StevenK

Voor bedrijfspanden, in tegenstelling tot woningen, geldt geen maximale huurverhoging. Wanneer het echter BW 7:290 ruimte betreft en voor een restaurant is dat het geval, dan is er wel sprake van huurbescherming. Dat betekent dat wanneer er geen overeenstemming is over de verhoging, de verhuurder de huurder niet zomaar eruit kan zetten. Komt er geen overeenstemming, dan kan de rechter ingeschakeld worden om de hoogte van de huur te bepalen.

Door niet alleen goed te onderbouwen waarom je het krediet nodig hebt, maar ook te onderbouwen hoe u het geleende gaat terugbetalen. Niets is voor een geldverlener zo slecht als onzekerheid. Ik zou zeggen, maak een concreet plan over de aflossing van de lening.

U zult alles wat u in de dagvaarding wordt verweten moeten weerleggen.

In de dagvaarding staat of u zelf verweer kunt voeren of dat u verplicht bent een advocaat in te schakelen. Wat er opgesteld moet worden is een 'conclusie van antwoord' waarin inhoudelijk op de dagvaarding wordt gereageerd. Indien u echter niet bekend met de bewijsregels, dan is de kans groot dat u een verhaal opstelt waar de rechter weliswaar sympathie mee kan hebben, maar geen enkele beslissing op kan gronden.

Heel jammer. In eerste instantie was het nu juist de bedoeling dat er een EU verordening zou komen, om te zorgen dat de rechten van de consument dezelfde zouden zijn in de hele EU. Nu het zoals ik hier lees een richtlijn wordt, verandert er niets aan de mogelijkheden van de consument om zijn rechten te doen gelden. Allereerst vereist een richtlijn implementatie in de wetgeving van de lidstaten, waarbij de richtlijn alleen maar minimumnormen stelt (en dus de genoemde garantietermijn nog steeds in NL langer zal zijn). Daarnaast dient de nationale wetgeving dan richtlijnconform uitgelegd te worden. De kracht van een verordening zou er juist in zitten dit die hele impementatie en uitleg stappen op nationaal niveau uit de weg geruimd zouden worden.

Of er sprake is van 7:290 ruimte of 7:230a ruimte blijkt over het algemeen wel uit de tekst van het huurcontract, zeker als een ROZ-model is gebruikt.

Voor de goede orde: hiermee bedoelde ik zeker niets negatiefs!

griffierechten moet niet een probleem zijn, dat zal niet in de duizenden euro's lopen, toch? 2,2% van de vordering, met - voor natuurlijke personen - een maximum van 1148.

Christine is toch wel een soort van HL meubelstuk, daar moet je toch wat voor over hebben. En het zou niet het enige dossier zijn dat ik behandel waar het draait om een privé aansprakelijkheid voor een zakelijk krediet.

Als u conform de bepalingen uit het contract hebt opgezegd, dan denk ik dat gerede kans maakt een beroep te kunnen doen op de wettelijke opzegtermijn, omdat de stilzwijgende verlenging niet conform huurcontract is *en* de verhuurder eraan debet is dat er geen verkoop heeft plaatsgevonden; Is er echter sprake van 7:290 ruimte, dan zou u wel eens vast kunnen lopen op de verplichte minimale duur van de huur, maar ook dan lijkt mij gezien hetgeen u presenteert dat de verhuurder niets hard kan maken.

Geen geld voor een advocaat hoeft geen probleem te zijn ;) ; je loopt wel tegen het probleem van griffierechten aan.

Aangezien voor transacties tussen DGA en BV toch een schriftelijke overeenkomst vereist is, is er niets aan de hand: dat geld komt aan de boedel toe.

Een faillissement wordt uitgesproken wanneer er meer dan één opeisbare schuld onbetaald blijft. Een niet door de schuldeiser geaccepteerde afbetalingsregeling doet daar niets aan af.

Ja (enigszins afhankelijk van wat er in de statuten staat), via de gewone rechter of via ondernemingskamer (en dus via een advocaat). Als je er zelf niet uitkomt, dan zal een door de rechtbank benoemde deskundige de waarde moeten bepalen. Maar is het niet beter dit in termen van de managementfees te regelen?

Dan moet er wel sprake zijn van overmacht. En aangezien het een consumentenkoop betreft, wordt dit een zware dobber. Goed advies! Maar er is natuurlijk het risico dat er sprake is van een klant voor wie die trouwerij, waar ze al anderhalf jaar naar toe leeft en ze anderhalf jaarsalaris aan uitgeeft, van het hysterische type is ;)

Jazeker. Juist bij zoiets als bruidsmode is het voor u als verkoper evident hoe groot het belang is van een juiste levering en het is eveneens evident dat de levertijd een fatale is, waarmee onherstelbare schade ontstaat wanneer deze levertijd niet wordt gehaald. Enige uitweg is wanneer het late moment van levering (in mijn beleving is het niet ongebruikelijk dat zo'n jurk één à twee maanden voor de 'grote dag' wordt geleverd) veroorzaakt is door de koper.

Niet noodzakelijk. Als er in de BV niets gebeurd is, zoals u schrijft, dan is het niet zoveel werk om daar een paar journaalposten van te maken. Ik kan me niet voorstellen dat dat meer dan een uurtje werk zal zijn. Contractueel eventuele bestuurdersaansprakelijkheid dichttimmeren zal behoorlijk meer werk zijn, waarbij u er ook rekening mee moet houden dat u als oprichter/bestuurder mogelijk aansprakelijk bent, wanneer de BV op korte termijn zou failleren.

Voor het overdragen van de BV is een aandelenoverdracht - via de notaris - nodig, met - mogelijk - voorafgaand een AVA waarin besloten wordt tot overdracht van die aandelen. Veelal zal de koper een balans verwachten en zal in de koopovereenkomst een balansgarantie opgenomen zijn.

Ik denk over een eenmanszaak

Dit is onjuist. Het auteursrecht zit op de foto op grond van de wet, zonder dat er verdere enige vermelding noodzakelijk is. Of er direct door het gebruik een vergoedingsplicht ontstaat, is afhankelijk van allerlei omstandigheden. Heb je bijvoorbeeld met een Belgische rechthebbende te maken, dan heeft die een stevige wet in zijn of haar voordeel achter zich staan. Een Nederlandse rechthebbende heeft nog de uitdaging dat hij moet bewijzen dat de gebruiker wist of had moeten weten dat er rechten geschonden werden. Nu is dat bewijs redelijk makkelijk te leveren, omdat de wet het auteursrecht vestigt.

Dit klinkt als een stevige faillissementsfraude: de saniet werkt door als ondernemer en mogelijk blijft daardoor geld dat aan de boedel toekomt in de stichting of komt dit bij de partner van saniet terecht. Ik zit net nog weer een annotatie te lezen waar derden die hier bewust aan meewerken, door de curator, met succes, aangesproken zijn. Anderzijds zou u misschien met uw ex, onder dreiging van een full disclosure naar de bewindvoerder, met een faillissement tot gevolg, tot een oplossing kunnen komen. Kortom: deskundige bijstand van een goede jurist - met kennis van het insolventierecht - lijkt mij geraden.

Artikel heb ik niet gelezen, ik heb wel naar de scriptie gekeken. En eerlijk gezegd zie ik daar in de conclusie dingen voorbij komen die mij vreemd voorkomen en die ook in de scriptie zelf niet onderbouwd worden, zoals dat stukje dat een werkgever onrechtmatig zou handelen wanneer hij google gebruikt om informatie over een werknemer/sollicitant te vinden. Het onderwerp zelf heb ik regelmatig mee te maken, hoewel het onderscheid tussen de werknemer 1.0 en 2.0 mij wat gekunsteld voorkomt. De vraag in hoeverre een werkgever te maken heeft met de privéactiviteiten van een werknemer, vooral wanneer dit gepubliceerd wordt, is er één van alle tijden. Overigens laat de feitelijke onjuistheid aan het begin van het artikel en mijn reactie daarop weer feilloos zien dat de opening van een tekst ontzettend belangrijk is. Door deze onjuistheid wordt de lezer die zich hiervan bewust is, direct afgeleid van de inhoud van het artikel en - mogelijk - voorzien van enige vooringenomenheid ten aanzien van de geloofwaardigheid van de rest van het artikel.

Ook iedereen die een studie nieuwe stijl (BaMa) heeft gevolgd en daarbij het 'civiel effect' heeft verkregen, mag nog steeds, in plaats van de LLM titel, de meesterstitel voeren.

Wanneer je je auto alleen zakelijk gebruikt, kun je van de douane een ontheffing krijgen om als Nederlands ingezetene met een buitenlands kenteken te rijden.

Die garagehouder zal over het algemeen liever een BTW-auto dan een marge-auto inruilen.