prinsrachid

Het gaat om 2x 7 euro, want beide kanten reken een fee als het geen SEPA overboeking is. Dit lijkt me niet helemaal juist. Het punt is namelijk dat er in ieder geval érgens ook een conversie plaats moet hebben van euro's naar ponden. En dáár waar dat gebeurt, vallen ook (conversie)kosten. Helaas is TS niet ingegaan op de mijn vraag, dus blijft in de lucht hangen hoe hij de overboeking nu daarwerkelijk doet (Europa- of Wereldbetaling). Als TS de zijn overboeking doet als een SEPA-overboeking, dan moet hij dus een eurobedrag overmaken naar zijn klant, terwijl hij een pondenbedrag probeert te voldoen. TS betaalt dan weliswaar maar een aantal cent overboekkosten (nationaal tarief), maar de Britse ontvanger van dat bedrag krijgt dan dus wel te maken met een wisselkoersrisico (het eurobedrag wordt pas op moment van ontvangst weer omgerekend naar ponden) én met conversiekosten én met transactiekosten (omdat SEPA verplicht op SHA-basis gaat). Als TS zijn overboeking doet als wereldbetaling, dan moet hij gewoon ponden overmaken met kostenverdelingscode OUR. In dat geval betaalt de ontvangende partij géén coversiekosten, omdat er geen omrekening meer plaats hoeft te vinden. Maar laten we nou wel wezen. Het gaat hier om fr*cking 7 pond! Is het nou echt te veel moeite voor TS om gewoon 7 euro extra over te maken bij iedereen betaling naar deze klant?

Het verwarrende punt is wellicht de interpretatie van "income" from "U.S. sources". Als je een dienst aanbiedt vanuit Nederland en je (Amerikaanse) klant tekent jouw contract onder Nederlands recht, dan lijkt me dat je inkomen voorkomt uit Nederlandse bron, niet uit Amerikaanse. Het verdrag tussen de VS en Nederland ter voorkoming van dubbele belasting probeert ook redelijk duidelijk te maken welke bronnen van inkomen wáár moeten worden belast.

Doe je deze overboeking als "Europese" betaling of als Wereldbetaling? Als je de overboeking als Wereldbetaling doet, zou je iets meer keuze moeten hebben om de overboekingskosten voor eigen rekening te nemen (Kostenverdelingscode OUR).

Even voor onze beeldvorming: heb je überhaubt een (andere) auto nodig? Je vraag impliceert namelijk dat je allerlei fiscale 'voordelen' denkt te krijgen, terwijl je daar ongeveer alle persoonlijke vrijheid moet laten varen (beperkte keuze in auto's) én je daarvoor je nek in een financiele strop moet leggen (opoffering ondernemingsvermogen). Beiden lijken me écht een heel slecht begin van je onderneming. Mocht je overigens al een auto hebben, kun je natuurlijk die ook gewoon blijven rijden en jezelf uit de zaak een vergoeding van 19 cent per kilometer geven (belastingvrij voor jou privé; aftrekbaar in de zaak). Er is namelijk niets zo duurzaam als géén nieuwe auto te kopen! :) (tenzij je een Hummer rijdt misschien)

Persoonlijk vind ik dit ook altijd een enorm hoofdpijndossier, omdat er voor verschillende soorten belasting dus andere regels gelden. Volgens mij mag je de btw op aanschaf en kosten wél terugvragen (maar moet je echt fórs extra corrigeren voor privégebruik), terwijl het voor de inkomstenbelasting je eigen keus lijkt. Ik kan me zo voorstellen dat voor de inkomstenbelasting dezelfde grenzen gelden als bij andere voertuigen (bijv. auto). Even ter herinnering: woonwerkkilometers tellen hier dus wél als zakelijk. Voor de IB heb je dan dus 80% (= 4000/5000) zakelijke kilometers gereden. - Minder dan 10% zakelijk gebruik, dan verplicht privé-vermogen - Meer dan 90% zakelijk gebruik, dan verplicht zakelijk vermogen - Tussen 10% en 90% zakelijk gebruik, dan mag je kiezen Volgens mij mag je voor de omzetbelasting nog steeds de btw wél terugvragen op de aanschaf en kosten, maar er moet vervolgens wel worden gecorrigeerd naar rato van je privé-gebruik. Voor de omzetbelasting had je in 2014 géén 80% zakelijke kilometers, maar slechts 0% zakelijke kilometers (= 0/5000). Dat betekent dus dat je voor 2014 de btw 100% moet corrigeren. Maar...de eerste vijf jaar moet je óók naar rato van je privégebruik een correctie toepassen van 1/5e van de aanschaf-btw! Als je zo weinig - of eigenlijk niet - zakelijk (voor de omzetbelasting) blijft rijden, dan zul je in de tussentijd dus ook hoge (of nagenoeg volledige) correcties voor het privégebruik moeten blijven toepassen voor de btw. In jouw geval is je aanvankelijke btw-'voordeel' wegens aanschaf dan sowieso na 5 jaar volledig verdampt, terwijl je ook al volledig moet corrigeren voor andere lopende kosten. Eigenlijk heb je de betaling van de btw de facto 'op de pof' en moet je die binnen 5 jaar weer terug betalen aan de fiscus. Uiteindelijk kan dit volgens mij zelfs nóg ontinteressanter voor je privé uitpakken bij verkoop van de motor na 5 jaar. Je hebt dan namelijk per saldo geen btw op de aanschaf 'uitgespaard' (vanwege al die correcties) en moet er vervolgens wel gewoon btw berekend over de verkoopprijs die de motor dan nog opbrengt. OK, nog even over je specifieke situatie dan. De btw op de aanschaf en lopende kosten heb je teruggevraagd. Volgens mij is dat goed, maar moet je vervolgens wel corrigeren voor het privé-gebruik. Die correctie is in jouw geval 100% (want 0% zakelijk voor de btw), waarbij je ook naar rato van privé-gebruik over 1/5e van de aanschaf-btw (4.305 euro) moet corrigeren. Ik kom dan voor het eerste jaar op een btw-correctie privégebruik van 1.120 euro (66+3+190+861). Die 861 euro is gebaseerd op 1/5e van 4.305 euro aanschaf-btw vermenigvuldigd met 100% privégebruik.

Dat zou zo maar kunnen, vandaar mijn caveat met betrekking tot de woonwerkkilometers. Misschien is het handig als Nicky even aangeeft wat de exacte verhouding van de gereden kilometers is. Dan kunnen we wat zinnigers zeggen over de behandeling binnen de omzet- en inkomstenbelasting. Echt privé-kilometers: .... km Woonwerk-kilometers: .... km Overig/zakelijke km's: .... km Totaal kilometers: 5000 km

Die vraag je terug / verreken als voorheffing. Het stond wel in mijn bericht, maar ik geef toe dat de informatiedichtheid wat hoog was. :)

Ik ga een poging wagen! 8) Als ik dit goed interpreteer, dan bestond de aanschaf voor 20.500 euro (excl. btw) uit een motor en voor 53 euro (geen btw) uit leges. Persoonlijk zou ik die leges niet activeren, maar meteen als kosten boeken. De waarde van de motor (20.500 euro) activeer je dan op de balans. Ik zou vervolgens ook eerder uitgaan van 10% restwaarde (2.050 euro). Vervolgens kun je dan 60 maanden lang iedere maand 307,50 euro afschrijven. Je werkt dan met wat meer 'ronde' bedragen in plaats van perfide cent f*ckery. Je mag dit volgens mij op de maand nauwkeurig doen. Dus als je de motor in juni hebt aangeschaft, schrijf je van juni t/m december af op de motor met hetzelfde bedrag. De boekwaarde ultimo 2014 is dan 18.347,50. De btw op de aanschaf vraag je uiteraard terug. De kosten van 1.616 euro (let op: inclusief leges!) mag je voor de inkomstenbelasting in eerste instantie volledig aftrekken. En voor de omzetbelasting mag je de btw van 259 euro terugvragen. Vervolgens werkt de correctie voor zowel de inkomsten- als omzetbelasting relatief makkelijk. Je moet gewoon naar rato van je privé kilometers corrigeren. Maar let op: voor de omzetbelasting zijn woonwerkkilometers niet zakelijk, maar voor de inkomstenbelasting wel! Dus als je veel woonwerkkilometers hebt gemaakt, dan heb je voor de inkomstenbelasting een andere correctie (lagere bijtelling) dan voor de omzetbelasting. Laten voor het gemak uitgaan van de correctie van 20% (=1000/5000); er was dan dus géén woonwerkverkeer. Dan is je correctie privé-gebruik voor de btw 51,80 euro (259 x 20%). De 'gewone' bijtelling voor de IB is dan 323,20 euro (1.616 x 20%). Door een iets lager te activeren bedrag kom je dan dus waarschijnlijk ook iets lager uit: 20.500 x 28% = 5.740 euro.

Nu heb je ook nog met domeinen te maken. Is het domein onderdeel van de overeenkomst? Op wiens naam staat die geregistreerd? Etc. etc. Ik weet niet of het een algemene regel is voor alle soorten huurkoop (in ieder geval wel bij gehuurkochte auto's, dacht ik), maar volgens mij is het mogelijk dat de verkopende partij het product terugvordert als de klant nog minder dan driekwart heeft (af)betaald en is gestopt met betalen. Het economisch eigendom vloeit dan terug naar de juridisch eigenaar en die mag er weer mee doen wat-ie wil. Volgens mij mag dan nog wel een (schade)vergoeding worden geëist, maar daar moet je dan waarschijnlijk óók weer achter aan.

Aangezien je voor jezelf wilt beginnen, leek dit eerder een sollicitatiebrief waarin je zelf jezelf wilde overtuigen dat je de juiste persoon voor je eigen baan was! Je bericht staat vol met antwoorden op vragen die je vaak ziet in job offers op werk.nl ("Ben jij flexibel? En stressbestendig? En kun je goed omgaan met targets? Ben jij de commerciële topper die we zoeken?"), maar je moet je realiseren dat het gebruik van dergelijk jargon nogal manisch overkomt en mogelijk off putting voor anderen om er vervolgens serieus op te reageren. Laat ik toch een poging wagen en door je bericht heenprikken op zoek naar wat je eigenlijk wilde vragen; en dat was nog best lastig. ;) De vragen die er voor mij dan boven komen drijven zijn eigenlijk vooral dat je op zoek bent naar een goed verdienmodel binnen de telemarketing en vervolgens wat dan de 'juiste' prijs binnen dat verdienmodel is. Je veronderstelling lijkt echter wel te zijn dat de marges binnen deze sector van dien aard zijn, dat er nog een dikke boterham te verdienen valt. En ook dat jouw omzet erg hoog zal zijn voor een (ict-)lead van 10.000 euro. Ik betwijfel beide een beetje. De afgelopen anderhalf jaar heb ik bij een (telemarkeing)bedrijf van een kennis de boel binnenstebuiten 'mogen' keren, omdat die het gevoel had alsof de marges steeds slechter werden of zelfs verlieslatend. Er bleek vooral onvoldoende zicht op wat er aan de achterkant van het bedrijf uit ging (kosten) én - belangrijker - in welke mate die kosten daadwerkelijk omzetgerelateerd en/of beïnvloedbaar waren. Ik moet er bij zeggen dat dit telemarketingbedrijf voornamelijk voor de liefdadigheidsector opereerde, maar deed niet af aan principe van de telemarketing. Er werd "koud" (= onbekende nummers) en "warm" (= bestaande contacten) gebeld en de leads werden uitsluitend op no-cure-no-pay basis verricht, waarbij de prijs daarvoor natuurlijk weer afhing van het geldelijk belang dat die liefdadigheidsinstelling dacht te hebben bij het werven van zo'n lead. Een lead bestond bijvoorbeeld uit giften, vrijwilligers, of mensen die collectes wilden organiseren (en dan moet je echt niet denken aan meer dan 100 euro en meestal zelfs slechts drie tientjes per lead). Als iemand werd geworven om voor liefdadigheid te collecteren, werd ook verwacht dat zo iemand dat minstens een aantal jaren ging doen (en dus 'tienduizenden' euro's aan aan-de-deur-giften uitgesmeerd over de jaren ging binnenhalen). Allereerst heeft de invoering van het 'Bel-me-niet Register' sinds 2009 een kaalslag teweeg gebracht voor het aantal mensen dat nog (legaal) ongevraagd te benaderen is. Voor de consument is dat misschien een zegen, maar vanuit het oogpunt van het soort bedrijf waar we het hier over hebben, kan dat funest zijn. Daar komt nog bij dat dit register ongemerkt voor een bepaald soort selectie zorgt. Mensen die een beetje met een computer om kunnen gaan, staan er inmiddels wel in. De indruk was dan ook dat de overblijvers in het register vergrijsde, terwijl ook veel (vaste) nummers uit het telefoonboek waren vervallen. Ook als je zakelijke nummers gaat bellen zul je hier rekening mee moeten houden. Je moet er zeker van zijn dat de telefoonnummers die je gaat bellen niet van een consument zijn op straffe van hoge boetes. En let op: eenmanszaken, vof's zijn 'consumenten' voor dit register! Je moet dus naast een lijstje nummers hebben, ook geabonneerd zijn op het Bel-me-niet Register'. En om daar weer op geabonneerd te kunnen zijn, moet je weer aangesloten zijn bij een branche-organisatie (bijvoorbeeld DDMA). Bij elkaar al snel duizenden euro's per jaar! En bij het bellen naar zakelijke nummers heb je sowieso al een kleinere groep mogelijke nummers, wat de conversie nog onvoorspelbaarder maakt (geen wet van de grote getallen). Het gevolg van de invoering van het register was eigenlijk best wel dramatisch voor de omzet. Het afnemen van het aantal potentiële gebelden zorgde uiteraard voor een navenante daling van de omzet. Maar door de hierboven beschreven averse selectie daalde daar boven op ook nog de conversie. Het gevolg was uiteraard wel dat de no-cure-no-pay-bedragen naar boven werden bijgesteld, maar dat blijft altijd lastig en het was lastig om die daling (en vooral de snelheid van de daling van de) omzet daarmee te compenseren. Voor "warm" bellen is er nog een korting bedacht t.o.v. het "koud" bellen, omdat de conversie dan meestal een stuk beter is. De marges op de telemarketingactiviteiten stonden dus érg onder druk. Bij het bekijken van de omzetgerelateerde kosten (loonkosten, verzekeringspremies, telefoonkosten, kantoorkosten, gespreksopname- en logapparatuur, noem maar), bleek dat die nét een beetje minder waren dan de omzet. Nu is er binnen de telemarketing een cao, dus zou je denken dat de loonkosten daardoor wel erg hoog zullen zijn. Maar ook dat was niet het geval. De cao kende wel een loongebouw, maar door het verlopen ervan had de cao alleen nawerking voor bestaande contracten. Bovendien waren de loonschalen meestal zó laag, dat na een aantal jaren het minimumloon de laagste schalen al had ingehaald. Anyway, dat betekent dus dat de marges nét voldoende waren om alleen de variabele (omzetgerelateerde) kosten te dekken, waarbij de lonen al op een vrij laag niveau lagen (maximaal 110% WML). Dan is er uiteraard ook nog gekeken naar het verdienmodel, maar de opdrachtgevers hadden eigenlijk geen enkele zin of intentie om iets anders te accepteren dan het no-cure-no-pay-model. Er is bijvoorbeeld voorgesteld om te beginnen met een minimum aan opstartkosten (bijvoorbeeld 15 euro, wow!), maar dat werd al met gefronste wenkbrauwen bekeken. Er was overigens nog wel een ander erg vreemd probleem waar tegenaan werd gelopen; en dat was de conversie in bepaalde gebieden van Nederland. Bij het analyseren van de resultaten per postcodegebied, bleek dat de resultaten uit (grofweg) de gebieden 4300 t/m 6699 vaak beroerd waren. Van de oorzaak wil ik afblijven, om geen godsdiensttegenstellingen aan te wakkeren. ;) Tot slot heb je nog het cashflowprobleem. Je loopt bijna altijd achter de feiten aan. Dat heeft simpelweg met de factureringscycle te maken, waar uiteraard meer bedrijfstakken mee te maken hebben. In de eerste maand moet je bijvoorbeeld een hoop 'telemarketen'. Dat betekent: nog geen inkomen, maar wel lopende (o.a. telefoon)kosten. Na die maand factureer je je omzet. En vervolgens moet je nog (minimaal) een maand wachten tot je die factureerde maand een keer betaald hebt. De betaaltermijnen lagen meestal tussen 28 en 45 dagen. Met een beetje pech kun je dus omzet van 1 januari pas op 1 februari factureren en krijg je die ergens begin maart betaald. Goed in de gaten houden dus! Weer terug naar jouw situatie: je zou kunnen besluiten om het vanuit huis te doen. Dan heb je namelijk weinig vaste kosten. Bovendien hoef je jezelf geen loon uit te keren en geen (wao/ww/wia/zw/etc) premies af te dragen. Vanuit een eenmanszaak betekent dat dus een hogere winst, wat op zijn beurt weer jouw inkomen is (Winst uit Onderneming of Resultaat overige Werkzaamheden). Je moet verder hopen op een constante stroom opdrachten met courante én opgeschoonde bellijsten. En niet te vergeten: voor dat bruto 'minimumloon'-inkomen moet je dan dus wel fulltime aan de bak (Good luck with that tinnitus!). Met wat (eventuele) ondernemingsaftrek hier en daar kun je de belasting misschien nog wat verlagen, maar volgens mij blijft het dan sappelen.

Als aanvulling op Frans' zijn vraag: Kun je misschien wat meer vertellen over wat je exact als dienst aanbiedt? Er zijn hier namelijk twee dingen door mogelijk door elkaar lopen. Enerzijds de levering van de website en anderzijds afspraken over hoe er voor die levering betaald moet worden. Biedt je bijvoorbeeld de website feitelijk te huur aan? (daar lijkt het niet op, maar in dat geval heb je zelf het eigendom op de website en eventueel ook het domein) Of is het eigendom van die website al overgegaan op de klant en heeft die klant betaald met een de facto lening die jij hem hebt vertrekt? Of zit het toch meer in de hoek van huurkoop (waarbij het eigendom was overgaat bij de laatste afbetaling) of financial lease (waarbij je klant het economisch eigendom heeft, maar jij 'goederen'rechtelijk het juridisch eigendom behoudt)?

Hier is artikel 13 lid 2 van de Drank- en Horecawet van toepassing: Als aanvulling: Die wet heeft ook een Artikel 35. Dus zelfs al zou je over willen gaan tot het actief "verstrekken van zwak-alcoholhoudende drank op aanvraag", dan lijkt het erop dat je alsnog ontheffing kunt aanvragen bij je gemeente. Het moet dan wel om eenmalige en kortdurende evenementen gaan, als ik 't goed lees.

Helaas hebben het gebruik van Google Analytics nog Google Adwords geen invloed op de rankings binnen Google. Waar je wel aan kan werken is de kwaliteit van je website [...] Daarmee kom je wél hoger in de rankings. Oh, toch vind ik dit wel leuk om te lezen. Ik heb in het verleden nog wel eens websites voor mezelf of anderen vernieuwd en/of herschreven en die gelegenheid dan meteen aangegegrepen om bijvoorbeeld Google Analytics in de achtergrond toe te voegen. Vervolgens steeg meestal de positie van de website in de zoekresultaten. Ik had die 'organische' verbetering vervolgens domweg toegeschreven aan het gebruik van Analytics. Les voor mezelf: veronderstel geen causaal verband als je 2 variabelen tegelijkertijd wijzigt. :)

Daar heb je inderdaad mee te maken, maar soms is het wel toegestaan om logo's te gebruiken als de eigenaar daarvan er geen probleem mee heeft. De Nederlandse Publieke Omroep (NPO) bijvoorbeeld heeft richtlijnen voor het gebruik van de NPO logo's. Je zult dus even bij iedere zender separaat moeten controleren of het gebruik van het logo is toegestaan en/of onder welke voorwaarden.

Ik zal het onthouden.

Ja. EDIT: Ik was blijkbaar iets te vroeg met "Ja", antwoorden, als ik Roel mag geloven. Persoonlijk werd mij destijds namelijk wel geadviseerd om het eerste papieren formulier te gebruiken en daar op een aantal plaatsen een nulletje in te vullen, om het 'systeem' niet in de war te schoppen. Blijkbaar kun je nu zelfs na ontvangst van het papieren formulier gewoon digitaal aangeven dat je niets hebt aan te geven over het eerste tijdvak. Succes!

Dit vind ik wel een mooie manier om er naar te kijken. Alleen als één van de twee partners te pas en te onpas zijn vetorecht gebruikt om nieuwe plannen af te schieten kom je ook niet heel ver denk ik. Net als de VN Veiligheidsraad. :)

Ik vind dit toch wel grappig om te lezen. Een aantal jaren gelezen wilde een kennis van me ook een bedrijf opzetten samen met een maat van 'm. Aangezien ze al in dezelfde brache werkzaam waren in loondienst, leek hun een vof op zich een logische zet voor hun eigen business. Ze vroegen of ik een keer een avondje wilde mee brainstormen over het opzetten van een eigen bedrijf, zodat ze een beetje een idee hadden wat ze zich op de hals gingen halen. Ik kan me heel goed herinneren dat ik ze destijds die vof had voorgespiegeld alsof ze gingen trouwen, waarbij ook meteen het huis al was ingericht en de kinderen al geboren waren, vanwege alle verplichtingen die je al meteen jegens elkaar aan gaat. En dat een vof-overeenkomsten volgens dezelfde analogie eigenlijk een soort samenlevingscontract was en erg belangrijk was om dat dus goed af te stemmen. Ik weet niet waarom, maar ze hebben uiteindelijk van de vof afgezien. :)

Mijn hersenspinsel was eigenlijk om een wijziging in winstdeling te vermijden door de 'scheve' reiskosten direct via een boeking via het ondernemingsvermogen (privéstorting) te laten verlopen en verdelen. Denk je dat dat ook kan? Ik zal een voorbeeld geven. Ik ga uit van 230 dagen per jaar, 19 ct/km en een ritje heen en terug. Vennoot 1 woont op 5 km afstand (437 euro belastingvrije reiskostenvergoeding). Vennoot 2 woont op 100 km afstand (8740 euro reiskostenvergoeding). Om te zorgen dat ieder deelt in elkaars reiskosten, zou ik dan voorstellen om de reiskosten als volgt te boeken: Reiskosten Vennoot 1 - 438,90 euro Reiskosten Vennoot 2 - 8740,00 euro aan Privéstortingen Vennoot 1 - 4588,50 euro aan Privéstortingen Vennoot 2 - 4588,50 euro Op zich is er volgens mij fiscaal geen verschil namelijk en wordt de minder reizende vennoot automatisch via deze administratieve privéstorting gecompenseerd voor de winstverlaging als gevolg van de reiskosten van de ander - én is de boel meteen glad zonder winstdelingsperikelen (je kunt dan aan het eind van het jaar gewoon 50/50 blijven hanteren, omdat je de gevolgen van de reiskosten al hebt afgewikkeld).

Zoals gezegd, in de meeste situaties zullen de fiscale gevolgen uitsluitend virtueel zijn. Maar het op één factuur salderen van eigen omzet en andermans kosten heeft volgens mij wel degelijk consequenties, zeker als één van de of beide ondernemers net wél of net geen recht meer hebben op de KOR, waarbij de facturering of het overlopen van de facturen over het jaar een rol speelt. Eigenlijk vind ik het salderen van omzet en kosten op één factuur principieel gewoon al fout. Als ondernemer ben je gewoon verantwoordelijk voor het factureren van je eigen omzet, waarbij je de btw toepast die jij moet hanteren. En daarbij heb je voor de omzetbelasting ook nog een kleine vrijheid om die omzet in de lopende of (eerste helft van de) volgende maand te factureren. Bij het salderen ontneem je de andere ondernemer die vrijheid. Waarom? Als je ándermans omzet gaat crediteren op je eigen omzetfacturen, gaan er een aantal dingen fout. Allereerst is dit mijns inziens namelijk alleen toegestaan als het gaat om een correctie op je eigen omzet (= creditfactuur) en dat is toch echt iets anders dan je eigen kosten voor een ander factureren (= self-billing). In het geval van self-billing treedt je namelijk op namens de ander en dat kan niet zo maar zonder toestemming van die ander en zonder kennis van zijn fiscale status (is die ander wel of geen ondernemer, wel of niet btw-plichtig, wat is het btw-nummer van die ander?). Ook ontneem je die andere ondernemer om zelf uit te maken in welke maand of dag hij zíjn omzet wil laten vallen. Bovendien heeft het op voorhand salderen ook gevolgen voor het uiterlijk van de aangifte omzetbelasting. Als je alles meteen saldeert en er blijft per saldo een te betalen bedrag over, heb je in je aangifte alleen een bedragje staan bij "af te dragen btw". Als je echter elkaar factureert zoals het hoort, zie je zowel een bedrag bij "af te dragen btw" als "voorheffing" staan. Echter, als jij in december jouw omzet voor december factureert en jouw klant jou eigenlijk pas begin januari wil factureren, dan horen deze afdrachten niet meer in dezelfde boekjaren (althans voor de btw). Hierdoor kan het zijn dat óf de één óf de ander eventuele KOR misloopt in één van de jaren. Maar goed, daarom nam ik nóg een stap terug en vroeg de meer fundamentele - hoewel rethorische vraag "ben ik mijns broeders hoeder?", waarbij het antwoord "Nee!" in mijn ogen impliciet zat ingebakken. Waarom zou je (fiscale) verantwoordelijkheid nemen voor het factureren andermans omzet? Daarom lijkt het me gewoon handiger dat iedereen zijn eigen omzet factureert. En áls je al voor iemand anders factureert, dat je je goed moet vergewissen van diens fiscale positie. En als je ook dát hebt gedaan middels goede onderlinge afspraken, dat je het dan niet via één factuur saldeert, maar via een omzet- en selfbillingfactuur.

50/50 werkt eigenlijk zoals de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, waar alleen de VS en China in zitten. Om beslissingen te nemen moet je altijd méér dan 50% van de stemmen halen en ieder van de leden heeft vetorecht. :) Om je vraag te beantwoorden: je neemt dus per definitie alleen besluiten bij unanimiteit. Dat werkt aan de ene kant conserverend (iedereen kan wel een bezwaar hebben tegen het één of ander), aan de andere kant kan dat ook een aanmoediging zijn om naar een consensus toe te werken. Je moet namelijk bij alle voorstellen goed kunnen onderbouwen om samen tot een besluit te komen. Maar ja, als je compagnon net zo roekeloos en onnozel is als je zelf bent, dan is ook deze VN-veiligheidsraadconstructie dus geen garantie op het voorkomen van zakelijke brokken. ;)

Ik zat te denken aan een kiezen-en-delen-oplossing, waarbij alle vennoten hun gezamelijke woon-werk-kilometers à 19 ct/km via de vof vergoed krijgen. Deze vergoeding wordt dan niet in geld uitgekeerd, maar ten laste geboekt van de winst ten bate van het gezamelijke ondernemingsvermogen ("privé-storting"). Op die manier worden alle aftrekbare woon-werk-kilometers van de vennoten belastingvrij vergoed aan diezelfde vennoten via het eigen vermogen van de vof. De belaste winst van de vof gaat dus wel omlaag door de vergoeding, maar de gezamelijke vennoten krijgen die via een hoger ondernemingsvermogen weer terug. Je compagnon levert dus wel winst in door deze vergoeding (maar betaalt ook minder inkomstenbelasting), maar krijgt daar tegenover wel een extra vordering op of lagere schuld aan de vof. Eigenlijk krijgt hij een vergoeding door jouw aandeel in de totale woon-werk-kilometers van de vof. Het gevolg is wel dat jij dan persoonlijk per saldo niet een volledige reiskostenvergoeding krijgt (maar 'slechts' het eigendomspercentage maal 19 cent/km), maar ook dat je compagnon er tegelijkertijd privé geen financieel nadeel van ondervindt. In feite deel je beiden in elkaars reiskosten. Maar zoals gezegd, ik weet niet helemaal zeker of je de belastingvrije vergoeding van de reiskosten fiscaal op deze manier mag extrapoleren van emz naar vof. Anyone?

Ik had zelf altijd het gevoel dat ook het plaatsen van reclame (AdSense) of het gebruiken van de bezoekanalyse (Analytics) daarvoor al voldoende waren. Aangezien die geen geld kosten, is het misschien voldoende om één van die twee te gebruiken om een betere ranking (of minstens een betere beoordeling van Google) te krijgen.

Misschien is het altijd goed om de vraag op een wat meer helikopterafstand te stellen en een beetje advocaat van de duivel te spelen. Stel dat je compagnon om privéredenen besluit om opeens 100 kilometer verderop te gaan wonen. Vind jij dat je dan moet meebetalen aan zijn keuze om ver weg te gaan wonen? Je kunt de vraag ook nog stellen vanuit het standpunt van het bedrijf. Wat heeft het bedrijf te maken met de privékeuzes van zijn eigenaren? Waarom moet de winstgevendheid worden verminderd door de verhuiscapriolen van één van de eigenaren? Heel zwart-wit bekeken zijn die extra reiskosten van jou de kosten die je maakt voor de baan van je vrouw en dus geen kosten van het bedrijf. Dat de benzinekosten een beetje hoog worden als je 200 km round-trip verderop gaat wonen is zo klont als een klaartje en kan dus geen verrassing achteraf zijn. Bij mensen in loondienst zijn reiskosten overigens ook altijd een heet hangijzer (waarschijnlijk om die zelfde reden. Werkgevers hebben geen zin in reiskosten van hun werknemers). En de reiskostenvergoeding is dan dus ook een secundaire arbeidsvoorwaarde waarbij werkgevers een behoorlijke discretionaire bevoegdheid hebben, nemen of krijgen. Soms is er sprake van een CAO waarin er standaardbedragen worden afgesproken. Maar ook die tabellen komen in alle geuren en smaken. Sommige CAO's geven een vergoeding tot maximaal 20 km enkele reisafstand, sommigen maar 10 cent kilometer met een maximum van 50 km. Sommigen hanteren altijd het equivalent van een ov-traject 2e-klas of de tabel van de fiscus. Nog weer anderen geven helemaal nix, 19 cent per kilometer belastingvrij of méér (maar dan gedeeltelijk LB-belast). Maar de rode draad is: die vergoeding is dan vóóraf afgesproken of anderszins bekend. De vergoeding ademt dan dus ook mee al naar gelang je afspraak en/of reisafstand. Voor het kunnen claimen van een vergoeding binnen je eigen zaak lijkt me dus vooral van belang wat er vóóraf is afgesproken. Als er vooraf niets is afgesproken, vind ik persoonlijk dat je - in principe - nergens recht op hebt en ben je eigenlijk overgeleverd aan overeenstemming die je nu alsnog met je compagnon weet te bereiken. Waarbij je waarschijnlijk zelfs ook nog wilt dat die afspraak dan terugwerkende kracht heeft. Als je al een afspraak wil maken, wees er dan terdege van bewust dat je de vragende partij bent. Een houding dat je vindt dat je er recht op hebt, zal de kans op een gezamelijk gedragen afspraak over een (gedeeltelijke) vergoeding van je reiskosten waarschijnlijk niet vergroten! Is het overigens een bv, eenmanszaak of vof? Ik heb misschien nog wel een creatieve oplossing, maar ik weet niet helemaal of deze (wellicht iets te creatieve) oplossing fiscaal kan. Good luck!

Nee, niet als "persoon". Het is de activiteit die met BTW belast is ("verhuur parkeerruimte"). OK, dus samenvattend voor TS: als je garageboxen gaat verhuren, dan wordt je sowieso verplicht om ondernemer voor de omzetbelasting te worden. Aangezien TS al ondernemer voor de omzetbelasting was (hij had immers al een btw-nummer), hoeft hij geen nieuw btw-nummer aan te vragen en kan hij zijn bestaande nummer voor de btw-belaste, maar kor-loze, verhuur gebruiken. En omdat de garageboxen dus voor de inkomstenbelasting géén zakelijk vermogen zijn en er ook geen sprake is van een ter-beschikking-stelling, zijn die inkomsten niet belast binnen box 1 als ondernemingswinst, maar in box 3 als (fictieve) beleggingswinst.