prinsrachid

Kan me herinneren dat mijn bank niet zo zeer het laatste jaar gebruikte om de aanvraag op 'af te schieten', maar om als bovengrens te laten dienen voor het bepalen van het inkomen gebaseerd op het 3-jaarsgemiddelde. Ze keken dus naar de gemiddelde winst van de afgelopen 3 jaar, maar hanteerde maximaal het laatste jaar, als dat lager was dan dat gemiddelde. Als de winst van het laatste jaar dus negatief was geweest, was de hypotheekaanvraag verwerkt alsof het gemiddelde inkomen 0 euro was. Uiteindelijk ging de bank daar zelfs niet mee akkoord met de meest recente 3 jaar, omdat er van dat laatste jaar nog geen voorlopige of definitieve aanslag was. Vervolgens werd er gekeken naar alleen de meest recente 3 jaren waarvan al wel een aanslag bekend was. Daar kwam bij dat ze liever nog een aanbetaling van 20% zagen een de en kosten koper ook niet meefinancierden.

Om dat te doen zou in de aangifte OB dan ook een vakje moeten komen voor het deel van de omzet dat vrijgesteld is van OB, zodat de omzettotalen OB en IB ook echt met elkaar kloppen. Ik ben interim manager en geef trainingen, dus een deel van de omzet is vrijgesteld en die zie je in de OB aangifte niet terug. Dat ik een paar jaar geleden een uitvoerige controle kreeg is misschien toeval, misschien niet. Het lijkt er op dat de fiscus niet zo diepgravend de cijfers vergelijkt. Ze vergelijken dus niet eens de omzet die je in je aangifte IB/Vpb met de omzet die je aangeeft in je aangifte OB. Ze vergelijken alleen de waarde die je zelf invult dat je nog aan openstaande OB hebt aan het einde van het jaar met het daadwerkelijk openstaande bedrag OB op dat moment.

Voor de stakingswinst maakt het wel uit, want stakingswinst is het verschil tussen waarde economisch verkeer en boekwaarde. Een hogere boekwaarde geeft dus een lagere stakingswinst. Het lijkt me dat de stakingswinst bestaat uit verkoopwaarde minus boekwaarde minus afschrijvingen. Als je dus niet afschrijft in het jaar zelf, dan is simpelweg je boekwaarde op het moment van het van de balans afhalen hoger. Als je wel afschrijft, is de boekwaarde navenant lager. Per saldo is de stakingswinst dan volgens mij niet anders.

Oei. Had je overigens al hier gekeken? En dan met name naar de vragen en antwoorden? Als het goed is, staan er een aantal scenario's beschreven op de laatste pagina's van het document van de staatssecretaris.

Je kiest de waarde in het 'economisch verkeer'. Je gaat daarbij uit van de meest vergelijkbare situatie. Persoonlijk zou ik daarom de bovenste 2 prijzen buiten beschouwing laten (bent immers geen merkdealer en je zou de auto waarschijnlijk ook niet verkopen met garantie). Een gemiddelde van de andere 3 lijkt me op zich wel redelijk (11.150 euro). Je blijft gewoon afschrijven tot aan het moment dat de auto van de balans wordt gehaald (einde onderneming). Dat betekent dat de waarde op de balans waarschijnlijk nog iets lager wordt dan 10k. Vervolgens boek je de 'verkoopwaarde' niet in z'n geheel in de winst. Je boekt de opbrengst (exclusief btw) eerst zoveel mogelijk weg tegen de nog resterende boekwaarde van de auto. Het meerdere boek je wel in de winst als 'boekwinst'. Deze boeking (inclusief de btw) kan inderdaad als memoriaalboeking. Overigens, als je niet zou afschrijven in 2018 zou de boekwaarde van de auto weliswaar hoger blijven, maar zou je tegelijkertijd minder afschrijvingskosten hebben, maar ook een lagere boekwinst. Voor de uiteindelijke stakingswinst zou het niet uitmaken. Het is mijns inziens alleen iets minder correct om die afschrijving achterwege te laten.

Wat de beurs gaat doen weet uiteraard niemand. Wat je wel weet, is dat je hypotheek nergens heen gaat. Daar zit je aan vast zolang deze niet is afgelost. Je kunt het geld wel beleggen, maar dan zit je nog steeds met een even hoge hypotheek. Wat dacht je ervan om die 30k gewoon direct weg te strepen tegen die hypotheek? Waarom sparen voor hogere inkomsten later, als je voor hetzelfde geld nu al lagere lasten kunt realiseren? Oftewel, waarom kiezen voor onzekere inkomsten in de toekomst als je ook kunt kiezen voor gegarandeerde besparingen nu? En als je dat laatste doet, waarom per se via de bv? Gewoon in privé aflossen kan toch ook? Aflossen van de hypotheek betekent onmiddellijk lagere maandlasten, wat in feite gelijk staat aan een direct pensioen waar je waarschijnlijk meteen zo'n 2% netto rente (3,35% @ 37% iB) per jaar mee uitspaart. Reken anders gewoon de verschillende scenario's eens uit en de mate van zekerheid van ieder van die scenario's.

Prijzen op Marktplaats zijn meestal vraagprijzen en misschien niet de prijzen die daadwerkelijk betaald worden. Als je auto op de ANWB-koerslijst staat, is dat misschien nog het handigste om vanuit te gaan. Staat-ie daar niet op, dan zul je inderdaad de prijs van een 'vergelijkbaar model' moeten vaststellen op één of andere manier. Maakt op zich niet zoveel uit hoe je dat doet, als je maar even noteert of anderszins bijhoudt hoe je dat hebt vastgesteld (bijvoorbeeld via Autoscoot, Marktplaats, etc).

Je schept misschien wat verwarring door te zeggen dat je 300 euro opbrengst hebt en vervolgens dat er 305 euro is 'binnengekomen'. Maar op zich denk ik dat je wel het juiste bedoelt. Als je voor 305 euro aan spullen verkoopt, dan is je opbrengst 305 euro. En als je voor 5 euro transactiekosten hebt, dan zijn je kosten 5 euro. Per saldo komt er dan 300 euro binnen. Je boekt dus zowel opbrengst als kosten tegelijkertijd. En als je vervolgens de bankbetalingen verwerkt, boek je het bedrag van 300 euro weg tegen beide bedragen (+305 en -5).

Ik kan je hierbij verzekeren dat dit niet het geval (meer) is. De controle komt alleen erg laat op gang. Als je dus hebt lopen rommelen, komt de kater 5 jaar later. Een kennis van mij kreeg onlangs een brief over een (reeds opgeheven) besloten vennootschap van een (reeds overleden) partner, waarin werd aangegeven dat er een verschil zat in de balanswaarde van de omzetbelasting zoals aangegeven via de aangifte vennootschapsbelasting en de waarde van de openstaande aangiftes omzetbelasting van bijna een half decennium geleden. Gezien het gebrek aan gegevens die waren achtergelaten en de kwaliteit van administratie door de toenmalige boekhouder zie ik het somber in... :(

Gaat het om een auto van 15 jaar of ouder? Dan ga je altijd uit van de waarde in het economisch verkeer. Dat is trouwens hetzelfde als de markt- of dagwaarde. Gaat het op een auto van jonger dan 15 jaar? Dan ga je altijd uit van de nieuwwaarde (= cataloguswaarde).

Gaat het om een bedrag van minder dan 1000 euro btw? Dan zou je deze correctie gewoon bij je eerstvolgende btw-aangifte mogen corrigeren. Door de uitspraak van de Hoge Raad lijkt de termijn van de 5 jaar in de meeste gevallen niet van toepassing.

Probleem is dat in de arbeidsovereenkomst kennelijk is afgesproken dat werknemer slechts recht heeft op een kilometervergoeding voor zover die vergoeding fiscaal onbelast zou zijn. Fiscaal onbelast vergoeden mag je dus de meest gebruikelijke route op basis van jurisprudentie. Fiscaal onbelast uitruilen mag je echter alleen de kortste route op basis van een regeling. De laatste is alleen geen maximering van de eerste! De vragensteller noemt de WKR expliciet in dit verband. Dat doet me vermoeden dat er wellicht nog iets anders speelt, want eigenlijk heeft dat hier niets mee te maken. Als je namelijk als werkgever niet meer dan 19 cent per kilometer vergoed voor die meest gebruikelijke route, dan gaat dat niet ten koste van je vrije ruimte in de WKR en heb je dus ook niet met de WKR te maken. Nu kan het zijn dat er in dit specifieke geval een samenloop is van een belastingvrije vergoeding van woonwerkkilometers én een uitruil met de eindejaarsuitkering. Dat zou dus inhouden dat de werkgever simpelweg even een andere berekening moet maken voor die uitruil, waardoor een groter deel van de eindejaarsuitkering is belast dan op basis van de daadwerkelijke belastingvrije vergoeding die je gewoonlijk belastingvrij zou mogen ontvangen. Stel dat de kortste route 50 km is en de meest gebruikelijke route 60 km. De werknemer zou dan recht hebben op een reguliere belastingvrije vergoeding van 11,40 euro (60 km x 0,19 euro) voor die afstand. Echter, wanneer diezelfde werknemer normaal geen reiskostenvergoeding krijgt, maar wel recht heeft op een deels (via uitruil) belastingvrije eindejaarsbonus, dan zal deze bonus voor de loonheffingen slechts belastingvrij zijn op basis van 9,50 euro (50 x 0,19 euro) in plaats van 11,40 euro. Als iemand echter normaal al een reiskostenvergoeding krijgt (op basis van die 60 km), heeft dit geen effect. De uitruil vindt dan sowieso niet plaats, omdat er geen ruimte meer is om uit te ruilen. De reeds betaalde reguliere belastingvrije vergoeding overstijgt de maximaal te verrekenen belastingvrije vergoeding. Dit laatste zou inhouden dat de eindejaarbonus volledig wordt belast (met loonbelasting). Dan misschien nog een aanvulling met betrekking tot de WKR. Zelfs als de werknemer niet een route neemt die het kortst, of zelfs niet het meeste gebruikelijk, dan nóg is het mogelijk dat de werkgever die belastingvrij kan vergoeden. Voor de WKR wordt allereerst uitgegaan van de meeste gebruikelijke route - en die gaat niet ten koste van de vrije ruimte. Mochten de werkgever en werknemer overeenkomen om akkoord te gaan met een iets langere (in afstand en/of tijd) of ongebruikelijke route, dan zou dat meerdere in beginsel loon zijn (waarop loonbelasting wordt ingehouden), maar de werkgever kan ook kiezen om dat in de vrije ruimte van de WKR te laten vallen. De vergoeding is dan alsnog belastingvrij. Dus heel technisch en theoretisch gesproken zou de opmerking dat werknemer "slechts recht heeft op een kilometervergoeding voor zover die vergoeding fiscaal onbelast is" ook kunnen impliceren dat de werknemer recht heeft op een dusdanige (hoge!) reiskostenvergoeding dat de werkgever daarvoor zijn gehele vrije ruimte in de WKR moet uitputten! Tot dát bedrag is de vergoeding namelijk feitelijk fiscaal onbelast!

Het kan zijn dat de werkgever twee zaken door elkaar haalt, namelijk (a) de berekening van de afstand voor het betalen van de kilometervergoeding enerzijds én (b) de berekening van de afstand voor het belastingvrij verrekenen met de eindejaarsbonus anderzijds. (a) Enerzijds is er de gewone kilometervergoeding. Die kan zijn afgesproken in je arbeidscontract (of CAO). Dat kan ook betekenen dat daarin staat dat de reisvergoeding op basis van de kortste afstand is. In dat geval zul je echt van de kortste afstand moeten uitgaan. Maar dan moet dat dus wel vooraf zijn afgesproken. Zonder dergelijke afspraken is het redelijke uitgangspunt niet de kortste route, maar de meest gebruikelijke route. Hoewel dat betekent dat je niet per se uit hoeft te gaan van de kortste route, kan dit de zaak wel wat vager maken, want wat is gebruikelijk? De gebruikelijke route is de route die een 'redelijk belastingplichte' met een 'vergelijkbaar vervoermiddel' onder 'dezelfde omstandigheden' zou gebruiken. Nu kan het zijn dat de snelste (in plaats van de kortste) route de meest gebruikelijke is, maar als het nemen van een kortere sluiproute gebruikelijk is om bijvoorbeeld een file te ontwijken tijdens de spits, dan moet je toch van die kortere weg uitgaan. Je kunt ook niet blind uitgaan van wat een willekeurige routeplanner aangeeft, omdat de geadviseerde route afhankelijk is van het gebruikte algoritme en in steeds grotere mate van actuele file-informatie. Maar in heel veel gevallen zal mijns inziens de snelste route weldegelijk ook de meest gebruikelijke zijn. Zeker als het - zoals in jouw geval - 20 minuten reistijd scheelt. (b) Maar anderzijds is er de eindejaarsregeling, waarbij de werkgever (een deel van) de (belaste) eindejaarsbonus mag uitkeren in de vorm van (belastingvrije) woonwerkkilometers. Voor deze berekening moet echter wél de kortste route in de ANWB routeplanner worden gebruikt. Maar dat is uitsluitend omdat de fiscus dat expliciet zo heeft bepaald (en waarschijnlijk ingegeven om de kosten van deze uitruilregeling ietwat te drukken). Maar ook hier is kortste route niet altijd de korste route. Je mag bijvoorbeeld tolwegen en veerponten buiten beschouwing laten. Feit blijft dat de uitgangspunten van de fiscus voor het uitvoeren van deze regeling niet bepaalt hoe je werkgever de woonwerkafstand moet berekenen!

Ah, ok. Hmm... ik denk dat het lastig wordt om de oplossing zo op afstand te vinden. Helaas is daar meer informatie voor nodig. Het hoeft zelfs niet om dezelfde 9K te gaan, maar 'toevallig' om een bedrag ter hoogte van dat bedrag. Bijvoorbeeld een verschil in privéopnames/-stortingen. Je zou eigenlijk alles even langs moeten lopen. Heb je alle privéopnames of voorgeschoten bedragen goed geadministreerd? Is de btw goed gegaan? Wat is de optelsom van alle facturen zonder btw? Etc... Voel je overigens niet al te slecht hierover. Ik kan me eigenlijk geen aangifte herinneren waarin de winst uit onderneming en fiscale winstberekening niet iets van elkaar afweken, al is het maar vanwege afrondingsverschillen. Al is 9K natuurlijk iets meer dan een afrondingsverschil. ;)

You can't have your cake and eat it, too. Helaas wordt heretiketteren slechts onder zeer stricte voorwaarden toegestaan. En bij een auto is dat moeilijker dan bij een normaal investeringsgoed. Verkopen aan je partner heeft in deze geen zin volgens mij, aangezien die wordt beschouwd als onderdeel van "privé". Als je de auto minder dan 500 km privé gebruikt, dan moet het verplicht tot het ondernemingsvermogen worden gerekend. En die keuze maak je maar één keer, namelijk helemaal aan het begin bij aanschaf of ingebruikname. Maar vervolgens kun je nauwelijks meer heretiketteren, behalve als je door veranderd gebruik in een ándere, verplichte etiketteringscategorie terecht komt. En die is er bij een auto eigenlijk niet. De huidige wetgeving en jurisprudentie geeft alleen duidelijkheid over wanneer de auto verplicht zakelijk vermogen is (< 500 km privé) en keuzevermogen (alle andere situatie). Heretiketteren naar privévermogen is theoretisch mijns inziens alleen aannemelijk te maken als je de auto minder dan 500 km per jaar zakelijk gebruikt (én minder 10% zakelijk). Maar het is niet gezegd dat dit bij een belastingcontrole ook geaccepteerd wordt.

Volgens mij gaat het helemaal goed. Je betaalt namelijk belasting over je winst en niet over wat je hebt 'ontvangen'. Althans, als je volgens het factuurstelsel werkt en niet via het kasstelsel. Stel dat je in december zou beginnen met ondernemen én factureren. En stel dat je een betaaltermijn van 45 dagen zou hanteren. Dan zou het dus kunnen dat je belasting moet betalen over al die facturen, terwijl de betaaltermijn pas in januari of februari verloopt. Bij het factuurstelsel betaal je immers belasting over de periode waaraan de omzet wordt toegerekend en niet aan de periode waarin de omzet daadwerkelijk wordt betaald.

Ja en nee. Het ligt eraan wat je met 'belast' bedoelt. :) In principe ben je gewoon Nederlands inwoner (ook fiscaal) en dan betaal je gewoon Nederlandse inkomstenbelasting over je voordelen uit aanmerkelijk belang. Voordelen uit aanmerkelijk belang is dus bijvoorbeeld uitgekeerd dividend uit vennootschappen waarin je meer dan 5% van de aandelen in bezit hebt. Wat wel zo kan zijn, is dat deze voordelen bij uitkering worden belast met dividendbelasting in het land van de vennootschap. Het kan dus in beginsel belast zijn in de VS, maar dat is voor zover ik weet slechts een zogenaamde voorheffing of bronbelasting. Als je vervolgens je aangifte inkomstenbelasting in Nederland doet, betaal je echter gewoon het Nederlandse tarief en mag je die voorheffing/bronbelasting verrekenen, zodat je niet dubbel betaalt. Let wel even op hoe hoog die voorheffing is. In de meeste belastingverdragen staat dat je een lagere tarief mag toepassen. Nu zou je denken dat dat misschien niet belangrijk is, omdat je het immers toch mag verrekenen. Maar het standaard voorheffingstarief zou bijvoorbeeld 30% kunnen zijn. Als je dan in Nederland maar 25% hoeft te betalen, kun je het meerdere niet verrekenen. Het is daarom soms handiger om het lagere verdragspercentage toe te laten passen, zodat je de volle voorheffing kan verrekenen met het Nederlandse tarief.

Ik vind het heel slim opgemerkt, want je hebt op zich gelijk. :) Maar ik neem aan dat je boekhouder hiervoor corrigeert (dat hoop ik, anders is het inderdaad dubbelop). Eigenlijk moet je kiezen voor één van de twee. Óf je telt de bijtelling al als omzet (of eerder negatieve kosten) in je boekhouding, maar dan zonder verdere fiscale bijtelling, óf je boekt geen bijtelling in je boekhouding, maar je houdt wel rekening met de bijtelling in de bepaling van de te betalen belasting. Maar fiscaal moet je altijd even de bijtelling berekenen en moet je voor je ingeboekte bijtelling wel weer corrigeren bij de berekening van de bijtelling (makkelijker kunnen ze het niet maken...). Ik heb het altijd ook zo dubbelop gedaan. Het is wellicht wat omslachtig, maar het kan gewoon. Dus samenvattend: (a) Je boekt de bijtelling al in je boekhouding (dat drukt je lasten en verhoogt dus je winst) (b) Bij de aangifte bereken je de bijtelling voor de auto (dit verhoogt eveneens je belastbare winst, dus inderdaad dubbelop) © Maar vervolgens is er een invulveld waar je de reeds zelf toegevoegde bijtelling van (a) kunt verrekenen met je fiscale bijtelling (b). Je betaalt dan effectief maar belasting over slechts één keer bijtelling.

Persoonlijk denk ik dat het in box 3 thuis hoort. En ik denk ook dat de Belastingdienst het vaak heel graag in box 3 aangegeven ziet worden, althans bij koopwoningen. Bij huurwoningen ligt het nóg een tikkeltje ingewikkelder. Als je de aangifte inkomstenbelasting bekijkt, zul je merken dat ze je wel héél snel de kant van box 3 opnudgen. Sterker nog, bij de aangifte kun je meestal niet eens aangeven of je verhuurde woning in box 1 of box 3 zit, maar wordt dat automatisch zo verwerkt! En dat laatste is ook niet zo vreemd. Ik zal dat uitleggen. Allereerst is er een puur theoretische kant. Theoretisch gezien is het niveau van vermogensbeheer bepaldend voor de box waarin het moet worden aangegeven. Is er sprake van normaal vermogensbeheer? Dan box 3. Of toch meer dan normaal vermogensbeheer? Dan wellicht box 1. Maar als er sprake is van méér dan normaal vermogensbeheer, is het niet automatisch box 1. Het ligt namelijk vervolgens ook nog aan het type winstoogmerk. Is er sprake van meer dan normaal vermogensbeheer én een objectief winstoogmerk? Dan box 1. Maar is er sprake van meer dan normaal vermogensbeheer en een subjectief winstoogmerk? Dan is het toch gewoon box 3! (ondanks dat er meer dan normaal vermogensbeheer plaats vindt). Er is sprake van een objectief winstoogmerk als je er een dusdanige handelswijze op na houdt dat je (daardoor) beter presteert dan de markt. Oftewel, jij hebt zo'n proces bedacht, dat er voor zorgt dat je winstmarges veel beter is dan vergelijkbare concurrenten. Dat is vrij lastig in deze verhuurbusiness. De marges zullen niet veel verschillen, althans niet in positieve zin. Jurisprudentie laat zien dat iets pas in box 1 hoort als je extra werkzaamheden onmiskenbaar ten doel hebben om een hoger rendement te behalen. Er zit dus ook een moeilijkheid voor de fiscus in de bewijslast. Om het in box 1 te laten vallen, is het eigenlijk aan de Belastingdienst om aan te tonen dat je beter presteert dan de markt (de bewijslast ligt immers bij hen). Hiervoor moeten ze kunnen aantonen dat je beter presteert dan je concurrentie. Maar hiervoor is het weer nodig dat ze weten wie er wel en niet gebruik maakt van een dergelijk fantastisch meer-dan-normaal-winstgevend werkproces. Of dat je dusdanige koppelverkopen kunt realiseren dat je daardóór een hogere huur kunt vragen. Mijn inschatting is dat ze bij mensen met een koopwoning allang blij zijn als je het in box 3 aangeven. Het scheelt iedereen een hoop tijd. Maar in jouw geval - een huurwoning - zou dat betekenen dat je niets hoeft op te geven, vanwege de nihilwaardering. Dat is ook meteen je achilleshiel. Je moet eigenlijk continu in de gaten houden in hoeverre je activiteiten een objectief of subjectief winstoogmerk hebben én of dat misschien verandert in de loop van de tijd. Dan is er ook nog het vervelende punt dat er bijna geen lijn is de ontdekken in uitspraken door rechters als het gaat om "box 1 of 3". Wat ik sowieso zou adviseren is om ten minste een soort 'box 1 schaduwboekhouding' bij te houden, als je kiest voor aangeven in box 3 (tegen 0 euro). Oftewel, je houdt de cijfers (= kosten / baten) bij alsóf het in box 1 had moeten worden opgegeven. Op die manier heb je meteen objectieve cijfers in handen om te zien hoe winstgevend (of verlieslatend) je handel écht is. De winstgevendheid valt de meeste mensen best wel tegen, omdat je bij het bepalen van je winstgevendheid natuurlijk ook rekening moet houden met allerlei kosten als gas, licht, water, tv, verzekering, etc. En als de winstgevendheid redelijk beroerd is na aftrek van allerlei kosten (naar rato) en je arbeidsactiviteiten stellen niet zoveel voor, dan heb je meteen een onderbouwing voor je boxkeuze bij een eventuele controle. Dan is er eventueel nog het punt van de omzetbelasting. Ook hier zal je effectief geen belastingdienst hoeven af te dragen. Je moet je eigenlijk aanmelden als ondernemer voor de omzetbelasting (6%), maar in de praktijk zou je onder de kleineondernemersregeling vallen en dus geen omzetbelasting hoeven af te dragen. Je zou dan eigenlijk onmiddellijk ontheffing moeten aanvragen voor administratieve verplichtingen, zodat je ook geen aangifte hoeft te doen. Tot slot heb je nog toeristenbelasting. Het kan zijn dat je daar niet onderuit komt. Controleer dit bij je gemeente. Let ook even op je (inboedel)verzekering. Het kan zijn dat (tijdelijke) verhuur expliciet is uitgesloten van dekking!

Helaas is er niet heel veel dat je hier mee kunt spelen, maar je bent niet helemaal zonder opties. Allereerst is het zo dat je fiscaal de verrichte diensten moet opnemen voor de waarde in het economisch verkeer. Je omzet is dus simpelweg de verstuurde factuur in euro. Vervolgens heb je de betaling ontvangen in cryptomunten. De betaling moet je echter niet zien als een betaling in een vreemde valuta. Je behandelt het dus niet alsof je in dollars, ponden of kronen hebt betaalt gekregen. Je moet het behandelen alsof je in natura bent betaald. En de waarde van die betaling moet je ook naar beste vermogen bepalen op basis van waarde in het economisch verkeer - wederom in euro. Gebruik hiervoor een betrouwbare website (coinbase of iets dergelijks). Mochten de waardes niet in euro worden gepubliceerd, mag je de waarde ook vaststellen in bijvoorbeeld dollar en omrekenen volgens de koerslijst van de Europese Centrale Bank of die van de Belastingdienst (die elke 1e werkdag van de maand wordt vastgesteld). Die waarde moet je vervolgens op de balans zetten als bezit. Er kan op dit punt dus al meteen een verschil zitten tussen de waarde van de factuur in euro en de waarde van de betaling in euro. Eventuele kleine verschillen hiertussen zou je kunnen wegboeken onder 'betalingsverschillen'. Nu is het vervelende dat je hebt afgesproken dat je de munten pas in januari 2019 mag verkopen (als je dat zou willen). Mijns inziens betekent dit ook dat je de waarde (nog) niet mag herwaarderen. Het is met cryptomunten natuurlijk nog even aftasten, maar persoonlijk denk ik dat hier de afwaarderingsbeperking van 5% per 'vastgezet' jaar van toepassing is (op basis van deze jurisprudentie uit 2013). Aangezien je de cryptomunten 1 jaar lang niet mocht verkopen, mag je dus in mijn optiek maar maximaal 1 x 5% afwaarderen op de op de balans opgenomen waarde per 31 december 2018. Maar je mag ook kiezen om te waarderen op basis van zogenaamde historische kostprijs (gewoon de waarde op moment van verkrijging). Je schrijft dan dus niets af. Op het moment dat de cryptomunten voor je weer vrij te verkopen zijn, geldt dat je een bestendige gedragslijn moet vertonen. Als je dus gekozen hebt om af te waarderen, moet je vervolgens in alle volgende jaren ook blijven herwaarderen. Dat betekent dus dat je de waarde van de cryptomunten steeds moet aanpassen aan de daadwerkelijke waarde in het economisch verkeer. Dit kun je doen op 31 december van elk jaar, maar je kan ook kiezen om dat op de laatste dag van elke maand te doen (als dat handiger uitkomt). In jouw geval zou dat kunnen betekenen dat je eind 2019 alsnog een groot gedeelte kunt afwaarderen (mits de waarde dan nog steeds 80% lager staat). Echter, als je ervoor hebt gekozen om de waarde op te nemen tegen de historische kostprijs, dan kun je ook in 2019, 2020 en verder de waarde van de cryptomunten niet afwaarderen. Echter, op het moment dat je de cryptomunten daadwerkelijk verkoopt, mag je op dát moment uiteraard wel een verlies op die transactie. Die kosten mag je dan uiteraard wel als kosten aanmerken (maar alleen op het waardeverlies op de daadwerkelijk verkochte cryptomunten).

Je hebt die handlichting ook helemaal niet nodig. De handlichting heb je alleen nodig als je wilt ondernemen zonder dat je ouders dat goed vinden. Als je ouders het echter goed vinden en je neemt één van je ouders mee naar de Kamer van Koophandel, dan is er dus geen enkel probleem. Houdt er alleen wel rekening mee dat tot je 18e je ouders dan die ene maand volledig verantwoordelijk zijn. Op het moment dat je 18 wordt kun je de zaak op je eigen naam zetten en kun je volledig zelfstandig aan de slag. Fiscaal maakt het allemaal niet uit. Je geeft de winst (omzet min kosten) gewoon op in je aangifte van 2018. Die zul je in maart of april 2019 moeten doen.

Ik herinnerde me opeens dat ik 3 jaar geleden dezelfde vraag heb gesteld op dit forum, als één van m'n eerste vragen toen Telfort (eigendom van KPN) geen internet meer over ISDN wilde aanbieden. Hierdoor waren we toen al gedwongen om ISDN de deur uit te doen. Ik was eerlijk gezegd heel sceptisch over VoIP, na veel slechte ervaringen in de begin jaren (begin 2000). Maar na uiteindelijk heel wat bruikbare tips van dit forum toch de stoute schoenen aangetrokken en alles de deur uitgegooid. In ons geval ging het om een thuiskantoor met 8 ISDN-nummers, dus moesten we op zoek naar een VoIP-aanbieder die ook alle 8 de telefoonnummers wilde overnemen. Uiteindelijk zijn we bij XS4All uitgekomen (nota bene óók van KPN). Tot nu toe geen enkel probleem gehad. De geluidskwaliteit is naar mijn mening zeker niet slechter, maar zelfs een klein tikkeltje beter. Tot m'n verbazing werkt zelf een oude (analoge!) fax nog op deze lijnen.

In feite verstrek je dat familielid dan een lening, waarbij jij alle risico's vooraf én achteraf voor je kiezen neemt. Als je namelijk de verbouwing op je neemt, ben jij dus verantwoordelijk voor het eindresultaat en de kosten daarvan (wat doe je als de kosten tegenvallen). Vervolgens hoef je bijvoorbeeld 5 jaar geen huur te betalen, maar dat is in feite een terugbetaling van de geïnvesteerde verbouwingskosten. Wat gebeurt er als je zelf binnen die 5 jaar daar niet meer wil zitten? Wat gebeurt er als je binnen 5 jaar wilt stoppen of failliet gaat? Dan ben je wel de verbouwingskosten kwijt, maar kun je die huurkorting niet meer verzilveren. Wat dacht je ervan dat je gewoon huur betaalt voor wat je afneemt (en dat houdt ook een risico in, want je moet dan waarschijnlijk een contract voor 5 jaar tekenen), en dat het familielid gewoon zorgt voor een pand dat klaar is. Heeft hij het geld daarvoor niet, dan zou je dat natuurlijk nog kunnen lenen - tegen zakelijke voorwaarden (rente/aflossing/etc). Het lijkt misschien wat omslachtig, maar op die manier blijven de respectievelijke verantwoordelijk daar waar ze horen.

Theoretisch zou dat kunnen, maar dan zul je ook beiden aan álle voorwaarden moeten voldoen. Je moet in je eigen onderneming minimaal 1.225 uur besteden (en daar tellen de uren in elkaars onderneming dus niet bij mee!). En vervolgens moet je ook nog aannemelijk maken dat je minimaal 525 in ándermans eenmanszaak besteedt. En je moet die uren aannemelijk kunnen maken. Verheug je in ieder geval alvast op geinteresseerde ogen van de fiscus! Ik denk dat je twee zaken door elkaar haalt. Enerzijds de vergoeding zelf, anderzijds de meewerkaftrek. Er zijn drie scenario's: [*]1. Als je minder dan 5.000 euro vergoeding betaalt én er wordt minder dan 525 uur meegewerkt, dan heb je géén meewerkaftrek, en de vergoeding is niet aftrekbaar (maar ook niet belast bij de ander). [*]2. Als je minder dan 5.000 euro vergoeding betaalt én er wordt 525 uur of meer meegewerkt, dan heb je wél meewerkaftrek, maar de vergoeding zelf is nog steeds niet aftrekbaar (en niet belast bij de ander). [*]3. Als je 5.000 euro of meer vergoed, dan heb je eveneens geen meewerkaftrek, maar is de vergoeding wel aftrekbaar van je winst (maar tegelijkertijd ook belast bij de ander). Als het arbeidscontract met het payrollbedrijf wordt opgezegd, dan zul je mogelijk automatisch de meewerkaftrek kunnen gebruiken (als je aan de voorwaarden voldoet). De keerzijde is uiteraard wel dat de meewerkend partner een ander belastingvoordeel meteen verliest. Je hebt dan namelijk geen recht meer op arbeidskorting over het ontvangen loon, omdat je immers niet meer in dienst bent. Verder stopt uiteraard de opbouw van eventuele sociale rechten (WW, WIA, ZW, pensioen, e.d.). Als je meewerkt en een reële vergoeding ontvangt (meer dan 5.000 euro en in verhouding tot de uren), dan moet je die dus wel weer opgeven als inkomen en heb je wel recht op de arbeidskorting (maar de ondernemer weer geen recht op meewerkaftrek). In het geval van meewerken kan het aan te raden zijn om een meewerkovereenkomst (in plaats van een arbeidsovereenkomst) af te sloten, zodat er geen onduidelijkheid is over de hoeveelheid werk die wordt verricht en over de beloning daarvan.

Ik denk dat hij zo probeert gebruik te maken van de overgangsregeling.