Norbert Bakker

Ik vermoed dat Fred de spijker op z'n kop slaat: werkgeversaansprakelijkheid draait primair om het al dan niet aannemelijk maken dat je als werkgever (ruim) voldoende serieuze inspanningen hebt verricht om de werkplek veilig in te richten en het personeel te instrueren. In tegenstelling tot de kantoorwerkplek is handhaving (controle) lastiger omdat dat - zoals jezelf terecht opmerkt - nogal een inbreuk maakt op de persoonlijke levenssfeer van de werknemer. Hoe wordt er door andere werkgevers in de praktijk mee omgegaan? Uit eigen praktijk blijkt dat erg divers: [*]een zeer groot (m.i. veel te groot) deel van de werkgevers heeft geen enkel noemenswaardig beleid op gebied van thuiswerkplek en instructie. Deze werkgevers lopen risico verantwoordelijk gesteld te worden voor daaruit voortvloeiende schade. [*]een minderheid verstrekt de juiste middelen en instructie, maar handhaaft/controleert niet [*]ik ben in 15 jaar tijd als adviseur risicomanagement slechts "3" bedrijven tegengekomen die de thuiswerkplek zeer sereus namen: zelf zorgdraagden voor inrichting en afstelling, thuiswerkplekonderzoek van de arbodienst en zelfs incidenteel (na afpraak.. dat wel) controle/update van de thuiswerkplek [*]Voor de vorm ook nagevraagd bij een landelijke arbodienst waar ik veel zaken mee doe: advies en instructie over thuiswerkplekken wordt wel meegenomen in de RI&E maar daadwerkelijk thuiswerkplek onderzoek vind binnen het MKB zelden plaats. Wellicht dat deze nieuwe uitspraak en dit topic daar weer eens extra aandacht aan kan schenken. Hoe zou je het m.i. moeten doen om iedere vorm van risico en aansprakelijkheid als werkgever zoveel mogelijk te vermijden: [*]beleid opstellen over de inrichting van thuiswerkplek en thuiswerkzaamheden in samenspraak met een goede arbo-dienst. [*]dat beleid vormt integraal onderdeel van het personeelshandboek [*]iedere werknemer verklaart schriftelijk het personeelshandboek te hebben gelezen en de daarin opgenomen regels na te komen [*]thuiswerkers ontvangen afzonderlijk instructie van HRM manager of arbodienst over de thuiswerkplek, inrichting, werkindeling, houding etc. [*]de inrichting wordt ofwel uitgevoerd door het bedrijf zelf of door derden in opdracht van het bedrijf [*]de inrichting wordt gecontroleerd door de arbodienst. In theorie klinkt het allemaal heel mooi, in de praktijk zie ik MKB bedrijven toch schrikken van de kosten daarvan: dus wordt er toch maar weer een laptop, fax en mobiel over de heg gegooid....

Helaas, bij zuivere vermogensschade (financieel nadeel als gevolg van het niet, niet tijdig of niet naar behoren nakomen van een overeenkomst) kun je zo'n aansprakelijkheidsbeperkend beding hanteren, of meerdere zelfs. Of het ook werkt in geval van schade is in het uiterste geval ter beoordeling aan de rechter. Voor productenaansprakelijkheid (zaak- en/of letselschade als gevolg van ondeugdelijk product) heb je die mogelijkheid niet: dit is dwingend (Europees & Nederlands) recht: je mag die aansprakelijkheid niet afwijzen noch beperken. Er zijn wel andere alternatieven om kans op en gevolg van schade te beperken, anders dan alleen verzekering van financiële gevolgen. Denk daarbij aan [*]exitcontroles fabrikant [*]goede gebruiksaanwijzing [*]instructie/oplever/verkoopprotocol (niet op jouw business van toepassing, maar kan voor andere apparatuur zeer verstandig zijn) [*]garantiebepalingen & controle op handhaving (denk bij dat laatste o.a. aan het verzegelen/lakken van schroeven zodat de garantie - en productenaansprakelijkheid - vervalt zodra iemand de accu openmaakt) Een ander alternatief wat soms door fabrikanten aan importeurs met enig volume wordt aangeboden is de mogelijkheid van vendor liability: het meeverzekeren van de importeur/verkoper op de aansprakelijkheidsverzekering van de oorspronkelijke fabrikant. Vooral voor fabrikanten in de VS is dat niet ongebruikelijk. Voor Chinese fabrikanten komt dat vooralsnog vrijwel niet voor: ook omdat veel kleinere fabrikanten überhaupt geen aansprakelijkheidsverzekering hebben... ze houden daar wel van een gokje immers.

Mijn gebruikelijke advies (in samenspraak met HRM adviseurs en arbodiensten): Faciliteer (de middelen), instrueer (de juiste instellingen, houding, werkwijze, rustpauzes) en maak desgewenst ook nog gebruik van software RSI tools zoals die van FNV bondgenoten...meer kun je als werkgever niet doen. Een enkeling gaat nog een (kostbare maar lovenswaardige) stap verder en laat de werkplek helemaal custom afstellen: bureau, stoel, monitor, monitorarm, muismat, polssteun, telefoon etc. Ook thuiswerkplekonderzoek door een Arbodienst behoort tot de mogelijkheden Wedervraag: waar ligt de balans in de verantwoordelijkheid tussen werkgever en werknemer voor het volledige computergebruik van de werknemer. Ben jij als werkgever ook (mede)verantwoordelijk voor de niet-ergonomische houding van de werknemer tijdens de vele nachtelijke uren World of Warcraft spelen (actuele casus bij een klant van mij: RSI-klachten bij een hardcore gamer)

Ok, dan heb ik gelukkig niets gemist. ;) Formeel kan het wel, alleen het is niet erg verstandig als er structureel gebruik van gemaakt wordt. Ik heb me laten vertellen dat het min-max contract dat probleem in ieder geval oplost. Wat is jouw mening daarover? ---------------- @anonieme kneuzenuitdeler "toegeven dat je iets niet weet is ook een kunst":(Diepe zucht) . Is hier niet aan de orde joh.... De vraag die ik aan Kees stelde was of waarom het niet "MAG", m,a,w,: of er sinds kort iets formeel "verboden" is aan 0-urencontracten. Zo ja dan zou ik dat inderdaad nog niet geweten hebben. Ook de reden om het te vragen uiteraard. Maar nul-urencontracten zijn niet verboden, het mag dus wel , alleen is het vaak erg onverstandig. Dat was mij al lang bekend. Moet ik nu aan jou toegeven dat ik iets al wel wist?

@Kees: waarom mag een nul-uren contract in deze situatie niet? Andere optie: min/max contract. Wat vind je daarvan? Zou dat in deze situatie wel/ook mogelijk zijn?

@Almedo. Kleine aanvulling, dan weet je ook waarom er - vooralsnog - niemand reageert. Productenaansprakelijkheid voor importeurs is een beetje ondankbaar onderwerp voor een verzekeringsadviseur. Het is geen standaardproduct dat op iedere hoek of on-line aangevraagd kan worden. Advisering en offertes opvragen/najagen kost naar verhouding veel tijd, en die kosten worden bij lange na niet gedekt door de provisievergoeding in het product gedurende de eerste paar jaar (10 tot 20% van de jaarpremie). Bovendien loop je als adviseur de kans dat de klant de uiteindelijke offertes alsnog te duur vindt en daarom helemaal niet accepteert. Houd - afhankelijk van omzet en beoordeling product/leverancier - rekening met premies tussen € 500,- en € 1.500,-. Andere bottlenecks voor verzekering en acceptatie vormt de deugdelijkheid van het product zelf. Wie garandeert dat het werkt zoals het zou moeten? De ervaringen met elektronica uit China zijn wisselend (ontploffende batterijen, in brand vliegende accu's van de Ipod Nano). Bevat het een CE-markering? (neem aan van wel: anders mag je de goederen niet eens invoeren) De dienstverlening is simpelweg te kostbaar om geheel vrijblijvend aan te kunnen bieden. Daarom is dit voor de meeste MKB adviseurs alleen lonend in de volgende situaties: [*]klant wordt totaalrelatie, dus ook - voor zover van toepassing - transport/verblijf, AOV, overlijdensrisico, inventaris, auto en bijv. particuliere verzekeringen [*]klant betaalt voor het advies een vooraf overeengekomen fee (die desgewenst weer verrekend kan worden met eventuele provisie-inkomsten) Indien je hiertoe bereid bent kun je bij meerdere partijen terecht met MBK en importexpertise , zoals Rabo/Interpolis, Aon MKB, Meeùs of ondergetekende. Wellicht dat ook Jelle de Boer van SFZ (een ander HL-lid met verzekeringsexpertise) je nog nader van dienst kan zijn

@Kees: lijkt mij dat iemand probeert de ecbte Martijn Kaandorp te beschadigen? Vooral het vermelde hotmailadres lijkt er wel erg duimendik bovenop te liggen. Al dus een nieuwe episode van CSI:Higherlevel ;) Iets voor een Mod?

Wel als die AVB ook dekking biedt voor productenaansprakelijkheid voor importeurs van goederen van buiten de EU. Kwestie van de juiste verzekeraar zoeken, of dat laten doen door een ter zake kundige adviseur: daar zijn ze/we tenslotte voor. Het zal een vereiste zijn vanuit je eigen verzekering: anders is geen regres mogelijk Nee, je mag je productenaansprakelijkheid als importeur van goederen van buiten de EU niet uitsluiten of beperken

FYI: Becam=DSB, Frisia=DSB, Postkrediet =DSB. Lenen.nl=DSB DSB leent niet aan ondernemingen, maar - na enig aandringen - wel aan ondernemers. Voral op basis van een tweede of derde hypotheek, vandaar de hierboven genoemde (relatief) lage tarieven: het zijn hypothecaire financieringen. Vergeleken met andere hypothecaire leningen zijn ze niet meer zo goedkoop... Wie forse overwaarde heeft op de eigen woning maakt dus een kans. Negatieve verhalen over DSB en Afab zijn er in overvloed, maar van welke geldverstrekker tegenwoordig niet? Kennelijk steekt het veel mensen ook dat dat beide oprichters hoog in de Quote 500 staan? Zoals eerder gemeld in een ander Topic hebben DSB en Afab beduidend minder oninbare leningen dan menig grootbank: kennelijk doen ze hun selectie dus wel goed.

Er staat al een concept overeenkomst regeling durfkapitaal op het forum die wel verwijst naar de Wet Inkomstenbelasting 2001

Dat klopt, maar de financieringsmaatschappij van de dealer accepteert - tot op heden - makkelijker; daar betaal je een prijs voor in de vorm van een renteopslag. Met 1 subtiel verschil: er wordt ook rekening gehouden met de slottermijn (de verkoopwaarde van de auto na einde van de overeengekomen financieringsperiode). Over deze slottermijn betaal je geen aflossing, alleen rente.

Kleine yes om een felle maar faire concurrentiestrijd te winnen Iets grotere yes als de klant aangeeft dat vooral de kwaliteit van ons advies en de kracht van ons netwerk de doorslag gaf. Nog grotere yes als de klant de naam van de voornaamste concurrent noemt Specifieke namen noemen is niet nodig

Precies. Zowel voor jezelf (!) als t.b.v. financiers heb je gewoon een businessplan nodig.

Feitelijk stelt de wet je verplicht om een norm te stellen: een minimaal aantal stuks per uur waardoor het norm-uurtarief minimaal gelijk of hoger is dan het voor de leeftijd geldende minimum loon . Of als de dienst fluctueert: meer dan 1 norm. Wie niet voldoet aan de norm heeft/houdt wel recht op het minimumloon, maar je kunt er dan als werkgever voor kiezen deze persoon niet meer op te roepen als oproepkracht of het dienstverband voor bepaalde tijd niet te verlengen als er geen verbetering optreedt. Ik ken een bedrijf dat vertalers inhuurt als oproepkracht (dus in loondienst) en betaalt op basis van het aantal woorden. Er wordt onderscheid in beloning gemaakt tussen makkelijke teksten en moeilijke (bijv. juridische en/of technische documenten) . Door het inhuren als oproepkracht maakt het ook geen verschil of er de ene maand 2 en de andere maand 8 diensten gedaan worden: zolang er maar niet een dusdanig structureel gebruik onstaat dat een vast dienstverband impliceert (maar dat is een totaal ander onderwerp)

Voor een bancaire financiering zijn maar 2 dingen echt belangrijk: een kloppende exploitatie van de onderneming en de kwaliteit van de ondernemer. 30% winst op een jaaromzet van een ton lijkt mooi, maar de hamvraag is of de onderneming na overname door jou ook nog zulke mooie cijfers gaat draaien. Wat een verstandige bank dus vooral gaat beoordelen zijn jouw kwaliteiten als ondernemer en welke visie en focus jij hebt. (Wat ga je anders doen, waarin verschil jij van de vorige eigenaar). De kredietcrisis maakt het voor iedereen moeilijker om een krediet aan te vragen, no doubt about that: de kredietbeoordeling is een stuk strenger geworden: ook bij geringe twijfel wordt de aanvraag niet geaccepteerd. Rabobank heeft op dit moment inderdaad meer spaargeld. Dat houdt - IMHO - echter niet in dat deze bank - die overigens een coöperatie is van volledig zelfstandige banken - veel soepeler met de acceptatie omgaat dan andere banken. Hooguit dat het tarief iets gunstiger kan zijn (maar zelfs dat betwijfel ik) € 25.000,- lijkt mij op basis van omzet en winstmarge alleszins haalbaar, zelfs als je de extra kosten (dus dalende winstmarge) voor de financiering zelf in ogenschouw neemt. Maar als die € 25.000,- de volledige overnamesom is zou ik mij als bank wel driftig achter de oren krabben: wie verkoopt er nu een bedrijf voor minder dan één x de bruto winst? Als dit - aan de andere kant - slechts een financiering is om een overeengekomen deel van de overname vooraf te financieren en de rest via een meerjarige opting-out constructie, dan is de vraag of die kosten en methode niet een te groot beslag leggen op de liquiditeiten van de onderneming. Hoe dan ook komt het te financiëren bedrag op mij laag over, en vraag ik mij af of een doorlopend krediet daar wel de meest voordehandliggende optie voor is: een doorlopend krediet is vooral bedoelt om tijdelijk over meer liquiditeiten in de exploitatie te kunnen beschikken, niet om een overname te financieren.

Stukloon. Stukloon mag overigens nog steeds, o.a. TNT Post en concurrentie passen het toe, net als garnalenpellers. De randvoorwaarde is wel dat het tot uurloon herleide stukloon niet lager mag liggen dan het minimumloon. Dat heeft te maken met de CAO voor deze sector. Overigens is het nog steeds niet helemaal verboden binnen de land- en tuinbouw: het mag o.a. bij specifieke seizoensarbeid. Maar ook dan geldt dat het stukloon niet lager mag zijn dan het minimumloon

@Marcel: ik denk dat je vraag beter thuishoort in de vraag- en antwoordrubriek van dit forum in plaats van een al ruim 6 jaar inactieve draad. Als je een goede professionele mentor/coach zoekt om je verder te helpen(en je bereid bent daarvoor ook een reële vergoeding te betalen) dan kan ik je ons Higherlevel kanon Ruben van harte aanbevelen. Laat je overigens niet van de wijs brengen door zijn foto ;).

bronvermelding: www.voorts.nl

Los van de vraag of dat prijstechnisch interessanter is dan private verzekering (meestal niet namelijk: vrijwillige voortzetting is vooral relevant bij een medisch verleden) , kan een DGA zich niet vrijwillig bij het UWV tegen de ziektewet verzekeren. Dat kunnen alleen IB-ondernemers. De reden is vrij simpel: de BV heeft 2 jaar loondoorbetalingsverplichting. Dat werkgever en werknemer dezelfde zijn is voor het UWV niet relevant: onder de huidige wetgeving worden DGA's niet toegelaten in de vrijwillige ziektewetverzekering. Een DGA kan de eerste 2 jaar loondoorbetaling wel privaat verzekeren, bijvoorbeeld via een AOV met beperkte uitkeringsduur of - in uitzonderingsgevallen - een verzuimverzekering. Vrijwillige verzekering voor de WIA, m.a.w. na een wachttijd van 2 jaar is wel mogelijk voor de DGA, Maar zoals gesteld is dat tariefmatig lang niet altijd interessant ten opzichte van een private verzekering, zelfs op wat langere termijn (de UWV premie is een vast tarief, AOV premies kunnen ook leeftijdafhankelijk zijn) Het enige grote (en voor wie het van toepassing is ook doorslaggevende) voordeel van de Vrijwillige WIA-verzekering is de non-selectieve acceptatie.

Toen wij "afscheid" namen van onze 3e aandeelhouder is uitdrukkelijk overeengekomen dat bank (ook de bank) hem vrijwaarde van verdere persoonlijke aansprakelijkheid. Dat betekende een nieuwe kredietovereenkomst en weer beoordeling (weliswaar versneld, maar toch), te tekenen door de 2 resterende aandeelhouders Dat is voor Christine natuurlijk achteraf een koe in de kont kijken maar zou zoiets toekomstige drama's bij verkoop van een onderneming kunnen voorkomen? Zou het wellicht - vanuit optiek van de verkopende partij - een vereiste moeten zijn bij iedere verkoop? Is iemand bekend of banken daar altijd medewerking aan verlenen?

Dat is dan neem ik aan inclusief de kosten van het Ministerie van Justitie ivm afgifte van de verklaringen van geen bezwaar (dat kostte in 2006 € 110,- per verklaring) . Zo ja, dan zijn die kosten op zich acceptabel te noemen indien we hier praten over 4 BV's of meer. Zijn het er minder dan heb je m.i. wel een heel erg dure notaris gekozen. Wellicht een optie om - zuiver als referentiemateriaal en onderhandelingskracht - eens aan de andere notaris te vragen wat hij/zij in zo'n situatie rekent? Ook gij, Brutus? ;)

Daarom heten ze ook nota-ris. ;) Ik kreeg eens een nota van € 120,- voor een rectificatie-acte waar alleen een 6 in een 7 veranderd moest worden; nota bene nog zijn eigen fout ook. Kwestie van secretaresse start Word op, wijzigt de 6 in een 7, draait uit in 2-voud, notaris tekent, inbinden en versturen. Meer dan 10 minuten en 5 Euro aan papier en porto zal het niet gekost hebben.

Ook eens te overwegen: niet stilstaan maar zelf bewegen.( Moet je wel standhouder voor zijn, ander wordt je de zaal uit gewerkt) Op een contact-NL beurs in Rotterdam liepen mijn compagnon Arjan en ik in witte doktersjas met stethoscoop rond. We deelden kleine blikjes met pepermunt (en reclame-uiting) uit in ruil voor businesscards en een kort praatje met interessante prospects. Ook die beurs leverde een hele hoop op...

Bij beurzen is het vooral een kwestie van opvallen. Al regelmatig beurzen tegengekomen waar de hele rij een vissekom voor visitekaartjes en dito prijsvraag heeft staan. Dan schiet het z'n doel snel voorbij of je trekt het verkeerde publiek. Tip: naast uiteraard zoveel mogelijk persoonlijk contact en langs die weg verzamelen van NAW-info ("mag ik uw naam, (email)adres noteren...) , moet je vooral iets origineels hebben (wat het uiteraard ook makkelijker maakt om met mensen in contact te komen) Bij Pon huurden we bijvoorbeeld een goochelaar in die kleine trucjes met het langslopende publiek uithaalde en ze daarna uitnodigde voor een nader gesprek op onze stand. Tot onze niet geringe verbazing bleek die goochelaar ook heel goed in staat om de "kijkers" van de "kopers" te onderscheiden: die beurs leverde een ongekend hoog resultaat op en zelfs 3 jaar later weten mensen zich die goochelaar nog te herinneren.

Eckart Wintzen bedoel je (r.i.p. :'() PS: deze draad is al 13 maanden inactief.