StevenK

'Assumption is the mother of all fuckups'. Waarom zou het onrechtmatig zijn? Omdat in de relatie werkgever-werknemer de concepten 'goed werknemerschap' en 'goed werkgeverschap' in de wet zijn opgenomen? Veel maatschappen zijn er juist ook op gericht dat de leden, zoals TS, hun zelfstandigheid behouden. Het zijn de klanten van de maten, niet van de maatschap en de leden zijn vrij deze klanten weer zelf te gaan bedienen, maar veelal doen ze dat niet omdat de schaalvoordelen van de maatschap interessant zijn. Er zijn ongetwijfeld situaties waar het concurreren met de maatschap die verlaten hebt onrechtmatig is, maar om daar een regel van te maken, daar zie ik niet voldoende basis voor.

Zo gek is dat niet: een beding in een zakelijke relatie is makkelijker te handhaven dan met een werknemerachtige. Jazeker Jij wel, maar de klant krijgt mogelijk problemen.

Nee, naar alle waarschijnlijkheid hoor je hier nooit meer iets van. Bij Intrum is het doorgaans een hoop bluf en intimidatie, maar als het er op aankomt, dan beseft men al gauw genoeg dat men dikwijls geen poot heeft om op te staan mocht het tot een rechtzaak komen. Omdat er in jouw situatie al sprake is van een geschil tussen jou en je provider zullen ze het risico denk ik niet willen lopen om door een rechter in het ongelijk te worden gesteld en opgezadeld te worden met hoge gerechtelijke kosten (advocaat, griffierecht e.d.). Ik heb zelf meerdere malen post van Intrum mogen ontvangen, altijd netjes schriftelijk gereageerd en gemeld dat ik de vordering betwist en waarom. Vervolgens nooit meer iets van gehoord. Intrum heeft er trouwens ook een handje van om allerlei onzinkosten in rekening te brengen naast de al maximale incassokosten. Ik heb vorig jaar na zo'n zaak (ingebrekestelling en daarna ontbinding, provider factureert door en vordert betaling) door Intrum voor de rechter gebracht zien worden. Zelden heb ik een deurwaarderskantoormedewerker zo rood aan zien lopen van schaamte...

Ja. Het beding is een beding dat zoals het geformuleerd is bedoeld is om door te werken na beëindiging van het dienstverband en dat is ook niet onredelijk, omdat anders een heel goed idee, opgedaan en onderzocht als werknemer, binnenskamers gehouden zou kunnen worden en direct na beëindiging van het dienstverband ontwikkeld zou kunnen worden.

De algemene verjaringstermijn voor betaling van een geldsom is vijf jaar. Krijg je - binnen die verjaringstermijn of later, indien je tijdig de verjaring hebt gestuit - een vonnis, dan kan dat gedurende 20 jaar ten uitvoer worden gelegd. Voor een vonnis ga je naar de rechter, heb je meer dan 5000 euro te vorderen, dan heb je daarvoor een advocaat nodig.

Voor een 'gewone' schuld hoeft de echtgeno(o)t(e)/geregistreerd partner niet mee te tekenen, maar wel voor een borgstelling of voor leningen waarvoor de echtelijke woning als onderpand wordt gebruikt. Echter, het niet meetekenen maakt niet dat goederen die in de huwelijksgoederengemeenschap vallen niet uitgewonnen kunnen worden voor de schulden.

Eventuele aansprakelijkheid zal op bestuurdersaansprakelijkheid gebaseerd moeten zijn. Het lijkt me verstandig dat je zowel je eigen als zijn positie, nu en bij een eventueel faillissement, laat beoordelen door een deskundige.

om je vraag te kunnen beantwoorden, moet er gekeken worden naar de exacte bewoording van het beding en de feitelijke omstandigheden. Daarbij wil ik je meteen al meegeven dat wanneer het werk wat je nu doet tot gevolg heeft dat je daarmee klanten van je oud werkgever naar een andere opdrachtnemer 'stuurt', dat dit naar mijn mening zelfs zonder relatie- of concurrentiebeding onder omstandigheden onrechtmatig kan zijn, Maar kun je de situatie niet omdraaien en het zo maken dat je voormalige werkgever juist baat heeft bij jouw nieuwe werkzaamheden?

Als je vast hebt liggen dat je direct hebt geprotesteerd tegen de nieuwe huurprijs, heb je mogelijk wel een kans met een beroep op 'rechtsverwerking', dat wil zeggen dat de verhuurder door daar niet op in te gaan niet langer het recht heeft nu nog te zeggen dat ze het met de betwisting niet eens zijn. Aan de andere kant is het juist bij bedrijfsruimte zo dat een huur het recht van beide partijen is en dat de verhuurder het recht heeft de huur - desnoods via de rechter - op een marktconform bedrag vast te laten stellen. Hoe is de betwisting gedaan? Schriftelijk en bewijsbaar?

de juridische positie blijft gelijk: alles is afhankelijk van wat er in de overeenkomsten opgenomen is.

Je schrijft dat Exchange duur zou zijn, maar 10 euro per maand vind ik ook wel fors. Een eigen exchange (SBS) server heb je vanaf 800 euro. Ben je trouwens bekend met www.emoze.com? Zelf switch ik regelmatig van device; na een paar jaar WM devices heb ik nu sinds een paar weken een S60 3rd device en dan merk ik weer dat er altijd weer verschillen zijn, bijvoorbeeld in de behandeling van recurring appointments. Een oplossing die mij een gegarandeerde 100% uitwisseling en beschikbaarheid van mijn Outlook / Exchange informatie op mijn mobiel zou bieden, zou mij zeker wel wat waard zijn. Nu heb ik, omdat MfE de agenda brak synchroniseert alleen voor de agenda al Roadsync gekocht.

dat lijkt mij een goede oplossing. leg wel vast dat de hele resterende huur bij wanbetaling etc opeisbaar is.

Daar is geen wettelijke regeling voor, dat is allemaal onderdeel van de overeenkomsten die het uitzendbueau heeft met de klant en de werknemer.

De eerste vraag is onderdeel van de onderhandeling tussen jou en de bank. Als de bank een privé zekerheid verlangt zoals in dit geval met een borgstelling, dan zijn daar behoorlijke risico's aan verbonden. Het is niet zelden dat zo'n borgstelling bij een faillissement van een bedrijf leidt tot het faillissement van de bestuurder. Mijn advies is over het algemeen alleen privé mee te tekenen wanneer het volstrekt helder is wat de omvang van de risico's is hoe de kansen liggen.

Gaat hem om generieke methodieken of gebruik jij een specifieke door de opdrachtgever ontwikkelde methodiek voor andere opdrachtgevers?

Het afbreken van vergevorderde onderhandelingen kan onrechtmatig zijn, maar de hoofdregel is dat je niet verplicht kunt worden te contracten wanneer je het met de inhoud ervan niet eens bent.

Het ligt eraan wat er precies overgenomen is, of er dan aanspraak gemaakt kan worden op betaling door het nieuwe bedrijf. Het oude bedrijf blijft in ieder geval aansprakelijk. Is het oude bedrijf een éénmanszaak of VOF, dan blijven de ondernemers ook persoonlijk aansprakelijk.

De ogen zijn die van de curator als vertegenwoordiger van de gezamenlijke schuldeisers, de haken heten 'paulianeus handelen' en 'bestuurdersaansprakelijkheid'. Als je serieus op zo'n aanbieding in wilt gaan, laat je dan alsjeblieft bijstaan door een advocaat met kennis van het ondernemings- en faillissementsrecht.

Volgens mij zit het probleem tussen de oren: zolang er bestuurders zijn die met andere dingen bezig zijn dan op het verkeer letten, dan helpt geen enkele oplossing. Als ik alleen al zie dat ik op een rit van 100 km op de snelweg minstens één keer een situatie zie waar een ongeval voorkomen wordt door oplettendheid van de bestuurder die *niet* van baan wisselt, dan kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat daar geen enkele spiegel, camera of trillende stoel aan zal helpen.

Een huurovereenkomst hoeft op zich, op grond van het huurrecht, niet op schrift te zijn gesteld. In het kader van regelgeving rondom de verhouding dga-bv moet deze er echter wel zijn. De andere verhuurders kunnen echter geen aanspraak maken op inzage daarin.

Maar ook als er één uittreedt, wordt de VOF ontbonden. Van 'akkoord' zal voorlopig bij nummer 4 wel geen sprake zijn ;)

Het korte antwoord is: 'nee'. Alles wat je vader met activa uit de boedel doet na faillietverklaring is paulianeus en daarmee vernietigbaar en strafbaar. Dat neemt niet weg dat hij er verstandig aan doet zich door een deskundige te laten adviseren.

We zijn het niet vaak oneens, maar fiscaal kan een van de vennoten in een VOF ook staken! Zijn aandeel in de VOF wordt fiscaal weldegelijk gestaakt. Dus als 3 van de 4 de vof verlaten, staken zij ieder voor hun eigen aandeel in de vof. Klopt, maar nu zijn we het toch oneens. Fiscaal en juridisch gaan lang niet altijd gelijk op en juist in een situatie als deze zal de fiscus het voortzetten van de VOF door de de overgebleven vennoten niet als een staking kwalificeren. Anders zou namelijk elke voortzetting van een VOF na uittreding van één of meer vennoten als een staking gekwalificeerd en afgerekend worden en dat is niet zo.

Joost - en de rest - aangezien er geen afspraken zijn gemaakt over het voortzetten van de VOF bij uittreden van één van de vennoten eindigt de VOF van rechtswege bij - al dan niet onvrijwillige - uittreding door de vierde man. Echter: als de VOF eindigt, eindigt daarmee nog niet de onderneming en als de onderneming direct daarna door de overige vennoten (of door een BV / Ltd / Whatever) voortgezet wordt, is er - in fiscaal opzicht - geen sprake van staking.

Hoofdregel is dat VOF van rechtswege eindigt wanneer één der vennoten uittreedt. De beëindiging laat over een verplichting tot afrekening en daarna kunnen de overgebleven vennoten opnieuw een vennootschap aangaan. Alternatief is de ander via de rechter te dwingen uit te treden op grond van 'gewichtige redenen'. Mijn idee is dit niet voort te laten modderen, maar zo snel mogelijk stappen te zetten, met hulp van een advocaat.