergens voor jou naar toe gaan, dan wordt het al snel anders.

Wat een tijden waren dat. Ben nog begonnen met 1200 baud over de telefoonlijn! Dank voor de links.

Assumption is the mother of all fuck ups, Robert! Ik heb dit plaatje geplaatst zonder waardeoordeel over de zwerver, de manager, regelmakers of handhavers. Punt dat ik stiekem wilde maken is dat je met van allerlei regels en morele dillema's te maken krijgt, waardoor het leven (en dus ook ondernemen) niet altijd makkelijk is. En wat doe je dan? De situatie uit het plaatje noodzaakt een afweging van de belangen van meerdere partijen: de zwerver, de manager, regelmakers, handhavers maar ook potentiële arbeidskrachten, collega ondernemers en zelfs de maatschappij. Je kunt en moet dit bekijken vanuit meerdere standpunten. En, oh joy, dat is precies wat er in de reacties gebeurt! Is de manager nu een sociale samaritaan of een slavendrijvende belastingontduiker? Had hij de zwerver niet gewoon een contract en salaris moeten geven? Is de deal nu het meest voordelig voor de manager of voor de zwerver? (Kans is overigens groot dat een zwever niet eens in dienst wil; zwerven heeft vaak niet armoede als reden.) Moet dit gezien worden als oneerlijke concurrentie en het ontduiken van het minimumloon? Ik weet het niet hoor, het is een dilemma. Ik hoop alleen maar dat zo'n manager op een zo eerlijk mogelijke manier het grijze gebied benut om iets extra's te doen voor een ander in plaats van voor zichzelf. Het stemt mij in elk geval tot nadenken.

Hoe lang zou je zo'n gebaar in Nederland vol kunnen houden zonder zelf in de problemen te komen? Verkapt loondienstverband, onbelast loon in natura, chauffeur van de zaak zonder bijtelling, zal ook wel niet verzekerd zijn, geen arbeidscontract...

Welkom op het forum! Hoe zou iemand zonder glazen bol dat kunnen voorspellen? Het hangt van zoveel factoren af… De vraag is hoeveel klanten je wilt dat er komen, hoeveel je wilt dat die besteden, en vooral: wat je er zelf aan gaat doen om die klanten zo gek te krijgen. En wat dat gaat kosten. Als je dat eens doorrekent kun je kijken of het überhaupt een positieve business case oplevert. Op papier dan, want het is en blijft een gok. Het risico van ondernemen. Zeker bij zoiets zichtbaars als horeca. Een roddel, een negatieve recensie in de lokale krant, een lokale notabeel die meent bij jullie voedselvergiftiging heeft opgelopen, en negatief artikel over lunchrooms in het algemeen in een landelijk dagblad, een uitglijder van Rob Geus, de trend in de betreffende stad, een slechte zomer, toch meer concurrentie dan je denkt... Er is zoveel van invloed op je omzet dat je amper te voorspellen is. Succes is niet gegarandeerd, dus even een "realistische" omzet uit de mouw schudden valt niet mee. Een pand huren, mooi laten optuigen en ingrediënten kopen kan bijna iedereen. Daar een lekkere hap voedsel van bereiden is al wat moeilijker. Maar dat spul aan de man brengen, dat is een kunst! En heel veel geluk, natuurlijk. Klanten komen niet altijd vanzelf. Veel startende ondernemers, ook in de horeca, verkijken zich daar denk ik op. Hebben jullie ervaring als ondernemer? En ook in de horeca? Denk nog eens terug aan het televisieprogramma "Mijn Tent is Top". De mooiste panden, de prachtigste interieurs, de heerlijkste menu's, gratis hulp van experts en natuurlijk enorm veel gratis televisiereclame. Kan niet misgaan zou je denken, maar bijna alle deelnemers (althans, hun restaurants) zijn inmiddels failliet. Was hun locatie niet A genoeg? Interieur niet wit genoeg? Producten niet biologisch genoeg? Parkeerplekken te weinig? Zeg het maar. Belangrijk onderdeel in het ondernemingsplan is dan ook welke risico’s je ziet en vooral hoe je die denkt te managen. Aan gemiddelde kengetallen uit het verleden heb je niet zoveel, ze zijn geen toekomstige garantie voor jullie specifieke situatie. Bezoekers komen niet omdat ze dat moeten van de statistieken, maar omdat jullie blijkbaar iets goed doen. Een kredietbeoordelaar zou dan ook niet moeten denken “komen daar echt 1.000 klanten?” maar “zijn deze jongens redelijkerwijs in staat om met dit plan 1.000 klanten binnen te halen?” Natuurlijk wens ik jullie veel succes, zet 'm op!

Geen discussie te oud om via Google gereanimeerd te worden... Tja, dat vind jij. Dat is jouw interpretatie. De natuur laat dat niet zien. Net zo min als het omgekeerde. Net zo min als dat het creationisme sluitend bewezen is. Wat mij betreft vallen er anno 2015 juist vooral heel wat theorieën en aannames weg die betrekking hebben op het creationisme. En op het bestaan van een God. En over de authenticiteit van het verzameld werk dat men bijbel noemt. Geloof ik.

Hoe zou ik een realistische schatting moeten maken zonder gegevens? Voor het ene bedrijf is 1.000 realistisch, voor het andere 1.000.000. Een slag in de lucht maken voor een omzet en daar je kosten op baseren is natuurlijk ook erg gevaarlijk. Als je omzet als een gegeven beschouwt en op basis daarvan wilt inkopen lijkt me dat ook de verkeerde volgorde. De vraag is hoeveel klanten je wilt, hoeveel je wilt dat die besteden, wat je er zelf aan gaat doen om die klanten zo gek te krijgen en wat je dan aan vaste en variabele kosten moet maken. Begin met de verkoopkant en reken dan eens terug. Als je dat eens doorrekent kun je kijken of het überhaupt een positieve business case oplevert. Hoe ga je de risico's managen, hoe lang is je adem (lees: hoe lang kun je het uitzingen zonder omzet), welke risico's wil je nemen (hoe erg is het als je alles kwijtraakt), enzovoort! Op papier dan, want het is en blijft een gok. Het risico van ondernemen. Zeker bij zoiets zichtbaars als horeca. Een roddel, een negatieve recensie in de lokale krant, een lokale notabeel die meent bij jullie voedselvergiftiging heeft opgelopen, en negatief artikel over lunchrooms in het algemeen in een landelijk dagblad, een uitglijder van Rob Geus, de trend in de betreffende stad, een slechte zomer, toch meer concurrentie dan je denkt... Er is zoveel van invloed op je omzet dat je amper te voorspellen is. Succes is niet gegarandeerd, dus even een "realistische" omzet uit de mouw schudden valt niet mee. Een pand huren, mooi laten optuigen en ingrediënten kopen kan bijna iedereen. Daar een lekkere hap voedsel van bereiden is al wat moeilijker. Maar dat spul aan de man brengen, dat is een kunst! En heel veel geluk, natuurlijk. Veel startende ondernemers, ook in de horeca, verkijken zich daar denk ik op. Denk nog eens terug aan het televisieprogramma "Mijn Tent is Top". De mooiste panden, de prachtigste interieurs, de heerlijkste menu's, gratis hulp van experts en natuurlijk enorm veel gratis televisiereclame. Kan niet misgaan zou je denken, maar bijna alle deelnemers (althans, hun restaurants) zijn inmiddels failliet. Was hun locatie niet A genoeg? Interieur niet wit genoeg? Producten niet biologisch genoeg? Parkeerplekken te weinig? Zeg het maar. En maar 1 concurrent? Onmogelijk, al helemaal niet in een grote stad. Elke andere eetmogelijkheid is concurrentie, inclusief niet uit eten gaan maar thuisblijven. Nogmaals, die omzet komt niet automatisch binnenwaaien. Dat gaat tijd, zweet en geld kosten. En ondertussen maar hopen dat er niets misgaat. Natuurlijk is het mogelijk om een bloeiende horecaonderneming op te zetten. Hierboven staat allemaal bangmakerij, terwijl het heel vaak goed gaat. Maar de vraag is, wil je als onervaren ondernemer een onderneming starten waarin je zoveel geld moet investeren, terwijl het risico toch tamelijk groot is? Is geen manier om toch wat voorzichter te beginnen, bijvoorbeeld in loondienst of op een goedkopere locatie met gehuurde spullen? Dan kun je kijken of het lukt en bevalt voordat je hieraan begint. Over de vergunningen: informeer in de gemeente in kwestie eens bij het ondernemersloket. Soms werken daar ook mensen in een buitendienstfunctie, die met jou een rondje door de stad kunnen wandelen om je te informeren over mogelijkheden, vergunningen, bouwplannen in die buurt, stimuleringsregelingen en wat al niet. Sommige gemeenten stimuleren het ondernemerschap en anderen remmen het een beetje af, afhankelijk van de politieke wind van dat moment. Met beetje mazzel tref je iemand die veel inside info heeft over de lokale horeca (je concullega's).

In muffig kamertje, van een gemeentehuis zomaar ergens in Nederland…. Wethouder: “Ik moet dringend iets doen aan mijn imago bij de ondernemers in de stad.” Communicatieadviseur: “We kunnen wel eens iets met een blog doen, dat is hip.” W: “Een blog? Wat is dat nu weer?” C: “Dat is een soort artikeltje op internet dat we laten schrijven. Het lijkt neutraal en kritisch, maar is gewoon reclame voor ons.” W: “En dat heeft niemand door? C: “Tuurlijk niet, daar trappen ze gewoon in. Je moet ondernemers ook weer niet overschatten.” W: “Oh, ok. Dan moeten we even heel goed kijken waar we dat plaatsen voor onze doelgroep.” C: “Ben je gek! Zo’n blog vinden mensen leuk en die gaan dat dan allemaal vanzelf liken en sharen enzo. Dan gaat het viral en staan we overal! Hoe mooi is dat?” W: “Dan moeten we daar wel een gerenommeerd schrijver voor inhuren want de boodschap moet wel overkomen.” C: “Nee joh, op internet leest iedereen toch maar half. Ik ken nog wel iemand…”

Eens met bovenstaande reacties, vooral het stukje van prinsrachid. Als de schrijver dan zo graag de regeldruk van de overheid wil afzeiken moet hij toch echt met wat ergers komen! Het verhaal van Kabbedijk toont juist aan dat er heel veel bereidwilligheid is bij de betreffende gemeente om actief te helpen en de regels wat bij te buigen. Verzin dan een mooi verhaal over twee uur wachten bij een loket voor een stempeltje, om uit eindelijk te horen dat je in de verkeerde rij stond en nog eens twee uur moet wachten. Om daarna te horen dat je eerst elders een ander stempeltje moet halen. En het verkeerde formulier heb ingevuld. Mooie tijden waren dat, vroeger... Natuurlijk is er nog heel wat te verbeteren bij de overheid (en gelukkig maar, dan heb ik nog wat te doen). Maar er wordt hard aan gewerkt, al zal het nooit perfect zijn en houden we altijd wat te klagen. Maar om artikeltjes te gaan schrijven om de problemen in de regeldruk van de overheid, dat is niet bijster origineel.

Beste OndMKR, Welkom op het forum. Even kritisch van start: waarin onderscheid dit idee zich van de tienduizenden andere websitebouwertjes in Nederland die precies hetzelfde zeggen te doen? En van providers die een hostingpakketje met Wordpress leveren, waarin je ook zonder programmeerkennis je eigen site kunt maken met een paar klikken?

De aangiften inkomstenbelasting, omzetbelasting en loonheffingen die tot en met 5 mei binnenkomen, worden behandeld alsof ze op 30 april ingediend zijn. Bron: http://www.nu.nl/belastingaangifte/4041213/vijf-dagen-extra-tijd-belastingaangifte-doen.html Heb ik me daarom zo gehaast ;D

Ik vang juist veel verhalen op van mensen die kapitalen uitgeven aan die fietsen en steeds betere onderdelen, maar die gewoon geen tijd hebben om zelf te sleutelen wegens full time baan en gezin met jonge kinderen waarvan de vrouw ook werkt. Kortom, veel te besteden maar geen tijd. Een koopkrachtige doelgroep die graag op zaterdagochtend de blits wil maken bij het wekelijkse rondje door het bos. Dat ze het sleutelen uitbesteden is niet geheim, maar extra prestige. (En voor mijn vrienden en kennissen die meelezen: ik bedoel natuurlijk jullie niet, maar die anderen!)

Soms kan stoppen de beste oplossing zijn. Maar ik ben geen exit-expert. Een antwoord op je eigenlijke vraag kan ik dus niet geven. Maar het begint wel te borrelen, dus toch wat ongevraagd advies en verhelderende vragen: Een lokale luxe fietsenzaak in een dorp waar het economisch slecht gaat, zo lees ik je situatieschets. Dat klinkt inderdaad als een mismatch. Waarom heeft het in eerdere jaren wel gewerkt, denk je? Nu verkoop ik geen fietsen, maar mijn boerenverstand zegt me dat april/mei/juni toch een piek zou moeten zijn in de verkoop, nu het mooie weer begint. Toch laat je nu de moed al zakken lijkt het. Kun je uitleggen waarom? Je noemt dat mensen winkelen voor de laagste prijs. Welke diensten biedt je nu al die prijsstunters of internetwinkels niet kunnen bieden? Zie je in de markt andere behoeften dan de laagste prijs? Hoe kun jij dat mogelijk invullen? Ik heb zelf in de afgelopen jaren de nodige stadsfietsen gekocht voor mijn gezin. Allemaal nieuw, via verschillende fietsenwinkels in de stad en online. De ervaringen verschillen nogal, van oplichting tot vriendelijk personeel - en dat leek niet samen te hangen met de prijs. Maar uiteindelijk maak ik eigenlijk nooit gebruik van de service en ben ik ook het beste af met de laagste prijs. Ik zou dus geen goede doelgroep zijn voor jouw bedrijf. De vraag is: wie wel? Voor welke doelgroep kun je waarde toevoegen aan het ijzer en daarmee geld verdienen? Gezien de verplichtingen (lastig te verkopen bedrijfspand) is het jammer om helemaal te stoppen. Dan weet je zeker dat je in de problemen komt. Zie het zitten om het bedrijf door te starten in een andere sector? Je kunt dan gebruik blijven maken van de spullen die je hebt, behalve de fietsen. Heb je contact opgenomen met het ondernemersloket van de gemeente? Dit kan tot van alles leiden. Mogelijk heeft de gemeente interesse in het pand, weten zij of in een naburig dorp net een concurrent stopt, was er gister iemand bij ze die net zo'n pand of bedrijf ter overname zoekt, enzovoorts. Wat doe je op dit moment aan marketing en uitstraling? Anders dan korting geven, bedoel ik. Als dit het seizoen is (mijn aanname), dan is snel handelen noodzaak want het mooie weer is al begonnen! Hoe staat je zaak erbij voor de voorbijganger? Is de promotie lokaal of regionaal? Zijn er mogelijkheden tot free publicity? Wat ik als niet-kenner van afstand gadesla: De racefietshype van vijftigers lijkt me over het hoogtepunt, maar volgens mij zit de atb-hype van veertigers nu op het hoogtepunt. Vaak werkende mannen, die wat te besteden hebben en die graag duur spul willen voor de show, maar geen tijd hebben om het zelf te kopen en monteren. Mogelijk liggen daar kans. Dus niet meegaan in het prijsstunten van stadsfietsen voor minder koopkrachtige gezinnen, maar juist de luxe markt opzoeken waar je waarde kunt toevoegen. Hopelijk schep ik niet meer verwarring, terwijl je op zoek bent naar zekerheden...